Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1654456

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu
z dnia 3 marca 2015 r.
II SA/Op 459/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia Anna Misiak (sprawozdawca).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi T. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 marca 2014 r., nr (...), w przedmiocie usług opiekuńczych wniosku pełnomocnika skarżącego ustanowionego z urzędu adwokata M. K. o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej postanawia: przyznać adwokatowi M. K. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu T. R., w kwocie 295,20 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) zawierającej podatek od towarów i usług, w kwocie 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych).

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, ustanowił T. R. adwokata z urzędu. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w (...), na pełnomocnika skarżącego został wyznaczony adwokat M. K., wykonujący zawód w Kancelarii Adwokackiej w (...).

Pełnomocnika T. R. złożył skargę na postanowienie SKO w Opolu z dnia 31 marca 2014 r. wraz wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia, w skardze zawarł wniosek o zasądzenie na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego, oświadczając, że nie zostały pokryte w całości ani też w części przez skarżącego. Następnie pełnomocnik brał udział w rozprawie przed tut. Sądem w dniu 9 grudnia 2014 r., na której wydano wyrok oddalający skargę jego mocodawcy. Z protokołu rozprawy wynika, że obecny na niej pełnomocnik skarżącego ponowił wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Pełnomocnik strony skarżącej reprezentował ją w postępowaniu I instancyjnym. W związku z tym orzekający przyznał pełnomocnikowi wynagrodzenie za I instancję w kwocie 240 zł na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461), zwanego dalej rozporządzeniem, podwyższone o stawkę podatku od towarów i usług ustaloną w oparciu o art. 41 ust. 1 i art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 z późn. zm.) w związku z 2 ust. 3 ww. rozporządzenia i wynoszącą w tym wypadku 55,20 zł.

Przychodzi w tym miejscu odnotować, iż przyznając adwokatowi wynagrodzenie należy brać pod uwagę, stosownie do § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia, niezbędny nakład jego pracy, a także charakter sprawy i wkład jego pracy w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.

Referendarz sądowy przyznając adwokatowi ustanowionemu z urzędu, koszty udzielonej przez niego pomocy prawnej, kierował się wyżej wskazanymi przepisami prawa i uznał, iż za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie T. R., należy mu przyznać, wynagrodzenie w stawce minimalnej, to jest 240 zł. Rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz niezbędny nakład pracy adwokata uzasadniał, w ocenie referendarza sądowego, taką wysokość wynagrodzenia. Referendarz sądowy nie przyznał adwokatowi zwrotu niezbędnych wydatków, ponieważ nie wykazał on ich poniesienia.

W związku z powyższym na postawie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.