Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu
z dnia 26 stycznia 2006 r.
II SA/Op 177/05

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz.

Sędziowie WSA: Teresa Cisyk, Asesor Grażyna Jeżewska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi T. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia (...), nr (...) w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Wnioskiem z dnia l września 2004 r. T. R. zwrócił się do Ośrodka Pomocy Społecznej w N. o przyznanie zasiłku celowego lub specjalnego celowego ewentualnie zasiłku okresowego lub specjalnego okresowego w związku z niepełnosprawnością i długotrwałą chorobą, a także ze względu na ubóstwo. We wniosku podał, że jest osobą samotnie gospodarującą oraz całkowicie niezdolną do pracy i samodzielnej egzystencji, otrzymującą rentę inwalidzką w kwocie 425,54 zł. a środki te nie wystarczają na pokrycie miesięcznych wydatków w łącznej kwocie 612,57 zł związanych z kosztami utrzymania mieszkania, zakupu leków i leczenia, zakupu środków czystości i higieny osobistej, artykułów spożywczych oraz innych wydatków i opłat.

Decyzją z dnia (...), nr (...) Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej w N., na podstawie art. 8, art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - Dz. U. z 2004 r. Nr 64, poz. 593 późn. zm.), przyznał wnioskodawcy zasiłek celowy w wysokości 40 zł, po uprzednim zaktualizowaniu wywiadu środowiskowego oraz ustaleniu sytuacji socjalno-bytowej, wskazując w uzasadnieniu decyzji na spełnienie wymogów uprawniających do przyznania pomocy w omawianej formie jednocześnie stwierdzając, iż wielkość przyznanej pomocy jest uwarunkowana z jednej strony szczupłością środków finansowych, z drugiej - stale rosnącą liczbą osób kwalifikujących się do pomocy, co nakłada na Ośrodek dysponowanie środkami w taki sposób, aby zaspokoić potrzeby jak najszerszej grupy tych osób. Dodatkowo zaznaczył, iż w sytuacji niewystarczających środków przyjęto zasadę, iż zasiłek celowy w wyższej wysokości jest przyznawany rodzinom z dziećmi, osobom samotnie wychowującym dzieci, nie posiadającym dochodu lub mającym bardzo niski dochód. Zasiłek celowy w niższej wysokości przyznawany jest rodzinom i osobom, w których choćby jedna osoba otrzymuje stały comiesięczny dochód i jest mała różnica pomiędzy dochodem faktycznym rodziny a kryterium dochodowym ustalonym zgodnie z art. 4 ustawy o pomocy społecznej. Rozpatrując sytuację rodziny lub osoby również brane są pod uwagę obciążenia finansowe związane z utrzymaniem mieszkania lub domu, skład rodziny, wiek osób ubiegających się o pomoc. Przedstawiając analitykę wydatkowanych środków finansowych na realizację zasiłków celowych, organ stwierdził, iż środki otrzymane w 2004 r. w kwocie 214.500 zł miesięcznie na realizację zadań własnych, w tym na wypłatę zasiłków celowych są niewystarczające w stosunku do rosnącej liczby osób kwalifikujących się do pomocy, stąd też przeciętna zasiłków dla rodzin o niskich dochodach wynosiła 120 zł. a dla osób samotnych przeciętnie 80 zł. Organ I instancji podniósł, iż przy przyznawaniu zasiłku celowego wzięto również pod uwagę fakt, że oprócz comiesięcznych zasiłków celowych wnioskodawca otrzymuje pomoc w formie posiłków wydawanych przez Dzienny Dom Pobytu w N., i której dzienny koszt wynosi 3,50 zł. co stanowi miesięczny koszt - 105 zł. objęty jest również pomocą w formie zasiłku okresowego w kwocie 35,46 zł.

Od powyższej decyzji odwołał się T. R., zarzucając organowi I instancji naruszenie prawa materialnego i proceduralnego. Podniósł przy tym, że organ I instancji, pomimo uchylenia decyzji z dnia 8 września 2004 r. przyznającej zasiłek celowy w kwocie 40 zł przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., wydał zaskarżoną decyzję, podtrzymując wcześniejsze rozstrzygnięcie, w jego ocenie, takie działanie organu jest niezrozumiałe i jednocześnie narusza zasady demokratycznego państwa prawa, w tym sprawiedliwości społecznej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z dnia (...), nr (...) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podniosło, powołując się na art. 2 ust. 1, art. 3, art. 7 oraz art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.), iż przeprowadzony wywiad i inne zebrane w sprawie dokumenty potwierdzają, że T. R., który zamieszkuje i prowadzi gospodarstwo domowe samotnie, spełnia wymogi do przyznania zasiłku celowego. Dochód jego stanowi renta inwalidzka w kwocie 425,54 zł i nie przekracza kwoty 461 zł kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej określonej art. 8 ust. 1 pkt 1 cyt. wyżej ustawy.

Kolegium wskazało, że istotnie przepis art. 3 ust. 4 ww. ustawy stanowi, iż potrzeby osób korzystających z pomocy społecznej powinny zostać uwzględnione - jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej, wobec tego udzielenie pomocy i jej zakres zależy nie tylko od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionych do tej pomocy, ale także od możliwości finansowych ośrodka pomocy społecznej. Przyznanie stronie zasiłku celowego w wysokości 40 zł wynikało z istniejących w dacie rozpatrywania wniosków możliwości finansowych Ośrodka Pomocy Społecznej w N., co zostało wykazane w zaskarżonej decyzji.

W ocenie Kolegium organ I instancji w sposób wyczerpujący uzasadnił wielkość przyznanego zasiłku celowego. Dodatkowo wskazało, że T. R., oprócz zasiłków celowych, otrzymuje pomoc w formie zasiłku okresowego w kwocie 35,46 zł miesięcznie oraz posiłków, przy czym koszt jednego posiłku stanowi kwotę 3,50 zł co w skali miesiąca stanowi kwotę 105 zł. Stwierdziło, iż T. R. otrzymał pomoc w łącznej kwocie 180,46 zł a więc w kwocie znacznie wyższej niż wielkość przyznawanych w tym okresie zasiłków. Następnie, powołując się na orzecznictwo NSA podkreśliło, że udzielona pomoc społeczna nie zawsze musi być przyznana w takiej wysokości, aby w pełni mogła zaspokoić zaistniałe potrzeby zwłaszcza gdy nie pozwala na to ograniczona ilość środków będących w dyspozycji ośrodka pomocy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu T. R. zarzucił decyzji Kolegium naruszenia prawa materialnego oraz naruszenia przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, wnosząc o jej zmianę.

W ocenie skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Ośrodka Pomocy Społecznej w N. z (...) przyznającą zasiłek celowy w wysokości 40 zł potwierdziło, że przyznane środki wraz z pobieranym świadczeniem rentowym całkowicie pokrywają koszty zakupu żywności, leków i leczenia, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów, napraw w mieszkaniu oraz chronią mieszkanie, zapewniają warunki samodzielnego funkcjonowania w środowisku, w integracji ze społecznością lokalną, jak również pozwalają na spłatę zobowiązania wobec Spółdzielni Mieszkaniowej oraz wobec osób trzecich. Jego zdaniem tego rodzaju podejście do sprawy nie jest poprawne. Nie kwestionuje, że otrzymuje pomoc o której mowa w decyzji I instancji, jednak jego zadłużenie w Spółdzielni Mieszkaniowej wzrosło już do kwoty 1.181,76 zł. a wobec osób trzecich przekroczyło kwotę 2.400 zł. Tymczasem w decyzjach niewskazano, jak powinien te zobowiązania spłacać, aby uniknąć ewentualnych procesów sądowych, bądź eksmisji.

Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Przy piśmie procesowym z dnia 12 stycznia 2006 r. skarżący przesłał szereg dokumentów, m.in. potwierdzające zadłużenie w Spółdzielni Mieszkaniowej i wszczęcie przez Spółdzielnię postępowania zmierzającego do wyegzekwowania należności pieniężnej, pismo OPS w N. z dnia 21 września 1999 r. informujące skarżącego o możliwości pobierania dodatku mieszkaniowego oraz odpowiedź skarżącego na to pismo podnoszącą, że skorzystanie z tej formy pomocy ograniczy jego sytuację materialno-bytową, gdyż jest traktowany jako dochód, przez co ogranicza jego prawa własnościowe, ekonomiczne, socjalne i kulturowe oraz publikację prasową wykazującą marną jakość posiłków finansowanych przez OPS.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sadowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwaną dalej Prawo o postępowaniu). Decyzja naruszająca prawo może, zatem zostać tylko przez sąd administracyjny uchylona, gdy stwierdzi, że organ prowadzący postępowanie naruszył przepisy prawa procesowego lub materialnego. W przypadku, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu (art. 151 ww. ustawy).

Z zasady legalności, wynika konsekwencja, iż administracyjny sąd wojewódzki ocenia, czy wydana decyzja jest zgodna z prawem obowiązującym w dacie jej wydania (wyrok NSA z dn. 14 stycznia 1999 r., sygn. akt III SA 4731/97 - LEX nr 37180).

Kontrola sądowa legalności decyzji wydanych w ramach tzw. uznania administracyjnego sprowadza się w związku z tym do badania, czy w procesie dochodzenia do tej decyzji właściwy organ uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających wpływ na podjęte rozstrzygnięcie oraz, czy w ramach swego uznania nie naruszył on zasady swobodnej oceny dowodów. Inaczej mówiąc, czy rozstrzygnięcie nie jest dowolne.

Przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, iż odpowiada ona wymogom prawa.

W tym miejscu wskazać trzeba, iż w skardze skarżący kwestionuje wysokość przyznanej pomocy w formie zasiłku celowego zarzucając, że nie uwzględnia ona jego wszystkich potrzeb, w tym zadłużenia z tytułu czynszu w Spółdzielni Mieszkaniowej oraz u osób trzecich.

W myśl art. 7 do ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - Dz. U. z 2004 r. Nr 64, poz. 593 późn. zm. - zwaną dalej ustawą), udziela się osobom i rodzinom w szczególności z powodu ubóstwa, sieroctwa, bezdomności, bezrobocia, niepełnosprawności, długotrwałej lub ciężkiej choroby, przemocy w rodzinie, potrzeby ochrony macierzyństwa lub wielodzietności, bezradności w sprawach opiekuńczo-wychowawczych i prowadzenia gospodarstwa domowego, zwłaszcza w rodzinach niepełnych lub wielodzietnych, braku umiejętności w przystosowaniu do życia młodzieży opuszczającej placówki opiekuńczo-wychowawcze, trudności w integracji osób, które otrzymały status uchodźcy, trudności w przystosowaniu do życia po zwolnieniu z zakładu karnego, alkoholizmu lub narkomanii, zdarzenia losowego i sytuacji kryzysowej, klęski żywiołowej lub ekologicznej. Mając, zatem na uwadze powyższe słusznie uznał organ, iż skarżący spełnia warunki do ubiegania się o przyznanie pomocy społecznej, gdyż jest osobą niepełnosprawną, długotrwale chorą i całkowicie niezdolną do pracy. Prawidłowo także ustaliły i uznały organy obu instancji, iż po stronie skarżącego zaistniała również przesłanka, o której stanowi art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r.

W świetle zaś art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 78 i 91, przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 461 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej" - przy jednoczesnym wystąpieniu, co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Prawidłowo przeto organy obu instancji ustaliły i przyjęły, iż po stronie skarżącego zaistniała również przesłanka, o której stanowi art. 8 ust. 1 ustawy, bowiem dochód skarżącego wynosił 461 zł. czyli nie przekraczał kryterium dochodowego dla osoby samotnie gospodarującej.

Skarżący wnosił o przyznanie mu świadczenia z pomocy społecznej - zasiłku celowego na pokrycie kosztów związanych z długotrwałą chorobą i spowodowanymi tym kosztami leczenia, kosztów utrzymania mieszkania, zakupu środków czystości i higieny osobistej oraz innych wydatków i opłat, w tym zadłużenia w Spółdzielni Mieszkaniowej i Państwa H. Z treści wniosku skarżącego wynikało, iż jego żądanie dotyczy zasiłku celowego, o którym stanowi art. 39 ustawy.

Stosownie do treści art. 39 ust. 1 ustawy może być przyznany zasiłek celowy w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. W ustępie 2 art. 39 ustawodawca wskazał sytuacje, które mogą stanowić podstawę przyznania zasiłku celowego. Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu.

Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 1 celem pomocy społecznej jest wspieranie osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka, jednakże według postanowienia ustępu 4 powołanego wyżej przepisu, potrzeby osoby i rodziny korzystającej z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej.

Rozstrzygnięcie w sprawie zasiłku celowego zapada, jak już powiedziano wyżej, w ramach tzw. uznania administracyjnego, o czym przesądza treść art. 39 ust. 1 ustawy. Przepis ten, bowiem upoważnia organ do przyznania tej formy pomocy, w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby życiowej. Działanie organu w ramach uznania administracyjnego oznacza, załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwościami organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków. Uznanie administracyjne nie pozwala, zatem organowi na dowolność w załatwianiu sprawy jest on, bowiem związany przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego - zwanego dalej k.p.a., w tym art. 7 i 77 § 1 k.p.a., jak również przepisami ustawy o pomocy społecznej, między innymi przywołanego wyżej art. 3 ustawy. Artykuł 7 k.p.a. stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Art. 77 § 1 k.p.a. nakłada na organy administracji obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. W myśli art. 107 § 3 k.p.a. uznanie administracyjne wymaga wskazania przesłanek korzystania z niego oraz argumentacji przytoczonej w decyzji rozstrzygającej indywidualną sprawę opartą na uznaniu administracyjnym.

W przedmiotowej sprawie organy obu instancji zgodnie z przedstawionymi wyżej wymogami dokonały prawidłowych ustaleń co do stanu faktycznego oraz jego prawidłowej oceny. Organy prawidłowo zakwalifikowały wniosek skarżącego, który domagał się pomocy we wskazanej potrzebie określonej w art. 39 ust. 2 ustawy. Przyznając zasiłek celowy wskazały, iż skarżący jest uprawniony do otrzymania pomocy, ale również podniosły i udowodniły, iż posiadane środki finansowe nie pozwalają mu uwzględnić żądania w wyższej wysokości. W sytuacji gdy Ośrodek Pomocy Społecznej nie ma wystarczających środków na zaspokojenie potrzeb osób ubiegających się o pomoc i do pomocy uprawnionych ważne jest aby organ wskazał kryteria jakimi się kierował przy przyznawaniu pomocy. W niniejszej sprawie organ I instancji ustalił kryteria pierwszeństwa wskazując, że w pierwszej kolejności zabezpieczono środki dla rodzin i osób, nie posiadających dochodu lub mającym bardzo niski dochód. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. zaś dokonało powtórnej, oceny i analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i w sposób szczegółowy, odpowiadający wymogom wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a., przedstawiło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności oraz fakty, które spowodowały uznanie decyzji organu I instancji za zgodną z prawem i że przyznany skarżącemu zasiłek celowy w wysokości 40 zł odpowiada celom i zadaniom pomocy społecznej. Wpływ na wysokość przyznanego zasiłku celowego skarżącemu miała, zaś szczupłość środków finansowych jakimi dysponował organ I instancji, liczba osób ubiegających się o przyznanie pomocy, jak również fakt, iż w okresie objętym wnioskiem skarżący korzystał z innych form pomocy społecznej.

W tym miejscu, trzeba wskazać, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Rolą organów realizujących zadania z zakresu pomocy społecznej jest taki podział posiadanych przez te organy środków finansowych, który zapewni do nich dostęp osobom najbardziej ich potrzebujących, a więc w pierwszej kolejności takim, które nie uzyskują żadnych dochodów i które przy wykorzystaniu własnych możliwości nie są w stanie zdobyć środków umożliwiających zaspokojenie potrzeb na poziomie elementarnym.

Ustawa nie określa granic minimalnych, ani maksymalnych wysokości przyznanego zasiłku celowego. Granice te wyznaczone są jedynie ogólnie w art. 3 ust. 3 i 4 ustawy, który stanowi, iż rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej.

Decyzja o przyznaniu pomocy społecznej wydana na podstawie art. 39 ustawy winna, zatem każdorazowo uwzględniać wszystkie okoliczności sprawy, a więc nie tylko okoliczności, które zadecydowały o konieczności skorzystania z tej formy pomocy przez wnioskodawców przy ubieganiu się o przyznanie zasiłku celowego, ale także rozmiar będących w dyspozycji organów środków finansowych, ilość osób ubiegających się o pomoc oraz potrzeby innych osób uprawnionych do świadczenia z pomocy społecznej. Zarzuty skarżącego zawarte zarówno w odwołaniu, jak i w skardze w istocie dotyczą wysokości przyznanego mu zasiłku celowego. Zarzut ten nie jest zasadny. Prowadząc postępowanie o przyznanie skarżącemu zasiłku celowego organy administracji zebrały materiał dowodowy w zakresie pozwalającym na prawidłowe rozstrzygnięcie tej sprawy. Dokonana ocena zebranych w sprawie dowodów, a to okoliczności uzasadniających przyznanie zasiłku celowego, nie jest dowolna, a organy w sposób szczegółowy wskazały przyczyny, które zadecydowały o konieczności skorzystania z tej formy pomocy społecznej oraz przyznania skarżącemu zasiłku celowego jedynie w wysokości 40 zł.

Organ I instancji wskazał, że kierowano się kryteriami, według których zasiłek celowy w wyższej wysokości przyznawano rodzinom z dziećmi, osobom samotnie wychowującym dzieci, nie posiadającym dochodu lub mającym bardzo niski dochód. Zasiłek celowy w niższej wysokości przyznawano rodzinom i osobom, w których choćby jedna osoba otrzymuje stały comiesięczny dochód i jest mała różnica pomiędzy dochodem faktycznym rodziny a kryterium dochodowym ustalonym zgodnie z art. 4 ustawy. Rozpatrując sytuację rodziny lub osoby również brano pod uwagę obciążenia finansowe związane z utrzymaniem mieszkania lub domu, skład rodziny, wiek osób ubiegających się o pomoc.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. dokonało powtórnej, wnikliwej oceny i analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i w sposób szczegółowy, odpowiadający wymogom wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a., przedstawiło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności oraz fakty, które spowodowały uznanie, że decyzja organu I instancji nie narusza prawa, a przyznany skarżącemu zasiłek celowy w wysokości 40 zł odpowiada celom i zadaniom pomocy społecznej. Wpływ na wysokość przyznanego zasiłku celowego skarżącemu miała szczupłość środków finansowych jakimi dysponował organ I instancji, liczba osób ubiegających się o przyznanie pomocy, jak również fakt, iż w okresie objętym wnioskiem skarżący korzysta także z innych form pomocy społecznej.

Odnosząc się do skargi trzeba powiedzieć, iż chybiony jest zarzut dotyczący nieuwzględnienia i niewskazania w zaskarżonej decyzji sposobu spłaty zadłużenia z tytułu czynszu. Skarżący w swoich wnioskach wymienia wiele potrzeb bytowych, nie precyzując konkretnego celu pomocy. Ta forma pomocy społecznej nie jest przewidziana na pokrywanie pełnych miesięcznych kosztów utrzymania osoby objętej pomocą. Rola zasiłku celowego, o czym świadczy treść tego przepisu, ma charakter pomocy doraźnej ukierunkowanej na konkretny cel bytowy, i ten cel bytowy skarżący winien każdorazowo wyartykułować we wniosku skierowanym do organu, a wówczas organ zobowiązany jest do rozpatrzenia tegoż sprecyzowanego wniosku, poprzez wydanie stosownej decyzji.

W tym stanie rzeczy, należało po myśli art. 151 Prawo o postępowaniu, oddalić skargę.