II SA/Op 170/18 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2554016

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 13 września 2018 r. II SA/Op 170/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Janowska (spr.).

Sędziowie WSA: Krzysztof Bogusz, Elżbieta Kmiecik.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu po rozpoznaniu w dniu 13 września 2018 r. na rozprawie sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w (...) na uchwałę Sejmiku Województwa Opolskiego z dnia 28 marca 2017 r., Nr (...) w przedmiocie wykonania planu gospodarki odpadami dla województwa postanawia

1)

odrzucić skargę,

2)

zwrócić skarżącej A Sp.

z o.o. z siedzibą w (...) kwotę 300 (trzysta) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem skargi, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez A Sp. z o.o. z siedzibą w (...) (zwana dalej "Spółką" lub "skarżącą") jest uchwała Sejmiku Województwa Opolskiego z dnia 28 marca 2017 r., Nr XXVII/307/2017, w przedmiocie wykonania "Planu gospodarki odpadami dla województwa opolskiego na lata 2016-2022 z uwzględnieniem lat 2023-2028".

Powyższa skarga wniesiona została w następującym stanie faktycznym:

W dniu 16 sierpnia 2016 r., Zarząd Województwa Opolskiego, na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa i art. 34 ust. 3, art. 36 ust. 2, 4 i 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, podjął uchwałę Nr 2502/2016 w przedmiocie przyjęcia projektu "Planu gospodarki odpadami dla województwa opolskiego na lata 2016 - 2022 z uwzględnieniem lat 2023-2028", wraz z załącznikami, tj. Planem inwestycyjnym, Programem usuwania wyrobów zawierających azbest z terenu województwa opolskiego oraz Prognozą oddziaływania na środowisko Planu gospodarki odpadami dla województwa opolskiego na lata 2016-2022 z uwzględnieniem lat 2023-2028.

W związku z wyłożeniem do publicznego wglądu powyższego projektu, pismem z dnia 7 września 2016 r. Spółka A, wniosła o ujęcie w "Planie gospodarki odpadami dla województwa opolskiego na lata 2016-2022 z uwzględnieniem lat 2023-2028" projektu budowy instalacji termicznego przekształcania odpadów w (...) o mocy przerobowej 110 tys. ton odpadów komunalnych frakcji palnych z mechanicznej obróbki zmieszanych odpadów komunalnych oraz odpadów resztkowych, na działkach inwestycyjnych przy ul. (...). W piśmie tym wskazała ponadto, że budowa wnioskowanej instalacji będzie realizowana przez Spółkę przy udziale partnera z branży gospodarki odpadami i energetyki zawodowej w latach 2020-2022, a jej eksploatacja nastąpi w latach 2022-2052.

Uchwałą z dnia 24 października 2016 r., Nr 2787/2016, Zarząd Województwa opolskiego przyjął projekt "Planu gospodarki odpadami dla województwa opolskiego na lata 2016 - 2022 z uwzględnieniem lat 2023-2028, wraz z załącznikami. W załączniku nr 1 do powyższego Planu wskazano, że zaplanowano cztery nowe instalacje do termicznego przekształcania odpadów komunalnych i odpadów pochodzących z przetworzenia odpadów komunalnych, w tym instalację zgłoszoną przez skarżącą Spółkę.

Następnie, stosownie do art. 36 ust. 5 ustawy o odpadach, Zarząd Województwa Opolskiego przekazał projekt wojewódzkiego planu inwestycyjnego do zaopiniowania, a projekt inwestycyjny do uzgodnienia, Ministrowi Środowiska. Po kilkukrotnych uzgodnieniach, ostatecznie, Minister Środowiska w dniu 13 lutego 2017 r. wydał pozytywną opinię i uzgodnił bez uwag projekt planu gospodarki odpadami dla województwa opolskiego.

W związku z powyższym, uchwałą z dnia 28 marca 2017 r., Nr XXVII/306/2017 Sejmik Województwa Opolskiego, przyjął "Plan gospodarki odpadami dla województwa opolskiego na lata 2016-2022 z uwzględnieniem lat 2023-2028".

Odrębną uchwałą z dnia 28 marca 2017, Nr XXVII/307/2017, Sejmik Województwa Opolskiego, działając na podstawie art. 9, art. 18 pkt 20 oraz art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2016 r. poz. 486 z późn. zm. - zwanej dalej u.s.w.) oraz art. 38 ust. 1, ust. 2 i ust. 4, art. 35 ust. 5a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2016 r. poz. 1987, z późn. zm.- zwanej dalej ustawą o odpadach) uchwalił wykonanie "Planu gospodarki odpadami dla województwa opolskiego na lata 2016-2022 z uwzględnieniem lat 2023-2028". Powyższa uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Opolskiego (Dz. Urz. Woj. Opolskiego z 2017 r. poz. 1243).

Pismem z dnia 29 stycznia 2018 r., skarżąca Spółka powołując się na przepis art. 90 ust. 1 u.s.w., wezwała Sejmik Województwa Opolskiego do usunięcia naruszenia prawa oraz jej interesu prawnego. Wskazała, że § 2 powyższej uchwały narusza jej interes prawny wynikający z przepisu art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalność gospodarczej w zw. z art. 38a ustawy o odpadach z uwagi na brak uwzględnienia w zaskarżonej uchwale instalacji wnioskowanej przez skarżącą.

W dniu 27 sierpnia 2014 r. Sejmik Województwa Opolskiego podjął uchwałę Nr (...), o nieuwzględnieniu wezwania Spółki do usunięcia naruszenia prawa. Organ stwierdził, że postępowanie poprzedzające podjęcie kwestionowanej uchwały zostało przeprowadzone właściwie i zgodnie z przepisami prawa, a zarzuty stawiane przez Spółkę nie mogą stanowić podstawy uchylenia kwestionowanej uchwały.

W obszernej skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu Spółka A - reprezentowana przez Prezesa Zarządu - W. P. D. wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały Sejmiku Województwa Opolskiego z dnia 28 marca 2017 r., Nr XXVII/307/2017, w sprawie wykonania "Planu gospodarki odpadami dla województwa opolskiego na lata 2016-2022 z uwzględnieniem lat 2023-2028" w całości lub części, względnie stwierdzenie, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa, jeśli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. Zaskarżonej uchwale zarzuciła:

- naruszenie art. 143 w zw. z art. 3 pkt 10 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, poprzez jego niezastosowanie z uwagi na ujęcie w Planie gospodarki odpadami dla województwa opolskiego na lata 2016-2022 z uwzględnieniem lat 2023-2028 instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych niespełniających kryterium najlepszych dostępnych technik;

- naruszenie art. 207 w zw. z 204 ustawy Prawo ochrony środowiska, poprzez jego niezastosowanie z uwagi na brak uwzględnienia przez Sejmik Województwa Opolskiego potrzeby optymalizacji procesów spalania i współspalania odpadów na terenie województwa opolskiego z uwzględnieniem wymagań środowiskowych w zakresie najlepszych dostępnych technik, prowadzące do uwzględnienia w Wojewódzkim Planie Gospodarki Odpadami (dalej WPGO) cementowni, jako optymalnego rozwiązania w zakresie spalania odpadów na terenie województwa opolskiego, pomimo iż wnioskowane instalacje, w tym instalacja zgłoszona przez skarżącą gwarantowały najefektywniejsze i kompleksowe rozwiązania spełniające najwyższe standardy w zakresie gospodarki odpadami;

- naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, poprzez jego niezastosowanie z uwagi na brak uwzględnienia, iż eksploatacja instalacji oraz urządzeń do przetwarzania odpadów jest możliwa wyłącznie po spełnieniu wymagań ochrony środowiska, prowadzące do uznania na gruncie WPGO cementowni, za spełniające wszelkie standardy ekologiczne i emisyjne;

- naruszenie przepisu art. 38a ustawy o odpadach, poprzez jego zastosowanie wobec braku uwzględnienia uniemożliwienia prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej w zakresie przetwarzania odpadów, przez wzgląd na brak włączenia instalacji skarżącego do WPGO;

- naruszenie przepisu art. 42 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z art. 36 ust. 7 ustawy o odpadach, poprzez jego niezastosowanie wobec braku uwzględnienia, iż na gruncie opracowywania projektu WPGO, nie uwzględniono uwag i wniosków zgłoszonych w zw. z udziałem społeczeństwa w postępowaniu;

- naruszenie przepisu art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów, poprzez jego niezastosowanie przez wzgląd na uniemożliwienie prowadzenia działalności gospodarczej podmiotom wnioskującym o włączenie zgłaszanych przez nich instalacji do WPGO, w tym uniemożliwienie prowadzenia działalności w zakresie gospodarki odpadami skarżącej Spółce;

- naruszenie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, poprzez jego niezastosowanie, przez wzgląd na naruszenie swobody działalności gospodarczej skarżącej, poprzez naruszenie prawa skarżącego do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie gospodarki odpadami;

- naruszenie przepisu art. 22 Konstytucji RP, poprzez jego błędne zastosowanie wobec braku uwzględnienia, iż zaskarżona uchwała, jako akt prawa miejscowego, tj. akt prawny rangi niższej niż ustawa, ogranicza wolność działalności gospodarczej skarżącej w sferze prowadzonej przez nią działalności, podczas gdy z przepisu wynika, że ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes społeczny.

Uzasadniając swoje stanowisko Spółka wskazała, że w dniu 28 marca 2017 r. Sejmik Województwa Opolskiego podjął uchwałę nr XXVlI/307/2017 w sprawie wykonania "Planu gospodarki odpadami dla województwa opolskiego na lata 2016-2022 z uwzględnieniem lat 2023-2028. Procedurę tworzenia projektu WPGO przeprowadzono w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 1 lipca 2015 r. w sprawie sposobu i formy sporządzania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami oraz wzoru planu inwestycyjnego, po przeprowadzeniu procesu konsultacji i opiniowania w oparciu o przepisy ustawy o odpadach. Wskazała, że WPGO podlegał, na podstawie art. 36 ustawy o odpadach, zaopiniowaniu przez Ministra Środowiska, który zgłosił uwagi do tabeli nr 28 WPGO (przedmiotowa tabela zawiera objęte wnioskami, planowane nowe instalacje do termicznego przekształcania odpadów komunalnych i odpadów pochodzących z przetworzenia odpadów komunalnych, tzw. ITPOK). Jedną z wnioskowanych instalacji była instalacja termicznego przetwarzania odpadów zgłoszona przez skarżącą, o planowanej mocy przerobowej 110 tys. ton odpadów komunalnych frakcji palnych z mechanicznej obróbki zmieszanych odpadów komunalnych oraz odpadów resztkowych. W treści uwag do WPGO, na etapie tworzenia projektu, Minister Środowiska wskazał, iż łączna moc przerobowa zgłaszanych instalacji wynosi 173 tys. ton/rok, co w zestawieniu ze strumieniem 30% frakcji odpadów komunalnych przeznaczonych do spalenia, stanowiło zbyt dużą ilość. Minister zarzucił zatem, iż pierwotna uchwała zakładała, zbyt dużą moc przerobową instalacji w stosunku do strumienia odpadów przeznaczonych do spalenia. Zarzuty Ministra Środowiska odnośnie wskazanej uchwały dotyczyły również nieprecyzyjnego ustalenia całkowitego strumienia odpadów komunalnych na terenie województwa, gdyż w różnych miejscach WPGO wskazano różne ilości roczne pozyskiwanych odpadów komunalnych w przedziale od 309 tys. ton/rok do 411 tys. ton/rok, także 353 tys. ton/rok (produkcja z 2014 r.). W odniesieniu do powyższego, Minister Środowiska zalecił ustalenie precyzyjnej, całkowitej ilości rocznej odpadów komunalnych i dopasowanie mocy przerobowej ITPOK do ilości, będącej 30% frakcją z całkowitej ilości pozyskiwanych odpadów na terenie województwa. Ponadto Minister Środowiska zalecił, aby dokonując korekty mocy przerobowej spalarni uwzględnić przy wyborze instalacji wskazanych do realizacji kryterium efektywności ekonomicznej, co w bezpośredni sposób wspiera budowę dużych instalacji, gdyż tylko te dają szanse lepszego rozłożenia kosztu przekształcenia w jedną tonę odpadów i przez to stanowią mniejsze obciążenia dla mieszkańców. W ocenie skarżącej Spółki, Sejmik Województwa Opolskiego dokonał sprzecznego z prawem i niezgodnego z zaleceniami Ministra Środowiska usunięcia z tabeli nr 28 wszystkich instalacji, w tym instalacji zgłoszonej przez skarżącą. Uzasadniając swój interes prawny Spółka wskazała na przepisy 20 i art. 22 Konstytucji RP oraz w art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej podnosząc, że brak ujęcia zgłoszonej instalacji do WPGO skutkowało odmową wydania niezbędnych do budowy instalacji pozwoleń, o których mowa w art. 38a ustawy o odpadach. W ocenie skarżącej, uchwała godzi w jej sferę prawną i wywołuje dla niej negatywne konsekwencje prawne w postaci ograniczenia, czy też uniemożliwienia realizacji jej uprawnień. Ponadto zaskarżona uchwała narusza przepis art. 207 ww. ustawy, wobec braku uwzględnienia przez Sejmik potrzeby optymalizacji procesów spalania i współspalania odpadów na terenie województwa opolskiego z uwzględnieniem wymagań środowiskowych w zakresie najlepszych dostępnych technik, tj. wobec braku uwzględnienia unijnych standardów BAT implementowanych do polskiego porządku prawnego w przepisach z zakresu ochrony środowiska. Dodała, że podstawowym celem, który powinien być realizowany w zakresie gospodarki odpadami jest zbalansowanie technik wykorzystywanych na skalę krajową i związanych z efektywnością instancji termicznej oraz zmierzanie do zintegrowania polityki zarządzania odpadami w ramach wytycznych zawartych w dokumentach referencyjnych BREF właściwych dla spalania odpadów. Instalacja skarżącej ujęta pierwotnie w tabeli 28 WPGO realizowała treść przepisu art. 204 ustawy, obowiązku tego nie realizują natomiast cementownie, których włączenie do WPGO stanowiło rozwiązanie problemu gospodarki odpadami na terenie województwa opolskiego. Podniosła również, że wskazanie cementowni w tabeli nr 8 w późniejszych projektach planu, jako instalacji do termicznego przetwarzania odpadów było działaniem niedopuszczalnym z powodu niezłożenia przez zarządy B stosownych wniosków w procesie konsultacji do WPGO oraz nieuznania ich wcześniej jako istniejące instalacje do przekształcenia termicznego odpadów komunalnych. W dalszej kolejności odniosła się do zarzutu dotyczącego braku ustosunkowania się przez organ do zgłoszonych przez Spółkę zarzutów w kwestii procedury postępowania oraz braku prawidłowego przeprowadzenia konsultacji społecznych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi - z uwagi na brak legitymacji procesowej do wniesienia skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Uzasadniając odrzucenie skargi wywodził, że w świetle art. 90 ustawy o samorządzie województwa do wniesienia skargi legitymuje wyłącznie fakt naruszenia interesu prawnego, a nie tylko zagrożenie naruszeniem. Podmiot wnoszący skargę winien wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia, polegającego na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a własną, indywidualną i prawnie gwarantowaną sytuacją (nie zaś sytuacją faktyczną). Musi zatem udowodnić, że zaskarżona uchwała naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę materialnoprawną, wywołując negatywne skutki prawne przez zniesienie, ograniczenie czy uniemożliwienie realizacji prawa, tj. pewnych zagwarantowanych prawem uprawnień. W celu skutecznego zaskarżenia kwestionowanej uchwały skarżąca Spółka winna zatem wykazać, że zaskarżona uchwała ingeruje w wyraźnie określony, sprecyzowany indywidualny, konkretny, realny oraz osobisty interes prawny skarżącego bądź w takie samo uprawnienie. Powyższe nie zostało jednak wykazane przez Spółkę, która swój interes prawny wywodzi z art. 6 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w zw. z art. 38a ustawy o odpadach. Zdaniem organu, interesu prawnego skarżącej Spółki nie sposób wyprowadzić z potencjalnej możliwości prowadzenia przez nią działalności gospodarczej w konkretnej sferze. Chęć prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie odzysku i zagospodarowania odpadów komunalnych na terenie województwa opolskiego nie należy bowiem traktować jako własnego i bezpośredniego interesu prawnego (uprawnienia) znajdującego odzwierciedlenie w przepisach prawa. Oczekiwania skarżącej Spółki należy raczej zakwalifikować jako interes faktyczny, a nie jako względnie wąsko pojmowany interes prawny, o którym mowa w art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie wojewódzkim. Zdaniem organu, żaden przepis prawa nie gwarantuje skarżącej prowadzenia działalności w zakresie przez nią zamierzonym czy planowanym, jak również nie przewiduje obowiązku zamieszczenia w planie gospodarki odpadami przedsięwzięć, które chciałaby skarżąca prowadzić w ramach Planu, nawet wówczas gdy posiada stosowne pozwolenia na budowę odpowiednich instalacji, których jednak, w świetle załączonej dokumentacji, nie zaczęła realizować przed dniem 6 lutego 2015 r., co dawało jej swego rodzaju "gwarancję" uwzględnienia planowanej instalacji w zaskarżonym Planie. Ponadto, żaden przepis ustawy o odpadach, czy ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminie, nie daje podstaw prawnych do formułowania obowiązku organu uchwałodawczego dostosowania aktu planistycznego do potrzeb podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą polegającą na zagospodarowaniu i przetwarzaniu odpadów. O naruszeniu interesu prawnego nie mogą stanowić również ewentualne trudności w spłacie zaciągniętych kredytów i dotacji w sytuacji, gdy żaden przepis prawa powszechnie obowiązującego nie gwarantował skarżącej Spółce pozycji monopolisty w Regionie Południowym gospodarki odpadami. Dodatkowo organ wskazał, że na skutek podjęcia przez Sejmik Województwa Opolskiego skarżonej uchwały nie uległ zmianie zakres działalności prowadzonej przez skarżącą, nie doszło również do ograniczenia wykorzystania przez Spółkę istniejących już instalacji, albowiem instalacja ta jeszcze nie istnieje. Reasumując organ stwierdził, że skarżąca Spółka nie wskazała skutecznie przepisu prawa materialnego z zakresu administracji publicznej, który zostałby naruszony zaskarżoną uchwałą, wpływającego negatywnie na jej sytuację prawną zaś z powoływanych źródeł jej interesu prawnego, a to z faktu chęci prowadzenia regionalnej instalacji przetwarzania odpadów komunalnych, nie sposób wyprowadzić interesu prawnego (uprawnienia) skarżącej Spółki, który zostałby naruszony zaskarżonym przepisem aktu prawa miejscowego, co pozwalałoby na uznanie, że zaktualizowały się przesłanki określone w art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie wojewódzkim. W ocenie organu, pozostałe zarzuty dotyczące naruszenia art. 143 w zw. z art. 3 pkt 10 ustawy, art. 207 i art. 29 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o odpadach odnoszą się bezpośrednio do uchwały w sprawie przyjęcia planu, która nie został objęta wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, dlatego nie powinna podlegać badaniu przez Sąd. Organ zaznaczył ponadto, iż instalacja zgłoszona przez A Sp. z o.o. jest dopiero w fazie planowania. W doktrynie wskazuje się z kolei, że w uchwale w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami ujmuje się wyłącznie "instalacje, których budowa została zakończona i mogą one prowadzić przetwarzanie odpadów". Powyższa konstatacja wynika również z samego brzmienia art. 38 ust. 2 ustawy o odpadach. W związku z powyższym, nie można uznać zasadności zarzutów pod adresem przedmiotowej uchwały formułowanych przez Spółkę w wezwaniu z dnia 29 stycznia 2018 r. Odnosząc się do zarzutu do naruszenia art. 22 Konstytucji oraz przepisu art. 6 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, organ wskazał, że obie regulacje dopuszczają pewne ograniczenia swobody działalności gospodarczej. Wolność gospodarcza nie ma zatem charakteru zasady bezwzględnej. Użyty w art. 6 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej zwrot "z zachowaniem warunków określonych przepisami prawa" oznacza, że warunki prowadzenia działalności gospodarczej mogą być określone przepisami pozaustawowymi, w tym - wynikającymi z aktów wydawanych przez jednostki samorządu terytorialnego. W żadnym przypadku przepisu art. 6 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie można rozumieć w ten sposób, że działalność gospodarcza nie podlega żadnym ograniczeniom. Przeciwnie, ustawodawca wyraźnie zaznacza, że podmiot wykonujący, lub zamierzający przystąpić do wykonywania działalności gospodarczej musi zachować warunki określone przepisami prawa, w tym - prawa miejscowego.

Na rozprawie sądowej pełnomocnik skarżącej Spółki podtrzymał skargę i wywody w niej zawarte oraz argumentację przedstawioną w pismach kierowanych do organu przed wniesieniem skargi. Ponadto zwrócił uwagę, że została wniesiona skarga na uchwałę Nr 306/2017, z przyczyn formalnych odrzucona przez Sąd. Natomiast Spółka podtrzymuje również argumentację przedstawioną w tamtejszej sprawie. Dodatkowo potwierdził, że ewentualna instalacja do chemicznej utylizacji odpadów nie została jeszcze wykonana przez skarżącą i znajduje się w fazie projektowej.

Pełnomocnik organu wnosił i wywodził jak w odpowiedzi na skargę. Argumentował, że skarżąca nie wykazała się realnym i rzeczywistym interesem prawnym. Nadto zauważył, że ujęcie instalacji w uchwale nr 307 należy do wyłącznej kompetencji Sejmiku Województwa Opolskiego. W pełni podtrzymał argumentację odnoszącą się do wniosku o odrzucenie skargi. Podkreślił, że zarzuty skargi dotyczą w dużej mierze uchwały Nr 306/2017, która nie może być przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie. Drugi pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko zaprezentowane przez radcę prawnego.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188, z późn. zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ustawowy zakres kompetencji kontrolnych sądów administracyjnych ograniczony zatem został wyłącznie do oceny legalności, co oznacza, że Sąd nie bada kontrolowanych aktów i czynności pod względem celowości lub słuszności.

Z ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej zwanej p.p.s.a.), wynika natomiast, że przedmiotowy zakres sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje, między innymi, orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 p.p.s.a.).

Uwzględniając powyższe założenia, zważyć należy, że skarga w rozpatrywanej spawie została złożona na podstawie art. 90 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2016 r. poz. 486, z późn. zm.). Stosownie do treści tego przepisu, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu organu samorządu województwa, który wydał przepis, do usunięcia naruszenia - zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego (ust. 1). Ponadto, w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym (ust. 4).

W związku z powyższym wskazać w tym miejscu przyjdzie, iż do skargi wniesionej na podstawie art. 90 ustawy o samorządzie województwa - zwanej nadal u.s.w. - zastosowanie będzie miał przepis art. 53 § 2 p.p.s.a., z którego wynika trzydziestodniowy termin na złożenie takiej skargi, liczony od daty doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a w przypadku braku odpowiedzi skargę wnosi się w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania.

W pierwszej kolejności obowiązkiem Sądu było więc zbadanie, czy skarga wniesiona przez skarżącą Spółkę A podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy zostały spełnione warunki formalne do jej skutecznego złożenia (bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, poprzedzające wniesienie skargi oraz zachowanie terminu do jej wniesienia). Stwierdzenie spełnienia powyższych wymogów formalnych pozwala na dalsze badanie skargi, w aspekcie legitymacji do jej wniesienia, a dopiero pozytywne ustalenie w tym zakresie otwiera możliwość dokonania przez Sąd oceny zasadności skargi pod względem merytorycznym.

Przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie stanowi przepis § 2 uchwały Sejmiku Województwa Opolskiego z dnia 28 marca 2017 r., Nr XXVII/307/2017, w sprawie wykonania "Planu gospodarki odpadami dla województwa opolskiego na lata 2016-2022 z uwzględnieniem lat 2023-2028", na mocy którego nadano status regionalnych instancji do przetwarzania odpadów komunalnych w poszczególnych regionach gospodarki odpadami komunalnymi oraz instalacji przewidzianych do zastępczej obsługi tych regionów do czasu uruchomienia regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych - instalacjom wskazanym w § 2 planu, nie uwzględniono natomiast instalacji wnioskowanej przez skarżącą.

Zaskarżoną uchwałę niewątpliwie zaliczyć należy do uchwał z zakresu administracji publicznej, w rozumieniu ustawy o samorządzie województwa, a przy tym uchwała w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami jest aktem prawa miejscowego, co wynika jednoznacznie z przepisu art. 38 ust. 4 ustawy o odpadach (Dz. U. z 2016 r. poz. 1987, z późn. zm. - zwanej nadal ustawą o odpadach), powołanego w podstawie prawnej zaskarżonej uchwały. Powyższe okoliczności rzutują na ocenę, że rozpoznanie skargi wniesionej na ten akt pozostaje w kompetencji sądu administracyjnego.

Przechodząc do oceny w zakresie legitymacji procesowej skarżącej Spółki przypomnieć dla porządku należy, że z treści art. 90 ust. 1 u.s.w. wynika w sposób jednoznaczny, że uprawnienie do wniesienia skargi na jego podstawie, przysługuje wyłącznie temu podmiotowi, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Pojęciem interesu prawnego jako kryterium legitymacji do wniesienia skargi ustawodawca posługuje się również w art. 50 p.p.s.a. Przepis ten ma z kolei związek z art. 28 k.p.a., według którego interes prawny decyduje o przymiocie strony w postępowaniu administracyjnym.

Zauważyć przyjdzie, że w orzecznictwie na tle art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446, z późn. zm. - zwanej dalej u.s.g.), zawierającego tożsamą treść jak komentowany art. 90 ust. 1 u.s.w., podkreśla się, że w przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną w postępowaniu toczącym się na tego przepisu może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone Legitymację do złożenia skargi do sądu administracyjnego ma więc jednostka, której prawo lub obowiązki publicznoprawne kształtuje zaskarżony akt. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia prawdopodobnego związku funkcjonalnego o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (np. uchwały) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes prawny osoby wnoszącej skargę w trybie art. 101 u.s.g. nie istnieje więc, jeżeli nie da się ustalić bezpośredniego wpływu rozstrzygnięcia na jej prawa i obowiązki oparte na konkretnej normie prawnej.

Ponadto, ze sformułowania art. 90 u.s.w. (jak też art. 101 u.s.g.) wynika również, że nie jest to skarga powszechna (actio popularis), służąca każdemu, kto zarzuca wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego (por. wyroki NSA: z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 2574/14; z dnia 12 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1761/12; z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/04 oraz z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04, dostępne na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA), pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Interes prawny skarżącego, do którego wprost nawiązuje art. 90 ust. 1 u.s.w., musi wynikać z normy prawa materialnego regulującej treść działania organów administracji publicznej, na mocy których kształtowane są uprawnienia lub obowiązki jednostki. Z kolei przepisy prawa procesowego stanowią podstawę do wyprowadzenia interesu prawnego lub uprawnienia tylko w razie, gdy występuje bezpośredni związek z autorytatywną konkretyzacją uprawnienia lub obowiązku (por. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 790/12, dostępny na ww. stronie internetowej). Brak ochrony w przepisach prawa powoduje, że skarżący podmiot ma wyłącznie interes faktyczny, który nie daje mu legitymacji do zaskarżania aktu organu województwa.

Nie jest przy tym wystarczające wykazanie potencjalnego naruszenia interesu prawnego. Konieczne jest wykazanie, że właśnie wskutek podjęcia zaskarżonej uchwały został naruszony własny, indywidualny i konkretny interes albo uprawnienie skarżącego oraz wykazanie, że skarżona uchwała powoduje ograniczenie lub pozbawienie go uprawnień wynikających z przysługującego mu prawa i to aktualnie, a nie w przyszłości. W orzecznictwie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego, wskazując, że o powodzeniu skargi przesądza wykazanie przez stronę skarżącą naruszenia przez organ konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na jej sytuację prawną. Przy czym interes ten winien być bezpośredni i realny, aktualny, a nie przyszły, hipotetyczny lub ewentualny. (por. wyrok NSA z dnia 1 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1209/13, dostępny na ww. stronie internetowej CBOSA).

Na gruncie powyższych wywodów podkreślić ponadto należy, że skoro w świetle art. 90 u.s.w. do wniesienia skargi legitymuje wyłącznie fakt naruszenia interesu prawnego, a nie tylko zagrożenia naruszeniem, to podmiot wnoszący skargę winien wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia, polegającego na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a własną, indywidualną i prawnie gwarantowaną sytuacją (nie zaś sytuacją faktyczną). Musi zatem udowodnić, że zaskarżona uchwała naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę materialnoprawną, wywołując negatywne skutki prawne przez zniesienie, ograniczenie czy uniemożliwienie realizacji prawa, tj. pewnych zagwarantowanych prawem uprawnień.

W celu zatem skutecznego zaskarżenia kwestionowanej uchwały skarżąca Spółka A powinna wykazać, że zaskarżona uchwała Sejmiku Województwa Opolskiego z dnia 28 marca 2017 r., Nr XXVII/307/2017, ingeruje w jej wyraźnie określony, sprecyzowany indywidualny, konkretny, realny oraz osobisty interes prawny bądź w takie samo uprawnienie.

W niniejszej sprawie, skarżąca Spółka niewątpliwie posiada wspomniany wyżej interes prawny, jednakże w ocenie Sądu nie doszło w tym wypadku do jego naruszenia. Zauważyć należy, iż w analizowanej sprawie Spółka A w skardze, jak i w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa wskazywała, że swój interes prawny wywodzi z przepisu art. 6 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w związku z art. 38a ustawy o odpadach, art. 22 Konstytucji RP - podnosząc, że brak włączenia zgłoszonej instalacji do WPGO skutkuje odmową wydania niezbędnych do budowy instalacji pozwoleń, o których mowa w art. 38a ustawy o odpadach, a uchwała podjęta z naruszaniem ww. przepisów godzi w jej sferę prawną wywołując negatywne skutki w postaci ograniczenia, czy też uniemożliwienia realizacji uprawnień poprzez nieproporcjonalne ograniczenie działalności gospodarczej przez Spółkę. Sąd nie podzielił powyższych zarzutów skargi.

W tym zakresie zważyć przyjdzie, że w przedmiotowej sprawie, skarżąca Spółka, w związku z wyłożeniem do publicznego wglądu projektu "Planu gospodarki odpadami dla województwa opolskiego na lata 2016-2022 z uwzględnieniem lat 2023-2028", wnioskowała o uwzględnienie w powyższym planie projektu budowy instalacji termicznego przekształcania odpadów o mocy przerobowej 110 tys. ton odpadów komunalnych frakcji palnych z mechanicznej obróbki zmieszanych odpadów komunalnych oraz odpadów resztkowych. We wniosku tym wskazała jednocześnie, że budowa tej instancji będzie realizowana przy udziale partnera z branży gospodarki odpadowej i energetyki zawodowej a latach 2020-2022 a jej eksploatacja nastąpi w latach 2022-2052. Uwzględniając powyższy wniosek, uchwałą z dnia 24 października 2016 r., Nr 2787/2016, Zarząd Województwa Opolskiego przyjął projekt "Planu gospodarki odpadami dla województwa opolskiego na lata 2012-2022 z uwzględnieniem lat 2023-2028". W załączniku nr 1 do powyższej uchwały wskazano, iż zaplanowano do budowy 4 nowe instalacje do termicznego przekształcania odpadów komunalnych i odpadów pochodzących z przetworzenia odpadów komunalnych, w tym instalację skarżącej Spółki. W niniejszej sprawie Minister Środowiska opiniował projekt Planu i uzgadniał Plan inwestycyjny dwukrotnie wprowadzając do niego liczne merytoryczne uwagi (23 listopada 2016 r. oraz 16 stycznia 2017 r.). Po pozytywnym zaopiniowaniu projektu wojewódzkiego planu gospodarki odpadami i uzgodnieniu projektu planu inwestycyjnego, uchwałą z dnia 28 marca 2017 r., Nr XXVII/306/2017 Sejmik Województwa Opolskiego przyjął plan gospodarki odpadami dla województwa opolskiego na lata 2016-2022 z uwzględnieniem lat 2023-2028, z kolei odrębną uchwałą z dnia 28 marca 2017 r., Nr XXVII/307/2017, organ ten podjął uchwałę w sprawie wykonania planu gospodarki odpadami dla województwa opolskiego na lata 2016-2022 z uwzględnieniem lat 2023-2028. W załączniku do planu gospodarki odpadami dla województwa opolskiego na lata 2016-2022 z uwzględnieniem lat 2023-2028, przyjętym uchwałą Nr XXVII/306/2017, zawarto m.in. wykaz regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych w poszczególnych regionach gospodarki odpadami komunalnymi oraz instalacji przewidzianych do zastępczej obsługi tych regionów, do czasu uruchomienia regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, w przypadku gdy znajdująca się w nich instalacja uległa awarii lub nie może przyjmować odpadów z innych przyczyn. W planie tym nie ujęto nowych instalacji do termicznego przekształcania odpadów komunalnych i odpadów pochodzących z przetworzenia odpadów komunalnych, pierwotnie wpisanych do projektu planu - w tym instalacji skarżącej Spółki. Ponadto, w zaskarżonej uchwale w sprawie wykonania planu wymienione zostały te regionalne instancje do przetwarzania odpadów komunalnych, które zostały wymienione w uchwale w sprawie planu.

Dla Sądu oczywistym jest, iż Spółka jako podmiot uwzględniony wcześniej w projekcie planu gospodarki odpadami może swój interes prawny wywodzić na z art. 38 czy art. 38a ustawy o odpadach. Spółka w żaden sposób nie wykazała jednak, że zaskarżona uchwała naruszyła jej interes prawny wynikający z art. 38 ustawy o odpadach. Zgodnie z art. 38a ustawy o odpadach jeżeli instalacja, przeznaczona do przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych, odpadów zielonych oraz przeznaczonych do składowania pozostałości z sortowania odpadów komunalnych i pozostałości z procesu mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych, nie została ujęta w wojewódzkim planie gospodarki odpadami, odmawia się wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, pozwolenia na budowę, pozwolenia zintegrowanego lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów w tej instalacji. Z treści art. 38a ww. ustawy wynika, że dotyczy on ujęcia instalacji w wojewódzkim planie gospodarki odpadami, nie dotyczy z kolei uchwały w sprawie wykonania tego planu W związku z powyższym zarzuty dotyczące naruszenia przez organ ww. przepisów mógłby być skutecznie podniesiony w skardze na rozstrzygnięcie w przedmiocie podjęcia planu gospodarki odpadami a nie jego wykonania. Zaznaczyć należy, iż podjęcie uchwały w przedmiocie wykonania planu gospodarki odpadami stanowi konsekwencję uprzedniego podjęcia uchwały w przedmiocie przyjęcia tego planu a zatem wszelkie zarzuty dotyczące zarówno przeprowadzonej procedury, braku uwzględniania wniesionych uwag mogą być skutecznie podnoszone w odniesieniu właśnie do pierwszej uchwały.

Zaznaczyć jednak należy, że przepis ten może być jedynie źródłem interesu prawnego podmiotu, który posiada instalację przeznaczoną do przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych, odpadów zielonych oraz przeznaczonych do składowania pozostałości z sortowania odpadów komunalnych i pozostałości z procesu mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych, która nie została ujęta w wojewódzkim planie gospodarki odpadami, dającego prawo do zaskarżenia uchwały w sprawie wojewódzkiego planu gospodarki odpadami. Przedmiotem tej regulacji są wyłącznie instalacje przeznaczone do przetwarzania: zmieszanych odpadów komunalnych, odpadów zielonych, przeznaczonych do składowania pozostałości z sortowania opadów komunalnych, pozostałości z procesu mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych. Powyższy przepis został dodany do ustawy ustawą z dnia 15 stycznia 2015 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 122). W ustawie tej przewidziano w art. 4 możliwość niestosowania art. 38a ustawy o odpadach, gdy budowę instalacji rozpoczęto przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej, tj. 6 lutego 2015 r. Z uwagi na powyższe, zdaniem Sądu, wspomniany przepis art. 38a ustawy o odpadach mógł mieć zastosowanie także w przypadku skarżącej, jednak skarżąca nie wskazała swojego interesu prawnego nim naruszonego.

W ocenie Sądu, nie stanowią podstawy interesu prawnego strony skarżącej także przepisy art. 29 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o odpadach oraz art. 143 w zw. z art. 3 pkt 10 oraz art. 204 i art. 207 ustawy Prawo ochrony środowiska. Pierwszy ze wskazanych przepisów dotyczy możliwości przetwarzania odpadów tylko w instalacjach lub urządzeniach - wskazując, na stacjonarne urządzenie techniczne, zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu oraz budowle niebędące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami - których eksploatacja może spowodować emisję. Z kolei art. 143 ustawy Prawo ochrony środowiska określa wymagania, jakie powinny spełniać instalacje i urządzenia zarówno w przypadku nowo uruchamianych lub zmienianych w sposób istotny instalacjach. Do wymagań tych zalicza się: stosowanie substancji o małym potencjale zagrożeń; efektywne wytwarzanie oraz wykorzystanie energii; zapewnienie racjonalnego zużycia wody i innych surowców oraz materiałów i paliw; stosowanie technologii bezodpadowych i małoodpadowych oraz możliwość odzysku powstających odpadów; rodzaj, zasięg oraz wielkość emisji; wykorzystywanie porównywalnych procesów i metod, które zostały skutecznie zastosowane w skali przemysłowej; postęp naukowo-techniczny. Art. 204 i art. 207 ww. ustawy określają wymagania, jakie winny spełniać instalacje wymagające uzyskania pozwolenia zintegrowanego oraz standardy, jakie powinny spełniać najlepsze dostępne technologie. Przepisy te nie przyznają skarżącej żadnych praw i obowiązków.

W związku z powyższym stwierdzić należy, iż jeżeli w Planie gospodarki odpadami dla województwa opolskiego na lata 2016-2022 z uwzględnieniem lat 2023-2028 oraz załączniku w postaci Planu inwestycyjnego nie uwzględniono oczekiwanej przez skarżącą Spółkę instalacji, może to powodować dla niej określone skutki ekonomiczne, choćby w zakresie ograniczenia działalności gospodarczej, czy utrudnienia w dostępie do środków unijnych i środków pochodzących z NFOŚiGW. Jednakże, zgodzić należało się z organem odwoławczym, że żaden przepis prawa nie gwarantuje skarżącej prowadzenia działalności w zakresie przez nią zamierzonym czy planowanym. Żaden przepis prawa nie przewiduje również obowiązku zamieszczenia w planie gospodarki odpadami przedsięwzięć, które chciałaby skarżąca prowadzić w ramach Planu, nawet wówczas, gdy posiada stosowne pozwolenia na budowę odpowiednich instalacji, których jednak, w świetle załączonej dokumentacji, nie zaczęła realizować przed dniem 6 lutego 2015 r., co dawało jej swego rodzaju "gwarancję" uwzględnienia planowanej instalacji w zaskarżonym Planie. Jak wskazuje sam tytuł zaskarżonej uchwały zawiera ona przepisy prawa miejscowego dotyczące wykonania planu gospodarki odpadami uchwalanego odrębną uchwałą. Stąd też, skarżąca wnosząc skargę na uchwałę w sprawie wykonania Planu nieskutecznie podnosi zarzuty dotyczące bezpośrednio nieujęcia jej instalacji w Planie. Dopiero bowiem skuteczne zakwestionowanie Planu mogłoby skutkować uznaniem naruszenia interesu Spółki także przez uchwałę w sprawie wykonania Planu. Objęcie zatem zakresem kontroli w niniejszej sprawie uchwały z dnia 28 marca 2017 r., Nr XXVII/306/2017 Sejmik Województwa Opolskiego w przedmiocie Przyjęcia planu gospodarki odpadami dla województwa opolskiego na lata 2016-2022 z uwzględnieniem lat 2023-2028, niebędącej przedmiotem zaskarżenia w przedmiotowej sprawie, stanowiłoby naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a.

Dodać w tym miejscu należy, że uchwała w sprawie wykonania planu gospodarki odpadami jest odrębnym aktem prawnym od samego planu, który ma charakter pewnego programu działania na danym obszarze w dziedzinie gospodarki odpadami, będąc skierowanym do organów administracji publicznej. Elementy składowe, jakie powinna zawierać ta uchwała wymienione zostały w art. 38 ust. 2 ustawy o odpadach. Zgodnie z art. 38 ust. 2 tej ustawy, uchwała w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami powinna określać regiony gospodarki odpadami komunalnymi; regionalne instalacje do przetwarzania odpadów w poszczególnych regionach gospodarki odpadami komunalnymi oraz instalacje przewidziane do zastępczej obsługi tych regionów, w przypadku gdy znajdująca się w nich instalacja uległa awarii lub nie może przyjmować odpadów z innych przyczyn oraz do czasu uruchomienia regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych. Uchwała może wskazać spalarnię odpadów komunalnych jako ponadregionalną spalarnię odpadów komunalnych, jeżeli wynika to z wojewódzkiego planu gospodarki odpadami. W przedłożonym planie gospodarki odpadami dla województwa opolskiego na lata 2016 -2022 z uwzględnieniem lat 2023-2028, leżącym u podstaw podjęcia zaskarżonej uchwały, wskazano kryteria dla regionalnych instalacji przetwarzania odpadów komunalnych na podstawie których ustalono, które z funkcjonujących instalacji spełniają wymagania określone dla instalacji regionalnych. W zaskarżonej zaś uchwale w sprawie wykonania planu gospodarki odpadami, nie określano już kryteriów dla regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, natomiast określono: regiony gospodarki odpadami komunalnymi oraz wskazano regionalne instalacje do przetwarzania odpadów komunalnych w poszczególnych regionach. Należy zaznaczyć, że w zaskarżonej uchwale w sprawie wykonania planu wymienione zostały te regionalne instalacje do przetwarzania odpadów komunalnych, które zostały wymienione w uchwale w sprawie planu.

Reasumując, interes skarżącej Spółki w rozpatrywanej sprawie przybiera postać interesu faktycznego, niewątpliwie ważnego dla skarżącej, ale nie chronionego prawem i jako taki nie daje wnoszącej skargę - A Sp. z o.o. z siedzibą w (...) możliwości uruchomienia sądowej kontroli legalności zakwestionowanej uchwały.

W tych okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy nie mogą zatem być rozpoznane zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa przedmiotową uchwałą, w których jednocześnie Spółka upatruje źródła swojej legitymacji skargowej i naruszenia przysługującego jej interesu prawnego. Podkreślić bowiem należy, że kontrola działań sądu w sprawie ze skargi na uchwałę sejmiku województwa, podobnie zresztą jak na uchwałę organu każdej innej jednostki samorządu terytorialnego, została uregulowana przez ustawodawcę jednoznacznie. W pierwszym etapie sąd bada legitymację do wniesienia skargi i dopiero wówczas gdy stwierdzi, że interes prawny skarżącego został naruszony zaskarżoną uchwałą, może przejść do drugiego etapu - oceny zasadności zarzucanych naruszeń prawa zaskarżoną uchwałą. Jeśli zaś sąd stwierdzi na tym pierwszym etapie, że interes prawny wnoszącego skargę nie został naruszony, to skargę odrzuca - stosownie do regulacji zawartej w art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., skargę odrzucił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.