Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu
z dnia 21 czerwca 2005 r.
II SA/Op 166/05

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Krupiński.

Sędziowie: Asesor WSA Elżbieta Naumowicz, NSA Roman Ciąglewicz (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi E. i B. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia (...), nr (...) w przedmiocie pomocy społecznej oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...), nr (...), Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w G. odmówił E. N. przyznania zasiłku pieniężnego z pomocy społecznej. W uzasadnieniu decyzji, odnosząc się do regulacji prawnych ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) wskazano, iż w toku postępowania administracyjnego ustalono, że E. N. nie spełnia kryteriów do uzyskania świadczeń finansowych z pomocy społecznej. Jako podstawę odmowy przyznania zasiłku pieniężnego z pomocy społecznej podano: przekroczenie kryterium dochodowego, brak okoliczności wskazanych w art. 7 pkt 2 - 15 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej oraz marnotrawienia własnych zasobów materialnych i brak współdziałania w zakresie wychodzenia z trudnej sytuacji bytowej. Na podstawie przeprowadzanego wywiadu środowiskowego oraz uzyskanej dokumentacji ustalono, że E. N. prowadząca wspólne gospodarstwo domowe z mężem oraz synem, nie posiada statusu osoby bezrobotnej. W związku z posiadaniem przez rodzinę gospodarstwa rolnego o powierzchni 2,459 ha przeliczeniowego stwierdzono, iż jest ona domownikiem gospodarstwa rolnego, jednak nie odprowadzała do KRUS składek na ubezpieczenie społeczne. Organ ustalił, iż rodzina nie uprawia gospodarstwa rolnego i nie osiąga żadnego dochodu ze sprzedaży upraw. Na podstawie przedstawionych dokumentów Kierownik ustalił również, że dochód rodziny w listopadzie 2004 r. wyniósł łącznie 1.456,34 zł, co po przeliczeniu daje 485,44 zł na osobę. Kwota ta została wyliczona przez zsumowanie obliczonego zgodnie z ustawą o pomocy społecznej dochodu z gospodarstwa - w kwocie 477,04 zł, pożyczki w kwocie 400 zł, pomocy od babci w wysokości 40 zł oraz 1/12 dochodu uzyskanego przez męża E. N. we wrześniu 2004 r. Organ wskazał, iż dochód B. N. wyniósł we wrześniu 2004 r. 1.488,01 euro, co w przeliczeniu (według kursu NBP w dacie wydania decyzji) stanowiło kwotę 6.471,65 zł, która podzielona na 12 miesięcy dała kwotę 539,30 zł na miesiąc.

W odwołaniu od decyzji E. N. podtrzymała argumentację zawartą w uzasadnieniu odwołania od innej decyzji Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w G. Zarzuciła błędną interpretacje przepisów oraz nieprawidłowe wyliczenie dochodu męża. Wniosła o wykazanie, czy organ zasadnie żądał przedłożenia dokumentów załączonych do wniosku. Ponadto skarżąca podniosła, że mąż pracował w miesiącu wrześniu 2004 r. i pobrał zaliczkę na wynagrodzenie w miesiącu sierpniu, zaś resztę wynagrodzenia wypłacono mu we wrześniu 2004 r. Zgodnie natomiast z art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, przy ustalaniu dochodu, należy wziąć pod uwagę sumę miesięcznych przychodów a nie wynagrodzenie. Jednocześnie odwołująca wskazała, iż wraz z mężem nie uprawia gospodarstwa w sposób przynoszący dochody z uwagi na złą jakość gleby. Uprawianie gospodarstwa przy glebach o tak niskiej klasie jest nierentowne i przynosi straty. Dodatkowo E. N. wniosła o wyjaśnienie, czy postępowanie w zakresie zbierania materiałów dowodowych prowadzone było prawidłowo. Poza przywołanymi wywodami, odwołująca się wyartykułowała pogląd, że pożyczka nie jest dochodem. Dodała, iż nie stać jej na opłacanie składek na ubezpieczenie społeczne i nie zauważyła znaczenia tej kwestii dla wydania decyzji.

Decyzją z dnia (...), (...), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymało w mocy zaskarżona decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż mając na uwadze ustalenia poczynione w sprawie, organ I instancji prawidłowo ustalił, że w rodzinie E. N. nie występują przyczyny o których mowa w art. 7 pkt 2-15 ustawy lub inne okoliczności, które uzasadniałyby udzielenie pomocy społecznej. Ponadto prawidłowo ustalono, iż rodzina odwołującej się nie spełnia także wymogu kryterium dochodowego uprawniającego do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Kolegium wskazało, iż prawidłowo została wyliczona kwota dochodu rodziny w listopadzie 2004 r. Stwierdzono jednak, że organ I instancji przeliczając kwotę dochodu męża E. N. na walutę polską, błędnie przyjął kurs euro z dnia 27 listopada 2004 r., zamiast z dnia 2 lutego 2005 r. Organ odwoławczy stwierdził, że nieprawidłowość ta nie ma jednak wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, gdyż nawet przy zastosowaniu kursu właściwego, rodzina strony nie spełnia wymogu kryterium dochodowego. Ponadto w ocenie Kolegium bez znaczenia, dla ustalenia wysokości dochodu męża odwołującej, pozostają podnoszone w odwołaniu okoliczności dotyczące zaliczkowego pobrania kwoty 558 euro w miesiącu sierpniu, a pozostałej kwoty we wrześniu, gdyż jest to dochód jednorazowy, za pracę wykonywaną w jednym miesiącu, natomiast sposób realizacji zapłaty nie ma w sprawie znaczenia. Na uwzględnienie nie zasługuje również okoliczność odwołania, iż część dochodu (diety i koszt noclegu) nie wchodzi do opodatkowania, gdyż ustawa o pomocy społecznej w art. 8 ust. 3 zawiera definicję dochodu dla celów pomocy społecznej, stąd przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie mają do sprawy z tego zakresu zastosowania. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji słusznie zauważył, że nieuprawianie gospodarstwa rolnego wyczerpuje dyspozycję art. 11 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym niewykorzystywanie własnych zasobów i możliwości zmierzających do poprawy swojej sytuacji bytowej, może być przyczyną odmowy przyznania świadczenia z pomocy społecznej. Dlatego też argument odwołania, jakoby uprawianie gruntów było nieopłacalne i przynosiło straty, nie zasługuje zdaniem organu na uwzględnienie, w sytuacji gdy rodzina ma możliwość czerpania korzyści z posiadania gospodarstwa rolnego, nawet na własne potrzeby. Na uwzględnienie nie zasługują także pozostałe argumenty zawarte w odwołaniu, dotyczące udzielenia odpowiedzi na pytania dotyczące prawidłowości przebiegu postępowania administracyjnego, jako że nie mają znaczenia i pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, E. N. i B. N. zarzucili organom I i II instancji błędną interpretację przepisów ustawy o pomocy społecznej i błędne wyliczenie kwoty faktycznego dochodu uzyskanego przez skarżących w listopadzie 2004 r. Wskazali, iż zgodnie ze stanem faktycznym skarżący uzyskał wynagrodzenie w postaci dwóch wpływów: w sierpniu w kwocie 550 euro i we wrześniu w kwocie 573,11 euro. Zdaniem skarżących, uznać należało iż kwota pobrana w sierpniu stanowiła przychód za miesiąc sierpień, a pobrana we wrześniu za wrzesień. Powołując się na przepis art. 7 ust. 14 ustawy o pomocy społecznej, skarżący wskazali, iż utrata pracy przez B. N., była zdarzeniem losowym, którego wystąpienie uprawniało ich do ubiegania się o pomoc społeczną. Odnośnie posiadanego gospodarstwa rolnego, wskazali natomiast iż określona na podstawie ustawy wysokość dochodu z tego tytułu odbiega od faktycznej wysokości dochodu jaki można uzyskać uprawiając gospodarstwo. W skardze podniesiono również, iż wszystkie dobra materialne jakie skarżący posiadają zostały przez nich nabyte za pieniądze uzyskane z pracy w (...), gdzie skarżący pracowali przez okres 10 lat. Podano również, iż koszt zakupu samochodu, jaki skarżący nabyli w ostatnim czasie, to łącznie kwota 1.100 zł. Jak wskazano jest to kwota niewielka, a samochód jest skarżącym niezbędny, ponieważ wraz z nimi mieszka babcia skarżącego, która jako że posiada dysfunkcję ruchu oraz choruje na jaskrę ma kłopoty ze swobodnym poruszaniem się. Samochód został więc zakupiony w celu ułatwienia jej dojazdu do lekarza i na badania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o oddalenie skargi. Podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

skargę należało oddalić.

Na wstępie odnotować należy, iż postępowanie sądowoadministracyjne, jako oparte na zasadzie skargowości, może być wszczęte jedynie na żądanie uprawnionego podmiotu. Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.

Kryterium "interesu prawnego" wymaga stwierdzenia związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków, a aktem lub czynnością organu administracji. Znaczy to, że interes prawny, na którym oparta jest legitymacja do wniesienia skargi, posiada podmiot, który działa bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku (por. wyrok NSA z 3 czerwca 1996 r., II SA 74/96; ONSA 1997/2/89). W ocenie składu orzekającego B. N., mimo że nie był adresatem decyzji obu instancji, był uprawniony do wniesienia skargi. Rozstrzygano sprawę przysługiwania rodzinie wnioskodawczyni prawa do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (art. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy o pomocy społecznej). Skoro rozstrzygano o uprawnieniach m.in. B. N., to miał on interes prawny we wniesieniu skargi.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że decyzja ta odpowiada wymogom prawa.

Dalsze rozważania poprzedzić należy przypomnieniem, że we wniosku z dnia 7 grudnia 2004 r. E. N. zawarła żądanie udzielenia jej pomocy finansowej. Jak stanowi art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje rodzinie, której dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, zwanej dalej "kryterium dochodowym rodziny", przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2 - 15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Zgodnie z ustawą kryterium dochodowe na osobę w rodzinie nie może przekraczać kwoty 316 zł. Aby świadczenie pieniężne z pomocy społecznej mogło zostać przyznane, dochód rodziny nie może przekracza określonego przez ustawę kryterium dochodowego, przy jednoczesnym wystąpieniu jednej z wskazanych przez ustawodawcę okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy.

W zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy prawidłowo uznał, iż w przypadku rodziny skarżącej nie występują powody wymienione w art. 7 ustawy o pomocy społecznej, od których wystąpienia uzależnione jest udzielenie pomocy społecznej. Skarżąca nie posiada statusu osoby bezrobotnej. W ustawie o pomocy społecznej z 2004 r. nie zdefiniowano pojęcia bezrobocia. Nie można także konstruować definicji bezrobocia posługując się, a contrario, definicją osoby zatrudnionej, zawartą w art. 6 pkt 11 tejże ustawy. W tej sytuacji uprawnione wydaje się sięgnięcie do określeń zawartych w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.). E. N. jest zarejestrowana jako osoba poszukująca pracy. Wobec brzmienia art. 2 ust. 1 pkt 1 i pkt 22 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, nie można utożsamiać pojęcia bezrobotnego i osoby poszukującej pracy. Podobnie różnił się status bezrobotnego i poszukującego pracy pod rządami ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, kiedy to skarżąca została zarejestrowana jako osoba poszukująca pracy, w dniu 18 listopada 2002 r. (por. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2002 r., sygn. akt II SA 4174 / 01, niepublikowany, treść przytoczona w Systemie Informacji Prawnej LEX nr 83729). Przesłanka bezrobocia nie została spełniona także w odniesieniu do B. N. Z mocy przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2d ustawy o promocji zatrudnienia (...) statusu bezrobotnego nie może uzyskać właściciel nieruchomości rolnej o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe. Tytuł prawny B. N. do nieruchomości rolnej i nieposiadanie przezeń statusu bezrobotnego są bezsporne.

Nie zachodzi także powód udzielenia skarżącym pomocy społecznej sformułowany w art. 7 pkt 14 ustawy o pomocy społecznej z 2004 r. Utrata pracy przez skarżącego nie jest okolicznością zaliczaną do zdarzeń losowych. Utrata pracy może być rozważana jako przyczyna udzielenia pomocy społecznej, jeśli w jej następstwie dojdzie do bezrobocia, w rozumieniu art. 7 pkt 4 omawianej ustawy o pomocy społecznej. Kwestie związane z zatrudnieniem lub jego brakiem nie podlegają regulacji art. 7 pkt 14, skoro są przedmiotem unormowania zawartego w art. 7 pkt 4 ustawy o pomocy społecznej. W postępowaniu administracyjnym nie ustalono, aby zachodziła także którakolwiek z innych, nieomówionych dotąd przyczyn wymienionych w art., 7 pkt 2 - 15 ustawy o pomocy społecznej. Już to ustalenie wystarcza, przy brzmieniu art. 8 ust. 1 ustawy, wymagającym kumulatywnego zaistnienia przesłanek z art. 7 pkt 2 - 15 oraz osiągnięcia dochodu nieprzekraczającego kryterium dochodowego, do odmowy przyznania pomocy społecznej.

Prawidłowe jest ustalenie o braku podstaw do przyjęcia, iż rodzina skarżących dotknięta jest ubóstwem (art. 7 pkt 1 ustawy). Ustalenie to, poczynione w oparciu o obszernie zebrany i rozpatrzony materiał dowodowy, w szczególności wywiad środowiskowy, nie nosi cechy dowolności. Wywiad środowiskowy jest poprawny z punktu widzenia formalnego. Przeprowadzony został w oparciu o obowiązujące jeszcze wówczas, z mocy art. 159 ustawy o pomocy społecznej z 2004 r., rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 września 2001 r. w sprawie wywiadu środowiskowego (rodzinnego) oraz rodzajów dokumentów wymaganych do przyznania renty socjalnej (Dz. U. Nr 114, poz. 1220). Merytoryczne treści zawarte w tym wywiadzie odzwierciedlają stan faktyczny. W omawianym zakresie, a więc co do ewentualnego ubóstwa rodziny skarżących, istotny jest rzeczywisty stan gospodarstwa domowego i jego wyposażenia, a nie ustalenie przyczyny tego stanu (wieloletni wysiłek skarżących). Polemika skarżących z ustaleniami wywiadu zmierza do wykazania, że skoro sami, poprzez wyrzeczenia, wyremontowali dom i starali się zapewnić rodzinie odpowiedni standard życiowy, to zasługują na pomoc organów powołanych do udzielania pomocy społecznej. Tego typu rozumowanie nie podważa, jak już zasygnalizowano, ustaleń wywiadu środowiskowego i innych ustaleń organów, a nadto nie mieści się w celach i zadaniach sformułowanych w art. 2 i art. 3 ustawy o pomocy społecznej. Rodzina skarżących nie tylko nie jest uboga, w rozumieniu art. 7 pkt 1 ustawy, ale nie spełnia również kryterium dochodowego uprawniającego do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. W zaskarżonej decyzji wykazano, iż dochód tej rodziny z miesiąca listopada 2004 r. wyniósł 1.420,28 zł. Prawidłowo zatem uznano, iż przy obowiązującym dla tej rodziny kryterium dochodowym w kwocie 948 zł, ustalonym zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy o pomocy społecznej, kwota ta przewyższa kwotę kryterium dochodowego rodziny, uprawniającą stronę do otrzymania świadczeń z pomocy społecznej.

Nie można zgodzić się z zarzutem skarżących, iż dochód rodziny został przez organy nieprawidłowo wyliczony. W toku postępowaniu ustalono, iż B. N. uzyskał przychód z tytułu pracy w (...) w sierpniu 2004 r., w kwocie 1.661,91 euro brutto. Zgodnie z przepisem art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej dochód rodziny z tego tytułu wyniósł 1.488,01 euro. Jak bowiem stanowi ten przepis, kwotę dochodu oblicza się przez pomniejszenie przychodu o miesięczne obciążenia podatkiem dochodowym od osób fizycznych, składkami na ubezpieczenie zdrowotne oraz kwotą alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Zauważyć należy, iż jak słusznie stwierdzono w zaskarżonej decyzji, do ustalenia dochodu dla celów pomocy społecznej nie znajdują zastosowania przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Pomniejszenia przychodu określone są ściśle w art. 8 ust. 3 pkt 1 - 3 ustawy. Do tych pomniejszeń nie należą ewentualne koszty uzyskania przychodu. Te ostatnie, według art. 8 ust. 5 mogą pomniejszać przychód osób prowadzących działalność gospodarczą. Skarżący uzyskał przychód z wynagrodzenia za pracę, a nie z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. Trafnie poza tym, w zaskarżonej decyzji przyjęto, że wypłacenie tylko części wynagrodzenia zaliczkowo w miesiącu za który wynagrodzenie przysługuje, a następnie wypłacenie pozostałej części w następnym miesiącu, nie zmienia faktu uzyskania całego przychodu w miesiącu świadczenia pracy - w tym przypadku w sierpniu 2004 r. W myśl art. 8 ust. 13 ustawy o pomocy społecznej kwotę dochodu B. N. z tytułu wynagrodzenia za pracę w (...), w sierpniu 2004 r., przeliczono na złote polskie. W ten sposób wyliczona kwota wyniosła 6.038,79 zł. Odnotować trzeba trafność skorygowania tego przeliczenia przez organ odwoławczy, który zastosował się do dyspozycji art. 8 ust. 13 ustawy i przyjął średni kurs Narodowego Banku Polskiego z dnia wydania decyzji ((...)) Zgodnie z przepisem art. 8 ust. 11 kwotę tę, jako że przewyższała ona pięciokrotność kwoty kryterium dochodowe rodziny, podzielono przez 12 miesięcy, uzyskując w ten sposób kwotę 503,23 zł. Przy wyliczaniu dochodu rodziny za miesiąc listopad kwota ta została doliczona do dochodu rodziny z tego miesiąca. Do dochodu rodziny organy były zobowiązane, zgodnie z art. 8 ust. 9 ustawy o pomocy społecznej, doliczyć kwoty wynikające z ilości posiadanych przez B. N. hektarów przeliczeniowych gruntów rolnych i kwoty określonej ustawowo jako dochód z 1 ha przeliczeniowego. Dochód ten prawidłowo obliczono na kwotę 477,05 złotych miesięcznie. Do dochodu rodziny skarżących z listopada 2004 r. należało doliczyć także pożyczkę od znajomych w kwocie 400 złotych i pomoc uzyskaną od babci w kwocie 40 złotych. Tak obliczony dochód rodziny skarżących stanowił, w listopadzie 2004 r., kwotę 1.420,28 zł. Ponieważ wyliczony dochód był wyższy od kwoty 948 zł stanowiącej ustalone kryterium dochodowe rodziny, organy słusznie uznały, iż nie został spełniony, niezależnie od braku podstaw określonych w art. 7 pkt 2 - 15 ustawy, także drugi konieczny wymóg uprawniający do otrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, określony w art. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy - nieprzekroczenie kryterium dochodowego rodziny.

Wreszcie należy stwierdzić, że zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej w gospodarstwie wyczerpuje dyspozycję art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej. Skład orzekający podziela ugruntowany w orzecznictwie pogląd, według którego nieuprawianie gruntów należących do własnego gospodarstwa rolnego jest podstawą do przyjęcia, iż zachodzi co najmniej brak współdziałania rodziny w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej (por. wyrok NSA z dnia 22 września 1999 r., sygn. akt I SA 714 / 99, niepublikowany, treść przytoczona w Systemie Informacji Prawnej LEX nr 48598).

W opisanej sytuacji nierozważenie możliwości przyznania skarżącym pomocy finansowej specjalnej, przewidzianej przepisem art. 41 pkt 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej, możliwej do uzyskania mimo przekroczenia kryterium dochodowego, nie stanowiło naruszenia art. 102 ustawy. Nawet bowiem w przypadku wyłączenia warunku nieprzekroczenia kryterium dochodowego, przyznanie świadczeń pieniężnych (we wniosku zażądano pomocy finansowej) nie jest możliwe, gdy nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 7 pkt 2 - 15 ustawy oraz kiedy spełnione są przesłanki odmowy przewidziane w art. 11 ustawy o pomocy społecznej.

Zauważyć jeszcze należy, iż skoro przepisy prawa dokładnie określają warunki konieczne przyznania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, to wyłączone jest w tym zakresie uznanie administracyjne. Uznanie takie pozostawiono organom co do wysokości niektórych świadczeń, na przykład zasiłku celowego, ale tylko w razie uprzedniego spełnienia przez stronę warunków koniecznych otrzymania świadczenia, które to warunki zostały wyżej przedstawione. Nie znajduje zatem żadnego uzasadnienia zarzut braku obiektywizmu organów, czy też pracowników socjalnych. W okolicznościach niniejszej sprawy rozstrzygnięcia zależały nie od uznania organów, ale od zaistnienia obiektywnych kryteriów, które organy były obowiązane uwzględnić.

Wobec powyższego, na mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalono skargę.