II SA/Op 123/18 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2566064

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 19 października 2018 r. II SA/Op 123/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Sachanbińska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu po rozpoznaniu w dniu 19 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 13 grudnia 2017 r., nr (...) w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego postanawia

1)

odrzucić skargę,

2)

zwrócić skarżącej kwotę 100 (sto) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.

Uzasadnienie faktyczne

I. J. wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 13 grudnia 2017 r., nr (...), w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 19 marca 2018 r., wezwano skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi przez nadesłanie jednego odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego oraz do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania te doręczono skarżącej w dniu 26 marca 2018 r., do rąk dorosłego domownika M. J. (k. 12 akt sądowych).

Skarżąca uiściła wpis od skargi dopiero w dniu 26 kwietnia 2018 r. Do Sądu wpłynął też wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi i do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Do wniosku dołączono żądany odpis skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu postanowieniem z dnia 18 czerwca 2018 r. odmówił skarżącej przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi i do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Skarżąca wniosła na to postanowienie zażalenie, które Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 25 września 2018 r., sygn. akt I OZ 859/18, oddalił.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Na wstępie odnotować trzeba, że w pierwszej kolejności Sąd bada z urzędu dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, jakie zostały wymienione enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302]), zwanej dalej p.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (pkt 5a) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6).

Odnośnie do braków formalnych skargi wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a zatem w myśl art. 47 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., do skargi należy dołączyć jej odpisy dla doręczenia ich pozostałym stronom postępowania. W tym miejscu celowe jest wskazanie, że wedle art. 32 p.p.s.a., w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Natomiast stosownie do art. 33 § 1 p.p.s.a., osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. Jednocześnie niezbędne staje się wyjaśnienie, że niedopełnienie obowiązku dołączenia do skargi jej odpisów i odpisów załączników skutkuje niemożnością nadania skardze prawidłowego biegu. Potwierdza to uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13 (dostępna na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl), w której stwierdzono, że niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. Jak podano już wcześniej, do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom przez sąd, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a. Wymóg w tym zakresie realizuje zasadę oficjalności postępowania oraz zasadę prawa do sądu. Ponadto daje gwarancję czynnego udziału w postępowaniu uczestnikom postępowania poprzez możliwość poznania stanowiska strony przeciwnej. Tak więc sąd administracyjny ma obowiązek zapewnienia doręczenia organowi i uczestnikom postępowania odpisu skargi, odpisów dołączonych do niej dowodów, natomiast stronie skarżącej - odpowiedzi na skargę organu oraz ewentualnej odpowiedzi na skargę uczestników postępowania. Przy czym zauważyć należy, że istotą odpisu jest odwzorowanie w dowolnej technice pełnej treści składanego pisma. Bez względu na to, czy jest to fotokopia lub wydruk komputerowy, czy też osobno sporządzony dokument, zawsze niezbędne jest poświadczenie jego zgodności z oryginałem. Za takim poglądem przemawia treść art. 47 § 2 p.p.s.a., który wskazując przykładowe odpisy pisma (fotokopie i wydruki poczty elektronicznej) wymaga ich uwierzytelnienia. Jednocześnie podkreślić trzeba, że uwierzytelnić pismo może strona, która jest jego autorem lub jej przedstawiciel ustawowy albo pełnomocnik. Tym samym, Sąd nie posiada kompetencji do wykonywania uwierzytelnionych odpisów skargi. Brak odpisów pism uznaje się zarazem za brak formalny podlegający usunięciu (tak: B. Dauter (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, 4 wydanie, Wolters Kluwer, Warszawa 2011 r., s. 170). Dodać można, że uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego posiada tzw. ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 p.p.s.a., który nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu NSA. Według bowiem tego przepisu, jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi.

Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, co następuje na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a., a jeżeli pismem tym jest skarga, to zastosowanie ma art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie.

Obok wskazanych przesłanek dopuszczalności skargi, warunkiem skutecznego wniesienia jej do sądu administracyjnego, jako pisma procesowego, jest również - stosownie do treści art. 230 p.p.s.a. - uiszczenie wpisu. Zgodnie z tą regulacją, od pism wszczynających postępowanie, do jakich należy skarga, pobiera się m.in. wpis stały, który w myśl § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, z późn. zm.), wynosi w niniejszej sprawie 100 zł.

Nieuiszczenie wpisu skutkuje wezwaniem przez Sąd do jego dokonania w wyznaczonym terminie, pod rygorem odrzucenia skargi, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., według którego sąd odrzuca skargę, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis.

W przedmiotowej sprawie Sąd wezwał skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi przez nadesłanie jednego odpisu skargi oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Wezwanie zostało doręczone do rąk dorosłego domownika w dniu 26 marca 2018 r. Doręczenie odpowiadało wymogom z art. 72 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu, pismo sądowe można doręczyć dorosłemu domownikowi.

Zakreślony przez Sąd siedmiodniowy termin rozpoczął bieg w dniu 27 marca 2018 r. i upłynął z dniem 2 kwietnia 2018 r. (poniedziałek Wielkanocny), będący jednak dniem wolnym od pracy na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz. U. z 2015 r. poz. 90). W tych okolicznościach za ostatni dzień terminu należało uznać 3 kwietnia 2018 r., stosownie do art. 83 § 2 p.p.s.a., stanowiącego, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca - w wyznaczonym terminie - nie uzupełniła ani braków formalnych skargi, ani nie uiściła wymaganego wpisu, a termin do dokonania tych czynności nie został przywrócony. Wobec tego skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., co orzeczono w punkcie 1 postanowienia.

Orzeczenie w punkcie 2 postanowienia uzasadnia art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd zwraca z urzędu cały uiszczony wpis od pisma (skargi) odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.