Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie
z dnia 8 czerwca 2006 r.
II SA/Ol 971/05

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Alicja Jaszczak-Sikora.

Sędziowie: Adam Matuszak, Bogusław Jażdżyk (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi A. L. i A. L. na decyzję Wojewody z dnia "(...)" nr "(...)" w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1/ uchyla zaskarżoną decyzję; 2/ zasądza od Wojewody na rzecz skarżących A. L. i A. L. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3/ orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. WSA/wyr.1 - sentencja wyroku

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia "(...)" Nr "(...)" Starosta po rozpatrzeniu wniosku A. L. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą w M. gm. S. na działce nr geod. "(...)". W uzasadnieniu decyzji organ argumentował, iż przedmiotowa działka znajduje się w strefie "D" dla miejscowości M. objętej planem zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr "(...)" Rady Gminy z "(...)"1999 r. (Dz. Urz. Województwa "(...)") dla której zapis brzmi "istniejąca zabudowa letniskowa adaptowana z możliwością uzupełnienia działek niezabudowanych". Inwestor zaś dołączył do wniosku projekt zagospodarowania działki na którym projektowany budynek jednorodzinny stanowi trzeci element zabudowy.

Odwołanie od wymienionej decyzji wniósł A. L. W odwołaniu wskazał, iż na działce nr "(...)" znajdują się dwa obiekty budowlane, które będą służyły jako zaplecze dla budowy nowego domku letniskowego. Istniejące obiekty mają charakter obiektów tymczasowych, nie są trwale połączone z gruntem, a po zakończeniu zamierzonej inwestycji zostaną usunięte.

Decyzją z "(...)" nr "(...)" Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wojewoda w uzasadnieniu decyzji podzielił stanowisko Starosty zgodnie z którym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą z "(...)"1999 r. wyklucza budowę na działce nr "(...)" kolejnego budynku. Działka ta bowiem znajduje się w strefie oznaczonej symbolem "11 ML", który oznacza istniejącą zabudowę letniskową adaptowaną, z możliwością uzupełnienia działek niezabudowanych". Z § 3 pkt 1 ppk 2 ustaleń ww planu wynika natomiast, że adaptacja oznacza zachowanie stanu istniejącego zarówno funkcji terenu jak i obiektu z dopuszczeniem przebudowy, rozbudowy i modernizacji, jednak bez możliwości nadbudowy dodatkowych kondygnacji. Zatem uwzględnienie odwołania i udzielenie pozwolenia na budowę byłoby niezgodne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż plan ten dopuszcza uzupełnienie zabudowy jedynie na działkach niezabudowanych.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie A. i A. L. wnieśli o uchylenie zaskarżonych decyzji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W treści skargi zarzucili, iż organy orzekające w sprawie wydały decyzję z naruszeniem art. 7, 10 i 75 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zaskarżone decyzje wydane zostały bez wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nadto skarżący pozbawieni zostali możliwości wzięcia w sprawie czynnego udziału. Organ nie uwzględnił faktu, iż obecnie znajdujące się na działce nr "(...)" budynki mają charakter obiektów tymczasowych i obiekty te mają posłużyć jako zaplecze do budowy wnioskowanego budynku.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ wyjaśnił, że na przedmiotowej działce znajdują się dwa obiekty budowlane, przy czym jeden z nich jest powierzchniowo równy z projektowanym budynkiem i jest wyposażony w instalacje techniczne niezbędne do użytkowania obiektu jako domku letniskowego. Z tych względów nie można przyjąć, iż działka stanowiąca własność skarżących jest niezabudowana.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Sąd kontroluje zaskarżone decyzje pod kątem ich zgodności z prawem. Zatem usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko w przypadku, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jej wydawaniu organ naruszył prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). W niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, dlatego też uchylił zaskarżoną decyzję.

Na wstępie wskazać należy, iż przepis art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) nakłada na organy administracji publicznej obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. W art. 77 ust. 1 k.p.a. ustawodawca nałożył na organy orzekające obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Natomiast stosownie do postanowień art. 9 k.p.a., organy te są obowiązane należycie i wyczerpująco informować strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz czuwać nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa. Należy przyjąć, iż zasady wynikające z przytoczonych przepisów k.p.a. w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym nie były przestrzegane.

W trakcie całego postępowania administracyjnego inwestor konsekwentnie twierdził (pismo z 2 września 2005 r. oraz złożone odwołanie), iż znajdujące się na nieruchomości obiekty budowlane są barakowozami mającymi charakter tymczasowych obiektów budowlanych, które będą służyły jedynie jako zaplecze dla budowy budynku, co do którego złożono wniosek o pozwolenie na budowę. Zarówno organ I jak i II instancji nie odniosły się w wydanych decyzjach do tych twierdzeń wskazując jedynie, że działka należąca do inwestora jest już zabudowana dwoma obiektami budowlanymi.

Przyjąć należy, że o ile obiekty znajdujące się na działce skarżących są rzeczywiście jedynie tymczasowymi obiektami budowlanymi mającymi być zapleczem dla budowy domku letniskowego, to trudno obronić tezę, iż na takiej działce nie można wybudować domku letniskowego, a działka jest działką zabudowaną w rozumieniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr "(...)" Rady Gminy z "(...)"1999 r. Z zapisów bowiem dotyczących terenów objętych strefą o symbolu "11 ML" wynika, iż teren ten przeznaczony jest pod zabudowę letniskową, a plan wyklucza dalszą zabudowę działek już zabudowanych, dopuszczając jedynie zabudowę działek niezabudowanych.

Organy winny więc ustalić, jakimi obiektami została zabudowana działka nr "(...)". Zgodnie z definicją ustawową zawartą w art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) za tymczasowe obiekty budowlane mogą zostać uznane m.in. obiekty w przypadku, kiedy "czas używania takiego obiektu jest krótszy od jego trwałości technicznej, a obiekt po tym okresie jest przeznaczony do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce. W pojęciu tym będą się mieściły budynki, budowle oraz obiekty małej architektury, z tym że muszą odpowiadać przedstawionemu wyżej kryterium (B. Bodziony, P. Gniadzik Prawo budowlane z komentarzem, Wydanie trzecie str. 20, podobnie Z. Kostka Prawo budowlane Komentarz str. 16). W tym przypadku tymczasowość budynku musi wynikać z treści pozwolenia na budowę, w którym musi być określona data zakończenia jego użytkowania oraz data zakończenia rozbiórki. Gdyby na działce skarżącego znajdowały się tymczasowe obiekty budowlane w podanym wyżej znaczeniu, to w ocenie Sądu działka nie byłaby działką zabudowaną w rozumieniu zapisów planu.

Sąd zauważa także, iż w aktach administracyjnych brak jest czytelnego rysunku planu w skali 1: 2000, z którego wynikałoby, że działka skarżących znajduje się na terenie objętym planem w strefie oznaczonej symbolem "11 ML", przez co Sąd nie ma możliwości zweryfikowania, czy przedmiotowa działka faktycznie znajduje się w tej strefie.

Z tych względów zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 i 77 k.p.a.

Dalej wskazać należy, iż słuszny jest także zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 10 k.p.a. Stosownie do treści art. 10 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z akt sprawy nie wynika, ażeby skarżący przed wydaniem decyzji przez organ I instancji został zapoznany z aktami i miał możliwość wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Tym samym organ naruszył także art. 9 k.p.a. nakładający na organy obowiązek należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków.

Z powyższych względów Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Ponownie rozstrzygając sprawę organ odwoławczy winien odnieść się do podniesionych przez skarżącego argumentów, ustalając jakimi obiektami zabudowana jest działka skarżącego.

W tym stanie rzeczy, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz z mocy art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku. Ponadto Sąd na podstawie art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądził od Wojewody na rzecz A. L. i A. L. kwotę 500 zł tytułem zwroty niezbędnych kosztów postępowania.