Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1502433

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie
z dnia 29 lipca 2014 r.
II SA/Ol 641/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Jezielska.

Sędziowie WSA: Tadeusz Lipiński, Ewa Osipuk (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2014 r. sprawy ze skargi B.O. na decyzję Wojewody z dnia "(...)" nr "(...)" w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną

1)

uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji;

2)

orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. WSA/wyr.1 - sentencja wyroku

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją, wydaną w dniu 11 kwietnia 2012 r. z upoważnienia Prezydenta Miasta E., B.O. została uznana z dniem 10 kwietnia 2012 r. za osobę bezrobotną, a następnie, decyzją tego organu z dnia 18 kwietnia 2012 r. przyznano Jej od tego dnia prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Kolejną decyzją z dnia 22 kwietnia 2013 r., organ orzekł o utracie przez bezrobotną prawa do zasiłku od dnia 18 kwietnia 2013 r. z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania.

W dniu 20 marca 2014 r. B.O. zgłosiła się do Powiatowego Urzędu Pracy w E., przedstawiając decyzję Burmistrza P. z dnia 17 marca 2014 r., którą między innymi przyznano stronie zasiłek opiekuńczy w związku z opieką nad ojcem, "(...)" na okres od dnia 19 kwietnia 2013 r. do dnia 31 października 2013 r., w kwocie 520 zł miesięcznie. W związku z tym, decyzją z dnia 20 marca 2013 r., Prezydent Miasta E. orzekł o utracie przez B.O. statusu osoby bezrobotnej z dniem 19 kwietnia 2013 r. Jednocześnie, w dniu 20 marca 2014 r., dokonano powtórnej rejestracji strony z tym dniem jako osoby bezrobotnej i organ wydał w tym dniu decyzję - na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b art. 2 oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r. poz. 674 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą", o uznaniu B.O. z dniem 20 marca 2014 r. za osobę bezrobotną i o odmowie przyznania prawa do zasiłku. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że w dniu rejestracji B.O. spełniała warunki do uznania za osobę bezrobotną, natomiast suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy, przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni, co stanowi podstawę odmowy przyznania prawa do zasiłku.

Od decyzji tej strona wniosła odwołanie, podnosząc, że w dniu 20 marca 2014 r. zgłosiła się do Urzędu Pracy z decyzją o przyznaniu specjalnego zasiłku opiekuńczego, w celu zgłoszenia faktu pobierania tego świadczenia przez okres od dnia 19 kwietnia do dnia 31 października 2013 r. Wskazała, że jest świadoma, iż za okres przyznania tego świadczenia traci status osoby bezrobotnej, natomiast rejestracja powinna być od 1 listopada 2013 r., po utracie tego świadczenia, a nie od dnia, w którym zgłosiła się z decyzją o przyznaniu zasiłku opiekuńczego.

Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda W., decyzją z 24 kwietnia 2014 r., orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. Organ wskazał, że przyznawanie statusu bezrobotnego następuje tylko i wyłącznie po spełnieniu wszystkich warunków określonych przez ustawodawcę. Organ odwoławczy stwierdził, że nie budzi wątpliwości, iż B.O. utraciła uprzednio nabyty status bezrobotnej z dniem 19 kwietnia 2013 r., bowiem od tej daty do dnia 31 października 2013 r. była uprawniona do specjalnego zasiłku opiekuńczego, co wykluczało legitymowanie się statusem bezrobotnego w tym okresie. Wprawdzie decyzja Burmistrza P. wydana została w tym przedmiocie dopiero w dniu 17 marca 2014 r. (w decyzji wpisano, zapewne omyłkowo: "2013"), to jednak ma ona charakter deklaratoryjny i potwierdza istnienie uprawnień skarżącej do specjalnego zasiłku opiekuńczego we wskazanym okresie. Tym samym, organ musiał orzec o utracie przez skarżącą statusu bezrobotnego z dniem 19 kwietnia 2013 r., tj. od dnia, w którym przestała spełniać kryteria posiadania tego statusu. Ponadto, organ stwierdził, że B.O. niewątpliwie dokonała ponownej rejestracji jako osoba bezrobotna w dniu 20 marca 2014 r. Dzień rejestracji jest natomiast momentem, na który organ zatrudnienia ustala fakt spełnienia warunków uznania za osobę bezrobotną. Jest to, zdaniem organu odwoławczego, najwcześniejsza chwila, od której możliwe jest nabycie tego statusu, bowiem przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie przewidują rejestracji z mocą wsteczną. W tej sytuacji, skarżąca mogła uzyskać ponownie status osoby bezrobotnej dopiero od dnia 20 marca 2014 r., czyli z dniem dokonania formalnej rejestracji w urzędzie pracy, mimo, że teoretycznie spełniała warunki uznania za osobę bezrobotną od dnia 1 listopada 2013 r. Decydujący jest bowiem w tym wypadku dzień dokonania ponownej rejestracji w urzędzie pracy.

Na powyższą decyzję B.O. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Skarżąca powtórzyła argumentację, zawartą w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Podniosła też, że od kilku lat jest pod stałą opieką lekarską i korzysta z leczenia i rehabilitacji i nie rozumie, co z jej ubezpieczeniem zdrowotnym w okresie od listopada 2013 r. do 20 marca 2014 r., kiedy nie była zarejestrowana. Skarżąca wskazała, że nie popełniła żadnego błędu, aby teraz ponosić konsekwencje.

W odpowiedzi na skargę, Wojewoda W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację, zawartą w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz, 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Jednocześnie zaś, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej: "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa.

W przedmiotowej sprawie, powołując się na art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, organ odwoławczy stwierdził, że skarżąca dokonała ponownej rejestracji jako osoba bezrobotna w dniu 20 marca 2014 r., bowiem jest to najwcześniejsza chwila, od której jest możliwe nabycie przez B.O. statusu osoby bezrobotnej, ponieważ przepisy ustawy nie przewidują rejestracji z mocą wsteczną, tj. z dniem ustania prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego, przyznanego stronie decyzją Burmistrza P. z dnia 17 marca 2014 r. na okres od dnia 19 marca do dnia 31 października 2013 r.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy - za bezrobotnego uważa się osobę (...) niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego w powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli spełnia ponadto warunki, określone w punktach "a" do "I". Jednym z tych warunków, określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. j ustawy jest m.in. niepobieranie specjalnego zasiłku opiekuńczego na podstawie przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych.

W myśl zaś art. 74 ustawy - bezrobotny jest obowiązany zawiadomić w ciągu 7 dni powiatowy urząd pracy o podjęciu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub o złożeniu wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej oraz o zaistnieniu innych okoliczności powodujących utratę statusu bezrobotnego albo utratę prawa do zasiłku.

Zgodnie natomiast z postanowieniami § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 listopada 2012 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. z 2012 r. poz. 1299), rejestracji osoby ubiegającej się o zarejestrowanie jako bezrobotny albo poszukujący pracy dokonuje się z dniem, w którym osoba zgłosiła się do powiatowego urzędu pracy - po poświadczeniu przez nią własnoręcznym podpisem przekazanych przez nią danych i złożeniu, w obecności pracownika powiatowego urzędu pracy i pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, oświadczenia o prawdziwości przekazanych danych oraz o zapoznaniu się z warunkami zachowania statusu - w brzmieniu określonym w tym przepisie.

W przedmiotowej sprawie, B.O. zgłosiła się w dniu 20 marca 2014 r. do Powiatowego Urzędu Pracy w "(...)", celem zgłoszenia decyzji Burmistrza P. z dnia 17 marca 2014 r. o przyznaniu Jej specjalnego zasiłku opiekuńczego na okres od dnia 19 marca 2013 r. do dnia 31 października 2013 r. Na podstawie tej decyzji organ orzekł o utracie przez B.O. statusu osoby bezrobotnej z dniem 19 kwietnia 2013 r., następnie dokonał Jej rejestracji i orzekł o uznaniu za osobę bezrobotną z dniem 20 marca 2014 r. Organ przyjął bowiem, że dzień zgłoszenia się przez skarżącą z decyzją o przyznaniu specjalnego zasiłku opiekuńczego na ojca, jest dniem ponownej rejestracji jako osoby bezrobotnej.

Działanie takie nie jest prawidłowe. Skarżąca uczyniła bowiem zadość obowiązkom, wynikającym z otrzymanej przez Nią i podpisanej w dniu 10 kwietnia 2012 r. informacji dla osób rejestrujących się w powiatowym urzędzie pracy i zawiadomiła organ o zaistnieniu okoliczności, powodujących utratę statusu bezrobotnego w okresie od 19 marca 2013 r. do 31 października 2013 r. Uczyniła to w ciągu 7 dni - zgodnie z art. 74 ustawy. Tym samym, organ nie miał podstaw do dokonywania ponownej rejestracji skarżącej, bowiem została Ona zarejestrowana w dniu 10 kwietnia 2012 r. i uznana za osobę bezrobotną decyzją z dnia 11 kwietnia 2012 r., co oznacza, że w dacie złożenia w PUP "(...)" decyzji Burmistrza P. z dnia 17 marca 2014 r. nadal pozostawała zarejestrowana jako osoba bezrobotna. Skarżąca nie była więc w dniu 20 marca 2014 r. osobą ubiegającą się o zarejestrowanie jako bezrobotna, o jakiej mowa w § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 listopada 2012 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy. Organ nie powinien więc był ponownie rejestrować skarżącej jako osoby bezrobotnej, ale rozstrzygnąć w zakresie zgłoszonych przez Nią zmian, wynikających z decyzji Burmistrza P. z dnia 17 marca 2014 r. Fakt, że w dniu 20 marca 2014 r. dokonano czynności materialno-technicznej w postaci rejestracji i skarżąca podpisała kartę rejestracyjną bezrobotnego pozostaje w sprawie bez znaczenia, bowiem to na organie - w myśl art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), zwanej dalej: "k.p.a.", spoczywa obowiązek wyczerpującego i należytego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem prowadzonego postępowania administracyjnego. To organ czuwa nad tym, aby strona nie poniosła szkody wskutek nieznajomości prawa. W przedmiotowej sprawie, zasady, wynikające z art. 9 k.p.a., a także z art. 7 i 8 k.p.a., nie były przez organ zachowane.

Takie działanie organu jest także sprzeczne z celem ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i uprawnieniami strony, wynikającymi z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, stanowiącym o równości wobec prawa oraz art. 67 ust. 2 Konstytucji RP, dotyczącym zabezpieczenia społecznego.

Należy też zauważyć, że strona działająca prawidłowo nie może ponosić konsekwencji działania organów i bez znaczenia pozostaje fakt, że decyzję o przyznaniu specjalnego zasiłku opiekuńczego, stanowiącą podstawę wydania zaskarżonej decyzji wydał inny organ. Strona bowiem dopełniła ciążących na niej obowiązków i w tej sytuacji, zadaniem organu było prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy, uwzględniające stan faktyczny oraz prawa strony, wynikające z przepisów prawa.

Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a także przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wobec powyższego, Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji, stwierdzając, na podstawie art. 152 tej ustawy, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.

- -----------

5

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.