Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3082163

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie
z dnia 27 października 2020 r.
II SA/Ol 578/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Matczak.

Sędziowie WSA: Marzenna Glabas (spr.), Bogusław Jażdżyk.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2020 r. sprawy ze skargi Z. H. i S. H. na decyzję Wojewody z dnia "(...)", nr "(...)" w przedmiocie opłaty rocznej z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Z przekazanych Sądowi akt administracyjnych wynika, że 19 grudnia 2019 r. Starosta (dalej jako: "organ I instancji"), działając z urzędu, wydał S. H. i Z. H. (dalej jako: "skarżący") zaświadczenie o przekształceniu z dniem 1 stycznia 2019 r. prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej, zabudowanej budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym, w którym co najmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne, położonej w D. przy ulicy "(...)", oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr "(...)" o pow. 0,0815 ha, w prawo własności. W zaświadczeniu organ wskazał, że roczna opłata z tytułu przekształcenia w odniesieniu do przysługującego skarżącym udziału 3/4 w prawie własności gruntu wynosi 1.567,50 zł. Określił obowiązek wnoszenia opłaty przez okres 99 lat począwszy od 2019 r. Pouczył skarżących o możliwości złożenia w terminie 2 miesięcy wniosku o ustalenie wysokości lub okresu wnoszenia opłaty w drodze decyzji.

Wnioskiem z 24 lutego 2020 r. skarżący wystąpili o wydanie takiej decyzji.

Decyzją z "(...)" r. organ I instancji, działając na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. z 2020 r. poz. 139, dalej jako: "ustawa"), ustalił wysokość przedmiotowej opłaty w kwocie 1.567,50 zł (odpowiadającej udziałowi 3/4 części w nieruchomości gruntowej) oraz ustalił okres płatności przez 99 lat począwszy od 2019 r. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że konfrontując informacje pozyskane podczas wizji w terenie oraz dane zawarte w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej uznał, że nieruchomość wykorzystywana jest do prowadzenia działalności gospodarczej i w związku z tym przed wydaniem zaświadczenia pismem z 4 grudnia 2019 r. zwrócił się do wnioskodawcy o złożenie stosownego oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej, potwierdzającego bądź nie fakt wykonywania działalności w dacie 1 stycznia 2019 r. w budynku mieszkalnym znajdującym się na nieruchomości objętej przekształceniem. Starosta zaznaczył, że do dnia wydania zaświadczenia do organu nie wpłynęło żadne oświadczenie. W związku z tym, w oparciu o art. 7 ust. 6a pkt 1 i ust. 6c ustawy, ustalił okres wnoszenia opłaty na 99 lat, począwszy od 2019 r., gdyż stawka procentowa opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego wynosiła 1%.

Skarżący nie zgodzili się z powyższą decyzją w części ustalającej okres płatności. Wnieśli o ustalenie okresu płatności rocznej opłaty przekształceniowej przez 20 lat, począwszy od 2019 r. Decyzji organu I instancji zarzucili:

- naruszenie art. 7 ust. 6a pkt 1 ustawy poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, sprowadzające się do ustalenia okresu płatności opłaty przekształceniowej przez okres 99 lat począwszy od 2019 r., podczas gdy zastosowanie rzeczonej normy prawnej uzależnione jest od złożenia przez właścicieli gruntu właściwemu organowi oświadczenia we wskazanym terminie o zamiarze wnoszenia opłaty przez okres 99 lat przy 1% stawce, oraz spełnienia przesłanki bycia przedsiębiorcą wykorzystującym nieruchomość w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, gdy na dzień 1 stycznia 2019 r. przedsiębiorca S. H. nie wykorzystywał rzeczonej nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej, Z. H. w ogóle nie jest przedsiębiorcą, a co najważniejsze, skarżący nie złożyli oświadczenia o zamiarze wnoszenia opłaty przez okres 99 lat;

- naruszenie art. 7 ust. 6 ustawy poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji zamiast ustalenia okresu płatności rocznej opłaty przekształceniowej na okres 20 lat, licząc od dnia przekształcenia, ustalenie tegoż okresu na 99 lat począwszy od 2019 r.,

- błąd w ustaleniach faktycznych, sprowadzający się do przyjęcia, iż Z. H., będąca współwłaścicielem udziału 3/4 części w przedmiotowej nieruchomości gruntowej, jest przedsiębiorcą wykorzystującym rzeczoną nieruchomość do prowadzonej działalności gospodarczej, podczas gdy skarżąca nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi jakiejkolwiek działalności gospodarczej, lecz jest emerytką;

- błąd w ustaleniach faktycznych, sprowadzający się do przyjęcia, iż S. H., będący współwłaścicielem udziału 3/4 części w przedmiotowej nieruchomości gruntowej, z uwagi na okoliczność, iż jest formalnie przedsiębiorcą, wykorzystuje rzeczoną nieruchomość do prowadzonej działalności gospodarczej, podczas gdy skarżący nie wykorzystywał na dzień przekształcenia, tj. 1 stycznia 2019 r. rzeczonej nieruchomości do prowadzonej przez siebie działalności.

W wyniku rozpatrzenia odwołania, decyzją z "(...)" r., nr "(...)", Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podniósł, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy, z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe przekształca się w prawo własności tych gruntów. Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy podstawę ujawnienia prawa własności gruntów w księdze wieczystej oraz ewidencji gruntów i budynków stanowi zaświadczenie potwierdzające przekształcenie wydane przez organy wskazane w art. 4 ust. 1 pkt 1-4 ustawy. Natomiast zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy, organ właściwy wydaje zaświadczenie z urzędu lub na wniosek właściciela. Zgodnie z art. 6 ustawy jeżeli właściciel nieruchomości nie zgadza się z zawartą w zaświadczeniu informacją o wysokości i okresie wnoszenia opłaty, może złożyć do właściwego organu wniosek o ustalenie wysokości lub okresu wnoszenia tej opłaty w drodze decyzji. Decyzja ta nie ma jednakże charakteru konstytutywnego i niczego nowego nie "ustala", co wynika z treści pozostałych przepisów ustawy. Zasady "ustalenia" opłaty w drodze decyzji są bowiem identyczne jak w przypadku obliczenia tej opłaty dla potrzeb podania informacji, o której mowa w art. 4 ust. 4 ustawy. Dalej organ odwoławczy wskazał, że w badanej sprawie za podstawę wydania zaświadczenia organ I instancji przyjął informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków, kartotece budynków, bazie Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej oraz wizji w terenie przeprowadzonej 12 listopada 2019 r. Uznał, iż sporna nieruchomość wykorzystywana jest do prowadzenia działalności gospodarczej i wystąpił pismem z 4 grudnia 2019 r. do skarżącego, jako przedsiębiorcy, o wypełnienie jednego z załączonych do pisma oświadczeń. Powyższe miało na celu potwierdzenie bądź nie faktu wykonywania przez skarżącego działalności w dacie 1 stycznia 2019 r. w budynku mieszkalnym znajdującym się na ww. nieruchomości. Do momentu wydania zaświadczenia do Starosty nie wpłynęło żadne oświadczenie odwołującego. Podkreślono, że organ I instancji skorzystał ze wszystkich dostępnych dokumentów znajdujących się w jego posiadaniu. Przed wydaniem zaświadczenia przeprowadził wizję w terenie, podczas której ustalono, iż lokal znajdujący się na nieruchomości jest do wynajęcia. Na potwierdzenie wykonał dokumentację fotograficzną. Powyższym ustaleniom nie zaprzeczył również skarżący, który nie złożył do organu odpowiedniego oświadczenia. Organ II instancji wywiódł, że jako postępowanie uproszczone, postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia nie wymaga prowadzenia postępowania dowodowego w pełnym zakresie, czy rozstrzygnięć spornych kwestii. Nie jest zatem dopuszczalne dokonywanie w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Wydawanie zaświadczeń co do zasady jest oparte na danych posiadanych przez organ. Biorąc pod uwagę, iż skarżący nie złożył w ustawowym terminie, tj. do 31 marca 2019 r. oświadczenia o wydłużonym okresie wnoszenia opłat z tytułu przekształcenia (art. 7 ust. 6a ustawy) oraz oświadczenia o wykonywaniu bądź nie działalności gospodarczej w budynku mieszkalnym znajdującym się na ww. nieruchomości, Wojewoda uznał, że Starosta słusznie skorzystał z dyspozycji art. 7 ust. 6c ustawy i poinformował o obowiązku wnoszenia opłaty odpowiednio przez okres, o którym mowa w ust. 6a. Dodatkowo Wojewoda zauważył, że skarżący mają możliwość złożenia wniosku o zmianę okresu wnoszenia opłaty na okres 20 lat, pod warunkiem złożenia oświadczenia o nieprowadzeniu działalności gospodarczej na nieruchomości.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżący, reprezentowani przez adwokata, podtrzymali zarzuty i argumenty podniesione w odwołaniu. Pełnomocnik skarżących przekonywał, że zgodnie z art. 7 ust. 6a ustawy, jeżeli przedsiębiorca (abstrahując od błędnego ustalenia przez organ jakoby Z. H. była przedsiębiorcą, chociaż nim nie jest oraz błędnego przyjęcia, tylko z racji formalnego bycia przedsiębiorcą przez S. H., iż wykorzystuje on wskazaną nieruchomość do prowadzonej działalności gospodarczej, chociaż tego nie czynił na dzień przekształcenia i w CEIDG nie ma wskazanego jako miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ul. "(...)", tylko ul. "(...)") nie złożył oświadczenia o zamiarze wnoszenia opłaty przekształceniowej przez okres dłuższy aniżeli 20 lat, która stanowi ogólną zasadę, właściwy organ nie mógł jednostronnie, i wbrew obowiązującym regulacjom prawnym poczynić takich ustaleń. Ustalenia te są de facto na niekorzyść skarżących, chociaż ideą rzeczonej ustawy było polepszenie sytuacji nowych właścicieli gruntów i ujednolicenie procedury przekształceniowej na równych zasadach dla wszystkich, których regulacje wskazanej ustawy dotyczą z mocy prawa. Zgodnie z art. 7 ust. 6 ustawy zasadą jest, że roczna opłata przekształceniowa jest płatna przez 20 lat, licząc od dnia przekształcenia. Odstępstwo od tej zasady jest możliwe jedynie w dwóch przypadkach i zależy od wyraźnego żądania ze strony dotychczasowego użytkownika wieczystego. Taki przypadek określa właśnie art. 7 ust. 6a ustawy. Przepis ten dodano w wyniku nowelizacji dokonanej na podstawie przepisów ustawy z 6 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów, która weszła w życie 1 stycznia 2019 r. Nowelizacja ta w zamierzeniu ustawodawcy miała służyć wyważeniu interesów użytkowników wieczystych będących przedsiębiorcami z kierunkami polityki mieszkaniowej państwa oraz przepisami o pomocy publicznej. Nowy system płatności za przekształcenie pozwala wybrać między zasadą 20 opłat i ewentualną dopłatą w przypadku przekroczenia limitu pomocy de minimis albo zasadą opartą na płatności długoterminowej przez okres od 33 do 99 lat, licząc od dnia przekształcenia, w zależności od wysokości stawki procentowej opłaty rocznej. Pełnomocnik podniósł, że oświadczenie, o którym mowa w art. 7 ust. 6a ustawy, ma znaczenie tylko w kontekście ograniczeń w zakresie udzielenia pomocy publicznej. Istota celu wprowadzenia możliwości wyboru, na wyraźne żądanie przedsiębiorcy, opcji płatności opłaty przekształceniowej przez okres dłuższy aniżeli 20 lat wynika właśnie z obostrzeń i konsekwencji przekroczenia progu dopuszczalnej pomocy publicznej, zwanej de minimis. W przypadkach, kiedy udzielenie pomocy de minimis jest niedopuszczalne z powodu przekroczenia limitu pomocy de minimis, a beneficjent nie złożył w terminie 3 miesięcy od przekształcenia oświadczenia o wnoszeniu opłaty przez okres 99 lat (chce uiścić dopłatę), organ udzielający pomocy wszczyna postępowanie, zmierzające do wydania decyzji o wniesieniu dopłaty. W tym przypadku konieczne jest ustalenie wartości rynkowej gruntu, poprzez sporządzenie operatu szacunkowego (art. 14 ust. 2 ustawy), którego koszt ponosi zobowiązany do zapłaty. W decyzji administracyjnej organ udzielający pomocy zobowiązuje właściciela do dokonania dopłaty w określonej wysokości i terminie. Jednak, co istotne na kanwie niniejszej sprawy, skarżący korzystając z przyznanego prawa płatności przedmiotowej opłaty przez okres 20 lat nie przekraczają progu dopuszczalnej pomocy publicznej. Dlatego z oczywistych względów nie skorzystali z wprowadzonego treścią art. 7 ust. 6a ustawy wyjątku, którego ratio legis oceniana jest w kontekście warunków udzielania przedsiębiorcom pomocy publicznej. Reasumując, pełnomocnik stwierdził, że skoro skarżący nie złożyli oświadczenia o zamiarze wnoszenia opłaty przez okres 99 lat, a nie uczynili tego z oczywistych względów - nie zachodzą przypadki niedopuszczalności udzielenia pomocy de minimis, zasadny i jedyny dopuszczalny w tym wypadku okres płatności opłaty przekształceniowej to 20 lat. Zdaniem skarżących rozwinięcie norm z ust. 6b, 6c i 6d art. 7 dotyczy zmiany okoliczności przedsiębiorcy, który mimo uprzedniego oświadczenia chce powrócić do zasad ogólnych wprowadzonych ustawą, przy zachowaniu zasad i z konsekwencjami udzielanej pomocy publicznej.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) oraz art. 133 § 1, art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej jako: "p.p.s.a."), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tego typu naruszeń nie można przypisać zaskarżonej decyzji Wojewody z "(...)" r.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 6 ust. 1 cytowanej ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów. Na podstawie tego przepisu właściwy organ w drodze decyzji ustala wysokość lub okres wnoszenia opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntu w prawo własności, na wniosek właściciela, który nie zgodził się z informacją zawartą na ten temat w zaświadczeniu. Zaświadczenie potwierdzające przekształcenie właściwy organ wydaje z urzędu lub na wniosek i stanowi ono podstawę wpisu roszczenia o opłatę w dziale III księgi wieczystej (art. 4 ust. 2 pkt 1 i ust. 5). Nie można się zgodzić z organem, że decyzja wydawana na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy "niczego nowego nie ustala". Dyspozycja tego przepisu pozwala właśnie na nowo rozstrzygnąć o wysokości lub okresie opłaty, niezależnie od informacji zawartych w zaświadczeniu. Na podstawie tej decyzji może ulec zmianie wymiar opłaty wskazanej w zaświadczeniu, co potwierdzają dalsze ustępy art. 6 ustawy. Decyzja ta może stanowi podstawę wykreślenia w dziale III księgi wieczystej wpisu roszczenia o opłatę (art. 6 ust. 4 ustawy). Tym samym decyzja może uwzględniać okoliczności nieznane organowi przy wydawaniu zaświadczenia. Decyzja ta może też uwzględniać oświadczenia właściciela nieruchomości, który w każdym czasie może zgłaszać organowi wnioski o zmianę okresu wnoszenia opłaty (art. 7 ust. 6b, 6d i ust. 7 ustawy). Przy wydawaniu decyzji obowiązują ogólne zasady postępowania administracyjnego, w tym art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które obligują organy administracji publicznej do wszechstronnego i wyczerpującego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Przy czym zakres koniecznych do rozstrzygnięcia ustaleń wynika z przepisów prawa materialnego.

Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy ustalenia okresu wnoszenia opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntu w prawo własności. Rozstrzygnięcia Sądu wymaga czy ustalenie skarżącym okresu wnoszenia opłaty przekształceniowej przez 99 lat narusza przepisy omawianej ustawy.

Art. 7 ust. 6 ustawy stanowi, że opłata jest wnoszona przez okres 20 lat, licząc od dnia przekształcenia. Przy czym kolejne ustępy art. 7 ustawy określają odrębnie sposób ustalania okresu wnoszenia opłaty dla właściciela gruntu będącego przedsiębiorcą, w odniesieniu do nieruchomości wykorzystywanej do prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 3 ustawy Prawo przedsiębiorców. W tym miejscu dostrzec należy, że S. H. - współwłaściciel nieruchomości jest przedsiębiorcą. Zgodnie z danymi zawartymi w CEIDG ma zarejestrowaną działalność gospodarczą od 1 grudnia 1991 r., której przedmiotem jest m.in. wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi (PKD 68.20.Z). Ponadto zgodnie z ewidencją gruntów i budynków część przedmiotowego budynku to pawilon usługowo-handlowy, który, jak ustalił organ, jest oferowany do wynajmu. Skoro skarżący w ramach prowadzonej działalności gospodarczej wynajmuje nieruchomości i objęta wnioskiem nieruchomość jest przeznaczona do wynajmu, to logiczny jest wniosek, że nieruchomość jest wykorzystywana przez niego do prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 3 ustawy Prawo przedsiębiorców. Stosownie do tego unormowania działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły. W ujęciu tego przepisu uwzględniać trzeba, czy nieruchomość jest w sposób zorganizowany wykorzystywana do celów zarobkowych. Prowadzenie działalności gospodarczej na nieruchomości może przybrać różne formy. O zarobkowym charakterze działalności gospodarczej nie decyduje przy tym faktyczne osiąganie zysku, lecz zamiar jego osiągnięcia. Dlatego wystarczające było ustalenie przeznaczenia nieruchomości i powiazania go z przedmiotem działalności gospodarczej skarżącego. Bez znaczenia jest, że skarżący nie ma osobiście siedziby w tej nieruchomości, skoro w inny sposób wykorzystuje tę nieruchomość do zarobkowania. Skarżący mimo wezwania organu nie zaprzeczył, że nieruchomość jest wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej. Dopiero w odwołaniu oświadczył, że nie wykorzystywał nieruchomości do prowadzonej działalności gospodarczej, bez wyjaśnienia tego stanowiska. Nie pozwala to na zanegowanie ustaleń organu, które mają oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Zauważyć należy, że zgromadzonym przez organ I instancji dowodom skarżący nie przeciwstawiają żadnych innych dowodów, a jedynie polemizują z ich oceną.

Uznać też należy, że okres wnoszenia opłaty powinien być jednakowo określony dla wszystkich współwłaścicieli nieruchomości. Jeżeli organ stwierdzi, że nieruchomość jest wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej przez współwłaściciela, to nie może ustalić okresu wnoszenia opłaty z pominięciem treści art. 7 ust. 6a -7a i art. 14 ustawy.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy przepisy ustawy stosuje się z uwzględnieniem przepisów o pomocy publicznej. Udzielenie pomocy publicznej wymaga spełnienia warunków udzielenia pomocy de minimis, określonych w szczególności w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz.Urz.UE.L 352 z 24.12.2013, str. 1). Za dzień udzielenia pomocy publicznej uznaje się dzień wydania zaświadczenia albo zaświadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1. W myśl art. 14 ust. 2 ustawy w przypadku gdy nastąpi przekroczenie limitu pomocy de minimis, stosuje się dopłatę do wysokości wartości rynkowej nieruchomości określonej na podstawie wartości rynkowej nieruchomości stanowiącej podstawę ustalenia opłaty albo na podstawie operatu szacunkowego sporządzonego na wniosek zobowiązanego do dopłaty. Wysokość dopłaty ustalana jest z urzędu w drodze decyzji. Koszty operatu szacunkowego ponosi zobowiązany do dopłaty.

Do treści tych unormowań wyraźnie nawiązują przepisy art. 7 ust. 6a, 6b i 6d ustawy. Tym samym ustawodawca wskazał, że ustalenie dla przedsiębiorców opłaty rocznej z tytułu przekształcenia, w odniesieniu do nieruchomości wykorzystywanej do prowadzenia działalności gospodarczej, poniżej wartości rynkowej nieruchomości stanowi pomoc de minimis. Pomoc taka zostanie udzielana, gdy roczna opłata przekształceniowa ustalona będzie na okres 20 lat. Natomiast nie dochodzi do udzielenia pomocy publicznej, gdy wymiar ustalonej przedsiębiorcy opłaty rocznej pokrywa wartość rynkową nieruchomości. W niniejszej sprawie jest to okres 99 lat. Stosownie do wymogów stawianych przez powołane rozporządzenie Komisji (UE) nr 1407/2013 państwa członkowskie są zobowiązane do monitorowania udzielonej pomocy, aby zapewnić nieprzekraczanie odpowiednich pułapów oraz przestrzeganie reguł dotyczących kumulacji. Aby wywiązać się z tego obowiązku, państwo członkowskie powinno przed przyznaniem takiej pomocy uzyskać od przedsiębiorstwa oświadczenie o wszelkiej innej pomocy de minimis objętej niniejszym rozporządzeniem lub innymi rozporządzeniami w sprawie de minimis, otrzymanej w danym roku podatkowym oraz w dwóch poprzednich latach podatkowych (pkt 21 preambuły, art. 6 ust. 1 rozporządzenia). Stosownie do art. 6 ust. 3 rozporządzenia Komisji państwo członkowskie przyznaje nową pomoc de minimis zgodnie z niniejszym rozporządzeniem dopiero po upewnieniu się, że nie podniesie ona całkowitej kwoty pomocy de minimis przyznanej danemu przedsiębiorstwu do poziomu przekraczającego odpowiedni pułap określony w art. 3 ust. 2 oraz że wszystkie warunki określone w niniejszym rozporządzeniu są przestrzegane. Zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia całkowita kwota pomocy de minimis przyznanej przez państwo członkowskie jednemu przedsiębiorstwu nie może przekroczyć 200.000 EUR w okresie trzech lat podatkowych. W myśl art. 3 ust. 4 rozporządzenia pomoc de minimis uznaje się za przyznaną w dniu, w którym przedsiębiorstwo uzyskuje prawo otrzymania takiej pomocy zgodnie z obowiązującym krajowym systemem prawnym, niezależnie od terminu wypłacenia pomocy de minimis temu przedsiębiorstwu. Według art. 14 ust. 1 omawianej ustawy za dzień udzielenia pomocy publicznej uznaje się dzień wydania zaświadczenia.

W związku z tym, zgodnie z rozporządzeniem Komisji UE, aby przedsiębiorcy mogło zostać wydane zaświadczenie o okresie płatności 20 lat, przedsiębiorca powinien złożyć stosowne oświadczenia na temat korzystania z pomocy de minimis w celu skontrolowania czy nie dojdzie do przekroczenia dopuszczalnej pomocy. W art. 7 ust. 6a ustawy ustawodawca w istocie umożliwił przedsiębiorcy wybór terminu w jakim chce skorzystać z pomocy de minimis. Ustawodawca przyjął w tym unormowaniu, że przedsiębiorca może zgłosić dłuższy termin wnoszenia opłat, odpowiadający wartości rynkowej nieruchomości. Ustawodawca wskazał też w art. 7 ust. 6c ustawy, że gdy przedsiębiorca nie złoży oświadczenia w tym względzie, to okres wnoszenia opłat ma odpowiadać okresom określonym w art. 7 ust. 6a ustawy, czyli bez przyznania pomocy de minimis. Tym samym ustalenie okresu płatności na 20 lat musi wynikać z wyraźnego wniosku przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 7 ust. 6b ustawy właściciel gruntu będący przedsiębiorcą może w każdym czasie, z uwzględnieniem art. 14, złożyć nowe oświadczenie o zamiarze wnoszenia opłaty stosownie do ust. 6 albo 6a, z uwzględnieniem dotychczas wniesionych opłat. Dodatkowo w art. 7 ust. 6d ustawy ustawodawca skonkretyzował, że zmiana okresu wnoszenia opłaty na okres 20 lat może nastąpić pod warunkiem złożenia przez właściciela gruntu będącego przedsiębiorcą oświadczenia o nieprowadzeniu działalności gospodarczej w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców na nieruchomości, której dotyczy to zaświadczenie, lub wniosku o udzielenie pomocy publicznej wraz z dokumentami wymaganymi na podstawie przepisów odrębnych. Przepis ten potwierdza, że przedsiębiorca nie może domagać się skróconego okresu płatności dopóki nie zostanie zweryfikowane jego prawo do pomocy de minimis.

Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę jako niezasadną, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.