Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2722717

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie
z dnia 3 września 2019 r.
II SA/Ol 465/19
Decyzja o nałożeniu obowiązków i sprawdzenie ich wykonania.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Marzenna Glabas.

Sędziowie WSA: Ewa Osipuk, Piotr Chybicki (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2019 r. sprawy ze skargi spółki A na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "(...)" nr "(...)" w przedmiocie odstąpienia od wykonania określonych czynności lub robót budowlanych

I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji;

II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej kwotę 500 złotych (słownie: pięćset) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z "(...)" Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej: k.p.a.) oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2019.1186 t.j., dalej jako p.b.), po rozpatrzeniu odwołania Spółki A (spółka, skarżąca) od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) z "(...)" wydanej w przedmiocie odstąpienia od nałożenia obowiązków określonych w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy p.b. w związku z dokonaną rozbiórką segmentu budynku na działce nr "(...)" w obr. "(...)" miasta "(...)" - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości.

Zakwestionowana decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

Dnia 20 lipca 2018 r. spółka zawiadomiła PINB "o rozbiórce bądź katastrofie budowlanej obiektu warsztatu wulkanizacyjnego położonego na działce "(...)" w "(...)"". Z ww. informacji wynikało, że budynek gospodarczy uległ rozbiórce/zniszczeniu w 2016 r. oraz, że podczas rozbiórki lub katastrofy uszkodzony został dach nieruchomości należącej do spółki.

W dniu 26 lipca 2018 r. organ I instancji przeprowadził kontrolę ww.

nieruchomości podczas której stwierdzono, że przedmiotowy budynek został prawie w całości rozebrany. Pozostawiony został wyłącznie fragmenty ściany murowanej na granicy z działką nr "(...)". Na terenie po rozbiórce składowana jest betonowa kostka brukowa. Organ stwierdził, że teren po rozbiórce został uporządkowany. Według oświadczenia A. P. (właściciela nieruchomości) dokonał on rozbiórki 3-4 lata wcześniej i nie posiadał na to pozwolenia wydanego przez Starostwo Powiatowe.

Dnia 22 października 2018 r., w związku ze skargą spółki, PINB ponownie przeprowadził kontrolę nieruchomości (z udziałem przedstawiciela spółki). W trakcie kontroli ustalono, że na terenie działki nr geod. "(...)" znajduje się murowany budynek gospodarczy - warsztat oraz ściana od strony południowej po istniejącym budynku gospodarczym. Budynek został rozebrany 4 lata wcześniej przez spółkę B z uwagi na jego bardzo zły stan techniczny stwarzający możliwość całkowitego zawalenia. Teren po rozbiórce jest uporządkowany. Składowane są na nim obecnie wyroby budowlane (polbruk). Organ stwierdził, że rozbiórka nie wpłynęła na stan techniczny budynku gospodarczego na działce nr geod. "(...)". W ocenie przedstawiciela spółki ww. rozbiórka wpłynęła negatywnie na stan techniczny przylegającego budynku gospodarczego znajdującego się na działce nr geod. "(...)".

Następnie, decyzją z dnia "(...)" PINB odstąpił od nałożenia na spółkę B

obowiązków określonych w art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. w związku z dokonaną rozbiórką segmentu budynku na działce nr '(...)" w "(...)" m. "(...)".

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca podniosła, że organ I instancji nieprawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe czego skutkiem są liczne nieścisłości w zeznaniach i ustaleniach.

W uzasadnieniu decyzji z dnia "(...)" WINB wskazał, że postanowieniem z dnia "(...)" zobowiązał organ I instancji do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w formie przeprowadzenia oględzin miejsca przeprowadzenia robót rozbiórkowych celem dokonania niezbędnych ustaleń w stanu faktycznego sprawy. Ww. czynności zostały przeprowadzone bez zbędnej zwłoki z zapewnieniem czynnego w nich udziału wszystkich stron postępowania administracyjnego. Odnosząc się do meritum sprawy stwierdził, że przedmiotem postępowania administracyjnego była kwestia oceny robót budowlanych polegających na rozbiórce budynku gospodarczego na działce nr "(...)" w obr. "(...)" m. "(...)" zrealizowanych przez właściciela nieruchomości bez stosownej zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej. Ww. okoliczności sprawy nie budzą wątpliwości. W przypadku stwierdzenia wykonania samowolnych robót budowlanych służących rozbiórce obiektu budowlanego odnajdują zastosowanie przepisy art. 50-51 p.b. generujące konieczność oceny wykonanych robót pod kątem ich zgodności z przepisami i sztuką budowlaną. W przypadku robót zakończonych (co jak wynika z akt sprawy ma miejsce w analizowanym przypadku) obowiązkiem organu nadzoru budowlanego była ocena czy nie zachodzi przesłanka dla nałożenia na inwestora określonych obowiązków wykonania czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem - art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. Jak wynika z akt zgromadzonych w sprawie, w szczególności zaś z treści protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu 4 marca 2019 r., przedmiotowe roboty rozbiórkowe zostały zrealizowane w sposób prawidłowy zaś pozostałości po obiekcie nie stanowią zagrożenia dla życia zdrowia lub mienia ludzi. Nie stwierdzono również uszkodzeń w przylegających budynków, które mogłyby mieć związek z dokonaną rozbiórką. Ww. ustalenia nie budzą wątpliwości zaś podjęte przez organ I instancji rozstrzygnięcie w świetle stanu faktycznego sprawy należy uznać za prawidłowe.

W skardze wywiedzionej do tut. Sądu na decyzję WINB spółka zarzuciła jej:

1) naruszenie art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niezebranie i niewłaściwe rozpoznanie całego materiału dowodowego, nie uwzględnienie przedkładanych dowodów w sprawie, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało błędnym uznaniem przez organ, iż nie zachodzą przesłanki do nałożenia obowiązku z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane,

2) naruszenie art. 11 i 107 § 3 k.p.a. poprzez lakoniczne i a w istocie brak kompletnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy skutkujące nie wskazaniem przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu spraw i błędem w ustaleniach faktycznych ustaleniu polegającym na uznaniu, że roboty rozbiórkowe zostały zakończone,

3) naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. - poprzez wydanie zaskarżonej decyzji stwierdzającej brak podstaw do nałożenia obowiązku doprowadzenia wykonywanych robót rozbiórkowych do stanu zgodnego z prawem;

4) naruszenie art. 50 ust. 1 pkt 2 p.b. - poprzez nie wstrzymanie postanowieniem prowadzenia robót mogących spowodować zagrożenie bezpieczeństwa mienia (w szczególności naruszenia § 315 i § 317 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie),

5) naruszenie art. 31 ust. 5 p.b. - poprzez uznanie, że roboty rozbiórkowe miały na celu usunięcie bezpośredniego zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia, zagrożenie takie nie wystąpiło, a inwestor w toku postępowania przed organem nadzoru budowlanego kontynuował rozbiórkę bez bezzwłocznego uzyskania pozwolenia na rozbiórkę w organie administracji architektoniczno-budowlanej,

6) naruszenie art. 90 p.b. - poprzez nie zastosowanie go w stosunku do inwestora, który realizował roboty budowlane bez wymaganego pozwolenia na rozbiórkę, tj. z naruszeniem art. 48 ustawy Prawo budowlane a także z naruszeniem art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane,

7) naruszenie art. 14 § 1, art. 391 § 1 k.p.a. - poprzez wadliwe doręczanie pism w toku postępowania przez organ administracji publicznej, skutkujące brakiem możliwości ich właściwego odczytania oraz możliwością ich modyfikowania

8) naruszenie art. 136 § 1 k.p.a. - poprzez wydanie w toku postępowania postanowienia, pomimo braku podstawy prawnej do zastosowania art. 123 § 1 k.p.a.,

9) naruszenie art. 15, art. 138 § 2 w związku z art. 136 § 1 k.p.a. - poprzez uznanie, że zakres zleconego do przeprowadzenia przez organ I instancji uzupełniającego postępowania dowodowego mieści się w ramach postępowania wyjaśniającego, podczas gdy w istocie brak było właściwego rozpoznania sprawy w I instancji, po wydaniu decyzji pierwszoinstancyjnej stan faktyczny uległ zmianie, a tym samym postępowanie uzupełniające zastąpiło ponowne rozpoznanie sprawy w toku dwuinstancyjnym, skutkiem czego organ II instancji utrzymał w mocy decyzję PINB, która został wydana w odmiennym stanie faktycznym, gdyż zmienił się zakres i przedmiot postępowania naruszając tym samym zasadę dwuinstancyjności postępowania.

Wskazując na powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak też poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej jako: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.

Skarga jest zasadna. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego przez błędną jego wykładnię oraz przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem skargi jest decyzją z "(...)" WINB utrzymująca w mocy decyzję PINB w "(...)" (PINB) z "(...)" odstępującą od nałożenia obowiązków określonych w art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. związku z dokonaną rozbiórką segmentu budynku na działce nr "(...)" w obr. "(...)" miasta "(...)".

Zgodnie z art. 50 ust. 1 pkt 2 p.b., w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska.

Stosownie do art. 51 ust. 1 p.b., przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji:

1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo

2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo

3) w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian.

Podobnie jak nakaz rozbiórki nałożenie przez organ obowiązku doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego, winien być stosowany w ostateczności, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, umożliwiającego stronie usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w świetle art. 51 ust. 1 p.b.

Postępowanie naprawcze o jakim mowa w art. 51 p.b. polega na wydaniu jednej z trzech decyzji określonych w ust. 1 przywołanego przepisu. W sytuacji, gdy zachodzi brak możliwości naprawy samowolnie wykonanych robót budowlanych (pkt 1), tj. powstała niedająca się usunąć niezgodność z przepisami prawa, organ obowiązany jest nakazać zaniechanie dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, albo też doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Decyzja taka kończy postępowanie naprawcze. Jeśli natomiast możliwe jest doprowadzenie wykonywanych robót do stanu zgodnego z przepisami i nie jest to przypadek odstąpienia od projektu budowlanego albo warunków pozwolenia na budowę (najczęściej naruszenie innych przepisów lub warunków bezpieczeństwa), organ orzeka o nałożeniu obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania (pkt 2). Z kolei w przypadku, gdy wystąpiło istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub warunków pozwolenia na budowę (pkt 3), właściwy organ nadzoru budowlanego nakłada na inwestora obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego.

Z poczynionych powyżej rozważań wynika, iż dochowanie prawidłowego toku postępowania administracyjnego w rozpoznawanej sprawie obligowało organ nadzoru budowlanego do ustalenia zakresu wykonanych robót, ich prawnej kwalifikacji w celu oceny czy zostały wykonane bez pozwolenia na budowę lub zgłoszenia i dokonania wyboru właściwego trybu postępowania, zaś w razie uznania, iż możliwe jest zastosowanie trybu naprawczego z art. 51 p.b. wskazanie, jakie okoliczności go uzasadniają. W przypadku zaś powzięcia uzasadnionych wątpliwości co do stanu technicznego wykonanych samowolnie robót budowlanych istniała zaś możliwość skorzystania z dyspozycji przepisu art. 81c ust. 2 p.b. uprawniającego organ nadzoru do żądania od inwestorki ocen technicznych lub ekspertyz.

Tak zakreślonym powinnościom orzekające w sprawie organy nie w pełni sprostały. Organy ustaliły, że rozbiórka segmentu budynku na działce nr "(...)" w obr. "(...)" miasta "(...)" wymagała - po myśli art. 28 ust. 1 p.b. - uzyskania pozwolenia na budowę, jako, że rozebrany budynek przylegał do granicy z działką nr "(...)" (z obu jej stron). W takiej zaś sytuacji w sprawie nie miał zastosowania art. 31 ust. 1 pkt 1 p.b. zwalniający z reżimu uzyskania pozwolenia na rozbiórkę budynków i budowli - niewpisanych do rejestru zabytków oraz nieobjętych ochroną konserwatorską - o wysokości poniżej 8 m, jeżeli ich odległość od granicy działki jest nie mniejsza niż połowa wysokości. Przedmiotowa okoliczność nie jest kwestionowana, tak samo, jak fakt dokonania rzeczonej rozbiórki przez spółkę B.

Dostrzec wypada, że przedmiotowy budynek na działce nr "(...)" w obr. "(...)" miasta "(...)", po wszczęciu postępowania nie został całkowicie rozebrany, a stan takowy utrzymywał się także w dacie orzekania przez organ II instancji. Mając na uwadze samowolnie, tj. bez niezbędnego w danych okolicznościach faktycznych uzyskania pozwolenia na budowę, prowadzone roboty budowalne powinnością organu było wydanie, na postawie art. 50 ust. 1 pkt 1 p.b., postanowienia wstrzymującego dalsza rozbiórkę rzeczonego obiektu budowlanego, połączone z jednoczesnym nałożeniem na spółke B. obowiązku przedstawienia, w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia, inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych lub odpowiednich ocen technicznych bądź ekspertyz obejmujących nie tylko zakres samowolnie kontynuowanych robót budowalnych, lecz przede wszystkim skalę i rodzaj uszkodzenia budynku gospodarczego na sąsiedniej działce o nr "(...)", czego w postępowaniu, pomimo wielokrotnych oględzin, nie dokonano, a o konsekwencjach zaniechania powyższego w dalszej części rozważań.

Natenczas niezbędne jest jednak wyartykułowanie materialnoprawnej dystynkcji pomiędzy wydaniem postanowienia w trybie art. 50 ust. 1 p.b. z obowiązkiem wskazanym w ust. 3 p.b., a decyzją mającą oparcie w art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b., jak w przedmiotowej sprawie. Otóż brzmienie art. 51 p.b. wskazuje jednoznacznie, że nałożenie obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem nie może oznaczać nałożenia obowiązku dostarczenia dokumentów, ekspertyz czy ocen. Poprzez nałożenie takiego obowiązku nie można bowiem doprowadzić do wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem (vide: Prawo budowlane - Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, C.H. Beck, Warszawa 2007 str. 549). Dokumenty, ekspertyzy czy oceny stanowią bowiem element postępowania dowodowego i mogą jedynie stanowić podstawę do wydania decyzji przez organ. Możliwość żądania przez organ nadzoru budowlanego dokumentów - ekspertyz czy ocen uregulowana została w art. 81c p.b. Prawa budowlanego i to na jego podstawie organ może nałożyć taki obowiązek (vide: wyrok NSA z dnia 22 marca 2007 r., II OSK 177/06 niepubl.). Art. 51 ust. 1 p.b. nie może stanowić takiej podstawy. W wyroku z dnia 28 czerwca 2005 r. (OSK 1780/04 - Lex 179100) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż nałożenie obowiązku dostarczenia określonych dokumentów nie jest merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy w rozumieniu art. 104 k.p.a., jest uzupełnieniem materiału dowodowego i dlatego właściwa jest tu forma postanowienia, a nie decyzji. Dopiero po dostarczeniu przez inwestora wymaganych dokumentów, ekspertyz, ocen organ nadzoru budowlanego w oparciu o tak zgromadzony materiał dowodowy powinien podjąć decyzję na podstawie art. 51 ust. 1 lub 2 p.b. Należy ponadto zwrócić uwagę, że na podstawie art. 51 ust. 1 p.b. organ może wydać decyzję jedynie raz. W związku z tym, nakładając w tym trybie na inwestora obowiązek dostarczenia dokumentów, organ blokuje sobie możliwość rozstrzygnięcia w przyszłości sprawy co do istoty tj. doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodności z prawem. Decyzja z art. 51 ust. 1 p.b. nie może nakazywać przedstawienia określonej dokumentacji również i z tej przyczyny, że gdy organ na podstawie dostarczonych dokumentów stwierdzi, że wykonane dotychczas roboty w istotny sposób odbiegają od ustaleń obowiązujących przepisów prawa, faktycznie nie będzie miał możliwości legalizacji wykonanych dotychczas robót budowlanych, gdyż nie ma podstaw do wydanie ponownej decyzji w trybie art. 51 ust. 1 p.b., tym razem nakazującej - na podstawie przedłożonej dokumentacji - wykonania czynności faktycznych czy robót budowlanych w celu doprowadzenia robót już wykonanych do stanu zgodnego prawem, zaś w oparciu o przepis art. 51 ust. 3 można jedynie stwierdzić wykonanie lub niewykonanie obowiązku przez inwestora. Podkreślenia wymaga, iż dostosowanie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem - jako cel postępowania naprawczego - polegać musi na wykonaniu określonych robót budowlanych które będą zgodne z dokumentacją, a nie na dostosowywaniu dokumentacji do istniejącego stanu wykonanych robót (vide: wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2001 r. II SA/Kr 1556/00).

Powracając do głównego nurtu rozważań stwierdzić należy, że zaniechanie ukierunkowania postępowania na zakres i rodzaj uszkodzenia obiektu budowlanego na działce skarżącej spółki nie doprowadziło do wyjaśnienia istoty rzeczy w niniejszym postepowaniu. Bezspornym bowiem pozostaję, że inwestor (spółka B) samowolnie dokonał rozbiórki segmentu budynku na działce nr "(...)", obręb "(...)" miasta "(...)", przy czym część rzeczonych robót rozbiórkowych prowadził w trakcie postępowania, bez koniecznej w takiej sytuacji procesowej reakcji organów w zidentyfikowanym powyżej trybie. Taki sposób procedowania skutkował, że rzeczonego inwestora nie dotknęła sankcja z art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b., ani też nie zostało prawidłowo wdrożone postępowanie naprawcze w trybie pkt 2 analizowanego artykułu, tj. na sprawcę samowoli budowlanej nie został - oczywiście po uprzedniej analizie prawnej, w kontekście okoliczności przedmiotowej sprawy - nałożony obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, po uprzedniej konstatacji, że doprowadzenie ich do stanu zgodnego z prawem jest oczywiście możliwe. W takowej sytuacji odstąpienie przez PINB od nałożenia na inwestora obowiązków z art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b. li tylko z tej przyczyny, że " (...) roboty rozbiórkowe zostały zakończone (...)" jest wprost niedostrzeganiem, a właściwie zanegowaniem przywołanego już art. 51 ust. 7 p.b. normującego procedurę naprawczą robót budowalnych (w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, wykonanych w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1.) już wykonanych.

Z kolei wskazana przez WINB podstawa odstąpienia od nałożenia obowiązków w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. sprowadzająca się do konkluzji, że " (...) przedmiotowe roboty rozbiórkowe zostały zrealizowane w sposób prawidłowy (...)" nie jest poparta jakimkolwiek dowodem, dalsze zaś stwierdzenie, jakoby " (...) pozostałości po obiekcie nie stanowią zagrożenia dla życia zdrowia lub mienia ludzi. " również wymyka się jakiejkolwiek oceny właśnie z uwagi na brak jakiegokolwiek dowodu na stawiane tezy. W rezultacie powyższego przywołane powyżej przesłanki odmowy realnego zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b., tj. z zastosowaniem statuowanego tamże obowiązkiem, jawią się jako całkowicie gołosłowne, tym bardziej, że nie jest wiadomym, czy mają one, choćby z założenia, przemawiać za nieprowadzeniem robót budowlanych w warunkach art. 50 ust. 1 pkt 2 p.b. Z kolei podanie przez WINB, że "Nie stwierdzono również uszkodzeń w przylegających budynkach (...)" także nie znajduje odzwierciedlenia w materiale dowodowym sprawy, a ponadto jest jaskrawym zaprzeczeniem tezie skarżącej spółki, która - w świetle poglądowego materiału dowodowego w sprawie - jest wielce uprawdopodobniona. Konkluzja zaś WINB, że niestwierdzony zakres uszkodzeń w przylegających budynkach " (...) mógłby mieć związek z dokonaną rozbiórką. " jaki się jako wręcz nieprawdopodobna, mając na uwadze zasady logicznego rozumowania wskazujące na naturę związku przyczynowo (roboty budowlane)-skutkowego (uszkodzenia obiektu budowlanego posiadającego wspólną ścianę z obiektem rozebranym). Reasumując ten watek rozważań należy uznać, że zaniechanie przez PINB wydania, na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 p.b., postanowienia wstrzymującego samowolną rozbiórkę przedmiotowego obiektu budowlanego z nałożeniem obowiązku, o którym mowa w ust. 3 analizowanego artykułu, nie uniemożliwiało WINB sanowania tegoż oczywistego zaniechania poprzez wydane takowego postanowienia, ale bez części dotyczącej wstrzymania robót budowlanych, gdyż w sytuacji ich wykonania jest ona zbędna. Kontynuując zatem postępowania organy zakresem dokonają oględzin obiektu budowlanego skarżącej Spółki, a następnie w trybie art. 50 ust. 3 p.b. nałożą na inwestora (spółkę B) obowiązek przedstawienia odpowiednich ocen technicznych bądź ekspertyz celem zweryfikowania, czy zakres, skala i rodzaj uszkodzeń budynku usytuowanego na działce nr "(...)" mógł powstać wskutek samowolnie zrealizowanych robót rozbiórkowych na działce nr "(...) "w obr. "(...)" miasta "(...)". Rzeczona ocena (techniczna, ekspertyza) obejmie zgodność wykonanych robót z przepisami techniczno-budowlanymi określonymi w art. 7 p.b. i w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2019.1065 t.j.) - które, z natury rzeczy są w większości przepisami bezwzględnie obowiązującymi oraz z zasadami wiedzy technicznej w zakresie wskazanym w art. 5 ust. 1 p.b.

Rozstrzygając zaś organy będą miały na uwadze, że zapewnienie bezpieczeństwa użytkowania i dostępności obiektów { (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. d) p.b. jest jednym z celow prawa budowalnego, co potwierdza oczywistą tezę, że stan zgodny z prawem, to stan wolny od zagrożeń dla mienia i bezpieczeństwa ludzi. Innymi słowy restytucja (doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego) uszkodzonego obiektu budowlanego będącego we władaniu osoby trzeciej, do którego samowolny inwestor nie miał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 3 pkt 11 p.b.), obejmuje także naprawę rzeczonego obiektu celem zapewnienia bezpieczeństwa jego użytkowania, a nakaz wykonania adekwatnych w danych okolicznościach robót budowalnych - jako bezpośrednia konsekwencja samowolnie wykonanych robót budowlanych w obiekcie bezpośrednio graniczącym z uszkodzonym obiektem budowlanym - mieści się w zakresie doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem w rozumieniu art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 p.b.

Reasumując, skarżone decyzję naruszają art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 p.b. wskutek jego błędnej interpretacji oraz reguły postępowania określone w art. 80 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., a w konsekwencji również art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

Z uwagi na powyższe sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 1 pkt 1 li. "a" i "c" w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekając o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy zastosują się do wskazań zawartych w niniejszym uzasadnieniu, pozostając przy tym zwiane wykładnią stanu zgodnego z prawem w rozumieniu art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b., a wydając orzeczenie co do istoty odniosą się - w świetle standardu art. 107 § 3 k.p.a. - do zarzutów spółki, czego dotychczas nie uczyniły.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.