Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1920152

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie
z dnia 16 lipca 2013 r.
II SA/Ol 398/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk.

Sędziowie WSA: Beata Jezielska, Ewa Osipuk (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2013 r. sprawy ze skargi C. G. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "(...)", Nr "(...)" w przedmiocie zarzutów do postępowania egzekucyjnego oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia 1 czerwca 2007 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w E. nakazał C.G. i S.S. wyłączenie z użytkowania grożącej zawaleniem wieżyczki o konstrukcji drewnianej, wypełnionej ścianką murowaną, umieszczenie na budynku zawiadomienia o zagrożeniu bezpieczeństwa dla ludzi i mienia i zakazie jego użytkowania, zabezpieczenie obiektu przed dostępem osób postronnych oraz rozebranie elementów konstrukcji wieżyczki i odtworzenie części konstrukcji więźby dachowej w miejscu rozbiórki obiektu budowlanego położonego w "(...)", w terminie do dnia 31 lipca 2007 r. Ponieważ zobowiązani nie wywiązali się z nałożonego obowiązku, postanowieniem z dnia 28 listopada 2011 r., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O., uchylając postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w E., nałożył na C.G. i S.S. solidarnie grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 3.742,62 zł. W dniu 16 kwietnia 2013 r. wierzyciel - Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w E.- wystawił tytuł wykonawczy, skierowany do Naczelnika Urzędu Skarbowego w E., w celu wyegzekwowania w drodze egzekucji administracyjnej, obowiązku nałożonego powyższym postanowieniem.

C.G. wniosła zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne, wskazując na niewymagalność obowiązku oraz błąd co do osoby zobowiązanej, podnosząc, że w dacie wystawienia tytułu wykonawczego, tj. w dniu 16 kwietnia 2012 r., nie była właścicielką budynku mieszkalnego, "(...)" a jedynie jego lokatorką.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w E., pismem z dnia 30 stycznia 2013 r., przekazał pismo zobowiązanej - zgodnie z art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Powiatowemu Inspektorowi nadzoru Budowlanego w E., celem uzyskania stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów Postanowieniem z dnia 15 lutego 2013 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w E., działając na podstawie art. 34 § 1 i 2 w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 z późn. zm.), uznał zarzuty zobowiązanej za nieuzasadnione. Organ wskazał, że w dacie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, C.G. bezspornie była współwłaścicielką "(...)", zabudowanej budynkiem mieszkalnym i wierzyciel prawidłowo ustalił osoby właścicieli. W sprawie nie zachodzą zaś przesłanki z art. 34 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W odwołaniu, złożonym od powyższego postanowienia, odwołująca się podniosła, że nie dysponowała prawem własności do lokalu.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, postanowieniem z dnia 18 marca 2013 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy podniósł, że w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ustawodawca zawarł zamknięty katalog przyczyn, które mogą być podstawą zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, a w przedmiotowym postępowaniu nie wystąpiła żadna z przesłanek, wskazanych w tym przepisie. Ponadto, organ wskazał, że zgodnie z art. 27 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym a administracji, organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku, objętego tytułem wykonawczym. Tytuł wykonawczy został zaś prawidłowo nałożony na osobę, wskazaną w decyzji ostatecznej. Organ podniósł, że na dzień wydawania postanowienia, odwołująca się jest współwłaścicielką budynku i ma prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co oznacza, że obowiązek może zostać przez nią wykonany.

W skardze, złożonej do tutejszego Sądu, C.G. podniosła, że w czasie postępowania administracyjnego w sprawie złego stanu technicznego wieżyczki nie była właścicielką lokalu, "(...)" a jedynie jego lokatorką. Skarżąca zarzuciła naruszenie przez wierzyciela art. 59 § 1 pkt 2 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji., albowiem wystąpił brak wymagalności zapłaty grzywny z powodu błędu co do osoby zobowiązanej. Wskazała, że zgodnie z art. 33 pkt 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny rozpatruje zgłoszone zarzuty po uzyskaniu stanowiska wierzyciela. Wierzyciel ustosunkował się do zarzutów w wydanym przez siebie postanowieniu z dnia 15 lutego 2013 r., utrzymanym w mocy postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 marca 2013 r.

W odpowiedzi na skargę, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, wskazując, że motywy rozstrzygnięcia zawarto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż organy obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie, ustaliły stan faktyczny sprawy i wydały rozstrzygnięcia, odpowiadające przepisom prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 marca 2013 r., utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w E. z dnia 15 lutego 2013 r., uznające za nieuzasadnione zarzuty skarżącej, dotyczące postępowania egzekucyjnego należności pieniężnej z tytułu grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym, nałożonego na skarżącą ostateczną decyzją z dnia 1 czerwca 2007 r.

Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie postanowień stanowiły przepisy art. 33 i art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 z późn. zm.), powoływanej dalej jako u.p.e.a., które dotyczą możliwości wniesienia zarzutów do wystawionego tytułu wykonawczego, stanowiącego podstawę prowadzenia egzekucji administracyjnej. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem prawnym do zwalczania przez zobowiązanego niezgodności z prawem egzekucji administracyjnej. Stanowią środek ochrony zobowiązanego, gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna.

Zgodnie z art. 33 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1)

wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2)

odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3)

określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4)

błąd co do osoby zobowiązanego;

5)

niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6)

niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7)

brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8)

zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9)

prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10)

niespełnienie wymogów określonych w art. 27.

W myśl zaś art. 34 u.p.e.a. - zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca.

W niniejszej sprawie skarżąca wniosła zarzuty do wystawionego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w E. w dniu 16 kwietnia 2012 r. tytułu wykonawczego, mającego na celu wyegzekwowanie wykonania obowiązku, wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Elblągu z dnia 1 czerwca 2007 r., wskazując na błąd co do osoby zobowiązanego. Wystawiony przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w E. tytuł wykonawczy z dnia 16 kwietnia 2012 r. dotyczy grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku, wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 czerwca 2007 r. Decyzją tą Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w E. nakazał C.G. i S.S. wyłączenie z użytkowania grożącej zawaleniem wieżyczki o konstrukcji drewnianej, wypełnionej ścianką murowaną, umieszczenie na budynku zawiadomienia o zagrożeniu bezpieczeństwa dla ludzi i mienia i zakazie jego użytkowania, zabezpieczenie obiektu przed dostępem osób postronnych oraz rozebranie elementów konstrukcji wieżyczki i odtworzenie części konstrukcji więźby dachowej w miejscu rozbiórki obiektu budowlanego położonego w "(...)" w terminie do dnia 31 lipca 2007 r.

Nie ulega wątpliwości, że decyzja ta została skierowana do C.G. i S.S. Skarżąca zarzuciła, że w dniu wystawienia tytułu wykonawczego nie była właścicielką przedmiotowej nieruchomości, tylko jej lokatorką. Jak wynika z akt sprawy, akt notarialny, stanowiący sprostowanie umowy darowizny nieruchomości, sporządzony został w dniu 11 kwietnia 2012 r. Wierzyciel - Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, zajął stanowisko w sprawie zarzutów, wniesionych przez skarżącą w sprawie prowadzenia egzekucji przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w E., postanowieniem z dnia 15 lutego 2013 r., utrzymanym w mocy zaskarżonym postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia 18 marca 2013 r.

W niniejszej sprawie jest niewątpliwe, że istnieje w obrocie prawnym decyzja ostateczna, z której można wywieść ciążący na skarżącej obowiązek. Wymagalność obowiązku rozbiórki potwierdza decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w E. z dnia 1 czerwca 2007 r. a obowiązek nałożony tą decyzją nie został wykonany dobrowolnie przez zobowiązanych. Tytuł wykonawczy został zaś wystawiony na osoby, na które nałożono obowiązek decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w E. z dnia 1 czerwca 2007 r.

To zaś oznacza, iż nie ma podstaw do twierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym wystąpił błąd co do osoby zobowiązanego. Sytuacja może ulec zmianie, jeśli w wyniku działań prawnych zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego decyzja stanowiąca podstawę wystawienia tytułu wykonawczego, a więc w niniejszej sprawie - decyzja nakazująca rozbiórkę elementów konstrukcji wieżyczki z dnia 1 czerwca 2007 r.

Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzić należy, że zarzut naruszenia zaskarżonym postanowieniem art. 59 § 1 pkt 2 i 4 u.p.e.a. jest niezasadny.

W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonego postanowienia z prawem, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), skargę należało oddalić.

------6

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.