Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3048344

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie
z dnia 25 sierpnia 2020 r.
II SA/Ol 230/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.).

Sędziowie WSA: Beata Jezielska, Tadeusz Lipiński.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Ełku na uchwałę Rady Gminy Stare Juchy z dnia 26 czerwca 2018 r. nr XLII.269.2018 w sprawie wprowadzenia na obszarze Gminy Stare Juchy Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków stwierdza nieważność § 5, § 7, § 11 ust. 1, 3, 4, 6, § 13 ust. 6 i § 17 ust. 4 załącznika do zaskarżonej uchwały. WSA/wyr.1a - sentencja wyroku (tryb uproszczony)

Uzasadnienie faktyczne

Rada Gminy Stare Juchy w dniu 26 czerwca 2018 r. podjęła uchwałę Nr XLII.269.2018 w sprawie wprowadzenia na obszarze Gminy Stare Juchy Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Uchwała ta została podjęta na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 3 i art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r. poz. 994 z późn. zm., dalej jako: "u.s.g.") oraz art. 19 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2018 r. poz. 1152 z późn. zm.), dalej jako: "u.z.z.w.".

Skargę na powyższą uchwałę wniósł Prokurator Rejonowy w Ełku (dalej jako: "Prokurator", "skarżący"), zaskarżając ją w części dotyczącej § 5 ust. 1, § 7, § 11 ust. 1, 3, 4, 6, § 13 ust. 6, § 17 ust. 4 załącznika do przedmiotowej uchwały (dalej jako: "Regulamin"). Prokurator zarzucił, że uchwała została wydana z istotnym naruszeniem art. 19 ust. 5 u.z.z.w. oraz art. 40 ust. 1 u.s.g. poprzez przekroczenie delegacji ustawowej i nałożenie szeregu obowiązków bez podstawy prawnej oraz w sposób sprzeczny z przepisami u.z.z.w., a także powtórzenie regulacji zawartych w ustawie, a mianowicie:

- określenie w § 5 ust. 1 Regulaminu elementów jakie powinien zawierać wniosek o zawarcie umowy o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków, podczas gdy w świetle art. 6 ust. 2 u.z.z.w., brak jest podstawy do stanowienia tego rodzaju uregulowań, przy jednoczesnym zaniechaniu określenia w regulaminie warunków i trybu zawierania umów z odbiorcami, do czego zobowiązuje art. 19 ust. 5 pkt 2 u.z.z.w.,

- określenie w § 7 Regulaminu, że podstawę rozliczenia ilości pobranej wody i wprowadzonych ścieków stanowią wodomierz główny, urządzenie pomiarowe albo przeciętne normy zużycia wody, podczas gdy art. 27 ust. 1 u.z.z.w. stanowi, że jedynie w przypadku braku wodomierza ilość wody dostarczonej do nieruchomości ustala się w oparciu o przeciętne normy zużycia wody, natomiast zgodnie z art. 27 ust. 5 u.z.z.w. w razie braku urządzeń pomiarowych ilość odprowadzonych ścieków ustala się na podstawie umowy, o której mowa w art. 6 ust. 1, jako równą ilości wody pobranej lub określonej w umowie.

- wskazanie w § 11 ust. 1 Regulaminu, że realizacja nowego przyłącza odbywa się na koszt odbiorcy, podczas gdy zasady ponoszenia kosztów realizacji budowy przyłączy do sieci kompleksowo reguluje art. 15 ust. 2 u.z.z.w.

- ustalenie w § 11 ust. 3 Regulaminu, że z wnioskiem o przyłączenie do sieci wodociągowej lub kanalizacyjnej może występować osoba posiadająca tytuł prawny do korzystania z nieruchomości przyłączanej do sieci, podczas gdy art. 6 ust. 4 u.z.z.w. stanowi, że również osoba, która korzysta z nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym ma prawo zawrzeć umowę o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków,

- określenie w § 11 ust. 4 i 6 Regulaminu, że umowa o przyłączenie do sieci może być zawarta, o ile spełnione są warunki techniczne i ekonomiczne przy jednoczesnym zastrzeżeniu, że przyłączenie do sieci wodociągowej lub kanalizacyjnej może nastąpić po spełnieniu warunków określonych w umowie o przyłączenie do sieci, podczas gdy art. 15 ust. 4 u.z.z.w. stanowi, że przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest obowiązane przyłączyć do sieci nieruchomość osoby ubiegającej się o przyłączenie nieruchomości do sieci, jeżeli są spełnione warunki przyłączenia określone w regulaminie oraz istnieją techniczne możliwości świadczenia usług,

- określenie w § 13 ust. 6 Regulaminu okoliczności ograniczenia lub wstrzymania usług, co stanowi przekroczenie upoważnienia ustawowego, bowiem treść art. 19 ust. 5 pkt 7 u.z.z.w. nie pozwala na uregulowanie w regulaminie dostarczania wody i odprowadzania ścieków przesłanek wstrzymania usług przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, a jedynie sposób postępowania w przypadku niedotrzymania ciągłości usług i odpowiednich parametrów dostarczanej wody i wprowadzonych do sieci kanalizacyjnej ścieków,

- wprowadzenie w § 17 ust. 4 Regulaminu częstotliwości rozliczeń pomiędzy przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym a jednostkami straży pożarnej za wodę pobraną na cele pożarowe, przekraczając zakres delegacji ustawowej określonej w art. 19 ust. 5 pkt 9 u.z.z.w. oraz naruszając art. 22 pkt 2 u.z.z.w.

W świetle powyższych zarzutów, Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności Regulaminu w zaskarżonej części.

W odpowiedzi na skargę, Wójt Gminy Stare Juchy wniósł o stwierdzenie nieważności zapisów uchwały w zaskarżonym zakresie, wskazując, że eliminacja ww. Przepisów Regulaminu nie dezintegruje pozostałej jego treści, która może samodzielnie funkcjonować.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Natomiast art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wskazuje, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie między innymi w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.

Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę, Sąd uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 147 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na uchwałę stwierdza nieważność uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że uchwała wydana została z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. Wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, które prowadziłoby do zastosowania tej sankcji. Zasadnym jest zatem sięgnięcie do przepisów u.s.g., gdzie przewidziano dwa rodzaje naruszeń prawa, które mogą być wywołane przez ustanowienie aktów uchwalanych przez organy gminy. Mogą być to naruszenia istotne lub nieistotne (art. 91 u.s.g.). Zgodnie z art. 91 ust. 1 u.s.g., uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (art. 91 ust. 4 u.s.g.). Brak ustawowego zdefiniowania obu naruszeń, stwarza konieczność sięgnięcia do stanowiska wypracowanego w tym zakresie w doktrynie i w orzecznictwie. Za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie, prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do takich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (zob. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, str. 101-102).

Podnieść także należy, że zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie, ugruntował się pogląd dotyczący dyrektyw wykładni norm o charakterze kompetencyjnym. Naczelną zasadą prawa administracyjnego jest zakaz domniemania kompetencji. Ponadto należy podkreślić, że normy upoważniające powinny być interpretowane w sposób ścisły, literalny. Jednocześnie zakazuje się dokonywania wykładni rozszerzającej przepisy kompetencyjne oraz wyprowadzania kompetencji w drodze analogii.

Jak stanowi art. 7 Konstytucji RP, organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Wprawdzie z art. 169 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 3 ust. 1, art. 18 ust. 2 pkt 1, art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 u.s.g. wynika zasada samodzielności gminy w zakresie kształtowania struktury organizacyjnej swoich organów, lecz pamiętać należy, iż zagwarantowana konstytucyjnie samodzielność samorządu może być realizowana tylko i wyłącznie w granicach obowiązującego prawa. Jeśli zatem określone kwestie zostały uregulowane w ustawach, to organy gminny nie mogą regulować tych kwestii odmiennie, chyba, że przepis upoważniający wyraźnie na to zezwala (tak w wyroku NSA z 28 listopada 2014 r. sygn. akt II OSK 1562/13, wyrok WSA we Wrocławiu z 24 lutego 2010 r., sygn. akt IV SA/Wr 593/09).

Zasadniczym kryterium oceny regulacji zawartych w zaskarżonej uchwale są przepisy u.z.z.w., według stanu obowiązującego w dniu jej uchwalania. W myśl art. 19 ust. 5 tej ustawy - regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków określa prawa i obowiązki przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego oraz odbiorców usług, w tym:

1) minimalny poziom usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków;

2) warunki i tryb zawierania umów z odbiorcami usług;

3) sposób rozliczeń w oparciu o ceny i stawki opłat ustalone w taryfach;

4) warunki przyłączania do sieci;

5) warunki techniczne określające możliwości dostępu do usług wodociągowo-kanalizacyjnych;

6) sposób dokonywania przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne odbioru wykonanego przyłącza;

7) sposób postępowania w przypadku niedotrzymania ciągłości usług i odpowiednich parametrów dostarczanej wody i wprowadzanych do sieci kanalizacyjnej ścieków;

8) standardy obsługi odbiorców usług, w tym sposoby załatwiania reklamacji oraz wymiany informacji dotyczących w szczególności zakłóceń w dostawie wody i odprowadzaniu ścieków;

9) warunki dostarczania wody na cele przeciwpożarowe.

Regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków nie może wykraczać poza materię przewidzianą w art. 19 ust. 5 ustawy 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Wskazując zakres zagadnień, które mogą być objęte regulaminem, ustawodawca w skonstruowaniu delegacji ustawowej posłużył się sformułowaniem "regulamin określa", co oznacza, że treść tego regulaminu musi bezwzględnie odpowiadać zakresowi delegacji ustawowej.

W ocenie Sądu, słusznie są zarzuty skarżącego, że zaskarżona uchwała w poszczególnych zapisach wskazanych w skardze istotnie narusza przepisy prawa.

Zasadnie Prokurator wskazuje, że określenie w § 5 ust. 1 Regulaminu elementów, jakie powinien zawierać wniosek o zawarcie umowy o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków, stanowi przekroczenie delegacji ustawowej, bowiem w świetle art. 6 ust. 2 u.z.z.w., brak jest podstawy do wprowadzania tego rodzaju wymogów. Regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków powinien określać prawa i obowiązki przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego oraz odbiorców usług w zakresie warunków i trybu zawierania umów z odbiorcami usług. Wskazać należy, że pod pojęciem "warunki i tryb zawierania umów z odbiorcami usług", użytym w art. 19 ust. 2 pkt 2 u.z.z.w., należy rozumieć określenie warunków niezbędnych do zawarcia umowy, a więc takich, które muszą zostać spełnione, aby strony mogły skutecznie zawrzeć umowę. Czym innym natomiast jest określenie warunków, a więc treści samej umowy (vide: wyrok WSA w Łodzi z 3 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 841/19). Wprowadzenie do Regulaminu wymogu elementów wniosku o zawarcie umowy, nie ma nic wspólnego z warunkami, jakie winny być spełnione, aby umowa mogła zostać zawarta. Zdaniem Sądu, wprowadzanie w akcie prawa miejscowego konkretnych wymogów, jakie wniosek powinien spełniać, niewątpliwie wykracza poza zakres delegacji ustawowej określonej w art. 19 ust. 5 pkt 2 u.z.z.w. Analiza Regulaminu wskazuje natomiast, że brak jest w nim obligatoryjnych zapisów, uszczegóławiających warunki i tryb zawierania umów z odbiorcami, do czego zobowiązuje art. 19 ust. 5 pkt 2 u.z.z.w.

Rację ma również strona skarżąca wskazując, że Rada Gminy przekroczyła delegację ustawową i dokonała modyfikacji przepisu, formułując treść § 7 Regulaminu, zgodnie, z którym podstawę rozliczenia ilości pobranej wody i wprowadzonych ścieków stanowią wodomierz główny, urządzenie pomiarowe albo przeciętne normy zużycia wody. Podkreślić bowiem należy, że zgodnie z art. 27 ust. 1 u.z.z.w. - ilość wody dostarczonej do nieruchomości ustala się na podstawie wskazania wodomierza głównego, a w przypadku jego braku - w oparciu o przeciętne normy zużycia wody. Ilość odprowadzonych ścieków ustala się natomiast na podstawie wskazań urządzeń pomiarowych (art. 27 ust. 4 u.z.z.w.), a w razie braku urządzeń pomiarowych ilość odprowadzonych ścieków ustala się na podstawie umowy, o której mowa w art. 6 ust. 1, jako równą ilości wody pobranej lub określonej w umowie (art. 27 ust. 5 u.z.z.w.).

W związku z powyższym, zdaniem Sądu Rada Gminy dokonała modyfikacji przepisu u.z.z.w.

Trafny jest także zarzut skarżącego, dotyczący sprzeczności § 11 ust. 1 Regulaminu, zgodnie z którym realizacja nowego przyłącza odbywa się na koszt odbiorcy. Wskazać bowiem należy, że zasady ponoszenia kosztów realizacji budowy przyłączy do sieci kompleksowo reguluje art. 15 ust. 2 u.z.z.w., z którego wynika, że realizację budowy przyłączy do sieci oraz studni wodomierzowej, pomieszczenia przewidzianego do lokalizacji wodomierza głównego i urządzenia pomiarowego zapewnia na własny koszt osoba ubiegająca się o przyłączenie nieruchomości do sieci.

Dokonując analizy kolejnych zarzutów wskazać należy, że dostarczanie wody lub odprowadzanie ścieków odbywa się, zgodnie z art. 6 ust. 1 u.z.z.w., na podstawie pisemnej umowy o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków zawartej między przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym a odbiorcą usług. Jak stanowi art. 6 ust. 2 u.z.z.w., przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest obowiązane do zawarcia umowy o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków z osobą, której nieruchomość została przyłączona do sieci i która wystąpiła z pisemnym wnioskiem o zawarcie umowy. Przepis art. 6 ust. 4 określa zaś, że umowa, o której mowa w ust. 1, może być zawarta z osobą, która posiada tytuł prawny do korzystania z nieruchomości, do której ma być dostarczana woda lub z której mają być odprowadzane ścieki, albo z osobą, która korzysta z nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym.

Z przytoczonych regulacji wynika, że ustawodawca nie wymaga od osoby ubiegającej się o zawarcie umowy niczego więcej, niż tylko fizycznego przyłączenia do sieci oraz złożenia pisemnego wniosku o zawarcie umowy, a ponadto że nie formułuje on w tym zakresie żadnego obowiązku legitymowania się dokumentem przedstawiającym aktualny stan prawny przyłączanej nieruchomości, czy wymogu uprawdopodabniania korzystania z nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym. W związku z powyższym, w ocenie Sądu ograniczenie, zawarte w § 11 ust. 3 Regulaminu, zgodnie z którym o przyłączenie do sieci wodociągowej lub kanalizacyjnej może wystąpić osoba posiadająca tytuł prawny do korzystania z nieruchomości przyłączonej do sieci, należy uznać za sprzeczne z treścią art. 6 ust. 4 u.z.z.w.

Sąd podzielił także stanowisko strony skarżącej w zakresie zarzutu dotyczącego niezgodnego z prawem § 11 ust. 4 i 6 Regulaminu.

Wskazać należy, że § 11 ust. 4 Regulaminu stanowi, że przyłączenie do sieci wodociągowej lub kanalizacyjnej może nastąpić po spełnieniu warunków przyłączenia, a w przypadku zawarcia umowy o przyłączenie do sieci, po spełnieniu warunków w niej określonych. Natomiast w § 11 ust. 6 Regulaminu stwierdzono, że umowa o przyłączenie do sieci może być zawarta, o ile spełnione są warunki techniczne i ekonomiczne. Tymczasem zaś, zgodnie z art. 15 ust. 4 u.z.z.w. przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest obowiązane przyłączyć do sieci nieruchomość osoby ubiegającej się o przyłączenie nieruchomości do sieci, jeżeli są spełnione warunki przyłączenia określone w regulaminie, o którym mowa w art. 19, oraz istnieją techniczne możliwości świadczenia usług. Zgodzić więc należy się ze skarżącym, że uzależnianie możliwości zawarcia umowy od bliżej nieokreślonych warunków ekonomicznych należy ocenić jako sprzeczne z powołanym przepisem. Użyte sformułowanie może również prowadzić do sytuacji dowolnego i autorytarnego kształtowania przez przedsiębiorcę wodociągowo-kanalizacyjnego warunków umowy, co z kolei może powodować niepewność po stronie osoby ubiegającej się o przyłączenie do sieci. Zapisy Regulaminu nie określają, jakie warunki winna spełnić osoba ubiegająca się o przyłączenie do sieci, skoro jako wymóg przyłączenia do sieci wodociągowo-kanalizacyjnej wskazano spełnienie warunków przyłączenia albo spełnienie warunków określonych w umowie zawartej z przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym, podczas gdy sama umowa może być zawarta, jeżeli spełnione są warunki techniczne i ekonomiczne, co w konsekwencji powoduje, że decydujące znaczenie dla możliwości przyłączenia do sieci mogą mieć warunki ekonomiczne, narzucone przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne. Podkreślić należy, że w świetle regulacji ustawowych, przedsiębiorstwo wodociągowo - kanalizacyjne ma uprawnienie do wydania warunków technicznych przyłączenia do sieci, technicznych warunków określających możliwość dostępu do usług wodociągowo - kanalizacyjnych, a następnie dokonania odbioru wykonanego przyłącza, co ma służyć sprawdzeniu zgodności stanu faktycznego z wydanymi warunkami. Słusznie wskazuje Prokurator, że brak jest podstaw do wprowadzania niedookreślonego wymogu spełnienia warunków ekonomicznych jako przesłanki do zawarcia umowy o przyłączenia do sieci, zwłaszcza, że art. 6 ust. 2 u.z.z.w. stanowi, że przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest obowiązane do zawarcia umowy o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków z osobą, której nieruchomość została przyłączona do sieci i która wystąpiła z pisemnym wnioskiem o zawarcie umowy. Przepisy ustawy nie przewidują również zawarcia odrębnej umowy o budowę sieci. Zgodnie bowiem z art. 15 ust. 1 u.z.z.w., przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest obowiązane zapewnić budowę urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych, ustalonych przez gminę w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, w zakresie uzgodnionym w wieloletnim planie rozwoju i modernizacji.

Zdaniem Sądu, Rada Gminy przekroczyła delegację ustawową zawartą w art. 19 ust. 5 u.z.z. w również w odniesieniu do § 13 ust. 6 Regulaminu, określającego okoliczności ograniczenia lub wstrzymania usług. Podkreślić bowiem należy, że przepisy u.z.z.w., w tym postanowienia art. 19 ust. 5 pkt 7 u.z.z.w., nie pozwalają na uregulowanie w Regulaminie przesłanek ograniczenia lub wstrzymania zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków przez gminę, a jedynie do określenia sposobów postępowania w przypadku niedotrzymania ciągłości usług i odpowiednich parametrów dostarczanej wody i wprowadzanych do sieci kanalizacyjnej ścieków (zob. wyrok NSA

z dnia 13 lutego 2018 r., II OSK 994/16). Ponadto § 13 ust. 6 Regulaminu w sposób nieuprawniony poszerzono wskazany enumeratywnie w art. 8 ust. 1 u.z.z.w., katalog sytuacji, w jakich przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne może odciąć dostawę wody lub zamknąć przyłącze kanalizacyjne. Zgodnie z cytowanym przepisem ustawy, przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne może odciąć dostawę wody lub zamknąć przyłącze kanalizacyjne, jeżeli:

1) przyłącze wodociągowe lub przyłącze kanalizacyjne wykonano nie zgodnie z przepisami prawa;

2) odbiorca usług nie uiścił należności za pełne dwa okresy obrachunkowe, następujące po dniu otrzymania upomnienia w sprawie uregulowania zaległej opłaty;

3) jakość wprowadzanych ścieków nie spełnia wymogów określonych w przepisach prawa lub stwierdzono celowe uszkodzenie albo pominięcie urządzenia pomiarowego;

4) został stwierdzony nielegalny pobór wody lub nielegalne odprowadzanie ścieków, to jest bez zawarcia umowy, jak również przy celowo uszkodzonych albo pominiętych wodomierzach lub urządzeniach pomiarowych.

W Regulaminie natomiast przewidziano prawo ograniczenia lub wstrzymania świadczenia usług wyłącznie z ważnych powodów w szczególności, jeżeli jest to uzasadnione potrzebą ochrony życia lub zdrowia ludzkiego, środowiska naturalnego, potrzebami przeciwpożarowymi, a także przyczynami technicznymi. Przepis w takim kształcie nie tylko dopuszcza prawie nieograniczoną możliwość niedotrzymania ciągłości usług, ale także mógłby prowadzić do wyłączenia ewentualnej odpowiedzialności odszkodowawczej przedsiębiorstwa. Zdaniem Sądu, art. 19 ust. 5 pkt 7 u.z.z.w., nie pozwala na uregulowanie w regulaminie dostarczania wody i odprowadzania ścieków, przesłanek wstrzymania usług przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, w sposób, w jaki uczyniła to Rada Gminy w zaskarżonym regulaminie. Art. 19 ust. 5 zd. 1 ustawy stanowi o "prawach i obowiązkach przedsiębiorstwa", jednak w punkcie 7 doprecyzowuje, że gdy chodzi o "ciągłość usług", to w regulaminie należy określić "sposób postępowania w przypadku niedotrzymania ciągłości usług i odpowiednie parametry dostarczanej wody i wprowadzanych do sieci kanalizacyjnej ścieków".

Odnośnie do § 17 ust. 4 Regulaminu, Sąd podziela pogląd skarżącego Prokuratora, że narusza on art. 19 ust. 5 pkt 9 u.z.z.w. Kwestionowany zapis Regulaminu przewiduje częstotliwość rozliczeń pomiędzy przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym a jednostkami straży pożarnej za wodę pobraną na cele pożarowe określające, że rozliczenie ma następować raz na kwartał. Zdaniem Sądu, powyższy zapis wykracza poza zakres delegacji ustawowej. Podkreślić również należy, że art. 22 pkt 2 u.z.z. w określa kwestię dotyczące obciążenia gminy za wodę zużytą na cele przeciwpożarowe. Sąd zwraca również uwagę, że rozliczenia następują pomiędzy przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym a gminą, a nie jednostkami straży pożarnej, jak to zostało wskazane w § 17 ust. 4 Regulaminu.

Reasumując, stwierdzić należy, że w Regulaminie mogą znaleźć się tylko takie postanowienia, których przedmiot mieści się w zakresie wyznaczonym w art. 19 ust. 5 u.z.z.w. Analizowany Regulamin jest aktem prawa miejscowego, winien więc być uchwalany z zachowaniem zasad prawidłowej techniki prawodawczej, czego w kwestionowanych przepisach zabrakło. Naruszenie delegacji ustawowej, poprzez jej przekroczenie, przesądza o naruszeniu przepisu upoważniającego, jak i konstytucyjnej zasady praworządności w zakresie legalności aktu prawa miejscowego. W związku z tym, należało stwierdzić nieważność wskazanych wyżej zapisów, jako naruszających prawo. Wprawdzie w myśl art. 94 ust. 1 u.s.g., nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, ale nie dotyczy to aktów prawa miejscowego jakim niewątpliwie jest zaskarżona uchwała.

Na koniec wskazać należy, że przedmiotowa skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt sprawy wniosek taki został złożony przez skarżącego w piśmie z 26 maja 2020 r., a jego odpis został doręczony organowi w dniu 8 czerwca 2020 r. W zakreślonym terminie organ nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.

Wobec powyższego, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.