Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1920145

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie
z dnia 30 kwietnia 2013 r.
II SA/Ol 200/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.).

Sędziowie WSA: Katarzyna Matczak, Adam Matuszak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2013 r. na rozprawie sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "(...)" nr "(...)" w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie o zmianę zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych postanawia zawiesić postępowanie sądowe.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia "(...)" Dyrektor Izby Skarbowej udzielił firmie Spółka A (dalej jako: Spółka) zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w "(...)" punktach gier zlokalizowanych na terenie województwa.

Pismem z dnia "(...)" Spółka zwróciła się z wnioskiem o zmianę decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "(...)" w zakresie lokalizacji punktów gier wykazanych w załączniku nr 1 do powyższej decyzji.

Dyrektor Izby Celnej w dniu "(...)" wystąpił do Spółki z wezwaniem do sprecyzowania wniosku oraz wskazania przesłanek uzasadniających jego złożenie.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pismem z dnia "(...)" Spółka zwróciła się o umorzenie postępowania w sprawie.

Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia "(...)" umorzył na podstawie art. 208 § 2 w zw. z art. 207 Ordynacji podatkowej postępowanie wszczęte na wniosek Spółki stwierdzając m.in., iż zgodnie z art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540, dalej jako: u.g.h.) w wyniku zmiany zezwolenia nie może nastąpić zmiana miejsca urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych.

Pismem z dnia "(...)" Spółka zwróciła się do Dyrektora Izby Celnej z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną tego organu z dnia "(...)" wskazując jako podstawę żądania orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11.

Dyrektor Izby Celnej, po wznowieniu postępowania, decyzją z dnia "(...)" odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia "(...)".

W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka podniosła, że przepis art. 135 ust. 2 u.g.h. jako uchwalony z pominięciem procedury notyfikacji nie może być stosowany w sprawie albowiem jest pozbawiony mocy wiążącej wobec osób fizycznych i prawnych w postępowaniach przed organami krajowymi.

Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia "(...)" utrzymał w mocy decyzję własną z dnia "(...)" wskazując, że przepisy u.g.h. nie podlegały notyfikacji i nie miały zastosowania w sprawie.

Skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "(...)" wywiodła Spółka podtrzymując w całości argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji z dnia "(...)".

W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako: p.p.s.a.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

Przepis ten reguluje podstawę fakultatywnego zawieszenia postępowania, o czym decydują względy celowościowe. Zagadnienie wstępne musi mieć wpływ na wynik danego postępowania. Zagadnienie prejudycjalne występuje, więc w sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia występującego w sprawie, może wpływać na wynik postępowania, co w rezultacie uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii. Przez kwestię prejudycjalną rozumieć należy przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania sądowego, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości prawidłowej realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na jego wynik. Zwłaszcza gdy zależność rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej zależy od wyniku innego toczącego się postępowania, jako przesłanka zawieszenia, powinna być ustalana, analizowana i oceniania z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości podstawy do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego (por. np. wyrok NSA sygn. akt I FSK 845/05, postanowienie NSA sygn. akt II GSK 1470/10).

Zauważyć należy, że przesłanka zawieszenia postępowania z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. została ujęta bardzo szeroko. W doktrynie przyjmuje się, że praktycznie każde postępowanie przed organami państwa może być uznane za prejudycjalne dla toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego (por. M. Romańska (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. T. Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 401). Praktyka sądowa również opowiada się za szerokim interpretowaniem użytego w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. pojęcia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania. Pogląd ten należy zaaprobować.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi była decyzja Dyrektora Izby Celnej utrzymująca w mocy decyzję tego organu o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej z dnia "(...)" w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie zmiany miejsc urządzania gier. Zarzuty podniesione przez skarżącą Spółkę dotyczyły głównie braku możliwości zastosowania w sprawie art. 135 ust. 2 u.g.h. jako uchwalonego z pominięciem procedury notyfikacji.

Wobec powyższego należy wskazać, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 8 grudnia 2010 r. w sprawie o sygn. II SA/Po 549/10 (publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne "czy art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych uniemożliwiający podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą polegająca na urządzaniu gier na automatach o niskich wygranych odnośnie przedsięwzięć podjętych przed 1 stycznia 2010 r. dopuszczalną wcześniej zmianę miejsca urządzania gry ustalonego w uprzednio wydanym zezwoleniu, nie jest niezgodny z wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP zasadą ochrony interesów w toku podmiotów prowadzących takową działalność, które - w zaufaniu do dotychczasowych przepisów - rozpoczęły realizację sześcioletnich przedsięwzięć gospodarczych ?".

Postępowanie w tej sprawie zarejestrowane jest w Trybunale Konstytucyjnym pod sygnaturą P 4/11.

W ocenie Sądu, rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym, z uwagi na fakt, iż Spółka wystąpiła o zmianę decyzji w zakresie lokalizacji punktów gier, a Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż zmiana nie jest możliwa ze względu na treść art. 135 ust. 2 u.g.h. Należy również zauważyć, iż nie można wykluczyć sytuacji, że rozstrzygnięcie Sądu w przedmiocie legalności zakwestionowanej decyzji może ewentualnie spowodować konieczność orzekania przez organy z uwzględnieniem powyższej normy prawnej.

Należy również zauważyć, iż nie jest zasadne stanowisko Spółki podnoszące, że przepis art. 135 ust. 2 u.g.h. na mocy wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r., sygn. akt C 213/11, C 214/11 i C 217/11, jako nienotyfikowany we właściwym czasie do Komisji jest bezskuteczny i z tego powodu nie może być zastosowany w polskim porządku prawnym.

W sentencji wyroku TSUE wyraźnie bowiem stwierdził, że "(...) przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji (...) w wypadku ustalenia, iż przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. Dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego. Skoro do sądu krajowego należy ustalenie czy przepis art. 135 ust. 2 u.g.h. jest przepisem technicznym, a Trybunał Konstytucyjny orzeknie w zakresie konstytucyjności powołanego przepisu, to odpowiedź TK na pytanie prawne WSA w Poznaniu ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ art. 135 ust. 2 u.g.h. cały czas pozostaje w obrocie prawnym i z uwagi na domniemanie konstytucyjności powinien być stosowany zarówno przez organy, jak również sądy. Niemniej jednak w sytuacji gdy przepis ów został poddany kontroli TK, sąd administracyjny winien wstrzymać się z wyrokowaniem w sprawie, gdyż od orzeczenia Trybunału uzależnione jest prawidłowe stosowanie rzeczonego przepisu prawa.

W związku z powyższym stwierdzić należy, że uzasadnione jest zawieszenie postępowania w sprawie do czasu udzielenia przez Trybunał Konstytucyjny odpowiedzi na pytanie prawne WSA w Poznaniu zadane w sprawie sygn. akt II SA/Po 549/10.

Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne i prawne, Sąd działając w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 p,p,s,a. zawiesił z urzędu niniejsze postępowanie do czasu wydania przez Trybunał Konstytucyjny rozstrzygnięcia w ramach przedstawionego pytania prawnego.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.