Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2494219

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie
z dnia 17 kwietnia 2018 r.
II SA/Ol 170/18
Przesłanki określania warunków pełnienia służby w administracji skarbowej.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Marzenna Glabas.

Sędziowie WSA: Beata Jezielska, Tadeusz Lipiński (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "(...)", nr "(...)" w przedmiocie warunków pełnienia służby

I.

uchyla zaskarżoną decyzję;

II.

zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 97 zł (dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia "(...)" Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, na podstawie art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1948, z późn. zm., dalej jako: Przepisy wprowadzające KAS) złożył funkcjonariuszowi - nadkomisarzowi celnemu S. K., pisemną propozycję określającą nowe warunki pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej w Izbie Administracji Skarbowej, wskazując: rodzaj służby - służba stała; stopień służbowy - nadkomisarz; stanowisko służbowe - młodszy ekspert Służby Celno-Skarbowej, zaliczane do kategorii eksperckich stanowisk służbowych funkcjonariuszy; jednostka organizacyjna KAS, w której funkcjonariusz będzie realizować zadania - Urząd Celno-Skarbowy; komórka organizacyjna - CKR-2 - II Dział Kontroli Celno-Skarbowej Rynku; miejsce pełnienia służby - A. Jednocześnie określono warunki uposażenia zasadniczego - według mnożnika 2,000 kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej, wysokość dodatku za stopień służbowy - według mnożnika 0,625 kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej oraz określono sposób ustalania wysokości dodatku za wieloletnią służbę. Wskazano, że zaproponowane warunki służby, po ich przyjęciu, będą obowiązywać od dnia 1 czerwca 2017 r.

Funkcjonariusz potwierdził odbiór propozycji w dniu 23 maja 2017 r., zaś w dniu 24 maja 2017 r. złożył oświadczenie o przyjęciu propozycji służby.

Natomiast pismem z dnia 5 czerwca 2017 r. funkcjonariusz złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "(...)" w zakresie pktu 3 dotyczącego propozycji pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej w Izbie Administracji Skarbowej na stanowisku służbowym młodszego eksperta Służby Celno-Skarbowej, zaliczanego do kategorii eksperckich stanowisk służbowych funkcjonariuszy. Podniósł, że złożona mu propozycja narusza art. 165 ust. 3 ustawy Przepisy wprowadzające KAS oraz przepis art. 107 § 3 k.p.a.

Funkcjonariusz podkreślił, że powinien otrzymać stanowisko służbowe starszego eksperta Służby Celno-Skarbowej, a nie młodszego eksperta, ponieważ do dnia 28 lutego 2017 r. zajmował stanowisko służbowe Zastępcy Naczelnika Urzędu Celnego. Zostało to zagwarantowane przez ustawodawcę w art. 165 ust. 3 rzeczonej ustawy. Odwołanie zatem ze stanowiska Zastępcy Naczelnika Urzędu Celnego zostało powiązane z obowiązkiem wyznaczenia funkcjonariuszowi celnemu stanowiska służbowego nie niższego niż starszego eksperta Służby Celnej, w ogóle nie było natomiast powiązane z wyznaczeniem na stanowisko młodszego eksperta Służby Celnej. Funkcjonariusz podkreślił, że przed awansem na stanowisko zastępcy Naczelnika Urzędu Celnego, zajmował stanowisko inspektora celnego, które nie zostało wymienione w załączniku nr 1 do rozporządzenia.

Funkcjonariusz wskazał na swoje wykształcenie i dotychczasowy przebieg służby. Podniósł, że przy jego stażu pracy, kwalifikacjach, doświadczeniu zdobytym w służbie, powinien otrzymać stanowisko starszego eksperta Służby Celnej, zagwarantowane przez art. 165 ust. 3 ustawy Przepisy wprowadzające KAS.

Decyzją z dnia "(...)" Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy przedstawioną propozycję pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej z maja 2017 r., stanowiącą decyzję ustalającą warunki pełnienia służby. W uzasadnieniu podniesiono, że zgodnie z art. 165 ust. 7 Przepisów wprowadzających KAS w terminie do 31 maja 2017 r. składano m.in. funkcjonariuszom pisemne propozycje określające nowe warunki pełnienia służby, kierując się przy tym przesłankami wynikającymi z regulacji wskazanego przepisu, tj. posiadanymi przez funkcjonariusza kwalifikacjami, przebiegiem dotychczasowej służby, a także dotychczasowym miejscem zamieszkania. Wskazano, że regulacje prawne zawarte w Przepisach wprowadzających KAS nie przewidują, oprócz postanowień art. 169 ust. 1, żadnych zabezpieczeń dotyczących zachowania dotychczasowych warunków pełnienia służby takich, jak stanowisko służbowe lub wysokość uposażenia funkcjonariusza służby celnej, wobec którego skierowana została propozycja pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej. Ustawodawca nie zastrzegł w tym przypadku, że mają to być warunki odpowiednie, a kwestia ta została pozostawiona swobodnemu uznaniu organu administracji, tj.m.in. dyrektorowi właściwej izby administracji skarbowej. To te osoby bowiem odpowiadają za zapewnienie obsady kadrowej podległych jednostek gwarantującej ich prawidłowe funkcjonowanie. Przyznanie takiej kompetencji oznacza również, że proponowane warunki, z zastrzeżeniem art. 169 ust. 1 Przepisów wprowadzających KAS, mogły być inne od dotychczasowych. Podkreślono, że wprowadzona ustawą z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej reforma administracji skarbowej ma na celu ograniczenie skali oszustw podatkowych, zwiększenie skuteczności poboru należności podatkowych i celnych, zwiększenie poziomu dobrowolności wypełniania obowiązków podatkowych, zapewnienie obsługi klienta na wysokim poziomie, czyli zwiększenie efektywności służby fiskalnej przy maksymalizacji obciążenia kadr oraz poprawienie jej działania w zakresie transparentności i jednolitości strukturalnej. Funkcjonujące do końca lutego 2017 r. struktury administracji podatkowej, kontroli skarbowej i Służby Celnej musiały być poddane procesowi dostosowania do zmieniających się realiów rynkowych i współpracy z administracjami państw członkowskich UE. Zmieniające się realia gospodarcze i oczekiwania Państwa oraz klientów administracji wymuszają i jednocześnie wskazują na konieczność intensyfikacji działań w kierunku umożliwiającym lepsze wykorzystanie zasobów kadrowych, finansowych i organizacyjnych.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wywiódł S. K., zarzucając naruszenie:

I.

naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 169 ust. 1 w zw. z art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a dokładnie nie uwzględnienie dotychczasowego przebiegu pełnienia przez niego służby i nie złożenie propozycji pełnienia służby na stanowisku starszego eksperta Służby Celno-Skarbowej, które jest równorzędne do dotychczasowego.

II.

naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 138 § pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez rozpoznanie sprawy w części złożonej propozycji określającej warunki pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej w Izbie Administracji Skarbowej dotyczącej całości określonych warunków, w sytuacji gdy decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "(...)" uprawomocniła się w części dotyczącej warunków ujętych w 1, 2, 4, 5, 6, 7 tiret pierwszy i trzeci, a wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 31 maja 2017 r. dotyczył wyłącznie zaskarżenia decyzji pierwszoinstancyjnej w części jej punktu 3, dotyczącego stanowiska służbowego - młodszego eksperta Służby Celno Skarbowej. Dopiero uwzględnienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie stanowiska służbowego, pociągało za sobą konieczność zaproponowania odpowiedniego uposażenia do tego stanowiska, o czym rozstrzygnięto w pkt 7 decyzji ustalającej warunków pełnienia służby, art. 6 k.p.a poprzez wydanie decyzji wbrew obowiązującym przepisom prawa, art. 7 i 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nieuwzględnienie całego materiału dowodowego w sprawie, w tym nieprzeanalizowanie przebiegu służby i zajmowanych przez skarżącego stanowisk służbowych, które zajmował w trakcie jej pełnienia, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uzasadnienie decyzji bez odniesienia się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W oparciu o powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji w części jej punktu trzeciego, a w przypadku uwzględnienia skargi w tym zakresie, o jednoczesne uchylenie punktu siódmego tej decyzji.

W obszernym uzasadnieniu strona skarżąca podkreśliła, że niezwykle istotne w jej sprawie jest to, że przed awansem na stanowisko Zastępcy Naczelnika Urzędu Celnego zajmowała stanowisko inspektora celnego, które nie zostało wymienione w załączniku nr 1 do rozporządzenia. Ponadto skarżący wskazał, że zaskarżył decyzję pierwszoinstancyjną w części dotyczącej stanowiska służbowego, a nie w całości. Decyzja organu I instancji składała się natomiast z 7 punktów, wyraźnie wyodrębnionych i samodzielnych. Wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy objęto samodzielną część decyzji, w zakresie zaś pozostałych części decyzja stała się ostateczna.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze organ stwierdził, że przedstawiona propozycja pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej jest zgodna z prawem. Wskazano, że regulacje prawne zawarte w ustawie wprowadzającej ustawę o KAS, nie przewidują - oprócz postanowień art. 169 ust. 1- żadnych zabezpieczeń dotyczących zachowania dotychczasowych warunków pełnienia służby, w tym stanowiska służbowego funkcjonariusza Służby Celnej, któremu przedłożono propozycję pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej. Ustawodawca nie zastrzegł w tym przypadku, że mają to być warunki odpowiednie. Kwestia ta została pozostawiona swobodnemu uznaniu organom administracji, tj.m.in. dyrektorom izb administracji skarbowej.

Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej stanowią samodzielną podstawę do złożenia skarżącemu propozycji służby określającej warunki jej pełnienia od dnia 1 czerwca 2017 r., w tym określenia stanowiska służbowego oraz uposażenia. Tym samym Dyrektor Izby Administracji Skarbowej był uprawniony do złożenia w dniu 15 maja 2017 r. propozycji pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej w Izbie Administracji Skarbowej, przewidującej stanowisko młodszego eksperta Służby Celno-Skarbowej oraz uposażenie zasadnicze według mnożnika 2,000 kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej.

W związku z wyłączeniem sędziów WSA w Bydgoszczy od orzekania w tej sprawie (postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 24 stycznia 2018 r., sygn. akt II SO/Ol 1/18), Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 23 lutego 2018 r. (sygn. akt I OW 35/18) wyznaczył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie do rozpoznania niniejszej sprawy.

Na rozprawie przed Sądem w dniu 17 kwietnia 2018 r. skarżący sprostował pierwszy zarzut zawarty w skardze, w ten sposób, że wskazał, iż prawidłowo sformułowany zarzut powinien dotyczyć naruszenia art. 165 ust. 3 ustawy, zamiast art. 169 ust. 1.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej jako: p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 165 ust. 7 Przepisów wprowadzających KAS, w świetle którego dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektor izby administracji skarbowej oraz dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości składają odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja 2017 r., pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania. Wymienione w tym przepisie kryteria takie, jak: posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania, odnoszą się nie tylko do etapu wyboru osób, którym organ przedstawia propozycję zatrudnienia albo pełnienia służby, ale także do etapu ustalenia nowych warunków zatrudnienia albo pełnienia służby. Wymaga przy tym podkreślenia okoliczność, że stosunek służbowy funkcjonariuszy jest objęty dalej idącymi gwarancjami trwałości niż klasyczne reguły stabilizacji stosunku pracy. Zgodnie bowiem z art. 60 Konstytucji RP obywatele polscy korzystający z pełni praw publicznych mają prawo dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach. W orzecznictwie TK przyjmuje się, że przepis ten obejmuje nie tylko etap naboru do służby publicznej, lecz również - co ważne w niniejszej sprawie - zasady wykonywania tej służby, a także zasady zwalniania ze służby publicznej (zob. np. wyrok TK z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt K 51/12, OTK 2014, Nr 1, poz. 4). Należy także podkreślić, że do państwa jako pracodawcy zastosowanie znajdują odmienne standardy konstytucyjne niż w odniesieniu do pracodawców prywatnych. W tych relacjach konieczne jest bowiem respektowanie zasady zaufania osób pełniących służbę do państwa jako pracodawcy (art. 2 Konstytucji RP), jak też zasady działania organów państwa wyłącznie na podstawie i w granicach prawa, a więc z wyłączeniem arbitralności (art. 7 Konstytucji RP). Swoboda państwa w odniesieniu do "swoich" pracowników (funkcjonariuszy) jest zatem znacznie węższa, a tym samym ochrona stabilności stosunku służbowego osób pełniących służbę publiczną jest silniejsza, niż ma to miejsce w przypadku pracowników zatrudnionych u prywatnych pracodawców. Każda zatem zmiana warunków pełnienia służby, aby była dopuszczalna, musi być podyktowana obiektywnymi przyczynami i zgodna z przepisami prawa.

W niniejszej sprawie organ przedstawił stronie skarżącej propozycję służby, w której zmienił warunki, na jakich funkcjonariusz pełnił dotychczas służbę, w tym przede wszystkim zakwestionowane przez skarżącego stanowisko służbowe, a także związane z tym wskaźniki uposażenia. Jednakże w zaskarżonej decyzji organ nie podał, jakimi konkretnie przesłankami, określonymi w art. 165 ust. 7 Przepisów wprowadzających KAS, kierował się w niniejszej sprawie, a także nie uzasadnił, stosownie do art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, obiektywnych przyczyn, z powodu których zmienił elementy stosunku służbowego. Za taką przyczynę nie może być bowiem uznane ogólnikowe stwierdzenie organu, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że regulacje prawne zawarte w Przepisach wprowadzających KAS nie przewidują, oprócz postanowień art. 169 ust. 1, żadnych zabezpieczeń dotyczących zachowania dotychczasowych warunków pełnienia służby oraz że kwestia ta została pozostawiona swobodnemu uznaniu organu administracji. Uznanie administracyjne nie oznacza bowiem dowolności organu administracji publicznej co do rozstrzygnięcia. Uznaniowość w doktrynie i orzecznictwie ujmowana jest bowiem jako szczególny rodzaj dyskrecjonalnej kompetencji organu, której granice wyznacza wyrażona w art. 7 Konstytucji RP, zasada związania administracji publicznej prawem. (por. M. Jaśkowska (w:) System Prawa Administracyjnego. Tom 1. Instytucje prawa administracyjnego, red. R. Hauser, Z. Niewiadomski i A. wróbel, Warszawa 2010, s. 222 i n.). Stopień dyskrecjonalności działania organu szczegółowo konkretyzują normy prawa materialnego. W niniejszej sprawie taką normą prawa jest art. 165 ust. 7 Przepisów wprowadzających KAS, zawierający kryteria, które winien uwzględnić organ i którymi ma się kierować przy składaniu funkcjonariuszowi propozycji dalszego pełnienia służby. Przy czym w przypadku zwrotów nieostrych mamy do czynienia z ich wykładnią i interpretacją oraz oceną stanu faktycznego, do którego ma być odnoszona norma prawna. Tym samym w sytuacji, gdy w sprawie występują niedookreślone przesłanki podjęcia decyzji, to uzasadnienie powodów przyjęcia przez organ stosujący prawo danego rozumienia określonego pojęcia, musi być bardzo szczegółowe, pełne i przekonujące. Formułowanie ocen w tym zakresie winno być dokonywane po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2008 r., I OSK 622/08, dostępny w Internecie). W związku z tym odniesienie się do kryteriów określonych w art. 165 ust. 7 Przepisów wprowadzających KAS oraz rozważenie ich w treści decyzji jest obligatoryjne i indywidualne w każdej takiej sprawie. Przez pryzmat indywidualizacji i konkretyzacji tych kryteriów dokonuje się bowiem zobiektywizowana ocena przydatności konkretnej osoby do realizacji zadań w krajowej administracji skarbowej. Tylko zaś w takim przypadku można uznać, że organ działał w granicach prawa, a nie na zasadzie dowolności, bądź arbitralności.

W zaskarżonej decyzji trudno doszukać się konkretyzacji przyjętych kryteriów, a tym bardziej indywidualizacji wydanej decyzji. Sformułowania w niej zawarte mają wyłącznie charakter ogólny i nie sposób na ich podstawie ustalić, jakie okoliczności wzięto pod uwagę przy składaniu propozycji skarżącemu. Co więcej, w decyzji tej organ w ogóle nie odniósł się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w tym do okoliczności dotyczących kwalifikacji i doświadczenia zawodowego strony skarżącej. Ponadto organ wskazał, że reforma administracji skarbowej ma na celu mi.in. zwiększenie efektywności służby fiskalnej przy maksymalizacji obciążenia kadr oraz poprawienie jej działania w zakresie transparentności i jednolitości strukturalnej, a zatem wziął pod uwagę przede wszystkim potrzeby pracodawcy. Nie wyjaśnił jednak, jakimi przesłankami kierował się uwzględniając przede wszystkim interes społeczny, a nie słuszny interes strony skarżącej, o którym mowa w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jak jednak wskazano wyżej, strona skarżąca, będąc funkcjonariuszem publicznym, może oczekiwać, że w świetle art. 2, art. 7 i art. 60 Konstytucji RP, art. 165 ust. 7 Przepisów wprowadzających KAS, a także art. 7 in fine Kodeksu postępowania administracyjnego, że przedstawione jej nowe warunki pełnienia służby co do zasady nie powinny być gorsze niż te, na jakich pełniła służbę dotychczas, chyba, że zaistniały okoliczności to uzasadniające, czego jednak organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w ogóle nie wykazał. Powyższe uchybienia naruszają zatem nie tylko przytoczone Przepisy wprowadzające KAS, ale także przepisy art. 107 § 3 w zw. z art. 8, art. 11 i w zw. z art. 80 oraz art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

W związku z tym organ winien ponownie rozpoznać wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, uwzględniając ocenę prawną zawartą w niniejszym wyroku.

Z przedstawionych wyżej powodów nie jest możliwe dokonanie przez sąd kontroli zgodności z przepisami prawa materialnego poszczególnych, zaproponowanych stronie skarżącej przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, warunków pełnienia służby. Organ nie wskazał ani podstawy prawnej, ani faktycznej dla poszczególnych warunków dalszego pełnienie przez skarżącego służby w Służbie Celno-Skarbowej. W szczególności dla tego elementu, który strona skarżąca zakwestionowała we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a następnie w skardze do sądu administracyjnego, czyli stanowiska służbowego i związanego z nim uposażenia zasadniczego wyrażonego w zaproponowanej wysokości mnożnika kwoty bazowej ustalonej w ustawi budżetowej. Do tych konkretnych spornych kwestii nie odniósł się organ jakkolwiek w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Charakter stwierdzonych przez Sąd naruszeń prawa i konieczność ponownego prawidłowego załatwienia jej przez organ, nie pozwolił na zbadanie zasadności zarzutów skargi zmierzających do ustalenia, iż nie wystąpiły przesłanki do określenia skarżącemu warunków pełnienia służby na stanowisku młodszego eksperta Służby Celno-Skarbowej.

Niezależnie jednak od powyższego, nie przesądzając na obecnym etapie, zgodności z przywołanymi wyżej przepisami zaproponowanych stronie skarżącej warunków pełnienia służby, uwzględniając stanowisko organu w odpowiedzi na skargę, należy zwrócić uwagę, iż ponownie rozpatrując sprawę organ winien uzasadnić podstawy prawne i faktyczne dla każdego z zaproponowanych warunków pełnienia służby, zwłaszcza tych, których obowiązujące przepisy nie kształtują wiążąco wprost, lecz regulują pewien zakres uznania, w ramach ustawowych kryteriów, dla organu stosującego to prawo w indywidualnym przypadku.

W ocenie Sądu nie może wpłynąć na zmianę nabytych przez skarżącego funkcjonariusza uprawnień związanych z kontynuacją i ciągłością jego służby okoliczność, że od dnia 1 marca 2017 r. weszło w życie rozporządzenie wykonawcze do nowej ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej - rozporządzenie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 27 lutego 2017 r. w sprawie stanowisk służbowych funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej, trybu awansowania oraz dokonywania zmian na stanowiskach służbowych (Dz. U. z 2017 r. poz. 444). Oczywistym jest wszakże, że strona skarżąca w dniu wejścia w życie tego aktu była już skutecznie odwołaną z kierowniczego stanowiska służbowego w Służbie Celnej, oraz nie została wyznaczona na żadne stanowisko kierownicze w służbie Celno-Skarbowej. Tym samym do sytuacji faktycznej, w której znalazła się strona skarżąca od 1 marca 2017 r., nie mógł mieć zastosowania przepis § 9 ust. 1 i 2 nowego rozporządzenia - ponieważ nie została ona odwołana z żadnego stanowiska w nowej zreformowanej strukturze - Służbie Celno-Skarbowej.

Niesłuszny jest ponadto zarzut sformułowany w skardze, a dotyczący naruszenia art. 138 § pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez rozpoznanie sprawy w części złożonej propozycji określającej warunki pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej w Izbie Administracji Skarbowej dotyczącej całości określonych warunków w sytuacji, gdy decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z maja 2017 r. uprawomocniła się w części dotyczącej warunków ujętych w 1, 2, 4, 5, 6, 7 tiret pierwszy i trzeci, a wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 31 maja 2017 r. dotyczył wyłącznie zaskarżenia decyzji pierwszoinstancyjnej w części jej punktu 3, dotyczącego stanowiska służbowego - młodszego eksperta Służby Celno-Skarbowej.

W ocenie Sądu decyzja zapadła w niniejszej sprawie stanowi nierozerwalną całość, kompleksowo reguluje ona bowiem zasadnicze warunki służby skarżącego. Warunki te są ze sobą powiązane i nierzadko zależne od siebie, na co zresztą zwrócił uwagę skarżący. Od stanowiska służbowego funkcjonariusza zależą bowiem składniki jego uposażenia. Tym samym rozdzielanie rzeczonego rozstrzygnięcia byłoby zabiegiem sztucznym i mogącym wywołać chaos. Trzeba mieć przy tym na uwadze, że organ II instancji utrzymał decyzję pierwszoinstancyjną w mocy, a więc trudno oczekiwać, że organ odwoławczy mógłby inaczej sformułować sentencję swojej decyzji.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a., orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania rozstrzygnięto w pkt II na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 1 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.