Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2189565

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie
z dnia 5 grudnia 2016 r.
II SA/Ol 1349/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Marzenna Glabas.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "(...)" r., nr "(...)" w przedmiocie kary z tytułu urządzania gier hazardowych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie faktyczne

K. M., w skardze wniesionej do tutejszego Sądu na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "(...)" r. w przedmiocie kary w kwocie 36.000 zł z tytułu urządzania gier hazardowych, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając wniosek podkreślił, że został zobowiązany do zapłacenia wysokiej kary pieniężnej. Podniósł, że w toku jest kilkadziesiąt postępowań administracyjnych i 100 postępowań sądowoadministracyjnych w tożsamych przedmiotowo sprawach. Dodał, że wszczęto wobec niego postępowania egzekucyjne w łącznej wysokości 264.000 zł, a powiększenie sumy zadłużenia zagrozi jego wypłacalności. Stwierdził, że wykonanie przedmiotowej decyzji wpłynie negatywnie na kondycję prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, gdyż sama utrata płynności może skutkować niemożnością prowadzenia tej działalności. Skarżący podniósł, że z uwagi na orzecznictwo sądów w analogicznych sprawach, wysoce prawdopodobne jest uchylenie zaskarżonej decyzji. Stwierdził, że uwzględniając fakt nakładania kolejnych kar przez organy celne, realizacja przedmiotowej kary rażąco krzywdzi jego interes, a ewentualne późniejsze uwzględnienie skargi, spowoduje brak możliwości naprawienia wyrządzonej szkody i odwrócenia wyrządzonych skutków.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., zwanej dalej: p.p.s.a.)., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

Zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek uzasadnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Przy czym zaistnienie przesłanek, które uzasadniają uwzględnienie wniosku winno być wykazane przez wnioskodawcę. Skoro postępowanie w tym zakresie toczy się na wniosek skarżącego, to na nim spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto, do wniosku powinny zostać dołączone dokumenty popierające twierdzenie o spełnieniu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 12/16, z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 35/16, z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GZ 87/13, z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt I GSK 763/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Samo twierdzenie, że w stosunku do skarżącego toczy się postępowanie egzekucyjne oraz szereg postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej, nie świadczy w żaden sposób o jego rzeczywistej sytuacji majątkowej. Skarżący nie zobrazował aktualnej kondycji finansowej, a w konsekwencji nie wykazał konkretnych skutków finansowych, jakie mogłyby wystąpić w razie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie przedłożył wraz z wnioskiem żadnych dokumentów źródłowych, które wskazywałyby na stan jego majątku, nie przedstawił choćby wykazu środków trwałych, bilansu zysków i strat za ostatni rok obrotowy, odpisów zeznań podatkowych, czy też dokumentów bankowych obrazujących obrót środkami finansowymi. Dopiero porównanie podnoszonych argumentów z aktualną i udokumentowaną sytuacją majątkową strony może doprowadzić do uprawdopodobnienia omawianych przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Argumenty podniesione przeciwko legalności zaskarżonej decyzji również nie mogą być uznane za stanowiące o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W rozpoznawanej sprawie nawet fakt ewentualnego wyegzekwowania nałożonej kary pieniężnej przed rozpoznaniem skargi i ewentualne jej uwzględnienie, nie skutkuje nieodwracalnymi skutkami, gdyż w takim wypadku wskazana skarżoną decyzją należność zostanie skarżącemu zwrócona.

Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.