II SA/Lu 864/18 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2664667

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 kwietnia 2019 r. II SA/Lu 864/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Czaja.

Sędziowie Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk (spr.), WSA: Bogusław Wiśniewski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia (...) sierpnia 2018 r., nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wykonanych robót budowlanych oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną do sądu decyzją (...) r., L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako: L. WINB), po rozpatrzeniu odwołania A. R. (dalej także jako: skarżąca), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako: PINB) w P. z (...) w przedmiocie umorzenia postępowania.

Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy:

W dniu 15 lipca 2015 r. wpłynął do organu pierwszej instancji wniosek skarżącej o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej sprawdzenia legalności wykonania robót budowlanych w budynku mieszkalnym na działce nr ew. (...) przy ul. (...) w P., w zakresie budowy instalacji gazowej, budowy instalacji elektrycznej, budowy instalacji ogrzewczych i robót budowlanych prowadzonych w obrębie ściany kominowej i kominów.

Postanowieniem z (...) PINB w P. odmówił wszczęcia postępowania z wniosku skarżącej, stwierdzając, że działka, na jakiej usytuowany jest obiekt budowlany, którego dotyczy wniosek, nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, a tym samym skarżąca nie może być uznana za stronę w postępowaniu administracyjnym. Roboty budowlane prowadzone w spornym budynku mieszkalnym nie powodują ograniczeń w zagospodarowaniu terenu działki nr (...), będącej własnością skarżącej. Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, jednak po jego rozpatrzeniu postanowieniem z 30 listopada 2015 r., L. WINB utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Wyrokiem z 12 maja 2016 r. (II SA/Lu 70/16) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę A. R. na ww. postanowienie L. WINB.

W wyniku skargi kasacyjnej wniesionej przez A. R., wyrokiem z 11 grudnia 2017 r. (II OSK 673/17) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok oraz uchylił zaskarżone postanowienie L. WINB z 30 listopada 2015 r. i poprzedzające je postanowienie PINB w P. z 14 października 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 28 i art. 61a § 1 k.p.a. Sąd wskazał, że inwestorzy i skarżąca kasacyjnie są właścicielami budynków mieszkalnych w zabudowie tzw. bliźniaczej. Sprawa dotyczy sprawdzenia legalności wykonania robót budowlanych w zakresie budowy instalacji gazowej, budowy instalacji elektrycznej, budowy instalacji ogrzewczych i robót budowlanych prowadzonych w obrębie ściany kominowej i kominów. W tej sytuacji organy nadzoru budowlanego całkowicie pominęły fakt, że są to roboty mogące spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia w rozumieniu art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202, z późn. zm.; dalej jako: P.b.). Ze względu na specyfikę zabudowy bliźniaczej nie sposób przyjąć by przedmiotowe roboty budowlane nie ingerowały w prawo własności skarżącej kasacyjnie, tym bardziej że, jak wynika z ustaleń samych organów, część robót budowlanych stanowi ingerencję w konstrukcję wspólną budynków (ścianę kominową). Poza tym organy nadzoru budowlanego pominęły ten element sprawy administracyjnej, który jest związany z kwestią zachowania warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, określających m.in. warunki techniczne przewodów kominowych, wentylacyjnych, instalacji grzewczych wykonywanych w budynkach, a więc pominęły regulację prawa materialnego administracyjnego, z którego skarżąca może wywodzić swoje uprawnienia.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z (...) r. PINB w P. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie, wskazując, że L. WINB prowadzi postępowania odwoławcze w sprawach dotyczących wykonania w spornym budynku przebudowy instalacji grzewczej, jak również stanu technicznego i użytkowania budynku. Objęte wnioskiem skarżącej roboty budowlane są przedmiotem oceny organów nadzoru budowlanego w tych sprawach. Zapadłe rozstrzygnięcia doprowadzą również do załatwienia wniosku skarżącej z 15 lipca 2015 r., wobec czego postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe.

Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie, jednak po jego rozpatrzeniu, decyzją z (...) r. L. WINB utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że aktualnie prowadzi postępowania w trybie odwoławczym, m.in. w sprawie przebudowy instalacji grzewczej, w tym przewodów kominowych i remontu budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce o nr (...) położonej przy ul. (...) w P. oraz w sprawie stanu technicznego instalacji gazowej i przewodów kominowych (dymowych, spalinowych i wentylacyjnych). Sprawa kominów obsługujących budynki mieszkalne w zabudowie bliźniaczej jest przedmiotem postępowania również w sprawie dot. budynku mieszkalnego zlokalizowanego przy ul. (...) w P., będącego własnością skarżącej. W toku prowadzenia ww. spraw ustalono, że zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie ustalenia stanu technicznego przewodów kominowych obsługujących budynki mieszkalne w zabudowie bliźniaczej zlokalizowane przy ul. (...) oraz 10 w P. L. WINB podjął działania celem sporządzenia aktualnej opinii kominiarskiej.

W tej sytuacji organ odwoławczy stwierdził, że objęte wnioskiem skarżącej z 15 lipca 2015 r. roboty budowlane były i są przedmiotem postępowania przed PINB w P. oraz L. WINB, a zapadłe w tych sprawach rozstrzygnięcia doprowadzą do załatwienia również ww. wniosku (w zakresie budowy instalacji gazowej, instalacji elektrycznej, instalacji grzewczych i robót budowlanych prowadzonych w obrębie ściany kominowej i kominów w budynku stanowiącym własność państwa (...) i R. H.). W tej sytuacji organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że postępowanie w sprawie przed organami nadzoru budowlanego stało się bezprzedmiotowe, należy zatem je umorzyć na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., gdyż niedopuszczalne jest wydanie dwóch decyzji dotyczących jednej sprawy.

W skardze do sądu administracyjnego A. R. zarzuciła naruszenie art. 105 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez umorzenie postępowania w sytuacji, gdy nie wystąpiła przesłanka bezprzedmiotowości, a w sprawie konieczne jest niezwłoczne przeprowadzenie postępowania, zgodnie z wnioskiem skarżącej, która uzyskała status strony w związku z wyrokiem NSA w sprawie II OSK 673/17. Twierdzenie organu I instancji, że prowadzi postępowania w sprawach tożsamych przedmiotowo ze sprawą, w której skarżąca złożyła wniosek jeszcze w lipcu 2015 r. jest niezgodne z prawdą. W ocenie skarżącej organy nie dokonały w sprawie żadnych czynności celem zbadania okoliczności sprawy, nie ustaliły staniu faktycznego, nie dokonały podstawowych ustaleń faktycznych, nie zabezpieczyły urządzeń grzewczych, instalacji kominowych i gazowych, wykonanych w warunkach samowoli budowlanej. Organy nie ustaliły lokalizacji ściany kominowej i kominów, traktując ten element budynku jako wspólny, nie zażądały żadnej dokumentacji od sprawców samowoli budowlanej, umarzając postępowanie zalegalizowały popełnioną samowolę budowlaną, zbagatelizowały ingerencję sprawców samowoli w konstrukcję ściany kominowej budynku, pomimo naruszenia przepisów określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W ocenie skarżącej działania organu stanowią obejście prawa na korzyść sprawców samowoli budowlanej.

W odpowiedzi na skargę L. WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Ponieważ sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez sądy administracyjne, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do kwestii tego, czy zostały wykonane wytyczne zawarte w prawomocnym wyroku NSA w sprawie II OSK 673/17. W ocenie Sądu organy wydające decyzję po wspomnianym wyroku, nie naruszyły art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.; dalej jako: p.p.s.a.) i wykonały wytyczne zawarte we wspomnianym wyroku NSA. Skarżąca została prawidłowo uznana za stronę postępowania, a umorzenie nastąpiło z przyczyn przedmiotowych (zawisłość sporu w innym równolegle prowadzonym postępowaniu, dotyczącym tego samego przedmiotu), a nie podmiotowym, skarżącą zawiadomiono o wszczęciu postępowania, prawidłowo doręczono jej decyzje organów obydwu instancji.

Istota sporu prawnego w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny, czy organy prawidłowo przyjęły, że postępowanie w sprawie z wniosku skarżącej z 15 lipca 2015 r. stało się bezprzedmiotowe (i w konsekwencji podlegające umorzeniu), z uwagi na toczące się równolegle inne postępowania, w tożsamych sprawach.

Argumenty organów odwołują się do tożsamości spraw zawisłych przed nimi. Zgodnie z utrwalonymi poglądami doktryny i orzecznictwa, o tożsamości spraw w postępowaniu administracyjnym przesądzają trzy elementy: podmiot (te same strony postępowania), przedmiot i podstawa prawna rozstrzygnięcia (por. B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 15. wyd., Warszawa 2017, s. 166; P. Wajda, w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 4. wyd., Warszawa 2017 s. 192).

W rozpoznawanej sprawie niesporna jest tożsamość podmiotowa spraw - stronami sporu jest skarżąca oraz właściciele sąsiedniej nieruchomości, postępowania prowadzą te same organy. Sporne są natomiast pozostałe elementy, które mają przesądzać o tożsamości spraw: skarżąca podważa twierdzenia organów zarówno co do tożsamości przedmiotu, jak i podstaw prawnych rozstrzygania tych spraw. Argumenty skarżącej w tym zakresie są wyraźniej wyartykułowane w odwołaniu. Na stronach 5-6 odwołania (akta II instancji, k. 55-56) skarżąca wywodzi, że nieprawdziwe są stwierdzenia o tożsamości przedmiotów, gdyż sprawa o sygn. (...) toczy się w trybie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 P.b. i ma dotyczyć kominka oraz remontu. Z kolei sprawa o sygn. (...) toczy się w trybie art. 62 ust. 3 P.b., tj. użytkowania nielegalnie wybudowanych i przebudowanych instalacji gazowej z instalacją spalinową (brak dokumentacji).

Odnosząc się do argumentów skarżącej i organów należy zwrócić na wstępie uwagę, że stan sprawy jest nader zagmatwany, co wynika z charakteru wieloletniego już konfliktu pomiędzy właścicielami sąsiednich nieruchomości (odrębnych części budynku bliźniaczego położonego na działkach nr (...) przy ul. (...) w P.). Na skutek składania zarówno przez skarżącą, jak i jej sąsiadów licznych żądań o weryfikację zgodności z prawem robót budowlanych prowadzonych w spornym budynku, organy prowadziły lub prowadzą aktualnie liczne postępowania administracyjne, część tych spraw trafiała również na wokandę sądów administracyjnych.

Z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy należy w szczególności zwrócić uwagę, że jedna ze spraw, na którą powołuje się organ uzasadniając tezę o tożsamości spraw (i konieczności wydania zaskarżonej decyzji o umorzeniu postępowania) to sprawa, w której zapadł prawomocny wyrok WSA w Lublinie z 23 lutego 2017 r.

(II SA/Lu 889/16). Trzeba przypomnieć, że przedmiotem skargi w sprawie II SA/Lu (...) było ostateczne postanowienie L. WINB z (...) r., utrzymujące w mocy postanowienie PINB w P. z (...) r. o odmowie wszczęcia postępowania (na wniosek skarżącej złożony w dniu 21 maja 2016 r.) "w sprawie samowolnej przebudowy, rozbudowy i budowy instalacji gazowej wraz z instalacją kotłów gazowych co. i c.w.u., z instalacją spalinową w budynku mieszkalnym położonym na działce nr ewid.(...) przy ul. (...) w P.

Co istotne, jedną z przyczyn uchylenia przez Sąd postanowień wydanych przez organy obydwu instancji były wątpliwości co do przesłanki zawisłości sporu, na którą powołały się organy. Po pierwsze sąd wskazał, że: "(...) choć toczą się inne postępowania administracyjne dotyczące spornego budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej przy ul. (...) w P., to jednak z załączonej do akt dokumentacji, w szczególności z uzasadnień zaskarżonych postanowień nie wynika jednoznacznie, by przedmiot tych spraw pokrywał się z aktualnym żądaniem skarżącej zawartym we wniosku z dnia 21 marca 2016 r. Nie wiadomo bowiem czego dokładnie domagała się skarżąca w tamtych postępowaniach, przede wszystkim w postępowaniu, w którym wydano postanowienie na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. z dnia 14 października 2015 r. Z akt wynika jedynie to, że wcześniejszy wniosek skarżącej dotyczył "sprawdzenia legalności wykonania robót budowlanych (...) w zakresie budowy instalacji gazowej, budowy instalacji elektrycznej, budowy instalacji ogrzewczych i robót budowlanych prowadzonych w obrębie ściany kominowej i kominów". Z tak sformułowanego przedmiotu sprawy wynika, że wcześniejsze żądanie skarżącej dotyczyło zbadania zgodności inwestycji z pozwoleniem na budowę (art. 51 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego). Obecnie skarżąca wskazuje natomiast na zagrożenie bezpieczeństwa życia i mienia, wynikającego z wykonanych w obrębie wspólnego dla całego budynku bliźniaczego kanału, instalacji gazowych, a więc wskazuje na okoliczności wymienione w art. 50 ust. 1 pkt 2 i art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego". Po drugie, Sąd trafnie wskazał, że postępowanie, mające według organów stanowić przeszkodę do wszczęcia kolejnego postępowania, zostało zakończone wydaniem postanowienia na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., a tego rodzaju postanowienie z oczywistych przyczyn nie tworzy powagi rzeczy osądzonej. Problem ten w chwili obecnej nie ma znaczenia, gdyż postanowienie, o którym mowa w przytoczonych wywodach sądu zostało uchylone wskazanym wyżej prawomocnym wyrokiem NSA w sprawie II OSK 673/18.

Jak już wskazano wyżej, tożsamość podmiotowa spraw nie jest sporna. Z punktu widzenia przesłanki tożsamości przedmiotowej i wspólnej podstawy prawnej istotna jest analiza żądań skarżącej oraz przedmiotów rozstrzygnięcia organów, według treści decyzji wydawanych w tych sprawach. Jest to tym bardziej istotne, z uwagi na wspomniany wyżej problem inicjowania przez strony sporu licznych postępowań opierających się co najmniej w części na wspólnych elementach stanu faktycznego (robotach budowlanych wykonywanych w spornym budynku).

Jak wynika z treści wniosku skarżącej z 15 lipca 2015 r. (akta I instancji, k. 7-12) istotą żądań była weryfikacja legalności wykonania robót w budynku na działce (...) (zdaniem skarżącej doszło do samowoli budowlanej) w zakresie instalacji gazowej, spalinowej oraz wentylacyjnej. W piśmie pojawiły się również wątki robót w zakresie instalacji elektrycznej. Skarżąca żądała wszczęcia postępowania w zakresie następujących robót: instalacji gazowej (c.w.u. i c.o.), zewnętrznej i wewnętrznej; instalacji elektrycznej (przebudowanej); ściany kominowej i kominków wraz z instalacją wentylacyjną, należących do budynku przy ul. (...). Zdaniem skarżącej na skutek tego, że budynek został "poddany licznym, niekontrolowanym (samowola budowlana) przebudowom" ze względu na specyfikę (zabudowa bliźniacza) został doprowadzony do stanu zagrażającego życiu i zdrowiu ludzi oraz bezpieczeństwu mienia.

Żądania skarżącej, patrząc z perspektywy ewentualnych podstaw prawnych ich merytorycznego rozpatrzenia, nawiązują do przepisów dotyczących przede wszystkim postępowania naprawczego, prowadzonego w trybie art. 50 i art. 51 P.b. Postepowanie naprawcze może dotyczyć m.in. właśnie prowadzenia robót budowlanych wykonywanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia (art. 50 ust. 1 pkt 1 P.b.) lub w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska (pkt 2). Efektem ustaleń poczynionych w toku tego postępowania może być nakaz zaniechania dalszych robót budowlanych, nakaz rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, nakaz doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego, nałożenie obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego (art. 51 ust. 1). Ponadto w grę wchodzą również przepisy określające obowiązki w zakresie okresowych kontroli stanu technicznego obiektu budowlanego, w tym przepisy wskazujące na kompetencje organu nadzoru budowlanego w zakresie nakazania przeprowadzenia stosownych kontroli lub żądania przedstawienia ekspertyzy stanu technicznego obiektu lub jego części, w razie stwierdzenia nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego lub jego części, mogącego spowodować zagrożenie: życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska (art. 62 ust. 1 i 3 P.b.). Efektem ustaleń prowadzących do konkluzji, że sporny obiekt budowalny może zagrażać lub jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska, może być wydanie przez organ nadzoru budowlanego decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, z określeniem terminu wykonania tego obowiązku (art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 P.b.).

Analizując treść decyzji znajdujących się w aktach sądowych sprawy (dołączonych na wezwanie sądu), należy zauważyć, że decyzją z (...) r., wydaną w sprawie znak: (...), PINB w P. odmówił nałożenia na (...) i M. H. "obowiązku wykonania określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych polegających na przebudowie instalacji grzewczej (kominka) oraz remoncie budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr ew. (...) w P. przy ul. (...) do stanu zgodnego z prawem". Treść decyzji wskazuje, że ustalenia faktyczne, stanowiące podstawę rozstrzygnięcia dotyczyły kwestii wykonania w budynku mieszkalnym położonym przy ul. (...) remontu obejmującego m.in. wymianę instalacji elektrycznej, wodnej i kanalizacyjnej, wewnętrznej instalacji c.o., wykonania kominka po uprzedniej rozbiórce pieca kaflowego i obróbek blacharskich, w tym przerobienia komina. Organ odnosił się do kwestii robót budowlanych związanych z domniemaną samowolną przebudową instalacji grzewczej (w tym kominka) oraz remontem budynku, w zakresie ww. prac. Przedkładane przez właścicieli budynku opinie techniczne (w tym protokół kominiarski oraz oświadczenie elektryka) dotyczyły m.in. drożności przewodów kominowych, prawidłowości wykonania instalacji elektrycznej i ochronnej. Organ analizował również kwestie zagrożenia życia i zdrowia ludzi oraz bezpieczeństwa mienia ze strony objętych robotami instalacji gazowej, wentylacyjnej i spalinowej. Elementem rozstrzygnięć organu, uchylanych w toku instancji były m.in. kwestie nakazania demontażu kominka oraz zaślepienie wlotu do kanału spalinowego i wentylacyjnego. W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji powołano m.in. art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b.

Kolejną decyzją - z (...) r., wydaną w sprawie znak: (...), PINB w P. nakazał (...) i M. H. "wykonanie ekspertyzy dotyczącej stanu i prawidłowości rozwiązań technicznych zastosowanych podczas budowy instalacji gazowej" w ww. budynku mieszkalnym. Ponadto organ nakazał stronom przeprowadzenie kontroli okresowej ww. budynku, polegającej na "sprawdzeniu stanu technicznego i jego przydatności do użytkowania, estetyki wraz z otoczeniem" oraz "sprawdzeniu stanu technicznego instalacji gazowej oraz przewodów kominowych (dymowych, spalinowych i wentylacyjnych)". Ponadto kontrola powinna objąć również badanie instalacji elektrycznej i piorunochronnej, m.in. pod kątem sprawności i zabezpieczeń. Zasadniczą podstawą prawną decyzji był art. 62 ust. 3 P.b.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy powołuje się również na sprawę o znaku: (...), w której PINB w P. wydał decyzję z (...) r., nakazującą z kolei skarżącej przeprowadzenie okresowej kontroli budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr ew. (...) w P., przy ul. (...). Zakres nakazanej kontroli obejmuje m.in. stan techniczny, przydatność do użytkowania, estetykę, badanie instalacji elektrycznej, sprawdzenie stanu technicznego instalacji gazowej oraz przewodów kominowych. Ta sprawa ma mniejsze znaczenie dla rozpoznawanej sprawy, gdyż dotyczy budynku sąsiedniego (w zabudowie bliźniaczej), będącego własnością skarżącej. Z uwagi na wskazany wyżej skomplikowany i wielowątkowy charakter sporu sąsiedzkiego, ustalenia poczynione w tej sprawie nie pozostają jednak bez związku z wcześniej wskazanymi sprawami.

Z informacji podanych przez organ w piśmie procesowym z 18 marca 2019 r. wynika, że ww. decyzje są nieostateczne, gdyż nie zostały rozpatrzone odwołania wniesione od tych decyzji przez skarżącą. Przyczyną jest niemożność przeprowadzenia oględzin budynku przy ul (...), gdyż jego właścicielka (skarżąca) odmawia udostępnienia przedmiotu oględzin.

W ocenie Sądu przytoczona charakterystyka decyzji nieostatecznych, wydanych przez PINB w P., wskazuje zarówno na tożsamość przedmiotu postępowania, jak i podstaw prawnych rozstrzygnięcia w relacji do rozpoznawanej sprawy, wszczętej na skutek wniosku skarżącej z 15 lipca 2015 r. Przedmiotem postępowań są zarówno kwestie legalności formalnej (dokonania zgłoszenia lub uzyskania pozwolenia na budowę), spełnienia wymogów technicznych w zakresie ochrony życia i zdrowia ludzi i bezpieczeństwa mienia, w odniesieniu do tych samych elementów robót budowlanych wykonywanych w budynku przy ul. (...), jak również kwestie kontroli stanu technicznego tego budynku, w tym pod kątem ewentualnego zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska. W tak scharakteryzowanym stanie faktycznym sprawy rozstrzygano w oparciu m.in. o art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 oraz art. 62 ust. 3 P.b., a zatem w odniesieniu do analogicznych podstaw, jakie mogłyby stanowić potencjalnie podstawę merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącej z 15 lipca 2015 r.

Wobec powyższego w pełni zasadne są argumenty organów o niedopuszczalności prowadzenia postępowania na skutek wniosku skarżącej z 15 lipca 2015 r., wobec faktu, że równolegle prowadzone były postępowania w sprawach tożsamych podmiotowo, przedmiotowo i w perspektywie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Co więcej, w sprawach tych zostały wydane decyzje, które mają charakter nieostateczny, o czym była już mowa wyżej. Dopóki te decyzje pozostają w obrocie prawnym, nie było możliwości prowadzenia kolejnego postępowania w tej samej podmiotowo i przedmiotowo sprawie. W ocenie Sądu zbędne jest nawet ustalanie, które z tych postępowań zostało wszczęte wcześniej (z uzasadnienia decyzji z 29 czerwca 2017 r. wynika, że pierwsze czynności w sprawie podjęto jeszcze w listopadzie 2012 r., w rozpoznawanej sprawie skarżąca złożyła wniosek o wszczęcie postępowania w lipcu 2015 r., co wskazywałoby na to, że rozpoznawana sprawa została wszczęta później). Kluczowy z punktu widzenia rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy jest fakt, że w dacie wydania zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, w obrocie prawnym pozostawały wspomniane nieostateczne decyzje PINB w P. z (...) r. i z (...)

W konsekwencji należy zgodzić się z organami obydwu instancji, że zachodziły przeszkody prawne w dalszym prowadzeniu postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącej z 15 lipca 2015 r. (zawisłość tożsamych spraw), co skutkowało koniecznością umorzenia tego postępowania, jako bezprzedmiotowego, z uwagi na niedopuszczalność wydania decyzji merytorycznej. Podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 105 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. należy wobec tego uznać za niezasadne.

Niezależnie od zarzutów skargi Sąd nie dostrzegł żadnych innych podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Skarżąca ma zapewnioną ochronę prawną w prowadzonych równolegle sprawach, w których wydano ww. decyzje nieostateczne, wszystkie problemy podnoszone przez skarżącą we wniosku z (...) r. są przedmiotem analiz organów w tych sprawach. Wbrew argumentom skarżącej, ani w jej interesie, ani w interesie właścicieli budynku przy ul. (...), ani w interesie publicznym nie leży mnożenie sporów prawnych dotyczących tych samych w istocie kwestii. Wieloletni spór między sąsiadami powinien zostać jak najszybciej zakończony poprzez wydanie konkretnych rozstrzygnięć w sprawach o jednoznacznie określonym przedmiocie i podstawach prawnych. Umorzenie postępowania zaskarżoną decyzją zmierza właśnie do uporządkowania stanu prawnego i faktycznego tego sporu i jest prawidłowym krokiem w kierunku jego zakończenia.

Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.