Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2508835

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie
z dnia 26 czerwca 2018 r.
II SA/Lu 793/16

UZASADNIENIE

Sentencja

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego W. K. - T. o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną z urzędu w sprawie ze skargi J. P., M. Ć. i K. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) r., Nr (...) w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego postanawia przyznać radcy prawnemu W. K. - T. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę (...) ((...)) złotych, w tym kwotę (...) ((...)) złotych należnego podatku od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej.

Uzasadnienie faktyczne

Radca prawny W. K. - T. wyznaczona pełnomocnikiem z urzędu J. P. w skardze kasacyjnej wniosła o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną z urzędu. Wniosek zawiera oświadczenie z treści, którego wynika, że koszty nie zostały uiszczone w całości ani w części.

Starszy referendarz sądowy stwierdził, że:

Stosownie do unormowania art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., zwana dalej "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez adwokata jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1715) zwane dalej "rozporządzeniem".

Paragraf 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia stanowi, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia (pkt. 1) oraz niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego ustanowionego z urzędu (pkt. 2). Przy czym stosownie do unormowania § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej 150% opłat określonych w rozdziałach 2-4, następuje z uwzględnieniem nakładu pracy radcy prawnego, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; wartości przedmiotu sprawy; wkładu radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie oraz stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności (§ 4 ust. 2 pkt 1 - 4). W sprawie niniejszej nie zachodzi przypadek skutkujący potrzebą zastosowania § 4 ust. 2 pkt 1 - 4 rozporządzenia.

Zgodnie zaś z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1 tego paragrafu, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.

Biorąc pod uwagę przedmiot skargi, która zainicjowała niniejsze postępowanie, treść § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia zgodnie, z którym wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 75% stawki minimalnej określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, jeżeli skargę kasacyjną sporządził radca prawny, który nie prowadził sprawy przed sądem pierwszej instancji jak i to, że wnioskodawczyni nie prowadziła niniejszej sprawy w toku pierwszoinstancyjnego postępowania sądowoadministracyjnego oraz, iż to ona w toku postępowania w drugiej instancji sporządziła i wniosła skargę kasacyjną stwierdzić należy, iż wynagrodzenie, które wnioskodawczyni powinna otrzymać z tego tytułu wynosić będzie 75% stawki minimalnej określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia. Stawka minimalna, o której stanowi § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia wynosi 240 złotych. Tak, więc wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosić będzie 75% z kwoty 240 złotych powiększone stosownie do unormowania § 4 ust. 3 rozporządzenia o stawkę należnego podatku od towarów i usług wynoszącą dla tej usługi 23% (art. 146a pkt 1 w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1221 z późn. zm.). Wynagrodzenie to wynosić więc będzie łącznie z należnym podatkiem od towarów i usług (...) złotych.

Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 250 § 1 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia należało orzec jak na wstępie postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.