II SA/Lu 788/17 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2612602

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 lutego 2018 r. II SA/Lu 788/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak.

Sędziowie NSA: Witold Falczyński, Grażyna Pawlos-Janusz (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi Firmy A na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) r., nr (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektów budowlanych oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) lipca 2017 r., znak: (...), (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (...), po rozpatrzeniu odwołania L... z siedzibą w L. (dalej także: "Spółka A") od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta L. (dalej także: organ pierwszej instancji) z dnia (...) maja 2017 r., znak: (...) (...)/15/17, nakazującej skarżącej rozbiórkę obiektów budowlanych wraz z instalacją oświetleniową doprowadzoną do każdego obiektu, zlokalizowanych na działkach nr ewid. (...), (...), (...), (...) oraz części działki nr ewid.(...), przy zbiegu ulic (...) w L., wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, funkcjonujących jako obiekty handlowe - targowisko, określonych w załączniku do tej decyzji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257; dalej: "k.p.a.") - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o nakazaniu Spółce jako użytkownikowi wieczystemu terenu, rozbiórkę (usunięcie) wszystkich straganów handlowych, kontenerów stalowych i namiotów wraz z instalacją oświetleniową, zlokalizowanych na działkach o nr ewid. (...), (...), (...), (...) położonych przy zbiegu ulic (...) w L., funkcjonujących jako obiekty handlowe - targowisko, wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, z pominięciem istniejącego na działce nr ewid.(...) pawilonu handlowego o jednej kondygnacji nadziemnej, znajdującego się przy ul. (...) w L.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił następujący stan sprawy.

W toku wszczętego z urzędu postępowania organ pierwszej instancji decyzją z dnia (...) stycznia 2016 r., znak: (...), nakazał (...) Spółce z o.o. z siedzibą w L. (dalej także: "Spółka B"), jako administratorowi nieruchomości - targowiska położonego przy zbiegu ul. (...) w L., rozbiórkę obiektów budowlanych wraz z instalacją oświetleniową doprowadzoną do każdego stanowiska na działkach nr (...), (...), (...), (...) oraz na części działki nr (...) położonych przy zbiegu ul. (...), (...) w L. zrealizowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, funkcjonujących jako obiekty budowlane - targowisko, to jest 20 sztuk wiat o szerokości 3,00 m oraz 6,00 m i różnej długości, 8 sztuk namiotów o konstrukcji metalowej krytych brezentem oraz kontenerów metalowych w ilości 3 sztuk. Organ wskazał, że usytuowanie poszczególnych obiektów handlowych wraz z wymiarami i odległościami od granicy działek uwidocznione zostało na załączniku graficznym nr (...) do protokołu z kontroli z dnia (...) listopada 2015 r.

Po rozpoznaniu odwołania Spółki B od tej decyzji, (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (...) decyzją z dnia (...) kwietnia 2016 r., znak: (...), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Wyrokiem z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 625/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpoznaniu skargi Spółki B, uchylił w całości opisane wyżej decyzje organów obu instancji z dnia (...) stycznia 2016 r. oraz (...) kwietnia 2016 r. Sąd wskazał, że decyzje te zostały skierowane do niewłaściwego podmiotu, albowiem Spółka B nie jest uprawniona do władania obiektami budowlanymi znajdującymi się na administrowanej przez nią nieruchomości. Ponadto, zdaniem Sądu, zawarty w decyzjach nakaz nie został skonkretyzowany i sprecyzowany w sposób umożliwiający jego wykonanie. Sąd podzielił natomiast stanowisko organów, co do konieczności zastosowania w sprawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 z późn. zm., dalej także: "Prawo budowlane").

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ pierwszej instancji opisaną na wstępie decyzją z dnia (...) maja 2017 r. nakazał użytkownikowi wieczystemu terenu - Spółce A, rozbiórkę obiektów budowlanych wraz z instalacją oświetleniową, zrealizowanych samowolnie na działkach o nr ewid. (...), (...), (...), (...) oraz na części działki nr ewid.(...), przy zbiegu ulic (...) w L., funkcjonujących jako obiekty handlowe - targowisko, określonych w załączniku do decyzji.

W odwołaniu od tej decyzji Spółka A zarzuciła, że nakaz rozbiórki targowiska skierowany został do niewłaściwego podmiotu, co stanowi naruszenie art. 52 Prawa budowlanego. Zdaniem strony, w pierwszym rzędzie inwestorzy, a więc posiadacze opisanych obiektów handlowych, władający nimi i chronieni art. 344 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r. poz. 459 z późn. zm.; dalej: "k.c."), są w stanie dokonać rozbiórki tych obiektów. Odwołująca się Spółka zarzuciła też organowi pierwszej instancji naruszenie art. 6, 7, 77 i 107 k.p.a. wskutek braku wyczerpującego zgromadzenia i właściwego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz błędnego uzasadnienia faktycznego decyzji, a także naruszenie art. 9, 10 i 28 k.p.a., gdyż odwołująca się Spółka nie była wzywana do złożenia wyjaśnień, dokumentów czy oświadczeń w tej sprawie, a nadto nie zapewniono wszystkim handlowcom prawa do czynnego udziału w postępowaniu.

Utrzymując w mocy wskazaną decyzję organu pierwszej instancji, organ odwoławczy podzielił co do zasady stanowisko w niej wyrażone. Organ wskazał jednak, że z uwagi na wadliwe określenie przedmiotu decyzji, to jest obiektów podlegających rozbiórce, zmuszony był do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz wydania rozstrzygnięcia merytorycznego w tym zakresie. Odnosząc się do zarzutów Spółki A, organ drugiej instancji uznał je za bezzasadne. Podkreślił, że wbrew twierdzeniom strony, zapewniono jej prawo do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, co potwierdza materiał dowodowy obrazujący przebieg postępowania, z którego wynika, że Spółka A szeroko korzystała z możliwości wyrażanie swego stanowiska w sprawie.

W skardze do Sądu na powyższą decyzję Spółka A powtórzyła zarzuty i ich argumentację podniesioną w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Ponadto zarzuciła tej decyzji naruszenie:

- art. 139 k.p.a., poprzez wydanie decyzji na niekorzyść skarżącej Spółki;

- art. 235 § 1 k.c., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie;

- art. 153 i art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.; dalej: ".p.p.s.a."), poprzez nieuwzględnienie oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 625/16.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia (...) stycznia 2018 r. Spółka A podniosła, że wbrew twierdzeniom organu drugiej instancji, zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. nie wykluczają prowadzenia działalności handlowej na terenie, na którym znajduje się przedmiotowe targowisko.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Należy podkreślić, że sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), powołane są do kontroli legalności decyzji i innych aktów administracyjnych wydawanych przez organy administracji i nie mogą zastępować tych organów w rozstrzyganiu spraw administracyjnych.

Kontrola Sądu, orzekającego w niniejszej sprawie, ogranicza się do zbadania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz innych decyzji i aktów administracyjnych wydanych w granicach tej sprawy. Kontrola ta obejmuje zwłaszcza sprawdzenie, czy zebrany przez organy administracji materiał dowodowy jest kompletny, to jest wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy oraz zbadanie, czy ocena tego materiału dowodowego, dokonana przez organy administracji, mieści się w granicach zasady swobodnej oceny dowodów.

W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu, organy nadzoru budowlanego zabrały w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy, zaś dokonana przez te organy ocena zgromadzonych dowodów nie nosi cech dowolności. Organy administracji obu instancji spełniły więc wymogi określone w art. 7, 77 § 1, 78 i 80 k.p.a., a organ odwoławczy również wymogi z art. 136 k.p.a.

Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że organy obu instancji oraz Sąd - stosownie do art. 153 p.p.s.a. - związani są w niniejszej sprawie stanowiskiem wyrażonym w powołanym wyżej prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 listopada 2016 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 625/16.

W uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził jednoznacznie, że "w sposób prawidłowy organy przyjęły, że obiekty budowlane wzniesione na nieruchomościach administrowanych przez stronę skarżącą wymagały uzyskania pozwolenia na budowę. Charakter tych obiektów, ich konstrukcja oraz zastosowane do budowy materiały i technologia, a nadto czas na jaki zostały posadowione (przekraczający 120 dni), świadczy o tym, że można im przypisać cechy obiektu budowlanego, który winien być objęty dyspozycją art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane".

Sąd podkreślił również, że "nie było (...) możliwe przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego tych obiektów, w trybie art. 48 ust. 2, ust. 3 i ust. 5 ustawy Prawo budowlane, ponieważ lokalizacja targowiska przy ul. (...), (...) w L. jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie bowiem z Uchwałą Nr (...) Rady Miasta L. z dnia (...) maja 2015 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L., w rejonie ulic: (...), w części graficznej teren działek o numerach ewidencyjnych: (...), (...), (...), (...) przy zbiegu ulic (...) oznaczony został jako "4U" - tereny zabudowy usługowej, w tym: nauki i szkolnictwa wyższego, oświaty, kultury, ochrony zdrowia, z wykluczeniem szpitali i sanatoriów, handlu, gastronomii, usług drobnych, hotelowo - turystycznej, administracji i biur (...), z nakazem zbilansowania wymaganych miejsc parkingowych - parkingu (pkt 6 § 6). Brak możliwości zalegalizowania przedmiotowych obiektów budowlanych, obligował organy orzekające w sprawie do wydania nakazu rozbiórki, zgodnie z art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Tym samym za niezasadny Sąd uznał sformułowany w skardze zarzut, że wydając kwestionowane decyzje doszło do naruszenia art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane".

Sąd uchylił jednak wydane w sprawie decyzje organów nadzoru budowlanego obu instancji, wskazując, że organy te błędnie określiły jako adresata nakazu rozbiórki Spółkę B, która jedynie "jest administratorem opisanych w przedmiotowej decyzji nieruchomości na podstawie umowy zawartej w dniu (...) sierpnia 2011 r. z właścicielem. Nie jest natomiast uprawniona do władania przedmiotowymi obiektami budowlanymi." Ponadto, jak stwierdził Sąd, "zaskarżona decyzja jest wadliwa również z tego powodu, że określony decyzją nakaz rozbiórki nie jest wystarczająco precyzyjny. Decyzje nakazujące rozbiórkę - najdalej idącą w ramach przepisów Prawa budowlanego sankcję prawną - muszą być sporządzane szczególnie starannie, nie pozostawiając żadnych wątpliwości odnośnie do ich interpretacji, zwłaszcza przy określeniu zakresu obowiązków nakładanych nakazem i adresata tych obowiązków. Organ powinien dokładnie określić przedmiot rozbiórki po to, aby decyzja nadawała się do egzekucji i by nie było wątpliwości co do treści nałożonych obowiązków. (...) Za niedopuszczalne należy uznać zatem takie dokonywanie opisu obiektu budowlanego podlegającego rozbiórce, polegające na odesłaniu do opisu jego usytuowania i wymiarów znajdującego się nie tylko poza sentencją decyzji, ale nawet poza samą decyzją - zawartego w dokumencie znajdującym się w aktach administracyjnych sprawy, niestanowiącym integralnej części decyzji nakazującej rozbiórkę".

Z powyższego wyroku wynika zatem po pierwsze, że organy nadzoru budowlanego prawidłowo rozważyły w niniejszej sprawie możliwość prowadzenia postępowania legalizacyjnego, w trybie art. 48 Prawa budowlanego.

Po drugie, stanowisko Sądu wyrażone w tym wyroku prowadzi do wniosku, że całkowicie bezzasadne były podnoszone przez stronę skarżącą zarzuty, jakoby obowiązkiem organów obu instancji było zastosowanie art. 48 ust. 2, 3 i 5 Prawa budowlanego, w związku z tym, że budowa opisanych wyżej obiekty budowlane była zgodna z zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. Niewątpliwie bowiem Sąd ocenił wiążąco, że "nie było (...) możliwe przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego tych obiektów, w trybie art. 48 ust. 2, ust. 3 i ust. 5 ustawy Prawo budowlane, ponieważ lokalizacja targowiska przy ul. (...), (...) w L. jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego".

Po trzecie, wskazać należy, że w omawianym wyroku przesądzono, iż nakaz rozbiórki omawianych obiektów budowlanych nie może być skierowany do Spółki B, gdyż jest ona jedynie "administratorem opisanych w przedmiotowej decyzji nieruchomości na podstawie umowy zawartej w dniu (...) sierpnia 2011 r." ze Spółką A, będącą wieczystym użytkownikiem nieruchomości, na których posadowione są sporne obiekty budowlane.

Należy podkreślić, że w ocenie Sądu, prawidłowo organy obu instancji skierowały w rozpoznawanej sprawie nakaz rozbiórki do skarżącej Spółki A. Wskazać trzeba, że stosownie do art. 52 Prawa budowlanego, inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48 tej ustawy. Z powyższego wynika, że w pierwszej kolejności należy rozważyć skierowanie tej decyzji do inwestora, jako sprawcy tych wykroczeń, który zwykle jest również właścicielem nieruchomości, na terenie której został usytuowany samowolnie zrealizowany obiekt. Istotne jest jednak, iż w przypadku gdy inwestor nie miał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane lub utracił to prawo, to niewątpliwie decyzje wydawane na podstawie art. 48 Prawa budowlanego, powinny - co do zasady - być skierowane do tego podmiotu, który aktualnie posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane bądź jest jej właścicielem, chociaż faktycznie mógł nie być inwestorem, który wcześniej dopuścił się naruszeń prawa przy wykonywaniu robót budowlanych. Nie budzi bowiem wątpliwości, że obowiązek likwidacji samowoli budowlanej, w tym również wykonanie rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, przechodzi na aktualnych właścicieli bądź użytkowników wieczystych nieruchomości. W konsekwencji nie można orzec nakazu rozbiórki, adresując go do inwestora, jeśli w dacie orzekania przez organy nadzoru budowlanego nie posiada on uprawnień do władania obiektem budowlanym, które pozwoliłyby mu na wykonanie tego nakazu. Dlatego też wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, że kryterium wyboru spośród trzech wymienionych w art. 52 Prawa budowlanego podmiotów jest właśnie posiadanie tytułu prawnego umożliwiającego wykonanie decyzji (zob. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 704/15).

Oczywiste jest bowiem, że nakazanie w decyzji wykonania czynności, o których mowa w art. 48 Prawa budowlanego, w stosunku do podmiotu, który nie posiada obecnie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane lub nie jest jej właścicielem, czyniłoby taką decyzję niewykonalną w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Nie ma zatem możliwości nałożenia nakazu rozbiórki obiektu budowlanego na inwestora, który utracił tytuł prawny do obiektu budowlanego, gdyż to uniemożliwia wykonanie tego obowiązku (zob. A. Gliniecki, Komentarz do art. 52 (w:) A. Gliniecki (red.), Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2016, nr 4 wraz z powołanym orzecznictwem).

W orzecznictwie sądowym utrwalone jest zarazem stanowisko, że własnością użytkownika wieczystego stają się wszystkie budynki i urządzenia znajdujące się na gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste, wzniesione po ustanowieniu użytkowania wieczystego, niezależnie od tego kto był ich inwestorem (zob. przykładowo: uchwała SN z dnia 25 listopada 2011 r., sygn. akt III CZP 60/11, postanowienie SN z dnia 25 marca 1998 r., sygn. akt II CKN 635/97, wyrok NSA z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt I OSK 429/13).

W niniejszej sprawie jest poza sporem, iż jak wynika z Księgi Wieczystej nr LU (...), właścicielem działek nr nr ewid. (...), (...), (...), (...), położonych przy zbiegu ulic (...) w L., jest Skarb Państwa - (...). Wymienione działki oraz działka o nr ewid.(...) zabudowana pawilonem handlowym o jednej kondygnacji nadziemnej położona przy ul. (...) w L., są w użytkowaniu wieczystym (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w L. (informacja zawarta w § 5 aktu notarialnego Rep. A Nr (...) z dnia (...) listopada 2012 r.). W lutym 2013 r. z ww. Spółki (...) wyodrębniła się Spółka (...), która następnie zmieniła nazwę na L.

W ocenie Sądu, zasadnie orzekły organy obu instancji, że nakaz rozbiórki omawianych obiektów budowlanych winien być skierowany do skarżącej Spółki A. Niewątpliwie bowiem Spółka ta posiada tytuł prawny do wspomnianych obiektów budowlanych - jako użytkownik wieczystego terenu, na którym znajdują się przeznaczone do rozbiórki obiekty. Nie ulega zatem wątpliwości Sądu, że wbrew twierdzeniom Spółki A, decyzje organów obu instancji nie są niewykonalne, gdyż adresatem nakazu rozbiórki jest podmiot posiadający tytuł prawny co nieruchomości umożliwiający wykonanie tego obowiązku.

Prawidłowo również określił organ odwoławczy przedmiot zaskarżonej decyzji. Mając bowiem na uwadze prawnie wiążące wytyczne co do dalszego postępowania wynikające z cytowanego wyroku Sądu z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 625/16, organ ten, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 107 § 1 oraz art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości oraz orzekł: "nakazuję użytkownikowi wieczystemu terenu - L... z siedzibą przy ul. (...) w L., rozbiórkę (usunięcie) wszystkich straganów handlowych, kontenerów stalowych i namiotów wraz z instalacją oświetleniową, zlokalizowanych na działkach o nr ewid. (...), (...), (...), (...) (...) położonych przy zbiegu ulic (...) w L., funkcjonujących jako obiekty handlowe - targowisko, wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę (z pominięciem istniejącego na działce o nr ewid.(...) pawilonu handlowego o jednej kondygnacji nadziemnej znajdującego się przy ul. (...) w L.)" (k. 123 akt adm. II instancji). Rozstrzygnięcie to jest skonstruowane w sposób jasny i precyzyjny, i jako takie - w ocenie Sądu - nie pozostawia wątpliwości co do treści obowiązku nałożonego na skarżącą Spółkę.

Trafnie też za niezasadne uznał organ odwoławczy zarzuty strony skarżącej dotyczące niezapewnienia prawa do czynnego udziału w postępowaniu wszystkim stronom postępowania. W niniejszej sprawie jest poza sporem, co wynika także z uzasadnienia wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (zob.k. 16-18 akt sąd.), że podmiotami, które - zdaniem Spółki A - winny być uznane za strony, są "handlujący podnajemcy", będący posiadaczami obiektów handlowych, objętych nakazem rozbiórki. Spółka A wyjaśniła, iż opisane obiekty znajdują się na gruncie oddanym przez tę Spółkę do korzystania przez Spółkę B na podstawie umowy z dnia (...) sierpnia 2011 r., a następnie oddanym przez Spółkę B "handlującym do korzystania na podstawie umów podnajmu" (k. 16v akt sąd.).

Trzeba mieć przy tym na względzie specyficzny charakter działalności prowadzonej we wspomnianych obiektach. Niekwestionowane jest bowiem, że ilość i usytuowanie stoisk handlowych, kontenerów stalowych i namiotów, stanowiących samowolnie zrealizowane targowisko, jest ciągle zmieniana, część stoisk jest likwidowana, część powstaje na nowo, o czym świadczy dokumentacja zgromadzona w aktach sprawy, w szczególności protokoły z kontroli przeprowadzonych w dniu: (...) kwietnia 2014 r., (...) listopada 2015 r. i (...) marca 2017 r., a także notatka służbowa z oświadczenia A. Z. (dyrektora zarządzającego zatrudnionego w Spółce B) z dnia (...) marca 2017 r. (k. 54, 163, 217 i 231). Z dowodów tych wynika, jak zasadnie podniósł organ, że "stoisk jest od 100 do 150, a innym razem tylko 70, w ciągu jednego miesiąca kupcy zmieniają się, są coraz inni handlowcy, wśród których jest około 50% cudzoziemców".

Prawidłowo również wziął pod uwagę organ odwoławczy, że znajdujący się na działce nr ewid.(...) pawilon handlowy o jednej kondygnacji nadziemnej, położony przy ul. (...) w L., nie był przedmiotem niniejszego postępowania, a zatem nie było podstaw do objęcia go nakazem rozbiórki.

Zdaniem Sądu, nie budzi więc wątpliwości, że w tych okolicznościach sprawy organy nadzoru budowlanego obu instancji obowiązane były, w myśl powołanych przepisów, do orzeczenia nakazu rozbiórki. Procedura legalizacyjna, uregulowana w art. 48 Prawa budowlanego, nie zawiera bowiem norm uznaniowych, lecz normy bezwzględnie obowiązujące, których zastosowanie nie zależy od woli organu nadzoru budowlanego. W razie ustalenia, że obiekt budowlany, który powstał bez wymaganego pozwolenia na budowę, nie jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ustawodawca nie pozostawił organowi wyboru w zakresie treści rozstrzygnięcia, obligując go do orzeczenia nakazu rozbiórki.

Również pozostałe zarzuty podniesione w skardze nie mogą mieć więc wpływu na wynik sprawy. Jak wskazano wyżej niezasadne są zarzuty skarżącej Spółki co do naruszenia przepisów prawa cywilnego. Sąd nie dopatrzył się też w sprawie naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności nie sposób uznać, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem wynikającego z art. 139 k.p.a. zakazu reformationis in peius. Niewątpliwie bowiem uchylenie zaskarżoną decyzją decyzji pierwszej instancji miało jedynie na celu doprecyzowanie rozstrzygnięcia, nie zaś "rozszerzenie przedmiotu rozbiórki". Na nieporozumieniu opiera się przy tym twierdzenie strony skarżącej, iż decyzja PINB miasta L. z dnia (...) maja 2017 r., znak: (...), "konkretnie" wskazywała obiekty budowlane podlegające rozbiórce, zaś zaskarżona decyzja "rozszerzyła" przedmiot rozbiórki "na wszystkie takie obiekty znajdujące się na terenie działek objętych decyzją". Niewątpliwie bowiem organ pierwszej instancji nakazał Spółce A "rozbiórkę obiektów budowlanych wraz z instalacją oświetleniową doprowadzoną do każdego obiektu, zlokalizowanych na działkach nr ewid. (...), (...), (...), (...) oraz części działki nr ewid.(...), przy zbiegu ulic (...) w L., wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, funkcjonujących jako obiekty handlowe - targowisko, określonych w załączniku do niniejszej decyzji". Natomiast organ odwoławczy orzekł, jak wskazano wyżej, "rozbiórkę (usunięcie) wszystkich straganów handlowych, kontenerów stalowych i namiotów wraz z instalacją oświetleniową, zlokalizowanych na działkach o nr ewid. (...), (...), (...), (...) (...) położonych przy zbiegu ulic (...) w L., funkcjonujących jako obiekty handlowe - targowisko, wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę (z pominięciem istniejącego na działce o nr ewid.(...) pawilonu handlowego o jednej kondygnacji nadziemnej znajdującego się przy ul. (...) w L.)". Mając na uwadze treść rozstrzygnięć obu instancji, oczywiste jest, że organ odwoławczy ograniczył zakres obiektów budowlanych podlegających przymusowej rozbiórce, orzekając, że obowiązek ten nie dotyczy obiektu położonego na działce nr (...).

Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd skargę oddalił w oparciu o art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.