Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1779579

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie
z dnia 16 grudnia 2014 r.
II SA/Lu 69/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz.

Sędziowie: NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), WSA Joanna Cylc-Malec.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) r., nr (...), w przedmiocie zasiłku stałego uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Burmistrza Miasta z dnia (...) r., nr (...).

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) października 2013 r., nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. - po rozpatrzeniu odwołania J. W. od decyzji z dnia (...) sierpnia 2013 r. nr (...), wydanej przez Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w H. z upoważnienia Burmistrza Miasta H., przyznającej wnioskodawcy zasiłek stały od miesiąca lipca 2013 r. do dnia 31 stycznia 2015 r. w wysokości 529,00 zł miesięcznie - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wyjaśniło, że w dniu 2 lipca 2013 r. do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w H. wpłynął wniosek J. W. o przyznanie zasiłku stałego oraz opłacenie składek na ubezpieczenie zdrowotne ze względu na uzyskanie umiarkowanego stopnia niepełnosprawności.

Przyznając wnioskodawcy żądane świadczenie od miesiąca złożenia wniosku, tj. od lipca 2013 r., organ I instancji wyjaśnił, że zgodnie z prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Z. z dnia 11 czerwca 2013 r. sygn. akt IV U 127/12, J. W. zaliczony został do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, bez określenia daty powstania tego stopnia niepełnosprawności, do dnia 31 stycznia 2015 r. Zdaniem Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w H., w tej sytuacji nie można uznać, że po utracie ważności wcześniejszego orzeczenia o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, tj. orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w H. z dnia (...) grudnia 2010 r., istniała ciągłość niepełnosprawności strony w stopniu umiarkowanym.

W odwołaniu od powyższej decyzji J. W. wniósł o jej zmianę i "wyrównanie należnego mu zasiłku stałego za okres od stycznia 2012 r. do czerwca 2013 r." Odwołujący nie zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji, iż po utracie ważności orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w H. z dnia (...) grudnia 2010 r., zaliczającego go do osób o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, do dnia wydania wyroku Sądu Rejonowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Z. z dnia 11 czerwca 2013 r., nie zachodziła ciągłość całkowitej niezdolności do pracy. Wyjaśnił, że wyrok ten orzekł o zmianie orzeczenia o lekkim stopniu niepełnosprawności i ponownym zaliczeniu go do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Odwołujący wskazał, że ostatni zasiłek otrzymał w grudniu 2011 r. i już wówczas, tj. 12 grudnia 2011 r., wystąpił z wnioskiem o jego ponowne przyznanie. Przez okres półtora roku, w którym toczyło się postępowanie odwoławcze w sprawie orzeczenia o lekkim stopniu niepełnosprawności, aż do uprawomocnienia się ww. wyroku, nie mógł wystąpić z wnioskiem o przyznanie zasiłku stałego. Przez cały ten czas był jednak osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, co - w jego ocenie - potwierdza opinia lekarzy biegłych sądowych z dnia (...) stycznia 2013 r., w oparciu, o którą wydany został powołany wyżej wyrok Sądu Rejonowego w Z.

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania organ II instancji nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia.

Kolegium przyznało, że J. W. spełnia warunki uprawniające do zasiłku stałego. Jest on bowiem osobą samotnie gospodarującą, legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności i nie uzyskuje dochodu. Zdaniem organu II instancji, pomimo jednak, iż wnioskodawca dysponował wcześniej orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności wydanym na okres do dnia 31 grudnia 2011 r., a w związku z tym do tego dnia wypłacany mu był zasiłek stały, przedmiotowe świadczenie obecnie przysługuje mu od miesiąca złożenia wniosku, tj. od lipca 2013 r., zgodnie z zasadą określoną w art. 106 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej.

Kolegium wyjaśniło, że choć przepisy ustawy nie przewidują wyjątku od tej zasady, w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, iż w sytuacji, gdy osoba wnioskująca o przyznanie świadczenia była nieprzerwanie całkowicie niezdolna do pracy, to jest nieprzerwanie niepełnosprawna w stopniu umiarkowanym lub znacznym, choć nie dysponowała jeszcze kolejnym orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności, przepis art. 106 ust. 3 w zakresie, w jakim określa początek przyznania i wypłaty zasiłku, w odniesieniu do daty złożenia wniosku, nie ma zastosowania.

W niniejszej sprawie wprawdzie Sąd Rejonowy Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Z. wyrokiem z dnia 11 czerwca 2013 r. orzekł o zmianie orzeczenia zaliczającego J. W. do lekkiego stopnia niepełnosprawności oraz o zaliczeniu go do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności na okres do dnia 31 stycznia 2015 r., jednak nie określił przy tym początkowej daty istnienia tego ostatniego stopnia niepełnosprawności. W tej sytuacji - w ocenie organu odwoławczego - należy uznać, że niepełnosprawność w stopniu umiarkowanym w przypadku odwołującego istnieje od dnia uprawomocnienia się powyższego wyroku. Wyrok wydany w wyniku rozpatrzenia odwołania od orzeczenia wojewódzkiego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności, zastępuje bowiem tego rodzaju orzeczenie. Przedłożona przez stronę opinia lekarska z dnia 22 stycznia 2013 r. nie może zatem przesądzać o ciągłości niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym.

J. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na powyższą decyzję ostateczną, domagając się jej zmiany w taki sposób, aby mógł otrzymać "wyrównanie" należnego zasiłku stałego za okres od stycznia 2012 r. do czerwca 2013 r.

W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymał argumenty wyrażone w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej. Podkreślił, że poczynił wszelkie niezbędne kroki, by móc otrzymywać zasiłek stały w sposób nieprzerwany i dlatego już w dniu 12 grudnia 2011 r. wystąpił do organu I instancji ze stosownym wnioskiem. Proces odwoławczy w sprawie orzeczenia o stopniu jego niepełnosprawności trwał jednak półtora roku. W ocenie skarżącego, przez cały ten czas jest on jednak osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, co potwierdza opinia lekarzy biegłych sądowych z dnia 22 stycznia 2013 r. Z dokumentu tego wynika bowiem wprost, że skarżącego uznaje się za niepełnosprawnego w stopniu umiarkowanym, a niepełnosprawność istnieje w sposób ciągły od grudnia 2007 r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi Kolegium podniosło, że znajdująca się w aktach sprawy opinia biegłych jest nieprecyzyjna, gdyż stwierdza istnienie u skarżącego niepełnosprawności w sposób ciągły od 2007 r., lecz nie niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym, a zatem nie może przesądzać o ciągłości niepełnosprawności w tym stopniu. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że z akt sprawy wynika, iż skarżący zaliczony został do osób niepełnosprawnych w stopniu umiarkowanym po raz pierwszy orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w H. z dnia 29 września 2008 r. W orzeczeniu tym stwierdzono, że ustalony stopień niepełnosprawności istnieje od dnia 1 września 2008 r. Kolejne orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wydawane były terminowo na okres roku.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji zostały bowiem wydane z naruszeniem prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Na wstępie wskazać należy, że zasady i tryb udzielania świadczeń z pomocy społecznej określa ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 182 z późn. zm., dalej jako "u.p.s."). Stosownie do treści art. 36 ust. 1 lit. a tej ustawy, jednym ze świadczeń z pomocy społecznej jest zasiłek stały. W myśl zaś art. 37 ust. 1 pkt 1 u.p.s., zasiłek stały przysługuje pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub niepełnosprawności, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, określonego w art. 8 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, tj. 542 zł. Podkreślić należy, że niezdolność do pracy z powodu niepełnosprawności, w rozumieniu powyższego przepisu, w świetle art. 6 pkt 1 u.p.s. należy utożsamiać z całkowitą niezdolnością do pracy w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, zaliczeniem do I lub II grupy inwalidów lub też legitymowaniem się znacznym lub umiarkowanym stopniem niepełnosprawności w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

Jak wynika z akt niniejszej sprawy, skarżący J. W. legitymował się orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w H. z dnia (...) grudnia 2010 r. uznającym go za osobę o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Orzeczenie to wydano na okres do dnia 31 grudnia 2011 r., a ustalony stopień niepełnosprawności datowano w nim od dnia 1 września 2008 r.

Na podstawie tego orzeczenia organ I instancji decyzją z dnia (...) stycznia 2011 r. przyznał skarżącemu zasiłek stały od miesiąca grudnia 2010 r. do dnia 31 grudnia 2011 r. Następnie, w związku z uchyleniem powyższej decyzji - za zgodą strony - od miesiąca września 2011 r. (decyzja z dnia 19 września 2011 r. - k. 91 akt adm. I inst.) organ I instancji, na wniosek skarżącego z dnia 6 grudnia 2011 r., decyzją z dnia (...) grudnia 2011 r. przyznał mu zasiłek stały w miesiącu grudniu 2011.

Bezspornym jest, że już w dniu 12 grudnia 2011 r. J. W. złożył do Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w H. wniosek o ponowne ustalenie stopnia niepełnosprawności. Orzeczeniem z dnia (...) stycznia 2012 r. został on jednak zaliczony do lekkiego stopnia niepełnosprawności, którego powstanie datowano na dzień złożenia wniosku, tj. 12 grudnia 2011 r., a orzeczenie to wydano na okres do dnia 30 stycznia 2014 r. Skarżący, kwestionując ustalony powyższym orzeczeniem stopień niepełnosprawności, który w myśl przepisów art. 37 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 6 pkt 1 u.p.s. nie dawał mu uprawnienia do zasiłku stałego, złożył od niego odwołanie, po rozpatrzeniu którego Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w L. orzeczeniem z dnia (...) marca 2012 r. utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy. Na skutek zaskarżenia wskazanego orzeczenia II instancji do Sądu Rejonowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Z., zostało ono zmienione prawomocnym wyrokiem tego Sądu z dnia 11 czerwca 2013 r. w ten sposób, że skarżącego zaliczono do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności na okres do dnia 31 stycznia 2015 r.

Z uwagi na opisany wyżej przebieg postępowania w sprawie ustalenia stopnia niepełnosprawności, skarżący z wnioskiem o ponowne przyznanie mu zasiłku stałego zwrócił się do organu I instancji dopiero w dniu 2 lipca 2013 r. Do wniosku tego skarżący załączył ww. orzeczenia zespołów do spraw orzekania o niepełnosprawności obu instancji oraz opinię lekarzy biegłych sądowych z dnia (...) stycznia 2013 r. kwestionującą te orzeczenia (przyznającą, że skarżący spełnia warunki, by zaliczyć go do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności), a w dniu (...) lipca 2013 r. wniosek ten dodatkowo uzupełnił o odpis powołanego wyżej wyroku z nadaną mu w tym dniu klauzulą prawomocności.

Rozpatrując powyższy wniosek organy bezspornie ustaliły, że skarżący spełnia ustawowe wymogi przyznania prawa do zasiłku stałego, jednak uznały przy tym, że przedmiotowe świadczenie przysługuje mu od miesiąca złożenia wniosku, tj. od lipca 2013 r. Stanowisko to organy oparły na dyspozycji art. 106 ust. 3 u.p.s., w myśl którego świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją. Organ odwoławczy miał przy tym na uwadze wskazywaną w orzecznictwie sądowym możliwość odstępstwa od wyrażonej powyższym przepisem zasady w sytuacji, gdyby osoba wnioskująca o przyznanie świadczenia była nieprzerwanie całkowicie niepełnosprawna w stopniu umiarkowanym lub znacznym, lecz nie dysponowała jeszcze kolejnym orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności. Kolegium podzieliło jednak przekonanie organu I instancji, że skoro przedłożony przez skarżącego wyrok Sądu Rejonowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Z. z dnia 11 czerwca 2013 r. nie określa daty powstania u skarżącego umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, to należy przyjąć, że stopień ten powstał z dniem uprawomocnienia się tego wyroku (19 lipca 2013 r.), a tym samym nie zachodzi u skarżącego ciągłość wskazanego stopnia niepełnosprawności po utracie ważności przez orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w H. z dnia (...) grudnia 2010 r.

W ocenie Sądu z powyższym stanowiskiem nie sposób się zgodzić.

Przyznać należy, że w świetle powołanego art. 106 ust. 3 u.p.s. zasadą jest, iż przyznanie świadczenia z pomocy społecznej, w tym zasiłku stałego, następuje począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 kwietnia 2006 r. (sygn. akt I OSK 743/05, publ. ONSAiWSA 2006, Nr 6, poz. 177, LEX nr 204087) wskazał jednak, że "... w sprawie o kontynuację zasiłku stałego, w której kolejne orzeczenie o niepełnosprawności zostało przez uprawnione organy wydane z opóźnieniem wskutek okoliczności, za które strona nie ponosi odpowiedzialności, nie ma zastosowania przepis określający początek przyznania i wypłacania zasiłku, uzależniając go od daty złożenia wniosku...".

Wyrok ten odnosił się wprawdzie do dawnego art. 43 ust. 6 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (tekst jedn.: Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 z późn. zm.), lecz pogląd w nim wyrażony zachowuje aktualność również w obecnym stanie prawnym, gdyż treść powołanego przepisu jest zgodna z treścią art. 106 ust. 3 aktualnie obowiązującej ustawy. Stanowisko to potwierdza orzecznictwo wojewódzkich sadów administracyjnych, w ramach którego podkreśla się, że również przepis art. 106 ust. 3 u.p.s. nie ma zastosowania, gdy zainteresowana osoba uzyskała prawo do świadczenia wcześniej, lecz składa kolejny wniosek w związku z koniecznością uzyskania następnego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności (por. wyroki: WSA w Warszawie z dnia 29 września 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1253/06; WSA w Bydgoszczy z dnia 22 października 2008 r., sygn. akt II SA/Bd 613/08; WSA w Poznaniu z dnia 13 marca 2008 r., sygn. akt IV SA/Po 839/07; WSA w Rzeszowie z dnia 31 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Rz 713/07; WSA we Wrocławiu z dnia 10 stycznia 2008 r., sygn. akt IV SA/Wr 493/07, WSA w Poznaniu z dnia 14 listopada 2007 r., sygn. akt IV SA/Po 325/07; a także wyrok WSA w Lublinie z dnia 30 września 2010 r., sygn. akt II SA/Lu 336/10 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

W ocenie Sadu, skoro skarżący wniosek o ponowne ustalenie stopnia niepełnosprawności złożył jeszcze w okresie ważności poprzedniego orzeczenia o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności (tekst jedn.: 12 grudnia 2011 r.), to nie można mu przypisać winy za opóźnienie w uzyskaniu ponownego orzeczenia o tym stopniu niepełnosprawności. Opóźnienie to spowodowane bowiem zostało jedynie nieprawidłową oceną stopnia niepełnosprawności strony dokonaną przez zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności obu instancji i błędnym zaliczeniem go jedynie do lekkiego stopnia niepełnosprawności. Skoro jednak wydane przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w H. w dniu (...) stycznia 2012 r. orzeczenie o lekkim stopniu niepełnosprawności i utrzymujące je w mocy orzeczenie drugoinstancyjne z dnia (...) marca 2012 r., zostały ostatecznie zmienione na mocy prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Z. z dnia 11 czerwca 2013 r. w ten sposób, że skarżącego zaliczono jednak do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, zasadnym było przyznanie skarżącemu żądanego zasiłku z pominięciem regulacji art. 106 ust. 3 u.p.s., tj. nie od miesiąca złożenia wniosku (lipca 2013 r.), lecz już od stycznia 2013 r., celem zachowania ciągłości tego uprawnienia.

Sąd nie podziela przy tym przekonania organów, jakoby materiał dowodowy sprawy nie potwierdzał, iż w okresie od utraty ważności poprzedniego orzeczenia zaliczającego skarżącego do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, tj. od 1 stycznia 2012 r., do uprawomocnienia się ww. wyroku Sądu Rejonowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Z., tj. do 19 lipca 2013 r., nie zachodziła ciągłość niepełnosprawności skarżącego w stopniu umiarkowanym. Wprawdzie w wyroku tym nie określono wprost daty powstania u skarżącego umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, jednak skoro wyrok ten zmienił orzeczenia o stopniu niepełnosprawności skarżącego poprzez zaliczenie go - w miejsce lekkiego - do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, to na jego podstawie należało uznać, iż skarżący był osobą o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności również w okresie objętym skorygowanymi orzeczeniami o lekkim stopniu niepełnosprawności, tj. od 12 grudnia 2011 r. do 30 stycznia 2014 r. Sąd nie orzekł bowiem w swoim wyroku, że zmienia orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności od dnia uprawomocnienia się wyroku. Dodatkowo Sąd wydłużył okres ważności tego orzeczenia do 31 stycznia 2015 r. W konsekwencji oznacza to, że skarżący jest niepełnosprawny w stopniu umiarkowanym nieprzerwanie od daty powstania tego stopnia niepełnosprawności określonej w dawnym w orzeczeniu Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w H. z dnia (...) grudnia 2010 r., tj. od 1 września 2008 r. Brak jest bowiem racjonalnych podstaw by przyjąć, że umiarkowany stopień niepełnosprawności skarżącego ustał z dniem 31 grudnia 2011 r. i powstał na nowo dopiero z dniem uprawomocnienia się powyższego wyroku, tj. 19 lipca 2013 r. Założeniu takiemu - jak słusznie podnosił skarżący - przeczy chociażby załączona do akt sprawy opinia lekarzy biegłych sądowych z dnia (...) stycznia 2013 r., w oparciu o którą został wydany powoływany wyrok Sądu Rejonowego w Z. w sprawie skarżącego. W opinii tej zgodnie bowiem zakwestionowano zaliczenie skarżącego do lekkiego stopnia niepełnosprawności z powołaniem się na istnienie u niego nieprzerwanie od 2008 r. chorób kwalifikujących go do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Organy administracji orzekające w niniejszej sprawie powinny więc były uznać istnienie ciągłości niepełnosprawności skarżącego w stopniu umiarkowanym, tym samym ciągłości jego uprawnienia do zasiłku stałego.

Orzekając odmiennie, iż uprawnienie skarżącego do tego świadczenia ustało z dniem 31 grudnia 2011 r. i powstało na nowo dopiero w lipcu 2013 r., a co za tym idzie, przyznając skarżącemu wnioskowany zasiłek stały dopiero od lipca 2013 r., organy obu instancji naruszyły przepisy prawa materialnego, tj. art. 37 i art. 106 ust. 3 u.p.s., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, jak również przepisy postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., co objawiało się w błędnej ocenie materiału dowodowego, przy czym uchybienia te miały istotny wpływ na wynik sprawy. Koniecznym jest zatem uchylenie zapadłych w niniejszej sprawie decyzji i ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ I instancji, który ustalając okres, na jaki należy przyznać skarżącemu żądany zasiłek stały, uwzględni wnioski przedstawione w niniejszym wyroku.

Z tych względów Sąd, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), orzekł jak sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.