II SA/Lu 587/18 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2629243

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 listopada 2018 r. II SA/Lu 587/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec.

Sędziowie WSA: Jerzy Drwal (spr.), Bogusław Wiśniewski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 listopada 2018 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę

I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia (...) r., nr (...) oraz postanowienie Starosty z dnia (...) r., nr (...);

II. zasądza od Wojewody na rzecz J. K. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) kwietnia 2018 r., nr (...) Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty (...) z dnia (...) stycznia 2018 r., nr (...), odmawiającą J. K. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na działce nr (...), położonej w obrębie (...).

Stan tej sprawy przedstawiał się następująco.

J. K. wnioskiem z dnia (...) listopada 2017 r. wystąpił do Starosty (...) o wydanie decyzji zezwalającej na budowę budynku gospodarczego na działce nr (...) położonej w miejscowości S. W.

Starosta (...) postanowieniem z dnia (...) grudnia 2017 r. zobowiązał inwestora do usunięcia nieprawidłowości w tym między innymi do uzupełnienia treści wniosku i przedłożonego projektu budowlanego w zakresie objęcia dodatkowo działki nr (...), wykazania prawa do dysponowania działkami nr (...) i (...) na cele budowlane, usunięcia sprzeczności w przedłożonym projekcie budowlanym odnośnie kategorii obiektu budowlanego, dostosowania lokalizacji projektowanego budynku gospodarczego do warunków § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W ocenie organu, nie zostały usunięte przez inwestora braki, o których mowa ww. postanowieniu i dlatego decyzją z dnia (...) stycznia 2018 r. odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku gospodarczego.

Strona wniosła odwołanie.

Organ odwoławczy uznał je za nieusprawiedliwione z następujących względów:

- planowana inwestycja znajduje się na terenie oznaczonym symbolem MR z podstawowym przeznaczeniem jako teren zabudowy zagrodowej (według uchwały nr (...) Rady Gminy (...) z dnia (...) sierpnia 2003 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy (...), następnie zmienionej uchwałą Nr (...) Rady Gminy (...) z dnia (...) czerwca 2008 r. w sprawie zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy (...)) z funkcją terenów MR - mieszkalnictwo rolnicze;

- kwestią sporną i jednocześnie mającą podstawowe znaczenie dla sprawy jest zatem ustalenie zgodności planowanej inwestycji z uregulowaniami ust. 1 pkt 1.3 ppkt 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy (...), którego treść określa, że dopuszcza się lokalizację obiektów kubaturowych w granicy działki lub 1,5 m od niej w przypadku trudnych uwarunkowań wynikających z rozwiązań przestrzennych;

- obowiązek oceny zgodności projektu budowlanego z obowiązującym planem wynika z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (przepis ten określa, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego);

- w razie stwierdzenia naruszeń w tym zakresie organ w drodze postanowienia nakłada obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane);

- z przepisów tych wynika obowiązek orzeczenia o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę, w przypadku ustalenia przez organ architektoniczno-budowlany niezgodności projektu budowlanego z treścią planu zagospodarowania, której to niezgodności inwestor w wyznaczonym przez ten organ terminie nie usunie;

- działka o nr (...) na której ma być usytuowany budynek gospodarczy oraz działka o nr (...), w świetle obowiązujących przepisów stanowią jedną nieruchomość gruntową, ujętą w jednej księdze wieczystej o nr (...) (...) (zatem słuszne jest zatem stanowisko organu I instancji, że brak jest podstaw prawnych uzasadniających objęcie tylko jednej działki ewidencyjnej dokumentacją i wnioskiem o pozwolenie na budowę);

- bez wpływu na okoliczności rozpoznawanej sprawy pozostaje wstępny podział działki o nr (...) i planowana sprzedaż wydzielanej części tejże działki, gdyż w obecnym stanie prawnym obie działki ewidencyjne (...) oraz (...) stanowią jedną nieruchomość gruntową;

- uznając działkę budowlaną inwestora jako nieruchomość gruntową obejmującą dwie geodezyjne działki gruntu nr (...) i nr (...) stanowiące odrębny przedmiot własności wpisany do tej samej księgi wieczystej stwierdzić należy, iż na działce o szerokości 22,5 m (odczyt ze skali mapy) położonej w całości na obszarze objętym opracowaniem w terenie zabudowanym i zainwestowanym tylko budynkiem mieszkalnym w budowie jest możliwość zlokalizowania projektowanego budynku z zachowaniem podstawowych odległości zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.;

- miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego na danym terenie zawiera upoważnienie do lokalizacji budynku w pobliżu granicy, ale tylko w przypadku trudnych uwarunkowań wynikających z rozwiązań przestrzennych, których w tym przypadku nie da się stwierdzić;

- zaprojektowanie budynku gospodarczego w spornej lokalizacji biorąc pod uwagę okoliczności rozpoznawanej sprawy nie pozwala na uznanie, że w tym zakresie jest spełniony warunek określony miejscowym planem dotyczący trudnych uwarunkowań wynikających z rozwiązań przestrzennych i że zgłaszana inwestycja nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

- inwestor pomimo wydania przez organ I instancji postanowienia z dnia (...) grudnia 2017 r., nakładającego na niego obowiązek usunięcia, w określonym terminie, nieprawidłowości występujących w przedłożonym projekcie budowlanym, do dnia wydania kwestionowanej decyzji nie wywiązał się całkowicie z nałożonego na niego obowiązku i zgodnie z art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego organ I instancji nie miał innej możliwości jak wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

W skardze na decyzję Wojewody z dnia (...) kwietnia 2018 r. strona zarzuciła naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego tj. § 12 ust. 2, ust. 3 pkt 1 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez błędne niezastosowanie tych unormowań, w sytuacji gdy w niniejszej sprawie występują trudne uwarunkowania spowodowane szerokością działki (...), wymiarami zaprojektowanego budynku gospodarczego, co uzasadnia lokalizację budynku w odległości 1,5 m od granicy działki nr (...) i działki nr (...);

II. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

- art. 33 ust. 1 pkt 1-5, 3 i 4 ustawy prawo budowlane, poprzez nałożenie na skarżącego w toku postępowania obowiązku usunięcia nieprawidłowości w zakresie uzupełnienia treści wniosku i przedłożonego projektu budowlanego poprzez objęcie również działki nr (...), wskazanie prawa do dysponowania działką na (...) na cele budowlane oraz dostosowanie lokalizacji projektowanego budynku gospodarczego do warunków § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. i wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę pomimo tego, że wniosek skarżącego był kompletny pod względem materialnoprawnym, co obligowało organ do zatwierdzenia projektu i wydania pozwolenia na budowę;

- art. 7 k.p.a., w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. z uwagi na brak wszelkich niezbędnych czynności w celu ustalenia, czy lokalizacja projektowanego budynku gospodarczego spełnia warunki określonych w § 12 ust. 2, 3 pkt 1 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.;

- art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie okoliczności, że w podobnym stanie faktycznym wydano pozwolenie na budowę nr (...) dotyczące działki nr (...), na podstawie którego pozwolono wybudować budynek gospodarczy w odległości 1,5 m od granicy działki - zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego Gminy (...);

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy przez organ II instancji decyzji wydanej z naruszeniem przepisów prawa.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Sąd zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

J. K. wystąpił o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr (...), położonej w obrębie ewidencyjnym (...) (...). Według projektu technicznego, budynek ma być posadowiony w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką nr (...) należącą do innej osoby.

Organ stwierdził, że wniosek skarżącego z dnia (...) listopada 2017 r. zawiera istotne braki. Z tego powodu Starosta (...) postanowieniem z dnia (...) grudnia 2017 r., znak: (...) zobowiązał inwestora do usunięcia nieprawidłowości (w terminie 20 dni kalendarzowych liczonych od dnia następnego po dniu doręczenia postanowienia). Skarżącego zobowiązano między innymi do: uzupełnienia treści wniosku i przedłożonego projektu budowlanego w zakresie objęcia dodatkowo działki nr (...), wykazania prawa do dysponowania działkami nr (...) i (...) na cele budowlane, usunięcia sprzeczności w przedłożonym projekcie budowlanym odnośnie kategorii obiektu budowlanego, dostosowania lokalizacji projektowanego budynku gospodarczego do warunków § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia (...) kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, usunięcia sprzeczności w określeniu obszaru oddziaływania obiektu.

Zawiadomieniem z dnia (...) stycznia 2018 r. Starosta (...) poinformował stronę, że nie zostały usunięte przez inwestora braki nałożone ww. postanowieniem. Dlatego organ I instancji decyzją z dnia (...) stycznia 2018 r. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku gospodarczego. Zdaniem organu, kwestią mającą podstawowe znaczenie dla sprawy jest niezgodności planowanej inwestycji z uregulowaniami ust. 1 pkt 1.3 ppkt 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy (...), którego treść określa, że dopuszcza się lokalizację obiektów kubaturowych w granicy działki lub 1,5 m od niej w przypadku trudnych uwarunkowań wynikających z rozwiązań przestrzennych. Organ odwoławczy stwierdził, że działka budowlana inwestora jako nieruchomość gruntowa obejmuje dwie geodezyjne działki gruntu nr (...) i nr (...) stanowiące odrębny przedmiot własności wpisany do tej samej księgi wieczystej. W tej sytuacji na działce budowlanej o szerokości 22,5 m (według odczytu ze skali mapy) położonej w całości na obszarze objętym opracowaniem w terenie zabudowanym (i zainwestowanym tylko budynkiem mieszkalnym w budowie) jest możliwość zlokalizowania projektowanego budynku z zachowaniem podstawowych odległości zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.

Skarżący natomiast wywodzi, że zaplanowane usytuowanie spornego budynku na działce nr (...) jest dopuszczalne.

Jak wynika z akt sprawy budynek gospodarczy jest zwrócony ścianą bez okien i drzwi w stronę granicy z działką nr (...). W takim przypadku według warunków sprecyzowanych w § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. budynek na działce można usytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej 3 m. Powyższy przepis § 12 w ust. 2 określa, że sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. Nie ulega wątpliwości, że stosownie do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy (...), dopuszcza się lokalizację obiektów kubaturowych w granicy działki lub 1,5 m od niej, w przypadku trudnych uwarunkowań wynikających z rozwiązań przestrzennych.

Wojewoda nie neguje, że szerokość działki nr (...) wynosi 14 m. Skoro wnioskowana inwestycja, położona jest zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy (...), na terenie przeznaczonym pod mieszkalnictwo rolnicze, oznaczonym symbolem MR z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej niskiej, to rzeczą organu było odnieść się i ocenić lokalne uwarunkowania budowy budynku gospodarczego związane przede wszystkim z wielkością działki nr (...). O trudności w zaplanowaniu oraz w zagospodarowaniu przestrzennym ww. działki może świadczyć chociażby to, że istnieje już w pobliżu budynek mieszkalny jednorodzinny (w trakcie budowy). Jest on posadowiony na dwóch działkach (nr (...) oraz (...)). Do tego zagadnienia organ w ogóle się nie odnosi w swoich rozważaniach, podobnie zresztą. jak i do kwestii szerokości działki budowlanej nr (...) w kontekście możliwości inwestowania stosownie do uwarunkowań wynikających z ustaleń wprowadzonych w tym zakresie przez obowiązujący plan miejscowy. Trudne uwarunkowania, o których mowa w planie, dotyczące rozwiązań przestrzennych, nie zostały poddane ocenie organu, który swoje rozważania w tej materii sprowadził w istocie do przedstawienia argumentacji, że działka budowlana inwestora stanowi nieruchomość gruntową obejmującą dwie geodezyjne działki gruntu (nr (...) i nr (...)) stanowiące odrębny przedmiot własności wpisany do tej samej księgi wieczystej. Organ założył, formułując wcześniej i prezentując pojęcie działki budowlanej - na podstawie art. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, art. 2 pk12 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w powiązaniu z treścią 46 § 1 Kodeksu cywilnego, że na działce budowlanej (składającej się z dwóch działek ewidencyjnych nr (...) i nr (...)) o szerokości 22,50 m (zgodnie z odczytem ze skali mapy) istnieje możliwość zlokalizowania projektowanego budynku z zachowaniem podstawowych odległości od granicy nieruchomości (odległości określonych w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Organ odwoławczy przyjął, że za takim rozwiązaniem przemawia fakt, że stan prawny nieruchomości oparty jest na systemie realnym (księga wieczysta jest prowadzona dla nieruchomości, a nie dla właściciela).

Posługując się pojęciem działki budowlanej, decydującego znaczenia nie może mieć wyłącznie okoliczność, że wydzielone geodezyjnie działki utraciły swoją odrębność z powodu "połączenia" ich w jednej księdze wieczystej. Bez znaczenia jest w sprawie, że dla działki nr (...) nie założono i nie prowadzi się odrębnej księgi wieczystej. Stąd też pogląd organu odwoławczego, że działka nr (...) i nr (...) stanowi jedną nieruchomość gruntową (ujętą w księdze wieczystej nr (...) (...)) i w konsekwencji jedną działkę budowlaną, którą powinno się objąć dokumentacją techniczną i wnioskiem o wydanie zezwolenia na budowę, nie mógł zyskać akceptacji składu orzekającego WSA w Lublinie. Należy zwrócić uwagę, że Wojewoda utrzymując w mocy decyzję organu I instancji (na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.) podzielił stanowisko - jasno wyrażone w uzasadnieniu decyzji Starosty (...) z dnia (...) stycznia 2018 r. - co do tego, że w niniejszej sprawie nie ma trudnych uwarunkowań przestrzennych i bez naruszenia planu miejscowego (w zakresie, w jakim on dopuszcza zbliżenie budynku do granicy nieruchomości), nie można było w pozytywny sposób załatwić wniosku skarżącego. Czynności organu odwoławczego przy rozpoznawaniu sprawy pozwolenia na budowę oraz badaniu zarzutów i wniosków odwołania skarżącego ograniczyły się przede wszystkim do przytoczenia fragmentu planu miejscowego (w zakresie odnoszącym się do funkcji terenów) bez pogłębionej własnej analizy projektu budowlanego i sposobu zagospodarowania działki nr (...), co doprowadziło organ do stwierdzenia, że brak jest podstaw prawnych uzasadniających objęcie tylko tej działki ewidencyjnej dokumentacją i wnioskiem o pozwolenie na budowę. Skontrolowana decyzja nie zawiera bliższego odniesienia się do stanowiska Starosty (...), że dzielenie zagospodarowanej już de facto działki budowlanej inwestora (z akt sprawy wynika, że dokonano wstępnego podziału działki nr (...) z przeznaczeniem wydzielonej części gruntu na sprzedaż) i ograniczanie jej do jednego tylko numeru geodezyjnego (...), stanowi tylko próbę uprawdopodobnienia trudnych uwarunkowań, których nie ma.

Powyższe oznacza, że zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem przepisów prawa - art. 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez niewłaściwe i pobieżne sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy (...) oraz przez wyrażenie przedwczesnego poglądu prawnego o konieczności doprowadzenia projektu zagospodarowania działki budowlanej do przepisów techniczno-budowlanych i zlokalizowania budynku w odległości 3 m od granicy, co skutkowało wydaniem odmowej decyzji (w wyniku nieprawidłowego zastosowania na tym etapie postępowania - art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane). Uwagi powyższe odnoszą się również do decyzji organu I instancji z dnia (...) stycznia 2018 r. W świetle wyżej zaprezentowanych spostrzeżeń, w przeprowadzonym postępowaniu orzekające organu uchybiły zasadom wyrażonym w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Nie podjęły bowiem czynności w celu dokładnego ustalenia, czy lokalizacja projektowanego budynku gospodarczego w odległości 1,5 m od granicy może być zatwierdzona biorąc pod uwagę szczegółowe warunki techniczne przedłożonego projektu budowlanego. W uzasadnieniu skontrolowanej decyzji zabrakło niezbędnych - w świetle art. 107 § 3 k.p.a. - szerszych rozważań w tej materii oraz oceny racjonalnego zagospodarowania terenu w aspekcie trudnych uwarunkowań dotyczących rozwiązań przestrzennych.

Ma rację organ odwoławczy, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, organ administracji architektoniczno-budowlanej (zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego) sprawdza zgodność projektu budowlanego m.in. z ustaleniami planu miejscowego. Ma to na celu zapewnienie realizacji zamierzonej inwestycji w sposób zgodny z obowiązującym prawem. W tych okolicznościach rzeczą organu było odnieść się do zamierzonej inwestycji (budowy na wyodrębnionej geodezyjnie działce nr (...) - stanowiącej odrębną nieruchomość) i wynikających stąd uwarunkowań w zakresie możliwości posadowienia budynku w odległości zaplanowanej przez inwestora. Przyjęty przez organ tryb procedowania, czego wyrazem jest między innymi postanowienie Starosty (...) z dnia (...) grudnia 2017 r. nakazujące inwestorowi w punkcie 4. dostosowanie lokalizacji budynku do warunków określonych w § 12 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r. jest wynikiem zbyt szerokiej interpretacji przepisów definiujących pojęcie działki budowlanej (w tym art. 2 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Według obowiązującej - w dacie orzekania przez Starostę (...) i Wojewodę - definicji legalnej zamieszczonej w § 3 pkt 1a) cyt. rozporządzenia, przez działkę budowlaną należy przez to rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z rozporządzenia, odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego.

W tym stanie rzeczy nieprawidłową jest ocena organu, że zaprojektowanie budynku gospodarczego w spornej lokalizacji nie pozwala na uznanie, że w tym zakresie jest spełniony warunek określony miejscowym planem dotyczący trudnych uwarunkowań wynikających z rozwiązań przestrzennych i zgłaszana inwestycja - ma zdaniem organów - naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Postępowanie "sprawdzające" pozostawało w sprzeczności z dyspozycją art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane. Oba wspomniane przepisy zobowiązują do sprawdzenia zgodności projektu z ustaleniami planu miejscowego oraz zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Nie upoważniają natomiast, w przypadku obiektywnego braku stwierdzenia naruszeń, do wydania postanowienia w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w przedmiocie usunięcia ujawnionych nieprawidłowości.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Z uwagi na stwierdzone uchybienia przy rozpoznawaniu wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę uchyleniu - na mocy art. 135 p.p.s.a. - podlegała również decyzja Starosty (...) z dnia (...) stycznia 2018 r., nr (...) Z obrotu prawnego - w trybie art. 135 p.p.s.a. - należało także wyeliminować wadliwe postanowienie Starosty (...) z dnia (...) grudnia 2017 r. nr (...), nakładające na skarżącego szereg obowiązków, tym dotyczący zlokalizowania spornego budynku w odległości nie mniejszej niż 3 m od granicy. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.

Rozpoznając ponownie sprawę organy obu instancji, stosownie do art. 153 p.p.s.a., uwzględnią dokonaną przez Sąd wykładnię przepisów prawa oraz wskazania co do dalszego postępowania zawarte w niniejszym wyroku. Organy te dokonają zatem ponownej, wszechstronnej oceny niniejszej sprawy i w zależności od tej oceny podejmą stosowne rozstrzygnięcie. Uwadze organu nie może umknąć przy ocenie racjonalności zagospodarowania działki nr (...) zaplanowano w projekcie posadowienie budynku w odległości 1,5 od granicy ze względu na szerokość tejże działki.

Wyjaśnią również sygnalizowaną przez skarżącego sprawę wydania zezwolenia innej osobie, która w podobnych okolicznościach uzyskała pozwolenie budowlane na posadowienie obiektu w odległości 1,5 m od granicy działki nr (...).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.