Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2105063

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie
z dnia 7 kwietnia 2016 r.
II SA/Lu 527/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski.

Sędziowie NSA: Witold Falczyński, Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania opinii technicznej budynku oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia (...) maja 2015 r., znak: (...), (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (...), po rozpatrzeniu zażalenia S. K. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia (...) września 2015 r., znak: (...), nakładające na Spółdzielnię Mieszkaniową (...) (dalej także: Spółdzielnia) w P. obowiązek wykonania opinii technicznej budynku mieszkalno-usługowego zlokalizowanego na działkach nr ewid.(...) i nr ewid.(...), położonych w P. przy ul. (...), określającej zgodność budowy tego budynku z przepisami przeciwpożarowymi obowiązującymi na dzień zakończenia budowy, w terminie do dnia 30 września 2015 r. - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu swego postanowienia organ odwoławczy wyjaśnił, że w toku prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji ustalił, iż na opisanych działkach wybudowany został przez Spółdzielnię budynek mieszkalno-usługowy na podstawie decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia (...) marca 1998 r., znak: (...) (utrzymanej w mocy przez Wojewodę L. decyzją z dnia (...) maja 1998 r.) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Spółdzielni pozwolenia na budowę. Następnie, po uchyleniu wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Lublinie z dnia 10 czerwca 1999 r., sygn. akt II SA/Lu 811/98, obu wskazanych decyzji, obiekt realizowano na podstawie decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia (...) października 1999 r., znak: (...) (utrzymanej w mocy przez Wojewodę L. decyzją z dnia (...) października 1999 r., znak: (...)), którą udzielono Spółdzielni pozwolenia na dokończenie budowy. Obiekt wybudowany został, jak wskazał organ, z nieistotnymi odstępstwami od udzielonego pozwolenia na budowę, polegającymi na zmianie technologii wykonania niektórych elementów budowli, co inwestor udokumentował w przedłożonym rysunku zamiennym. W dniu 10 grudnia 1999 r. dokonano odbioru końcowego przedmiotowego budynku, zaś od dnia 3 stycznia 2000 r. budynek oddano do zasiedlenia (pismo Urzędu Miasta P. z dnia (...) maja 1999 r., znak: (...)).

Postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Lublinie z dnia 31 grudnia 1999 r., sygn. akt II SA 1271/99, wstrzymane zostało wykonanie decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę, a wyrokiem z dnia 19 lutego 2001 r., sygn. akt II SA/Lu 1271/99, Sąd ten uchylił obie wskazane wyżej decyzje zezwalające na dokończenie budowy omawianego budynku. Następnie, jak wyjaśnił organ odwoławczy, sprawa niniejsza była rozpatrywana kilkakrotnie przez organy nadzoru budowlanego, zaś wszystkie wydane dotychczas akty administracyjne były uchylane w administracyjnym toku instancji bądź przez sądy administracyjne.

W dniu (...) lutego 2015 r. organ drugiej instancji wydał decyzję znak: (...), którą uchylił decyzję organu pierwszej instancji z dnia (...) lipca 2013 r., znak: (...), odmawiającą nałożenia na Spółdzielnię obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych przy wskazanym budynku do stanu zgodnego z prawem. Organ odwoławczy stwierdził bowiem, że w zaskarżonej decyzji brak było odniesienia się do kwestii zgodności wykonanych robót budowlanych z obowiązującymi przepisami prawa, w tym z przepisami techniczno-budowlanymi, a także z innymi przepisami dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej, z uwzględnieniem dokumentacji powykonawczej, zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku WSA w Lublinie z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt II SA/Lu 24/10.

Rozpatrując sprawę po raz kolejny PINB w P., działając na podstawie art. 81c ustawy Prawa budowlanego, postanowieniem z dnia 15 maja 2015 r. zobowiązał Spółdzielnię do wykonania w zakreślonym terminie opinii technicznej omawianego budynku mieszkalno-usługowego, określającej jego zgodność z przepisami przeciwpożarowymi obowiązującymi na dzień zakończenia budowy.

Utrzymując w mocy postanowienie organu pierwszej instancji organ odwoławczy podkreślił, że stanowiący podstawę prawną tego postanowienia przepis art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego uzależnia wykorzystanie przez organ kompetencji w nim określonej od powzięcia przez organ uzasadnionych wątpliwości, co do jakości wyrobów budowalnych, robót budowlanych lub stanu technicznego obiektu budowlanego. Taka sytuacja, zdaniem organu, niewątpliwie ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, albowiem istnieją wątpliwości co do prawidłowości wykonania robót budowalnych pod względem ich zgodności z przepisami dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej. Pracownicy zatrudnieni w organie pierwszej instancji nie posiadają stosownych uprawnień zawodowych umożliwiających im ocenę zgodności wykonanych przez inwestora robót budowlanych w zakresie przepisów przeciwpożarowych, co uzasadniało nałożenie opisanego obowiązku na Spółdzielnię.

W skardze do Sądu S. K. wniósł o uchylenie wskazanych postanowień organów obu instancji. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie art. 12, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) poprzez niewykonanie wiążących wytycznych co do dalszego postępowania wynikających z wydanych w sprawie wyroków sądów. Skarżący podkreślił, że WINB (...) rozpatrując jego zażalenie naruszył art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ nie odniósł się należycie do podniesionych w nim zarzutów. Składając to zażalenie skarżący powoływał się na argumentację WSA w Lublinie zawartą w uzasadnieniu wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 24/10. W wyroku tym Sąd stwierdził, że "doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem oznacza obowiązek wykonania dokumentacji powykonawczej obejmującej pełną dokumentacją budowy oraz inwentaryzacją powykonawczą (art. 3 ust. 14 ustawy prawa bud.). Dokumentacja budowy wobec braku projektu budowlanego - powinna zawierać również takie elementy jak projekt budowlany. Dopiero taka dokumentacja powykonawcza pozwala na ostateczną decyzją, czy roboty budowlane, w tym wypadku budowa budynku zostały wykonane zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi odnoszącymi się do usytuowania budynku na działce. Pozwala wreszcie na oceną czy nie zostały naruszone usprawiedliwione interesy osób trzecich w obszarze oddziaływania obiektu".

Zdaniem skarżącego, skoro przedmiotowy budynek, co bezsporne, nie posiada dokumentacji budowlanej, to w pierwszej kolejności powinna zostać przeprowadzona jego inwentaryzacja. Nadto, jak wskazał, w zaskarżonym postanowieniu organ używa bez wskazania konkretnej daty określenia "dzień zakończenia budowy" dla oceny stanu prawnego budynku poprzez opinię techniczną. Wspomniane pojęcie nie występuje bezpośrednio w Prawie budowlanym. Zakończenie budowy jest przedmiotem tego postępowania i nie może tej daty określać osoba sporządzająca tylko opinię techniczną. Wobec powyższego w decyzji należy odnieść się do istniejącego porządku prawnego na dzień wykonania opinii na co wskazał WSA w Lublinie w wyroku II SA/Lu 24/10. Sąd ten stwierdził bowiem: "Przypomnieć trzeba, ze doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem oznacza stan obowiązujący w dacie podejmowania decyzji a nie stan zgodny z nieobowiązującym już pozwoleniem na budowę".

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone postanowienie prawa nie narusza.

Podkreślenia przede wszystkim wymaga, że w sprawie dotyczącej budynku mieszkalno-usługowego zlokalizowanego na działkach nr ewid.(...) i nr ewid.(...), położonych w P. przy ul. (...), sądy administracyjne orzekały już kilkakrotnie wskazując wymagany w tej sprawie tok postępowania.

Wskazać należy w szczególności, że wyrokiem z dnia 30 marca 2005 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SAB/Lu 5/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, uwzględniając skargę S. K. na bezczynność PINB w P. w niniejszej sprawie, zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego dotyczącego zbadania legalności przedmiotowego budynku. Sąd stwierdził, że w sytuacji występującej w sprawie - wobec braku ostatecznej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę oraz decyzji nakazującej rozbiórkę - obowiązkiem organów nadzoru budowlanego było podjęcie działań mających na celu doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem, w szczególności poprzez wydanie orzeczenia na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 216 z późn. zm.).

W konsekwencji tego wyroku organ wydawał szereg decyzji na podstawie wskazanego przez Sąd przepisu i były one wielokrotnie uchylane przez organ odwoławczy i WSA w Lublinie. Mianowicie decyzjami z dnia (...) maja 2005 r., z dnia (...) grudnia 2006 r., z dnia (...) kwietnia 2007 r. organ pierwszej instancji odmówił nałożenia na inwestora obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych na przedmiotowym obiekcie robót do stanu zgodnego z prawem, zaś decyzjami - odpowiednio - z dnia (...) listopada 2005 r., z dnia (...) lutego 2007 r. (skargę na tę decyzję WSA w Lublinie oddalił wyrokiem z dnia 21 września 2007 r., sygn. akt II SA/Lu 330/07) i z dnia (...) lipca 2007 r. - WINB (...) uchylił te decyzje i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Wprawdzie decyzją z dnia (...) października 2009 r. WINB (...) utrzymał w mocy kolejną odmowną decyzję organu pierwszej instancji z dnia (...) maja 2009 r., jednak obie wspomniane decyzje zostały uchylone wyrokiem WSA w Lublinie z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt II SA/Lu 24/10.

Poza sporem jest też, że orzekając w sprawie ponownie organ pierwszej instancji decyzją z dnia (...) lipca 2011 r. nałożył na Spółdzielnię obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych przy zrealizowanym budynku do stanu zgodnego z prawem poprzez wykonanie dokumentacji powykonawczej obejmującej pełną dokumentację budowy oraz inwentaryzację geodezyjną powykonawczą powyższego budynku, a organ odwoławczy decyzją z dnia (...) sierpnia 2011 r. utrzymał tę decyzję w mocy. Wyrokiem z dnia 22 marca 2012 r., II SA/Lu 856/11 WSA w Lublinie uchylił jednak decyzje organów obu instancji. Sąd stwierdził, że "organ naruszył art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, bowiem nałożenie obowiązku wykonania określonych czynności w rozumieniu tego przepisu nie może ograniczać się do nakazania inwestorowi (właścicielowi lub zarządcy obiektu budowlanego) przedstawienia określonej dokumentacji, ale musi wskazywać przede wszystkim konkretne czynności faktyczne, mające na celu doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Decyzja wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nie może więc ograniczać się do nałożenia obowiązku dostarczenia dokumentów, ekspertyz i ocen, bowiem nakaz nakładany w trybie tego przepisu nie ma charakteru procesowego i nie służy celom dowodowym. Żądanie nadesłania wskazanej dokumentacji organ powinien był natomiast formułować w oparciu o przepisy postępowania dowodowego".

Niekwestionowanym jest również, że rozpoznając sprawę po raz kolejny organ pierwszej instancji wydał - na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane decyzję z dnia (...) kwietnia 2013 r. o nałożeniu na inwestora obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego przedmiotowego obiektu wraz z projektem zagospodarowania terenu, uwzględniającego wszystkie zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Organ odwoławczy decyzją z dnia (...) czerwca 2013 r. uchylił tę decyzję stwierdzając, że przepis art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego ma zastosowanie wyłącznie w razie stwierdzenia istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego, a taka sytuacja w niniejszej sprawie nie została potwierdzona. Przedmiotowy obiekt został bowiem zrealizowany zgodnie z pozwoleniem na budowę tj. z nieistotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu.

Oddalając skargę na decyzję organu drugiej instancji z dnia (...) czerwca 2013 r. prawomocnym wyrokiem z dnia 10 lipca 2014 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 759/13, WSA w Lublinie stwierdził, że "niniejsze postępowanie prowadzone było w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy, w którym - jak wynika z powołanych przepisów - nie jest badana kwestia istotnego bądź nieistotnego odstąpienia przez inwestora od zatwierdzonego pozwolenia na budowę lub innych warunków tego pozwolenia. Prowadzenie obecnie postępowanie na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy jest nie tylko niedopuszczalne ze względu na związanie organów i Sądu wydanymi w tej sprawie wyrokami Sądu, ale również niemożliwe ze względu na brak ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Jak bowiem wynika z akt sprawy, wyrokiem z dnia 10 czerwca 1999 r., sygn. akt II SA/Lu 811/98 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie uchylił decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia (...) marca 1998 r. oraz utrzymującą ją w mocy decyzję Wojewody L. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Spółdzielni Mieszkaniowej (...) w P. pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Na obecnym etapie postępowania nie ma więc wiążącej dokumentacji projektowej, na co wskazywał także WSA w Lublinie w wyroku z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt II SA/Lu 24/10, nie można zatem mówić o istotnych bądź nieistotnych od niej odstępstwach".

W związku z tym, jak stwierdził Sąd, "z tych względów prawidłowo organ odwoławczy uchylił wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy decyzję organu pierwszej instancji, wskazując na konieczność prowadzenia postępowania w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane".

Z powyższego wynika, że w myśl art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) w rozpoznawanej sprawie zostało wiążąco rozstrzygnięte, że prowadzone przez organy nadzoru budowlanego postępowanie administracyjne dotyczące doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem robót budowlanych polegających na budowę opisanego wyżej budynku mieszkalno-usługowego winno się toczyć w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

Zgodnie z tym przepisem organ nadzoru budowlanego, w drodze decyzji, nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania.

W orzecznictwie sądowym i w doktrynie ugruntowane jest stanowisko, że organy nadzoru budowlanego, nakładając w decyzji, wydanej na podstawie wspomnianego przepisu, obowiązek "wykonania określonych czynności", nie mogą zobowiązywać do przedstawienia określonych dokumentów uzupełniających materiał dowodowy sprawy, inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych, ekspertyz, opinii itp. Wskazuje się, że do takich celów nie służy decyzja administracyjna, która powinna rozstrzygać sprawę co do jej istoty (art. 104 k.p.a.). Ponadto poprzez wydanie decyzji w takim kształcie organ pozbawiałby się możliwości merytorycznego zakończenia sprawy, gdyż nie miałby już kompetencji do wydania następnej decyzji w tej sprawie (zob. wyrok WSA w Warszawie z 4 października 2004 r., IV SA 2050/03, wyrok WSA w Warszawie z 29 października 2004 r., IV SA 1856-1859/03, wyrok NSA z 3 listopada 2005 r., II OSK 163/05, wyrok NSA z 25 lipca 2006 r., II OSK 995/05, wyrok NSA z 23 stycznia 2007 r., II OSK 191/06, wyrok WSA w Białymstoku z 19 czerwca 2008 r., II SA/Bk 208/08, wyrok WSA w Warszawie z 26 sierpnia 2008 r., VII SA/Wa 784/08, wyrok WSA w Warszawie z 22 października 2009 r., VII SA/Wa 1043/09 - niepubl., dostępne w CBOSA; A. Gliniecki w: Prawo budowlane. Komentarz, pod red. A. Glinieckiego, Warszawa 2014, s. 683).

W związku z tym w orzecznictwie sądowym przyjęto pogląd, że pojęcie "czynności" należy w takiej sytuacji raczej rozumieć w znaczeniu materialnoprawnym, a nie procesowym. To zaś oznacza, że właściwym przepisem, w oparciu o który można żądać uzupełnienia określonych dokumentów, jest art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego (por. A. Gliniecki, jw.).

W świetle tego ostatniego przepisu, organy nadzoru budowlanego, w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, mogą nałożyć, w drodze postanowienia, na uczestników procesu budowlanego, właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego, obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Koszty ocen i ekspertyz ponosi osoba zobowiązana do ich dostarczenia.

Podkreślenia wymaga, że wydane na podstawie powołanego przepisu postanowienie ma charakter dowodowy, a to znaczy, że postępowanie, w którym jest ono podejmowane stanowi część innego toczącego się postępowania przewidzianego w prawie budowlanym, bądź jest elementem wyjaśnienia przez organ okoliczności, które mogłyby uzasadniać wszczęcie takiego postępowania (wyrok NSA z dnia 26 sierpnia 2009 r., II OSK 1324/2008, CBOSA).

Zauważyć przy tym należy, że powołany przepis ma charakter uznaniowy, a więc mieści się w ramach tzw. uznania administracyjnego zarówno co do zaistnienia "uzasadnionych wątpliwości", jak i wyboru żądania oceny technicznej lub ekspertyzy (wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2012 r., II OSK 2075/11, CBOSA).

Zdaniem Sądu prawidłowo stwierdziły organy obu instancji, że w niniejszej sprawie zaistniała podstawa do zobowiązania Spółdzielni Mieszkaniowej (...) w P. do przedłożenia - w zakreślonym terminie - opinii technicznej budynku mieszkalno-usługowego zlokalizowanego na działkach nr ewid.(...) i nr ewid.(...), położonych w P. przy ul. (...), celem określenia zgodności budowy tego budynku z przepisami przeciwpożarowymi obowiązującymi na dzień zakończenia budowy. Nie budzi wątpliwości Sądu, że z uwagi na charakter zrealizowanych przez Spółdzielnię robót budowlanych polegających na budowie wspomnianego wielorodzinnego budynku mieszkalno-usługowego, wybudowanego kilkanaście lat przed datą wydania zaskarżonego postanowienia w oparciu o pozwolenie na budowę z dnia 25 marca 1998 r., koniecznym było dokonanie wnikliwej oceny stanu technicznego tego obiektu, zwłaszcza w kontekście wymogów bezpieczeństwa przeciwpożarowego.

Podkreślenia wymaga, że w chwili obecnej Spółdzielnia nie legitymuje się prawomocną decyzją zatwierdzającą projekt budowlany wykonanego budynku i udzielającą jej pozwolenia na jego budowę. Niewątpliwie Spółdzielnia nie posiada też pozwolenia na dokończenie budowy przedmiotowego budynku mieszkalno-usługowego, z uwagi na wyeliminowanie z obrotu prawnego tychże decyzji w toku postępowania w niniejszej sprawie.

Trafnie zatem organy, mając wątpliwości co do prawidłowości wykonanych robót budowlanych pod względem przeciwpożarowym, oceniły, iż zachodzi konieczność sprawdzenia, czy wykonane roboty budowlane nie odbiegają w sposób istotny od przepisów, w tym zwłaszcza od przepisów regulujących zasady ochrony przeciwpożarowej. W niniejszej sprawie nie było kwestionowane, że organy nadzoru budowlanego orzekające w sprawie nie były uprawnione do ustalenia - we własnym zakresie - spełnienia przez inwestora wymogów w zakresie przepisów przeciwpożarowych. Pracownicy zatrudnieni w organach nie posiadali bowiem stosownych uprawnień zawodowych umożliwiających im ocenę zgodności wykonanych przez inwestora w zakresie przepisów przeciwpożarowych. Oczywistym jest zaś, że rozstrzygnięcie wątpliwości w tej kwestii ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia postępowania legalizacyjnego prowadzonego w niniejszej sprawie w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Skoro zatem zaistniały uzasadnione wątpliwości dotyczące wykonanych przez Spółdzielnię robót budowlanych, to obowiązkiem organów było nałożenie na nią opisanego obowiązku.

Z powyższego wynika, że niezasadne były zatem zarzuty podniesione w skardze, albowiem opisana kwestia, która na obecnym etapie postępowania naprawczego wymaga wyjaśnienia, ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie Sądu, wykonana przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia opinia techniczna w zakresie zgodności omawianego budynku z wymogami ochrony przeciwpożarowej, uwzględniająca stan tego budynku istniejący w chwili obecnej, pozwoli na rozstrzygnięcie, czy możliwym jest prowadzenie dalszych działań - w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego - zmierzających do doprowadzenia opisanego budynku do stanu zgodnego z prawem. Trzeba mieć przy tym na względzie, że sporządzenie żądanej przez organy opinii technicznej wykonanej przez osobę posiadającą wymaganą wiedzę specjalistyczną, następuje na koszt inwestora. Z art. 81c ust. 4 ustawy wynika, że w razie zaś niedostarczenia w wyznaczonym terminie żądanej ekspertyzy bądź w razie ekspertyzy, które niedostatecznie wyjaśnia sprawę będącą jej przedmiotem, organ nadzoru budowlanego będzie uprawniony zlecić wykonanie tej ekspertyzy bądź wykonanie dodatkowej ekspertyzy na koszt Spółdzielni.

Podkreślenia więc wymaga, że dopiero po dostarczeniu omawianej ekspertyzy organy nadzoru budowlanego będą dysponowały materiałem dowodowym, który umożliwi im ocenę zasadności działań zmierzających do doprowadzenia obiektu do należytego stanu technicznego i wydania stosownej decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Z tego wynika, że przedwczesne są zarzuty skarżącego dotyczące niewykonania wiążących zaleceń wynikających z wydanych w sprawie wyroków sądów administracyjnych. Wskazać należy, że wykonana - na żądanie organów - opinia techniczna pozwoli organom na podjęcie stosownych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem omawianego budynku.

Niezasadne były też pozostałe zarzuty skarżącego. Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 12 k.p.a. (zasady szybkości postępowania), art. 80 k.p.a. (zasady swobodnej oceny dowodów) oraz art. 107 § 3 w zw. z 126 k.p.a. (wskazujących wymogi uzasadnienia postanowienia), w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) skargę oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.