Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 769946

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie
z dnia 30 sierpnia 2010 r.
II SA/Lu 452/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Referendarz sądowy Jarosław Harczuk (sprawozdawca).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. N. i W. N. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi E. N. i W. N. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...), Nr (...) w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia środka odwoławczego w sprawie nakazania doprowadzenia obiektu do należytego stanu technicznego postanawia odmówić przyznania prawa pomocy.

Uzasadnienie faktyczne

Skarżący E. i W. małżonkowie N. na urzędowych formularzach wniosku o przyznanie prawa pomocy symbol PPF wnieśli o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.

Skarżący wezwani do nadesłania dokumentów źródłowych wskazujących na wysokość ich dochodów w kwocie netto, wyciągu z rachunku bankowego oraz umowy kredytowej spłacanego kredytu bankowego wezwań nie wykonali.

Uzasadnienie prawne

Referendarz sądowy stwierdził, że:

Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ustalenie wystąpienia przesłanek z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. wymaga porównania realnych możliwości finansowych strony wnoszącej o przyznanie prawa pomocy z wysokością obciążeń finansowych związanych z postępowaniem.

W ocenie referendarza sądowego w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie można przyjąć, że skarżący wykazali, iż nie są w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów niniejszego postępowania bądź aby poniesienie pełnych kosztów niniejszego postępowania spowodowało uszczerbek w ich kosztach utrzymania koniecznego. Już tylko na podstawie oświadczeń skarżących znajdujących się na urzędowych formularzach wniosku o przyznanie prawa pomoc stwierdzić można, że posiadają oni stałe źródła dochodu. Wyklucza to możliwość przyznania im prawa pomocy w zakresie całkowitym. Nie można bowiem przyjąć aby nie posiadali ona żadnych środków finansowych. Za oceną tą przemawia także i to, że dochód skarżących pozwala im nie tylko ponosić koszty utrzymania koniecznego, ale i spłacać kredyt bankowy. Nie można także przyjąć aby skarżący wykazali, że zasługują na przyznanie im prawa pomocy w zakresie częściowym. Przede wszystkim nie wykazali oni wysokości swoich dochodów w kwotach netto co uniemożliwia ocenę ich realnych możliwości finansowych (por. tezę 1 postanowienia NSA z dnia 8 lipca 2009 r., sygn. akt II GZ 151/09 - Lex nr 552786). Brak możliwości oceny realnych możliwości finansowych skarżących jest również konsekwencją tego, że uchylili się oni od nadesłania wyciągu z posiadanego rachunku bankowego, co wykluczyło ustalenie ich aktualnej kondycji finansowej oraz nadesłania umowy kredytowej. Ten ostatni dokument źródłowy pozwoliłby na ustalenie warunków na jakich przyznany został skarżącym kredyt. Tym samym dokument ten pozwoliłby na ustalenie tego czy skarżący mają możliwość czasowego zawieszenia jego spłaty i tym samym pozyskania środków finansowych na ponoszenie kosztów niniejszego postępowania. Nienadesłanie przez skarżących powyższych dokumentów uniemożliwia ustalenie ich realnych możliwości finansowych oraz porównanie realnych możliwości finansowych do obciążeń finansowych związanych z niniejszym postępowaniem a zarazem ustalenie tego czy poniesienie pełnych kosztów postępowania spowoduje uszczerbek w kosztach utrzymania koniecznego dla skarżących.

Na zakończenie powyższych rozważań odnieść należy się do skuteczności doręczeń wezwań do nadesłania dokumentów źródłowych i dodatkowych oświadczeń. Otóż o ile doręczenie wezwania skarżącemu nie budzi wątpliwości co do jego prawidłowości to wątpliwość taka powstaje w przypadku doręczenia dokonanego do rąk skarżącej. Potwierdzenie odbioru wezwania przez skarżącą nie zawiera bowiem daty doręczenia własnoręcznie napisanej przez skarżącą. Jednak ze względu na to, że z treści wezwania doręczonego skarżącemu jednoznacznie wynika, iż do nadesłania tych samych dokumentów źródłowych zobowiązana jest także jego małżonka, a skarżący prowadzą wspólne gospodarstwo domowe, jak i ze względu na to, że na potwierdzeniu odbioru wezwania przez skarżącą znajduje się jej własnoręczny podpis referendarz sądowy uznał, iż skarżąca zapoznała się z treścią wezwania a przynajmniej z treścią tą zapoznać się mogła. Dlatego referendarz sądowy przyjął, że na skarżącej również spoczywał obowiązek wykonania wezwania do nadesłania dokumentów źródłowych i dodatkowych oświadczeń.

Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.