Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1801661

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie
z dnia 21 kwietnia 2015 r.
II SA/Lu 444/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Czaja.

Sędziowie WSA: Robert Hałabis (sprawozdawca), Bogusław Wiśniewski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi D. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) r., nr (...) w przedmiocie zasiłku celowego

I.

oddala skargę;

II.

przyznaje (...) J. C. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję z dnia (...) nr (...), wydaną z upoważnienia Prezydenta M. B. P. przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. P., odmawiającą przyznania D. G. zasiłku celowego na spłatę zadłużenia w opłatach za "czynsz mieszkaniowy".

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wyjaśniło, że D. G. podaniem z dnia 7 listopada 2013 r. zwrócił się do organu I instancji o przyznanie zasiłku celowego oraz zasiłku okresowego na zapłacenie rachunku za prąd, zaległego czynszu za mieszkanie oraz bieżących opłat - przez okres zimowy. Wniosek uzasadnił tym, że od listopada 2013 r. nie otrzymuje już zasiłku pielęgnacyjnego, a jedynym źródłem utrzymania jego rodziny jest zasiłek rodzinny pobierany na córkę W. Środki te - jak wskazał - nie wystarczają na zabezpieczenie nawet niezbędnych potrzeb rodziny, nie mówiąc już o opłaceniu rachunków za mieszkanie, czy też zakup butli z gazem.

Podczas wywiadu środowiskowego wnioskodawca sprecyzował swoje żądanie wskazując, że oczekuje zasiłku celowego na uregulowanie zadłużenia w opłatach czynszu mieszkaniowego oraz zasiłku okresowego na potrzeby bytowe, to jest na zakup żywności oraz na bieżące opłaty za prąd i czynsz. Zgłosił również wniosek o przyznanie pomocy w formie zakupu córce obiadów w szkole.

Organ I instancji - rozstrzygając sprecyzowane żądanie - odmówił przyznania D. G. "zasiłku celowego na spłatę zadłużenia w opłatach za czynsz mieszkaniowy".

W uzasadnieniu tego stanowiska organ stwierdził, że rodzina spełnia ustawowe kryterium dochodowe określone w art. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy o pomocy społecznej, które dla trzyosobowej rodziny wynosi (...) zł, bowiem dochód w postaci zasiłku pielęgnacyjnego wnioskodawcy i zasiłku rodzinnego przyznanego jego córce wynosi łącznie (...) zł. Pomimo tego, organ uznał za niezasadne przyznanie zasiłku celowego na spłatę zadłużenia w opłatach mieszkaniowych uznając, że jest to potrzeba przewidywalna i stała, a rodzina strony winna była tak gospodarować środkami pieniężnymi (zwłaszcza, gdy żona wnioskodawcy pracowała), aby należności te regulować na bieżąco. Ponadto konieczność pokrycia zaległości w opłatach mieszkaniowych nie mieści się w pojęciu niezbędnej potrzeby bytowej, o której mowa w art. 39 oraz art. 3 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Organ wziął również pod uwagę, że najemcą lokalu mieszkalnego zamieszkiwanego przez wnioskodawcę i jego rodzinę jest jego matka i to na niej ciąży obowiązek regulowania opłat mieszkaniowych.

Podkreślono również, że rodzina wnioskodawcy nie jest pozbawiona wsparcia środkami pomocy społecznej, gdyż w okresie od listopada do grudnia 2013 r. miała przyznany zasiłek okresowy w wysokości po (...) zł miesięcznie oraz pomoc w formie zakupu córce obiadów w szkole od stycznia do czerwca 2014 r.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji (którym strona jednocześnie zaskarżyła wydaną w odrębnym postępowaniu decyzję o odmowie przyznania zasiłku okresowego), D. G. podniósł, że zawarte w niej argumenty nie mają oparcia w przepisach ustawy o pomocy społecznej, są niewystarczające i niezgodne ze stanem faktycznym. Wyjaśnił, że z poprzednio otrzymanego zasiłku okresowego zapłacił czynsz za lokal mieszkalny za listopad i grudzień 2013 r. i tym samym ograniczył środki na utrzymanie siebie i rodziny. Zwrócił też uwagę, że organ I instancji jedną decyzją przyznał mu pomoc na produkty spożywcze i potrzeby bytowe, a jednocześnie odrębną decyzją odmówił przyznania zasiłku celowego na opłacenie czynszu, co według niego wydaje się jednak priorytetową potrzebą bytową zwłaszcza, że jest okres zimowy. Ponadto zakwestionował twierdzenie organu I instancji, iż głównym najemcą zajmowanego przez jego rodzinę lokalu mieszkalnego jest jego matka T. G., gdyż umowa najmu lokalu mieszkalnego został już skutecznie wypowiedziana, a on wraz z rodziną zajmuje ten lokal bezumownie.

Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie znalazło podstaw prawnych do jego uwzględnienia, a tym samym do uchylenia rozstrzygnięcia organu I instancji.

Kolegium podzieliło stanowisko tego organu, że skarżący spełnia wymogi dochodowe do przyznania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Odnośnie zaś przesłanek niedochodowych zwrócono uwagę, że organ I instancji w podstawie prawnej rozstrzygnięcia wymienił przepis art. 7 pkt 4 i 5 ustawy (bezrobocie i niepełnosprawność), jednakże w uzasadnieniu decyzji nie ocenił, jakie okoliczności świadczą o występowaniu takich właśnie przesłanek. Wprawdzie z materiału dowodowego wynika, że D. G. legitymuje się orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w P. z dnia (...) o zaliczeniu go do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, a jego żona jest zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w B. P. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, lecz nie zostało przy tym ustalone, czy istnieją okoliczności przemawiające za uznaniem, że z powodu niepełnosprawności i bezrobocia rodzinie wnioskodawcy mogłoby być przyznane świadczenie z pomocy społecznej. Tym niemniej - w ocenie Kolegium - uchybienie w powyższym zakresie (art. 7 i 107 § 3 k.p.a.), nie powoduje jednak potrzeby uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia, bowiem zasiłek celowy na spłatę zadłużenia w opłatach mieszkaniowych i tak nie może być przyznany, skoro sprzeciwia się temu zasada ogólna pomocy społecznej określona w art. 3 ust. 1 ustawy i przepis szczególny, to jest art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej.

Kolegium podkreśliło, że skarżący podczas wywiadu środowiskowego jednoznacznie sprecyzował, iż oczekuje "przyznania zasiłku celowego na pomoc w spłacie zadłużenia w opłatach czynszu mieszkaniowego". Z akt sprawy wynika natomiast, że dotyczy to zadłużenia z tytułu opłat za lokal mieszkalny położony przy ul. (...) w B. P., z którego skarżący korzysta bezumownie. Najemcą tego lokalu była matka skarżącego, jednocześnie w nim jednak nie zamieszkując. W mieszkaniu tym zamieszkiwał natomiast skarżący z rodziną i był w nim zameldowany na pobyt czasowy. Umowa najmu z dnia 20 marca 1997 r. została wypowiedziana matce skarżącego jako najemcy przez Z. Sp. z o.o. w B. P. pismem z dnia 3 grudnia 2012 r., z powodu ponad trzymiesięcznych zaległości w opłatach czynszowych. Zarządca nie wyraził też zgody na cofnięcie wypowiedzenia (pismo Z. z dnia 23 stycznia 2013 r.), pomimo uregulowania zadłużenia z uwagi m.in. na to, że najemca nie daje rękojmi płacenia należności na bieżąco i w przyszłości. Pismem z dnia 29 listopada 2013 r. ((...) (...) wezwał matkę skarżącego do dobrowolnego opróżnienia zajmowanego bezumownie lokalu mieszkalnego informując jednocześnie, że aktualne zadłużenie za bezumowne korzystanie z lokalu wynosi (...) zł plus odsetki w wysokości (...) zł.

Kolegium ostatecznie uznało, że co do zasady regulowanie opłat związanych z utrzymaniem lokalu mieszkalnego przez najemcę solidarnie z osobami stale zamieszkującymi, w tym opłacanie czynszu, może być uznane za "niezbędną potrzebę bytową", gdyż konsekwencją nieuiszczania takich opłat może być pozbawienie mieszkania. Skoro jednak umowa najmu lokalu mieszkalnego, w którym skarżący zamieszkuje, została już wypowiedziana czyli matce skarżącego jako najemcy, a sam skarżący nie jest najemcą lokalu i nie ma innego tytułu prawnego do jego zamieszkiwania, nie sposób przyjąć, by nieuregulowanie przedmiotowych opłat groziło mu utratą prawa do lokalu. Niezależnie bowiem od tego, czy opłaty te zostaną uregulowane, czy też nie, jest on zobowiązany razem z matką - która była najemcą - do opuszczenia lokalu i przekazania go do dyspozycji zarządcy. Przyznanie stronie w tej sytuacji pomocy na uregulowanie zaległych opłat - w ocenie organu II instancji - nie doprowadziłoby zatem do poprawy sytuacji mieszkaniowej skarżącego, lecz w istocie stanowiłoby pomoc dla wierzyciela strony, czyli Z. Sp. z o.o. w B. P.

Kolegium zaznaczyło, że sprawa bieżących opłat za bezumowne korzystanie z lokalu jest rozpatrywana w odrębnym postępowaniu o przyznanie zasiłku okresowego. Przedmiotem sprawy niniejszej jest zaś wyłącznie wniosek o przyznanie pomocy na uregulowanie zaległości w tych opłatach.

Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że rodzina skarżącego ma możliwość uregulowania swojej sytuacji mieszkaniowej poprzez zamieszkanie u matki M. G., przy ul. (...) w B. P., co wynika z oświadczenia M. G. z dnia 3 kwietnia 2013 r., gdzie zresztą jest ona zameldowana na pobyt stały wraz z córką. Ponadto D. G. jest zameldowany na pobyt stały w W. P. i nie wykazał, aby nie mógł tam zamieszkać w razie takiej potrzeby.

W konkluzji Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, iż przyznanie D. G. zasiłku celowego na spłatę zadłużenia w opłatach za bezumowne korzystanie z lokalu mieszkalnego byłoby niezgodne z zasadą pomocniczości państwa dla obywateli, wyrażoną w art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej.

We wskazanych okolicznościach skarżący D. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego, domagając się jej uchylenia oraz stwierdzenia, że "nie wyczerpuje ona znamion podania z dnia 27 listopada 2013 r.". Skarżący zarzucił, że organy nie odniosły się do zawartego w tym podaniu wniosku o udzielenie pomocy na "zapłatę światła", jak też nie rozpatrzyły podania "w kierunku opłat bieżących za lokal".

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutów skargi organ stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. Podkreślił, że wniosek skarżącego z dnia 27 listopada 2013 r. został rozpatrzony zgodnie z jego treścią, przy uwzględnieniu jego modyfikacji dokonanej przez stronę podczas wywiadu środowiskowego z dnia 18 grudnia 2013 r.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest w sposób oczywisty bezzasadna.

Zgodnie z przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając skargę według kryteriów określonych powołanym przepisem należy jednoznacznie stwierdzić, że jest ona bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Materialnoprawną podstawę kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (j.t. Dz. U. z 2015 r. poz. 163 z późn. zm., dalej jako "u.p.s."). Zgodnie z jej art. 39 ust. 1, w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek ten może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (art. 39 ust. 2 u.p.s.).

Jakkolwiek powyższe wyliczenie ma charakter przykładowy, to jednak w świetle art. 39 ust. 1 u.p.s. nie budzi wątpliwości, że zasiłek celowy może być przyznany na zaspokojenie jedynie takiej potrzeby, która ma charakter "niezbędnej potrzeby bytowej". Stanowisko to potwierdza treść zasad ogólnych pomocy społecznej. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 u.p.s., celem pomocy społecznej jest zaspokajanie niezbędnych potrzeb życiowych osób i rodzin oraz umożliwienie im bytowania w warunkach odpowiadających godności człowieka. Według zaś art. 3 ust. 4 u.p.s., potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej.

Kryteria uprawniające do świadczeń z pomocy społecznej zostały dodatkowo ściśle określone w przepisie art. 8 ust. 1 u.p.s. Przepis ten ogranicza dostęp świadczeń z pomocy społecznej, wprowadzając tzw. kryterium dochodowe, które w przypadku trzyosobowej rodziny wynosi (...) zł (pkt 3). Pomoc społeczna nie została tym samym oparta na zasadzie powszechności.

W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje to, że dochód trzyosobowej rodziny skarżącego wynosi łącznie (...) zł, zatem nie przekracza kryterium dochodowego określonego w art. 8 ust. 1 pkt 3 u.p.s. Dlatego istota sporu sprowadzała się do oceny, czy zgłoszona przez skarżącego potrzeba związana z koniecznością uregulowania zaległości w opłatach za korzystanie z zajmowanego lokalu mieszkalnego, może być uznana za niezbędną potrzebę bytową w rozumieniu powołanych wyżej przepisów ustawy o pomocy społecznej, która to potrzeba może być zaspokojona poprzez przyznanie stronie zasiłku celowego ze środków pomocy społecznej.

Na gruncie tej sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze powyższą kwestię oceniło negatywnie, zaś Sąd w pełni tego rodzaju stanowisko organu podziela.

Możliwość zakwalifikowania konieczności spłaty zaległości czynszowych, czy też innych należności powstałych w związku z użytkowaniem mieszkania jako "niezbędnej potrzeby bytowej" w rozumieniu art. 39 ust. 1 u.p.s., jest różnie oceniana w orzecznictwie sądowoadministracyjnym.

W wyroku z dnia 10 stycznia 2013 r. (sygn. akt I OSK 1462/12, LEX nr 1341442) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, iż zasiłek celowy, co do zasady, jest związany głównie z bieżącymi, aktualnymi potrzebami osoby ubiegającej się o pomoc społeczną. Do takich potrzeb można zaliczyć opłacenie bieżącego czynszu, jednak nie można do nich zaliczyć spłaty zadłużenia czynszowego powstałego wskutek długotrwałego nieregulowania opłat czynszowych. W podobnym tonie NSA wypowiedział się w wyroku z dnia 30 września 2008 r. (sygn. akt I OSK 1451/07, LEX nr 489096) wskazując, że w kategorii celów pomocy społecznej, o których stanowi art. 39 ust. 2 u.p.s., nie mieści się przyznanie zasiłku celowego na spłatę zadłużenia powstałego wskutek nieuregulowania należności za zużycie wody.

Przeciwne stanowisko NSA wyraził natomiast m.in. w wyrokach: z dnia 12 października 2007 r. (sygn. akt I OSK 45/07, LEX nr 328485) oraz z dnia 8 maja 2008 r. (sygn. akt I OSK 1174/07, LEX nr 499750), w których przyjęto, że spłata zaległości czynszowych (ewentualnie zaciągniętej na ten cel pożyczki) może być uznana za niezbędną potrzebę bytową w rozumieniu art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. i tym samym może być przedmiotem świadczenia w formie zasiłku celowego.

Na gruncie niniejszej sprawy ocena powyższych stanowisk prezentowanych w judykaturze ma jednak charakter drugorzędny, bowiem przywołane orzeczenia odnosiły się do odmiennych okoliczności faktycznych.

Ostatecznie, gdyby nawet przyjąć, że spłata zaległości w opłatach związanych z korzystaniem z lokalu mieszkalnego, co do zasady może być przedmiotem wsparcia w formie zasiłku celowego, to i tak w sytuacji, w jakiej znajduje się rodzina skarżącego, zasada ta w okolicznościach faktycznych tej sprawy nie będzie miała zastosowania.

Jak bowiem prawidłowo ustaliły organy obu instancji, wniosek skarżącego dotyczył zadłużenia powstałego z tytułu opłat związanych z korzystaniem z lokalu mieszkalnego, położonego przy ul. (...) w B. P. Tymczasem rodzina skarżącego z mieszkania tego korzysta bezumownie, zaś najemcą tego lokalu była jedynie matka skarżącego, nie zaś skarżący. Umowa najmu lokalu mieszkalnego została najemcy (matce skarżącego) wypowiedziana na podstawie art. 11 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 150 z późn. zm.) przez Z. w B. P. pismem z dnia 3 grudnia 2012 r., znak: (...), z powodu ponad trzymiesięcznych zaległości w opłacaniu czynszu (k. 19 akt adm.). Ponadto, co istotne na gruncie rozpatrywanej sprawy, Zarządca nie wyraził zgody na cofnięcie tego wypowiedzenia, nawet gdyby dotychczasowe zadłużenie powstałe z tytułu użytkowania mieszkania zostało przez najemcę w całości spłacone. Stwierdził bowiem, że najemca nie daje rękojmi, iż będzie w przyszłości na bieżąco regulować należności związane z korzystaniem z lokalu mieszkalnego. Powyższe wynika wprost z pisma Prezesa Z. Sp. z o.o. w B. P. z 23 stycznia 2013 r., skierowanego do T. G. (k. 3 akt adm.).

W świetle takich ustaleń należy zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że konieczności partycypacji przez rodzinę skarżącego w spłacie należności związanych z użytkowaniem zajmowanego mieszkania, w tej konkretnej sytuacji nie sposób uznać za "niezbędną potrzebę bytową". Niezbędna potrzeba to bowiem taka, bez zaspokojenia której osoba nie może egzystować, albowiem zagrożone są warunki jej istnienia. Dlatego zaspokojenie wierzytelności na rzecz Z. Sp z o.o. - wobec dokonanego już wypowiedzenia umowy najmu - w żaden zaś sposób nie przyczyniłoby się do dalszego zapewnienia rodzinie skarżącego możliwości korzystania z dotychczas zajmowanego mieszkania. Tym samym udzielenie rodzinie skarżącego wnioskowanego wsparcia pozostawałoby bez wpływu na kwestię zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych jego rodziny, a rzeczywistym beneficjentem takiej pomocy - jak słusznie uznało Kolegium - byłby wierzyciel należności z tytułu czynszu wynikającego z korzystania z lokalu mieszkalnego.

Przekonanie organu II instancji, iż zgłoszona przez stronę potrzeba w postaci konieczności spłaty zadłużenia związanego z korzystaniem z mieszkania nie może być uznana za niezbędną potrzebę bytową, dodatkowo wzmacnia ustalenie oparte na oświadczeniu żony skarżącego M. G. z dnia 3 kwietnia 2013 r. (k. 4 akt adm.). Z oświadczenia tego wynika bowiem, że rodzina strony ma możliwość zamieszkania u matki M. G., co z kolei oznacza, że niezależenie od tego, czy przedmiotowe zadłużenie zostanie spłacone, potrzeby mieszkaniowe tej rodziny będą zapewnione. Tym samym przyznanie stronie wnioskowanego świadczenia w istocie pozostawałoby bez wpływu na kwestię zaspokojenia owych potrzeb.

Trzeba też zwrócić uwagę na to, że umowa najmu lokalu to cywilnoprawny stosunek zobowiązaniowy pomiędzy stronami tej umowy. Na jego podstawie zobowiązanym do dokonywania opłat związanych z korzystaniem z lokalu mieszkalnego względem wynajmującego wierzyciela jest najemca, nie zaś inne osoby. Tym samym zobowiązanie to obciąża co do zasady najemcę, nie zaś inne osoby korzystające z lokalu mieszkalnego. Zupełnie odrębną kwestią są zaś rozliczenia kosztów umowy najmu pomiędzy najemcą lokalu a innymi osobami korzystającymi z lokalu. Po wygaśnięciu zaś umowy najmu lokalu mieszkalnego "czynsz najmu lokalu" w ogóle jako zobowiązanie umowne przestaje istnieć, natomiast wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z cudzej rzeczy przybiera charakter roszczenia odszkodowawczego.

Wobec powyższego należało zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym przez organ w zaskarżonej decyzji, że przyznanie skarżącemu zasiłku celowego na spłatę zadłużenia w opłatach za bezumowne korzystanie z lokalu, byłoby niezgodne z zasadą pomocniczości państwa, a dodatkowo wykraczałoby poza dyspozycję art. 39 ust. 1 u.p.s.

Niezależnie od tego wypada podkreślić, że nawet spełnienie przez wnioskodawcę wszystkich ustawowych przesłanek do otrzymania świadczenia, o którym mowa w powołanym przepisie, nie przesądzałoby o uwzględnieniu jego wniosku. Należy bowiem zauważyć, że decyzje w przedmiocie przyznania zasiłku celowego na podstawie art. 39 u.p.s. mają charakter uznaniowy. Uznanie administracyjne pozwala zaś organowi na wybór rozstrzygnięcia, które uważa za najbardziej właściwe. Kontrola sądowa decyzji wydawanych w ramach uznania administracyjnego ogranicza się z kolei wyłącznie do oceny, czy organ administracji uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających znaczenie w sprawie oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów, a więc dotyczącej prawidłowości postępowania organu administracji poprzedzającego wydanie decyzji (por. wyrok NSA z dnia 8 maja 2002 r., sygn. akt SA/Sz 2548/00 - publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że powołane wyżej zasady w toku postępowania wyjaśniającego zostały zachowane i organy w sposób rzetelny i prawidłowy ustaliły stan faktyczny sprawy, a przez to podjęte rozstrzygnięcie

- niezależnie od negatywnej oceny spełnienia przez wnioskodawcę przesłanek ustawowych - mieściło się w granicach uznania administracyjnego.

Odnosząc się zaś do zarzutów skargi wskazać należy, że przedmiotem decyzji podjętych przez organy obu instancji w niniejszym postępowaniu był jedynie ten zakres wniosku skarżącego z dnia 14 listopada 2013 r., który został sprecyzowany podczas wywiadu środowiskowego z dnia 18 grudnia 2013 r., a odnosił się wyłącznie do konieczności uregulowania zadłużenia w opłatach związanych z korzystaniem z zajmowanego lokalu mieszkalnego, określanych przez skarżącego jako "czynsz mieszkaniowy". Tym samym jedynie do tego zakresu wnioskowanej pomocy ograniczało się postępowanie w niniejszej sprawie. Skoro zaś wniosek skarżącego dotyczył kilku świadczeń różnego rodzaju, organ mógł co do każdego z tych żądań prowadzić odrębne postępowanie i wydać odrębną decyzją. Jeżeli zaś skarżący zarzuca, że którykolwiek z jego pozostałych wniosków nie został przez organ pomocy społecznej należycie załatwiony, może wystąpić do sądu administracyjnego ze skargą na bezczynność organu w przedmiocie żądania, które nie zostało rozstrzygnięte.

Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt I sentencji wyroku.

Orzeczenie o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu (pkt II wyroku), znajduje natomiast uzasadnienie w art. 250 p.p.s.a. w związku z § 15 pkt 1, § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 490).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.