Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2195246

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie
z dnia 19 stycznia 2017 r.
II SA/Lu 424/16

UZASADNIENIE

Sentencja

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi A. B. na czynność Wojewody w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności zarządzenia Starosty Z. w sprawie powołania komisji opiniującej wnioski osób niepełnosprawnych o udzielenie dofinansowania ze środków PEFRON postanawia I. przyznać A. B. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata o wyznaczenie którego zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w L.; II. umorzyć postępowanie o przyznanie prawa pomocy w pozostałym zakresie.

Uzasadnienie faktyczne

Skarżący, w zakreślonym terminie (data stempla pocztowego), na urzędowym formularzu symbol PPF wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wniosek uzasadnił tym, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz z dwojgiem dzieci, z którymi zamieszkuje w domu o powierzchni 105 m2 i utrzymuje się ze swojej renty w kwocie (...) złotych netto oraz wynagrodzenia w kwocie (...) złotych netto otrzymywanego z tytułu wykonywania umowy zlecenia. Łączny miesięczny dochód gospodarstwa domowego wynosi (...) złotych netto. Do kosztów utrzymania koniecznego skarżący zaliczył wydatki na wodę - (...) złotych, energię elektryczną - (...) złotych, gaz - (...) złotych, centralne ogrzewanie - (...) złotych, wywóz śmieci - (...) złotych, telefon - (...) złotych, lekarstwa - (...) złotych, rehabilitację - (...) złotych, zakup biletów do szkoły - (...) złotych, żywność - (...) złotych, przedszkole - (...) złotych.

Starszy referendarz sądowy stwierdził, że:

Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania nie mają osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 162/11 - Lex nr 786724) bądź osoby posiadające dochody, które nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 152/10 - Lex nr 784353). Druga z wymienionych sytuacji zachodzi w sprawie niniejszej. Miesięczny dochód gospodarstwa domowego skarżącego wynosi (...) złotych netto zaś wydatki, nie obejmujące kosztów zakupu odzieży oraz środków czystości i higieny osobistej dla trzyosobowej rodziny, wynoszą (...) złotych. Jeżeli zaś uwzględnimy zakres wydatków, które stanowią koszty utrzymania koniecznego a nie zostały wymienione przez skarżącego - koszty zakupu środków czystości i higieny osobistej oraz odzieży, to stwierdzić należy, że dochody gospodarstwa domowego skarżącego nie wystarczają na pokrycie wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym trzyosobowej rodziny. Zatem wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata uznać należy za zasadny. Ze względu jednak na to, że postanowieniem referendarza sądowego z dnia 12 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 424/16 zwolniono skarżącego w całości od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych zwalnianie go z tego obowiązku obecnie stało się zbędne. Zgodnie z art. 249a p.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Z tych powodów przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata i umorzono postępowanie o przyznanie prawa pomocy w pozostałym zakresie.

Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. i art. 249a p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.