Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 769907

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie
z dnia 3 grudnia 2010 r.
II SA/Lu 371/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Referendarz sądowy Jarosław Harczuk (sprawozdawca).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...), Nr (...) w przedmiocie zasiłku stałego postanawia I. przyznać M. R. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka; II. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.

Uzasadnienie faktyczne

Strona skarżąca wezwana do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakreślonym terminie (data stempla pocztowego) wniosła wypełniony i podpisany urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy żądając przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Do wniosku strona skarżąca dołączyła potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopie zaświadczenia z ZUS.

Uzasadnienie prawne

Referendarz sądowy stwierdził, że:

Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1) zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Ustalenie wystąpienia przesłanek z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. wymaga porównania realnych możliwości finansowych strony wnoszącej o przyznanie prawa pomocy z wysokością obciążeń finansowych związanych z postępowaniem (por. tezę 1 postanowienia NSA z dnia 25 czerwca 2008 r., sygn. akt I GZ 153/08 - Legalis). Ponadto w przypadku przesłanki z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. ustalenia wymaga także wpływ obowiązku ponoszenia kosztów postępowania na sytuację materialną strony wnoszącej o przyznanie prawa pomocy i jej rodziny.

W sprawie niniejszej obciążenia finansowe, które ciążyć mogą na stronie skarżącej sprowadzają się jedynie do kosztu ustanowienia adwokata. Zgodnie bowiem z unormowaniem art. 239 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. strona skarżąca w niniejszej sprawie jest zwolniona od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Skutkiem tego jej żądanie zwolnienia od obowiązku ich ponoszenia jest bezzasadne. Nie można wszak przyjąć, aby koszty te stanowiły obciążenie związane z postępowaniem a tym samym porównać ich wysokości do możliwości finansowych strony. Dlatego referendarz sądowy odmówił zwolnienia strony skarżącej od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych.

Tym samym brak jest podstaw do przyznania stronie skarżącej prawa pomocy w zakresie całkowitym. W związku z tym żądanie strony skarżącej ustanowienia adwokata oceniane musi być pod kątem zaistnienia przesłanki z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Stawka minimalnego wynagrodzenia adwokata ustanowionego w sprawie niniejszej wynosi 240 złotych netto (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) - 292,80 złotych brutto (§ 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.).

Na podstawie oświadczenia strony skarżącej i nadesłanego przez nią dokumentu referendarz sądowy ustalił, że strona skarżąca samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, zamieszkuje w (...) części domu zajmując powierzchnię mieszkalną (...) m2 i utrzymuje się z renty w kwocie (...) złotych brutto oraz zasiłku pielęgnacyjnego w kwocie (...) złotych. Po potrąceniu zaliczki na podatek, składki na ubezpieczenie zdrowotne oraz alimentów strona skarżąca tytułem renty otrzymuje (...) złotych netto. Miesięczny dochód netto strony skarżącej wynosi więc (...) złotych. Strona skarżąca nie posiada oszczędności, przedmiotów wartościowych ani nieruchomości. Tytułem kosztów utrzymania koniecznego storna skarżąca miesięcznie przeznacza (...) złotych na opłaceniu rachunku za gaz, (...) złotych na opłaceniu rachunku za wodę, (...) - (...) złotych na zakup leków, przy czym strona skarżąca podkreśliła, że często nie wykupuje wszystkich leków oraz (...) złotych tytułem kosztów ogrzewania.

W ocenie referendarza sądowego strona skarżąca wykazała, że poniesienie przez nią minimalnego wynagrodzenia adwokata spowoduje uszczerbek w jej kosztach utrzymania koniecznego. Porównanie wysokości dochodu netto strony skarżącej do wysokości minimalnego wynagrodzenia adwokata w kwocie brutto wskazuje, że po poniesieniu tego wynagrodzenia stronie skarżącej na pokrycie kosztów utrzymania koniecznego pozostałaby kwota (...) złotych. Kwota ta niewątpliwie nie jest w stanie pokryć wydatków związanych z miesięcznymi kosztami utrzymania koniecznego. Tak więc poniesienie przez stronę skarżącą minimalnej kwoty brutto wynagrodzenia adwokata spowoduje uszczerbek w kosztach utrzymania koniecznego.

Wobec powyższego, działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. należało orzec jak na wstępie.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.