Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1782829

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie
z dnia 5 lutego 2015 r.
II SA/Lu 280/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca).

Sędziowie: WSA Robert Hałabis, SO del. Arkadiusz Mrowiec.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi E. B.-G. i W. na decyzję Wojewody z dnia (...) r., znak: (...) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę

I.

uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty z dnia (...) r., znak: (...);

II.

zasądza od Wojewody na rzecz E. B.-G.i W. G. 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewoda (...) decyzją z dnia 12 lutego 2014 r., nr (...), po rozpoznaniu odwołania W. G. i E. B., utrzymał w mocy decyzję Starosty (...) z dnia 30 października 2013 r., nr (...), odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej Starosty (...) z dnia 22 kwietnia 2010 r., nr (...), o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę boisk sportowych wraz z oświetleniem, przyłączem wodociągowym, kanalizacji sanitarnej oraz zapleczem szatniowo-sanitarnym, projektowanych na działkach nr 819/8 i 820/1 w (...), przy ul. (...).

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda (...) wyjaśnił, że W. G. i E. B. w dniu 29 marca 2011 r. wystąpili, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267; dalej: "k.p.a."), o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Starosty (...) z dnia 22 kwietnia 2010 r., nr (...), zarzucając, że nie brali udziału w postępowaniu pomimo tego, że są współwłaścicielami działki nr 833/5 sąsiadującej bezpośrednio z działką objętą inwestycją oraz działek nr 830/2 i 831/2, znajdujących się w odległości około 13 metrów od zespołu boisk. Wskazali, że użytkowanie obiektu powoduje hałas o natężeniu przekraczającym na ich działce poziom 60 dB podczas gdy norma dla terenów przeznaczonych pod zabudowę wynosi 50 dB. Zdaniem wnioskodawców oświetlenie boisk wywołuje efekt oślepienia uniemożliwiający korzystanie z ich działek i znacznej części domu jednorodzinnego.

Starosta (...) postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2011 r., nr (...), wznowił postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a następnie decyzją z dnia 9 maja 2011 r., nr (...), odmówił uchylenia decyzji pierwotnej, w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Wojewoda (...) utrzymał w mocy wskazaną decyzję organu pierwszej instancji decyzją z dnia 6 lipca 2011 r., nr (...).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpoznaniu skargi W. G. i E. B., wyrokiem z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 677/11, uchylił opisaną decyzję Wojewody (...) oraz decyzję organu pierwszej instancji, wskazując organom administracji na konieczność wnikliwego zbadania, czy skarżącym przysługiwał przymiot strony postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją Starosty (...) z dnia 22 kwietnia 2010 r.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta (...), decyzją z dnia 20 kwietnia 2012 r., nr (...), na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. orzekł o odmowie uchylenia wskazanej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Decyzja ta została uchylona przez Wojewodę (...) decyzją z dnia 6 czerwca 2012 r., nr (...), a sprawa została przekazana organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając to rozstrzygnięcie Wojewoda podkreślił, że stosownie do stanowiska zajętego w wydanym w sprawie wyroku WSA w Lublinie z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 677/11, usytuowanie przy granicy działki nr 833/5 trzech masztów oświetleniowych oraz dodatkowego oświetlenia boisk, zobowiązuje organy do rzetelnego sprawdzenia, czy usytuowanie i natężenie światła nie powoduje ograniczenia w możliwości jej zagospodarowania, chociażby dotyczącego wysokości projektowanych budynków, miejsca ich usytuowania. Sąd wskazał także, jak stwierdził organ odwoławczy, że przeprowadzenie w budynku mieszkalnym skarżących pomiaru poziomu hałasu powodowanego przez użytkowników boiska jest niezbędne dla wykluczenia stawianej przez nich tezy przekroczenia wymaganej normy. Decyzja organu pierwszej instancji nie zawierała wskazanej w wyroku analizy i nie została oparta na wynikach zaleconych pomiarów, a więc obowiązkiem organu odwoławczego było jej uchylenie.

Wyrokiem z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 632/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę W. G. i E. B. na decyzję Wojewody (...) z dnia 6 czerwca 2012 r., nr (...).

W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego organ pierwszej instancji doprowadził do wykonania w dniu 30 października 2013 r. pomiarów natężenia oświetlenia oraz pomiarów hałasu emitowanego do środowiska. Mając na uwadze wyniki tych pomiarów, wskazaną na wstępie decyzją z dnia 30 października 2013 r. Starosta orzekł o odmowie uchylenia decyzji Starosty (...) z dnia 22 kwietnia 2010 r., nr (...), o pozwoleniu na budowę. Organ pierwszej instancji podkreślił, że stosownie do art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.; dalej także: ustawa Prawo budowlane), W. G. i E. B. nie przysługiwał przymiot stron postępowania zakończonego tą decyzją, albowiem stanowiące ich własność działki nie znajdują się w obszarze oddziaływania omawianej inwestycji.

Utrzymując w mocy tę decyzję organ odwoławczy podzielił stanowisko zawarte w jej uzasadnieniu. Wojewoda (...) stwierdził, że obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego określa projektowane przeznaczenie terenu (A34 UO, US) na usługi oświaty i usługi sportu oraz przewiduje możliwość rozbudowy szkoły podstawowej Nr (...) im. (...) z salą gimnastyczną oraz terenowymi urządzeniami sportowymi. Plan miejscowy nie wprowadza też stref ochronnych dla zabudowy jednorodzinnej i oświatowej, ani stref wpływu usług oświaty i sportu na tereny przyległe. Zdaniem organu oznacza to, że omawiana inwestycja, wbrew stwierdzeniom skarżących, w całości wpisuje się w ustalenia planu miejscowego, zaś zastosowanie współczesnych rozwiązań jak oświetlenie, odwodnienie i zaplecze szatniowo-sanitarne ustaleń nie narusza i nie czyni tych usług oświaty i sportu uciążliwymi. Budynek mieszkalny skarżących został zaś wybudowany w 2002 r. w terenach oznaczonych A33 MNj, U przeznaczonych pod mieszkalnictwo jednorodzinne. W terenie tym leżą działki nr 830/2 i 831/2. Wskazana przez skarżących działka nr 833/5 nie jest objęta ustaleniami żadnego planu zagospodarowania przestrzennego.

Organ odwoławczy wskazał, że obowiązujące w dacie wydania kwestionowanej decyzji rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.) nie wymienia boisk wśród przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Boiska nie zostały także objęte obowiązującym od dnia 15 listopada 2010 r. rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397). Proponowane przez skarżących zastosowanie wobec wskazanej inwestycji uwarunkowań jak dla stadionów stanowiłoby naruszenie prawa.

Zdaniem Wojewody, na objęciem należących do skarżących nieruchomości obszarem oddziaływania obiektu, o jakim mowa w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, nie pozwalają również obowiązujące przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.; dalej także: rozporządzenie). Analiza przedłożonego projektu pozwoliła stwierdzić, że omawiana inwestycja nie zmienia w budynku mieszkalnym należącym do skarżących warunków nasłonecznienia i zapewnienia naturalnego oświetlenia w sposób naruszający wymagania przedstawione w § 13 i § 60 rozporządzenia. Budowa boiska nie kształtuje także żadnych ograniczeń nasłonecznienia i naturalnego oświetlenia dla działki nr 833/5. Wskazany przez skarżących przepis § 59 ust. 3 stanowiący, że oświetlenie światłem sztucznym połączonych ze sobą pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi oraz do ruchu ogólnego (komunikacji) nie powinno wykazywać różnic natężenia, wywołujących olśnienie przy przejściu między tymi pomieszczeniami, przedstawia wymagania co do oświetlenia instalowanego w budynku mieszkalnym skarżących lub w możliwych do realizacji budynkach na działce nr 833/5, a więc pozostaje poza zakresem omawianej decyzji o pozwoleniu na budowę. Oświetlenie boisk jest oświetleniem zewnętrznym, a nie oświetleniem pomieszczeń podlegającym wymogom określonym w § 323, § 325 oraz § 326 rozporządzenia. Nadto, jak wskazał Wojewoda (...), w rozpoznawanej sprawie nie ma zastosowania § 12 ust. 4 rozporządzenia, gdyż wspomniana inwestycja nie obejmowała budowy budynków w granicy działki nr 833/5, a tym bardziej działek nr 830/2 i 831/2. Elementy inwestycji usytuowane najbliżej działki nr 833/5 to jedynie ażurowe ogrodzenie boisk usytuowanych ukośnie względem działki nr 833/5 i słupy oświetlenia boiska.

W oparciu o powyższe organ odwoławczy stwierdził, że brak jest przepisów prawa ograniczających swobodę zabudowy wokół wskazanych wyżej elementów inwestycji. Nie można więc stwierdzić, by inwestycja ta powodowała ograniczenia w sposobie zagospodarowania działki nr 833/5.

Do odmiennych wniosków nie doprowadziły organów administracji również zalecone w uzasadnieniu wspomnianego wyroku WSA w Lublinie pomiary natężenia oświetlenia i hałasu, wykonane przez Laboratorium Badań Środowiska Pracy Centrum Usług Ochrony Pracy i Środowiska w (...). Organ drugiej instancji wyjaśnił, że punkty pomiarowe ustalono na działce nr 820/1 - ul. (...), w bezpośrednim sąsiedztwie boisk sportowych, punkt nr 1 położony blisko granicy działki nr 833/5. Z zawierającego opis warunków pomiaru i wyników sprawozdania z badań nr 431/2013 wynika, że nie występuje przekroczenie emisji hałasu do środowiska w porze dziennej i nocnej właściwego dla terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (wniosek dotyczy działek nr 830/2, 831/2, 833/5) oraz, że istnieje możliwość powstania olśnienia od opraw oświetleniowych zamontowanych na boisku na działce nr 831/3. Wyniki badań natężenia oświetlenia odniesiono do tablicy opisującej wartości dla strefy ruchu w miejscach pracy na zewnątrz - normalny ruch pojazdów. W ocenie Wojewody (...), pomiary nie doprowadziły zatem do sformułowania jakichkolwiek ograniczeń dla sytuowania zabudowy na działkach nr 830/2, 831/2, 833/5, czy też dla sposobu użytkowania działki nr 833/5.

Odnosząc się do zarzutów skarżących Wojewoda (...) wskazał, że uciążliwości związane z hałasem i oświetleniem dotyczą etapu użytkowania obiektu, a nie etapu pozwolenia na jego budowę. Kwestie te, zdaniem organu, mogą zatem stanowić przedmiot oceny organów nadzoru budowlanego, które z mocy przepisów ustawy Prawo budowlane zobowiązane są do badania legalności użytkowania obiektów budowlanych.

Skargę na powyższą decyzję Wojewody (...) z dnia 12 lutego 2014 r. złożyli W. G. i E. B., wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji oraz kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 22 kwietnia 2010 r. W obszernej skardze skarżący zarzucili między innymi, że wbrew twierdzeniom organów obu instancji przysługiwał im przymiot stron postępowania zakończonego decyzją Starosty (...) z dnia 22 kwietnia 2010 r., nr (...), co potwierdza prawomocny wyrok WSA w Lublinie z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 677/11.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna. Zaskarżona decyzja została bowiem wydana z naruszeniem prawa.

Sąd uwzględnił skargę również z przyczyn w niej niepodniesionych, które to przyczyny miał obowiązek wziąć pod rozwagę z urzędu w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie bowiem z tym przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przede wszystkim należy zauważyć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 30 listopada 2011 r. (II SA/Lu 677/11), wydanym w sprawie skarżących, uchylając decyzję Wojewody (...) z dnia 6 lipca 2011 r. (nr (...)) oraz decyzję Starosty (...) z dnia 9 maja 2011 r. (nr (...)) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, stwierdził, że: "(...) niewątpliwym jest, że przy braku planu w świetle art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) to właśnie sposób zagospodarowania nieruchomości, na której została zrealizowana inwestycja, będzie wpływał na możliwość zabudowy sąsiedniej działki 833/5. Niewątpliwym jest, że z faktu budowy boisk przy granicy wynikają oczywiste ograniczenia w sposobie zagospodarowania tej działki (np. co do miejsca usytuowania na niej nowo budowanych budynków), na co, zdaje się, nie zwrócono uwagi. Uzasadnione jest również przekonanie, że organy odmawiając skarżącym legitymacji stron postępowania, zdają się nie dostrzegać rozmiaru inwestycji polegającej na budowie boisk sportowych do piłki nożnej oraz do piłki siatkowej i koszykówki wraz z budynkiem ich zaplecza, oświetleniem i infrastrukturą, która ma zostać zrealizowana, zgodnie z projektem budowlanym, na powierzchni 3 337,17 m2. Nadto Sąd zauważył w tym wyroku, że: "Wprawdzie w zaskarżonej decyzji słusznie podano, że obszar oddziaływania obiektu może obejmować także działki nie graniczące z terenem inwestycji, to jednak fakt usytuowania boisk w granicy z działką 833/5, na znacznej jej długości, jak już zaznaczono, nie może pozostać niezauważony. Nie można zwłaszcza bezkrytycznie przyjąć za organem, że obszar oddziaływania obejmuje wyłącznie działki 819/8 i 820/1". W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził, że: "definicja "obszaru oddziaływania obiektu" nie daje podstaw do przyjęcia poglądu, iż nieruchomość sąsiednia nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, skoro przy usytuowaniu tego obiektu budowlanego zostały zachowane minimalne odległości od granicy działki sąsiedniej, wynikające z przepisów techniczno-budowlanych określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie. Definicja ustawowa "obszaru oddziaływania obiektu" nie daje podstaw do takiego zawężającego rozumienia tego pojęcia". WSA przyjmując ten pogląd stwierdził, że "ograniczenie obszaru oddziaływania do działek stanowiących obszar realizacji inwestycji oznacza, że jego granice w istocie nie zostały ustalone w otoczeniu boisk, co stanowi naruszenie powołanego przepisu".

W okolicznościach niniejszej sprawy odwołanie się wprost do poglądów wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 listopada 2011 r. (II SA/Lu 677/11) było konieczne, wobec ustawowo określonej zasady postępowania, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia - art. 153 p.p.s.a.

Analiza przytoczonych wyżej tez zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 listopada 2011 r., nie pozostawia wątpliwości, że zawierają one ocenę prawną, która to ocena, z mocy art. 153 p.p.s.a., wiąże zarówno sąd rozstrzygający obecnie sprawę, jak i wiązała organy obu instancji, których rozstrzygnięcia poddane są ocenie zgodności z prawem w niniejszym postępowaniu. Ta ocena prawna sprowadza się do kategorycznego stwierdzenia, że ograniczenie obszaru oddziaływania (omawianej inwestycji) jedynie do działek stanowiących obszar realizacji inwestycji, oznacza, że jego granice (obszaru oddziaływania) w istocie nie zostały ustalone w otoczeniu boisk, co stanowi naruszenie art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego ("powołanego przepisu"). Oceną tą, jak już wyżej zaznaczono, związany jest sąd w niniejszym postępowaniu i były nią związane organy obu instancji, co jednak - pomimo formalnego powołania się przez te organy na takie związanie - nie zostało przez nie prawidłowo zinterpretowane, w skutek czego doszło do nieuwzględnienia tej oceny, a to z kolei doprowadziło do naruszenia przez organy art. 153 p.p.s.a. Wystarczy w tym miejscu wskazać, że organ pierwszej instancji podkreślił, że W. G. i E. B. nie przysługiwał przymiot stron postępowania zakończonego decyzją Starosty (...) z dnia 22 kwietnia 2010 r. (nr (...)) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę, albowiem stanowiące ich własność działki nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji. Pogląd ten, uzupełniony o dalej idącą analizę tego zagadnienia, podzielił organ odwoławczy, co nie było dopuszczalne, bowiem zupełnie przeciwny pogląd wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie we wskazanym wyżej wyroku z dnia 30 listopada 2011 r. Istotnym jest przy tym, że ów pogląd Sądu nie sprowadzał się jedynie do oceny kontrolowanej w tamtym postępowaniu decyzji administracyjnej, lecz wywierał on oczywisty wpływ na zakres obowiązków organów administracji w kontrolowanym obecnie postępowaniu z uwagi na jego charakter, a mianowicie oceny prawnej w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. Podobną, całkowicie jednoznaczną ocenę wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 września 2014 r. (sygn. akt: II OSK 662/14), wydanym na skutek skargi kasacyjnej Starosty (...) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 listopada 2013 r. (sygn. akt II SAB/Lu 690/13) w sprawie ze skargi W. G. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę (...), stwierdzając, że WSA w Lublinie wyrokiem z 30 listopada 2011 r. uchylił decyzję o odmowie uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę z tego powodu, że błędnie uznano, iż skarżący, który wniósł podanie o wznowienie postępowania, nie był stroną postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę.

Przypomnieć należy, że art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Co więcej, naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 p.p.s.a., w razie złożenia skargi, powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu (zob.m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2013 r., sygn. akt.: I GSK 1591/11).

W świetle powyższego zupełnie zbędne były czynności procesowe podejmowane przez organy w celu zweryfikowania, czy konkretne wartości wynikające z pomiarów natężenia oświetlenia oraz pomiarów hałasu emitowanego do środowiska mogą - bądź nie - przesądzać o istnieniu po stronie W. G. i E. B. przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną Starosty (...) z dnia 22 kwietnia 2010 r., nr (...), o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę boisk sportowych. Organy obu instancji przeprowadzając bowiem te czynności procesowe pominęły oczywistą okoliczność, że zagadnienie pozostawania nieruchomości skarżących w obszarze oddziaływania omawianej inwestycji zostało wiążąco i ostatecznie rozstrzygnięte w przywoływanym wielokrotnie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 listopada 2011 r. (II SA/Lu 677/11). Tym samym prowadzenie w tym zakresie postępowania było nie tylko zbędne, ale i ostatecznie doprowadziło do wadliwych ustaleń, że skarżącym nie przysługiwał przymiot stron postępowania zakończonego wskazaną wyżej decyzją Starosty (...) z dnia 22 kwietnia 2010 r.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 135 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i lit. "c" p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty (...) z dnia 30 października 2013 r., nr (...).

Ponownie rozpoznając sprawę organy administracji, stosownie do art. 153 p.p.s.a., będą miały na uwadze wszystkie wskazane wyżej uwagi i w szczególności rozstrzygną zarzuty skarżących skierowane do postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty (...) z dnia 22 kwietnia 2010 r. (nr (...)) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę boisk sportowych, mając przy tym na uwadze, że całkowicie zbędne jest podejmowanie dalszych czynności w zakresie ustalania obszaru oddziaływania omawianej inwestycji w odniesieniu do nieruchomości skarżących. Dotyczy to oczywiście tych kwestii, które wiążą się z obowiązkiem spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a to z kolei łączyć się będzie z obowiązkiem prawidłowego ustalenia, czy i które zarzuty skarżących mieszczą się w tych granicach rozstrzygania sprawy, które zaś nie dotyczą przesłanek określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego i z jakiego powodu.

Jest przy tym oczywiste, że obowiązkiem organów, stosownie do art. 7, 77 § 1, 80 i 136 k.p.a., będzie dokonanie oceny wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie i w zależności od tego wydanie stosownego rozstrzygnięcia, które winno zostać uzasadnione w sposób odpowiadający wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a.

Z tych wszystkich względów Sąd orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.