Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1801625

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie
z dnia 22 stycznia 2015 r.
II SA/Lu 277/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec.

Sędziowie: WSA Robert Hałabis, NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) r., nr (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) stycznia 2014 r., nr (...),Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L., po rozpatrzeniu odwołania A. M. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia (...) listopada 2013 r., nr (...), nakazującej A. M. dokonanie rozbiórki konstrukcji stalowej o wymiarach w rzucie poziomym (...) m i wysokości około (...) m wraz z fundamentami składającymi się z (...) bloków betonowych prefabrykowanych o wymiarach (...) m, usytuowanej na działce nr ewid. (...) w C., gmina N. - utrzymał w mocy tę decyzję.

Wskazana decyzja organu odwoławczego zapadła w następujących okolicznościach sprawy.

W dniu (...) października 2011 r. A. M. zgłosił Staroście L. zamiar budowy tablicy reklamowej na działce nr ewid. (...) w C., gmina N. Do zgłoszenia inwestor dołączył między innymi projekt budowlany konstrukcji pod baner reklamowy oraz projekt zagospodarowania działki nr ewid. (...) sporządzony na mapie inwentaryzacji powykonawczej przyłącza kabla eNN do dystrybutora stacji gazu LPG. Starosta L. pismem z dnia (...) października 2011 r., znak: (...), potwierdził przyjęcie zgłoszenia i poinformował A. M., że w sprawie zainstalowania tablicy reklamowej sprzeciw nie będzie wnoszony.

W dniu (...) marca 2012 r. wpłynęło do Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w L. pismo Kierownika Rejonu w L. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w L. informujące, że przy drodze krajowej nr (...) odcinek L. - L. w C. k.m. (...), po stronie prawej, na działce nr ewid. (...), przyległej do drogi krajowej, ustawiona została konstrukcja nośna reklamy o znacznych wymiarach w odległości (...) m od krawędzi jezdni wskazanej drogi. Kierownik Rejonu w L. GDDKiA podniósł, że usytuowanie wspomnianej konstrukcji w odległości (...) m od krawędzi drogi krajowej narusza art. 39 ust. 1 pkt 5 i art. 43 ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r. (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.; dalej także: ustawa o drogach publicznych).

W toku wszczętego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. postępowania administracyjnego ustalono, że opisany wyżej obiekt stanowi stalową konstrukcję o wymiarach (...) m, zakotwioną w ustawionych na gruncie betonowych stopach o wymiarach (...) m. Stopy betonowe oddalone są od krawędzi drogi krajowej o (...) m. Roboty budowlane związane z budową konstrukcji pan A. M. rozpoczął w marcu 2012 r. i na dzień kontroli roboty te zostały zakończone. Według oświadczenia inwestora, złożonego do protokołu z kontroli z dnia (...) kwietnia 2012 r., konstrukcja ustawiona została na gruncie zgodnie z planem zagospodarowania działki nr ewid. (...), stanowiącym załącznik do dokonanego w dniu (...) października 2012 r. zgłoszenia.

W związku z powyższym PINB w L. decyzja z dnia (...) lipca 2012 r., znak: (...), wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.; dalej także: ustawa Prawo budowlane), nakazał A. M. dokonanie rozbiórki wspomnianego obiektu budowlanego - nośnika reklamy o wymiarach (...) m, to jest konstrukcji stalowej wraz z fundamentami, usytuowanego na działce nr ewid. (...) w C.

Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego, uznając, że określenie wymiarów omawianego obiektu w sentencji decyzji organu pierwszej instancji nie było właściwe, decyzją z dnia (...) października 2012 r., znak: (...), uchylił powyższą decyzję i orzekł o nakazaniu inwestorowi rozbiórki konstrukcji stalowej o wymiarach w rzucie poziomym (...) m i wysokości około (...) m wraz z fundamentami składającymi się z (...) bloków betonowych prefabrykowanych o wymiarach (...) m, usytuowanej na działce nr ewid. (...) w C.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 1094/12, uchylił wspominane decyzje organów obu instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał organom administracji na konieczność ustalenia przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nieruchomości, na której leży opisany obiekt budowlany, co z kolei pozwoliłoby ustalić, czy istnieje możliwość przywrócenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, przy zastosowaniu art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych.

W toku ponownego rozpoznania sprawy, Wójt Gminy N. przy piśmie z dnia (...) lipca 2013 r. przekazał PINB w L. wypis i wyrys z obowiązującego planu miejscowego. W oparciu o przesłaną informację organ pierwszej instancji stwierdził, że nośnik reklamy narusza zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy N., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy N. nr XVII/299/04 z dnia 12 stycznia 2004 r. (Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 50, poz. 1007), w związku z czym, wymienioną na wstępie decyzją, wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, nakazał inwestorowi, rozbiórkę spornego obiektu budowlanego.

W odwołaniu od tej decyzji A. M. zarzucił, że organ pierwszej instancji nie uwzględnił pozytywnego potwierdzenia przyjęcia zgłoszenia robót budowlanych obejmujących wykonanie spornego obiektu przez Starostę L. oraz wyroku WSA w Lublinie z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 1094/12.

Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia (...) stycznia 2014 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję PINB w L. z dnia (...) października 2013 r., podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu tej decyzji. Organ drugiej instancji podkreślił, że przedmiotowy obiekt budowlany został wybudowany z naruszeniem prawa, którego nie da się usunąć, a zatem nakaz jego rozbiórki, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego, był uzasadniony.

Skargę do Sądu na powyższą decyzję organu odwoławczego złożył A. M., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Decyzji tej skarżący zarzucił naruszenie przepisów:

- art. 50 ust. 1 pkt 3, art. 30 ust. 1 pkt 2 i art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, poprzez przyjęcie, iż wykonanie tablicy reklamowej zgodnie z projektem budowlanym konstrukcji pod baner reklamowy oraz projektem zagospodarowania działki nr ewid. (...), w sytuacji potwierdzenia przez Starostę L. pismem z dnia (...) października 2011 r., znak (...), przyjęcia zgłoszenia i poinformowania, że w sprawie zainstalowania tablicy reklamowej sprzeciw nie będzie wnoszony, wymaga uzyskania ostatecznej decyzji pozwolenia na budowę;

- art. 3 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez przyjęcie, iż wspomnianą tablicę reklamową należy zaliczyć do budowli;

- art. 7 i art. 8 k.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia wszystkich niezbędnych czynności zmierzających do ustalenia stanu prawnego, działając wbrew interesowi publicznemu i słusznemu interesowi strony oraz poprzez prowadzenie postępowania w sposób budzący brak zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej, co wynika z faktu, iż prowadzone postępowanie naraża skarżącego na szkodę wynikającą z poniesionych nakładów i spodziewanych zysków z wynajmu powierzchni reklamowej, na której ustawienie na swojej działce uzyskał milczącą zgodę właściwego w sprawie organu administracji publicznej - Starosty L.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Należy podkreślić, że zgromadzenie i ocena materiału dowodowego w celu rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy z zakresu administracji publicznej należy do organów administracyjnych orzekających w tej sprawie.

Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), powołane są do kontroli legalności decyzji i innych aktów administracyjnych wydawanych przez organy administracji i nie mogą zastępować tych organów w rozstrzyganiu spraw administracyjnych.

Kontrola Sądu, orzekającego w niniejszej sprawie, ogranicza się do zbadania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz innych decyzji i aktów administracyjnych wydanych w granicach tej sprawy. Kontrola ta obejmuje zwłaszcza sprawdzenie, czy zebrany przez organy administracji materiał dowodowy jest kompletny, to jest wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy oraz zbadanie, czy ocena tego materiału dowodowego, dokonana przez organy administracji, mieści się w granicach zasady swobodnej oceny dowodów.

W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu, organy nadzoru budowlanego zabrały w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy, zaś dokonana przez te organy ocena zgromadzonych dowodów nie nosi cech dowolności. Organy administracji obu instancji spełniły więc wymogi określone w art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., a organ odwoławczy również wymogi z art. 136 k.p.a.

W rozpoznawanej sprawie zarówno organy administracji publicznej, jak i Sąd związani są, stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a."), oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjny w Lublinie z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 1094/12. Sąd uchylając tym wyrokiem wydane w sprawie decyzje organów nadzoru budowlanego podzielił stanowisko tych organów, że robót budowlanych polegających na wykonaniu obiektu, którego dotyczyły rozstrzygnięcia organów, mając na uwadze konstrukcję tego obiektu, nie można było uznać za instalowanie tablicy reklamowej, o czym mówi art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, lecz należało je zakwalifikować jako budowę obiektu budowlanego, o którym stanowi art. 3 ust. 3 tej ustawy. Całkowicie bezzasadne są więc zarzuty skarżącego, który na obecnym etapie postępowania kwestionował zasadność ustaleń organów obu instancji, uwzględniających powyższe stanowisko Sądu.

Prawidłowo również organy nadzoru budowlanego orzekające w sprawie wykonały zawarte w powyższym wyroku wskazania co do dalszego postępowania.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że ponownie rozpoznając sprawę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. pismem z dnia (...) lipca 2013 r. zwrócił się do Wójta Gminy N. z prośbą o przesłanie wypisu i wyrysu obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dotyczącego działki nr ewid. (...) oraz warunków realizacji omawianego obiektu budowlanego, wynikających z tego planu. Ponadto w tym samym dniu organ pierwszej instancji zwrócił się do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w L. z prośbą o zajęcie stanowiska odnośnie możliwości zastosowania art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych w niniejszej sprawie.

Z treści przekazanego przy piśmie Wójt Gminy N. z dnia (...) sierpnia 2013 r., znak: (...), wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy N., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy N. Nr XVII/299/04 z dnia 12 stycznia 2004 r. (Dz. Urz. Woj.Lub. Nr 50, poz. 1007), wynika jednoznacznie, że działka nr ewid. (...) - od strony wschodniej położona jest w terenie zieleni izolacyjnej "ZI", a także w terenie zabudowy zagrodowej "MR" z dopuszczeniem do zabudowy jednorodzinnej "MN", w pozostałej zaś części znajduje się na terenie upraw polowych z przebiegiem linii wysokiego napięcia 110 kV i średniego napięcia. Działka ta graniczy z drogą ekspresową KDE S19 i planowaną drogą serwisową KDG i w tej części jest przeznaczona na jej poszerzenie.

W rozpoznawanej sprawie jest również niekwestionowanym, jak wyjaśnił w piśmie z dnia (...) sierpnia 2013 r. Dyrektor Oddziału w L. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w L., że GDDKiA uzyskała wielowariantowe "Studium Techniczno- Ekonomiczno-Środowiskowe dla drogi ekspresowej (...) na odcinku: granica województwa mazowieckiego i lubelskiego - koniec I etapu obwodnicy miasta L. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w L. decyzją z dnia (...) października 2012 r., znak: (...), określił środowiskowe uwarunkowania w zakresie przebiegu drogi ekspresowej (...) od granicy województwa mazowieckiego i lubelskiego do węzła "L." na obwodnicy miasta L. W ten sposób rozpoczęto proces inwestycyjny związany z budową drogi ekspresowej w korytarzu istniejącej drogi krajowej. Na odcinku drogi krajowej, przy którym znajduje się wykonany przez skarżącego obiekt budowlany, planowana jest w szczególności budowa drogi dwujezdniowej oraz dodatkowych jezdni - dróg dojazdowych obsługujących tereny przyległe do drogi S (...) wraz z przebudową skrzyżowań drogi ekspresowej z drogami niższej kategorii (skrzyżowania dwupoziomowe). Mając na uwadze zapisy wskazanych wyżej aktów zrealizowany obiekt, usytuowany przy granicy pasa drogowego drogi nr (...), znalazłaby się w docelowym pasie drogowym drogi ekspresowej (...), w miejscu projektowanej drugiej jezdni tej drogi.

Podkreślenia wymaga, jak zasadnie podniosły organy, iż w świetle zapisów obowiązującego dla obszaru opisanej nieruchomości miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy N. szerokość drogi ekspresowej o symbolu "KDE" w liniach rozgraniczających wynosi 70 m, minimalną odległość od linii rozgraniczających drogi ekspresowej obiektów budowlanych nie przeznaczonych na pobyt ludzi wynosi 40m, zaś szerokość minimalnego pasa wolnego od nowego zainwestowania wynosi 40 m od linii rozgraniczających drogi (§ 3 ust. 7.1 pkt 1 lit. a, pkt 2 oraz pkt 7).

Ponadto, skoro teren, na którym zlokalizowana jest opisana reklama - konstrukcja wsporcza wraz z fundamentami, jest przeznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod pas drogowy planowanej drogi ekspresowej (...) (w dalszej odległości pod zieleń izolacyjną bez prawa zabudowy), to zgodnie z zapisami tego planu położony jest on poza terenem zabudowy. Stosownie bowiem do § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 z późn. zm.) przez teren zabudowy należy rozumieć teren leżący w otoczeniu drogi, na którym dominują obszary o miejskich zasadach zagospodarowania, wymagające urządzeń infrastruktury technicznej lub obszary przeznaczone pod takie zagospodarowanie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Zasadnie zatem organy uznały - wobec jednoznacznego w tej kwestii stanowiska Dyrektora Oddziału w L. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w L., że w odniesieniu do wykonanego przez skarżącego obiektu budowlanego nie zachodzi możliwość zastosowania art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych. Przepis ten bowiem dopuszcza lokalizowanie obiektów budowlanych w mniejszej niż określona w art. 43 ust. 1 minimalna dopuszczalna odległość od zewnętrznej krawędzi jezdni - jedynie "w szczególnie uzasadnionych przypadkach" oraz "wyłącznie za zgodą zarządcy drogi, wydaną przed uzyskaniem przez inwestora obiektu pozwolenia na budowę lub zgłoszeniem budowy albo wykonywania robót budowlanych".

Mając na uwadze powyższe organy obu instancji prawidłowo stwierdziły, że w rozpoznawanej sprawie zachodziła konieczność orzeczenia nakazu rozbiórki wspomnianego obiektu budowlanego, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 tej ustawy stanowi, że przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Artykuł 51 ust. 7 powołanej ustawy stanowi, iż przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. Ten ostatni przepis zobowiązuje organy nadzoru budowlanego do sprawdzenia, czy roboty budowalne nie są prowadzone na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1 ustawy. Taki przypadek zachodził w rozpoznawanej sprawie, skoro bowiem, jak wiążąco stwierdził WSA w wyroku z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 1094/12, wykonywane przez skarżącego roboty budowlane stanowiły budowę obiektu budowlanego, o jakim mowa art. 3 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, to inwestor przed ich podjęciem obowiązany był uzyskać pozwolenie na budowę, stosownie do art. 28 ust. 1 tejże ustawy.

Niezasadne są również pozostałe zarzuty skarżącego.

Zarówno wyrażona w art. 7 k.p.a. zasada uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, jak i wynikająca z art. 8 k.p.a. zasada zaufania, nie mogły uzasadniać wydania przez organy nadzoru budowlanego innej decyzji aniżeli decyzja nakazująca skarżącemu rozbiórkę spornego obiektu budowlanego. Podnoszone przez skarżącego argumenty co do tego, że wykonując wspomniany obiekt budowalny nie działał w warunkach samowoli budowlanej, lecz w oparciu o dokonane Staroście L. zgłoszenie, poniósł on zatem niemałe koszty działając w zaufaniu do organów władzy publicznej, są uzasadnione. Okoliczność ta stanowić może podstawę do wystąpienia przez skarżącego w odrębnym trybie z roszczeniami odszkodowawczymi, natomiast nie stanowi ona przeszkody do wydania nakazu rozbiórki w niniejszej sprawie.

Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd skargę oddalił w oparciu o art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.