Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 634212

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie
z dnia 1 lipca 2009 r.
II SA/Lu 269/09

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia Anna Puton-Mazurkiewicz (sprawozdawca).

Sentencja

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie - Anna Puton - Mazurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej za usunięcie drzew i krzewów postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.

Uzasadnienie faktyczne

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 8 maja 2009 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik skarżącego w dniu 21 maja 2009 r., tj. w terminie otwartym do jego opłacenia, złożył pismo wraz z wypełnionym urzędowym formularzem wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jednocześnie w kolejnym piśmie z 22 maja 2009 r. pełnomocnik skarżącego poinformował o wypowiedzeniu mu przez skarżącego pełnomocnictwa do reprezentowania go w niniejszej sprawie. Ponieważ urzędowy formularz zawierał braki formalne (skarżący nie wypełnił rubryki nr 4 dotyczącej żądanego zakresu prawa pomocy), skarżącego wezwano do ich usunięcia. W zakreślonym terminie skarżący uzupełnił wskazane braki zaznaczając, iż wnosi o przyznanie prawa pomocy w całkowitym zakresie przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.

Ponadto z uwagi na fakt, że informacje podane w urzędowym formularzu wniosku o prawo pomocy okazały się niewystarczające do oceny zasadności złożonego wniosku, skarżący został wezwany do złożenia dokumentów źródłowych i dodatkowych oświadczeń. W odpowiedzi na wezwanie skarżący nadesłał kolejny urzędowy formularz wniosku o prawo pomocy (bez pierwszej strony) oraz inne dokumenty: wyrok Sądu Okręgowego w (...) z (...), sygn. akt: (...) rozwiązujący małżeństwo skarżącego, pismo Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie z (...) informujące o zadłużeniu skarżącego, wypis i wyrys z rejestru gruntów z (...) oraz fakturę VAT za energię elektryczną za okres od 24 kwietnia 2009 r. do 24 czerwca 2009 r. Natomiast skarżący nie nadesłał większości dokumentów do złożenia których został wezwany, dotyczących aktualnej sytuacji finansowej (prowadzenia bądź zaprzestania działalności gospodarczej, uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną, stanu rachunków bankowych, zeznań podatkowych za ostatnie dwa lata, wysokości wynagrodzenia brutto E. G.).

Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy stwierdził, co następuje:

W myśl art. 246 (1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oceniając przedstawioną w urzędowych formularzach wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz nadesłanych dokumentach sytuację rodzinną i materialną skarżącego, uznać należy, że wniosek o przyznanie prawa pomocy nie zasługuje na uwzględnienie.

Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że ciężar dowodu spełnienia przesłanek przyznania prawa pomocy, określonych art. 246 (1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., ciąży na osobie ubiegającej się o uzyskanie takiego prawa. Podejmując decyzję o przyznaniu prawa pomocy należy opierać się na dokładnych danych dotyczących stanu rodzinnego, majątkowego, wysokości dochodów i wydatków strony wnioskującej o prawo pomocy. Obowiązkiem zaś osoby ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy jest, przy zachowaniu należytej staranności, wyczerpujące i rzetelne wykazanie swojej szeroko pojętej sytuacji materialnej oraz sytuacji rodzinnej.

Oświadczenia skarżącego odnośnie stanu rodzinnego oraz sytuacji finansowej zawarte w złożonych urzędowych formularzach wniosku o prawo pomocy są ze sobą sprzeczne a nadto kolidują z informacjami wynikającymi z nadesłanych dokumentów. W urzędowym formularzu wypełnionym 20 maja 2009 r., jak również w kolejnym, nadesłanym 29 czerwca 2009 r., skarżący podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną i czwórką dzieci, które pozostają na jego utrzymaniu. Informacje dotyczące sytuacji rodzinnej nie znalazły potwierdzenia w nadesłanych dokumentach, z których wynika, że skarżący jest osobą rozwiedzioną (wyrok rozwodowy z (...)), zaś miejsce zamieszkania dzieci zostało ustalone przy matce. Ponadto brak podstaw do uznania, że dzieci pozostają na jego utrzymaniu, skarżący nie płaci bowiem zasądzonych na nie ww. wyrokiem alimentów, a jego zadłużenie z tego tytułu wynosi (...) zł (pismo Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie z (...)). Nie mniej sprzeczne są podawane przez skarżącego okoliczności dotyczące jego sytuacji finansowej. W uzasadnieniu wniosku o prawo pomocy z 20 maja 2009 r. (rubryka nr 5) skarżący podał, że prowadzi działalność gospodarczą pod firmą "(...)", natomiast w dalszej części wniosku (rubryka nr 11), że jest osobą bezrobotną i od (...) nie prowadzi działalności gospodarczej. Wezwany do złożenia dokumentów potwierdzających zaprzestanie prowadzenia działalności i uznanie za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku, skarżący nie nadesłał żądanych dokumentów, natomiast w urzędowym formularzu wniosku o prawo pomocy przesłanym do Sądu 29 czerwca 2009 r. (rubryka nr 11) oświadczył m.in., że prowadzi w dalszym ciągu firmę. Nie wykazał jednakże jakie uzyskuje dochody (bądź ponosi straty) w związku z prowadzeniem działalności. Skarżący nie wyjaśnił ponadto innych okoliczności istotnych dla oceny jego możliwości płatniczych, nie złożył bowiem wyciągów z posiadanych rachunków bankowych ani oświadczenia o ich nieposiadaniu, jak również zeznań podatkowych za lata 2007-2008. Skarżący nie podał również (poza fakturą za energię elektryczną) stałych miesięcznych wydatków na koszty utrzymania koniecznego.

W świetle przedstawionych okoliczności, nie można uznać oświadczeń skarżącego dotyczących sytuacji rodzinnej i materialnej za wiarygodne. Tym samym skarżący uniemożliwił ustalenie, jakie są jego rzeczywiste możliwości finansowe ponoszenia kosztów postępowania. Brak jest zatem podstaw do uznania, że skarżący wykazał istnienie przesłanek przyznania mu prawa pomocy w całkowitym, jak również choćby w częściowym zakresie.

Z powyższych względów oraz na podstawie art. 258 (1 i (2 pkt 7 należało orzec jak na wstępie.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.