Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1801617

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie
z dnia 29 stycznia 2015 r.
II SA/Lu 230/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec.

Sędziowie: NSA Maria Wieczorek-Zalewska, WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji odmawiającej wydania nakazu rozbiórki oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. odmówił wydania nakazu rozbiórki linii energetycznej na działce nr ewid. 246/3 w W. 16B Gmina K. D. Pismem z dnia 21 maja 2013 r. P. S. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego powyższą decyzją dowodząc, że została wydana na podstawie fałszywych dowodów oraz ujawnione zostały w sprawie nowe dowody w postaci opinii biegłego sądowego z dnia 18 listopada 2012 r., uzupełnionej opinią ustną złożoną do protokołu na rozprawie sądowej z dnia 8 maja 2013 r. oraz opinii biegłego sądowego z dnia 20 października 2011 r. W uzasadnieniu wniosku wyjaśnił, że pierwsza z opinii sporządzona została celem ustalenia, czy prawidłowo wykonano przebudowę napowietrznej linii elektroenergetycznej, to jest zgodnie z dokumentacją techniczną stanowiącą podstawę do wydania decyzji na przebudowę linii energetycznej. Jej autor stwierdził, że przedstawiona dokumentacja projektowa jest niekompletna, w dokumentacji brakuje inwentaryzacji geodezyjnej stanu przed budową, co stanowi podstawę do wykonania dokumentacji projektowej oraz, że każdorazowe zmiany w elementach infrastruktury sieciowej powinny być zgłaszane do właściciela gruntu, który powinien wyrazić zgodę na prowadzenie prac i zmiany. Uzupełniająco biegły stwierdził, że inwestor nie uzyskał prawa do terenu, nie wykonał geodezyjnej inwentaryzacji przedwykonawczej i powykonawczej, nie zgłosił w organie nadzoru budowlanego zakończenia procesu inwestycyjnego, nie złożył wniosku o zezwolenie na uruchomienie sieci, nie uzyskał zgody organu administracji budowanej na uruchomienie sieci oraz nie dysponuje dokumentacją projektową pozwalającej ocenić, czy istniejący stan na nieruchomości jest zgodny z decyzją dotyczącą przebudowy. Według drugiej opinii oględziny poprzedzające wydanie decyzji z dnia 31 grudnia 2008 r. oraz poczynione podczas nich ustalenia zostały oparte o sfałszowany dowód w postaci przedłożonych przez inwestora map sytuacyjno - wysokościowych z przebiegiem linii energetycznej oraz decyzji administracyjnej z (...) o zatwierdzeniu planu realizacyjnego. Biegły stwierdził, że złożone do Sądu Okręgowego w L. do sprawy (...) kserokopie map opatrzone pieczęcią "Radca prawny J. J." i pieczęcią za zgodność z oryginałem nie odpowiadają oryginałowi wydanemu przez Wydział Geodezji i Kartografii Starostwa Powiatowego w P. Na przedłożonych do badań kserokopiach występują ślady w postaci poziomych linii oraz niedopasowanie warstwic, co wskazuje, że dokumenty te zostały wykonane z kilku fragmentów mapy lub kilku map, na kserokopii mapy przebieg napowietrznej linii elektroenergetycznej na nieruchomości nr 246 nie jest zgodny z przebiegiem linii i jej usytuowaniem na mapie wydanej przez Wydział Geodezji i Kartografii Starostwa Powiatowego w P. Ponadto biegły stwierdził, że jedna z dowodowych map opatrzona oryginalnym podpisem J. J. została wykonana w innej skali, niż pozostałe mapy. W piśmie z dnia 20 czerwca 2013 r. P. S. wyjaśnił, że o podstawach wznowienia dowiedział się w dniu 8 maja 2013 r.

Postanowieniem z dnia (...) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. wznowił postępowanie zakończone własną decyzją ostateczną z dnia (...) r., a następnie decyzją z dnia (...) r., odmówił jej uchylenia. Organ I instancji stwierdził, że podstawą uchylenia prawomocnej decyzji w toku wznowionego postępowania mogą być tylko dowody, które istniały w dniu wydania decyzji i nie były znane organowi administracji, przedstawione zaś przez wnioskodawcę opinie sporządzone zostały w latach 2011 - 2013. Zatem dowody w postaci obu opinii nie istniały w dacie wydania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowanego w P. decyzji odmawiającej wydania nakazu rozbiórki. Wnioskodawca nie przedstawił również żadnych dowodów w postaci wyroku sądowego, bądź orzeczenia innego organu, z których wynikałoby, że decyzja ta wydana została na podstawie sfałszowanych dowodów. Przedstawione opinie nie mogą zastąpić dowodu z wyroku sądu lub orzeczenia innego właściwego organu. Ponadto, jak ustalono w postępowaniu, przebudowa linii energetycznej została wykonana na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 14 kwietnia 1988 r., co stanowiło przesłankę wydania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. decyzji z dnia (...)., odmawiającej wydania nakazu rozbiórki. Odnosząc się zaś do przedstawionego przez wnioskodawcę w dniu 13 listopada 2013 r. dowodu w postaci czarno-białego szkicu nieruchomości nr 246/3 położonej w miejscowości W. organ zauważył, że jest to luźna, nie poświadczona za zgodność z oryginałem kartka papieru, którą trudno traktować jako wiarygodny dokument. Szkic ten nie wnosi nic do sprawy, prócz tego, że wskazywać może, iż na przestrzeni lat nieprecyzyjnie nanoszono na mapy oznaczenia geodezyjne. Organ I instancji nie uznał też, aby w sprawie miały miejsce przesłanki do zastosowania art. 145 § 2 k.p.a.

Po rozpoznaniu odwołania wnioskodawcy Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. decyzją z dnia (...) r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ podzielił ocenę, że dowód z obu opinii nie istniał w dniu wydania decyzji odmawiające nakazania rozbiórki, zatem nie mogą one stanowić podstawy jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Stwierdził też, że brak jest w sprawie wyroku stwierdzającego sfałszowanie dowodu, na którym opierałaby się kwestionowania w niniejszym postępowaniu decyzji w związku z tym, brak jest podstaw do uchylenia jej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Zasadnie zatem organ I instancji odmówił uchylenia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia (...) r.

Skargę na decyzję organu odwoławczego wniósł P. S. Zarzucił organowi, że wydając ją naruszył art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a. oraz art. 149 § 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że warunkiem wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. jest wyrok skazujący za sfałszowanie dowodów na podstawie których wydano kwestionowaną decyzję zaś w niniejszej sprawie takowy nie zapadł, podczas, gdy przepis ten wymaga jedynie, aby dowody na podstawie których rozstrzygano okazały się fałszywe. Organ I instancji wiedział też o toczącym się postępowaniu karnym i był informowany o sposobie jego zakończenia poprzez umorzenie ze względu na niewykrycie sprawcy. Naruszenia powyższych przepisów skarżący dopatruje się również w oparciu decyzji odmawiającej wydania nakazu rozbiórki na fałszywych dowodach w postaci kserokopii decyzji Wojewody L. z dnia (...) r., o zatwierdzeniu planu realizacyjnego, gdzie na stronie drugiej decyzji zamieszczona była inna treść, niż na oryginale. Miało to polegać na wyeliminowaniu zapisu o utracie ważności decyzji w razie nie uzyskania przez inwestora prawa do terenu lub jego utraty. Fałsz ten pozwolił Inspektorowi Nadzoru Budowlanego odstąpić od konieczności czynienia ustaleń w zakresie uzyskania przez inwestora prawa do terenu na którym posadowił nowy odcinek linii w czasie jej przebudowy. W ocenie skarżącego organ odwoławczy naruszył również art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez ujawnienie nowych istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, które nie zostały włączone do akt sprawy i nie były znane Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanemu w P., a mianowicie to, że inwestor nie uzyskał prawa do terenu, inwestor nie wykonał geodezyjnej inwentaryzacji przedwykonawczej i powykonawczej, nie zgłosił w organie nadzoru budowlanego zakończenia procesu inwestycyjnego i nie złożył wniosku o zezwolenie na uruchomienie sieci, nie uzyskał zgody organu administracji budowanej na uruchomienie sieci oraz nie dysponuje dokumentacją projektową pozwalającej ocenić, czy istniejący stan na nieruchomości jest zgodny z decyzją dotyczącą przebudowy. Obraza art. 149 § 2 k.p.a. polegała zaś na nieuwzględnieniu zgłoszonych przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego wniosków dowodowych. W obszernych wywodach uzasadnienia skarżący przedstawił przebieg postępowania w sprawie i przytoczył okoliczności, które potwierdzać mają zasadność powyższych zarzutów. Zwrócił uwagę, że żądał oryginału dokumentacji projektowo - wykonawczej z budowy linii istniejącej przed przebudową tj przed 1988 r., jak też dokumentacji z procesu inwestycyjnego prowadzonego w latach 1988-1990. Wniosek uzasadniał tym, że przedkładane w toku postępowania administracyjnego i sądowego kserokopie są dokumentami fałszywymi, bądź mogą zawierać nieprawdziwą treść. Nie został on jednak uwzględniony.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wbrew przekonaniu Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego rację ma skarżący kwestionując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji, według którego dla wznowienia postępowania ze względu na podstawę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. niezbędne jest przedstawienie orzeczenia sądu lub innego organu potwierdzającego fałszerstwo dowodów. Rzeczywiście w orzecznictwie sądów administracyjnych jak i doktrynie wyrażany jest jednolity pogląd, według którego sfałszowanie dowodu, co do zasady, musi być potwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu (por. E. Mzyk, Wznowienie postępowania administracyjnego, Warszawa-Zielona Góra 1994, s. 73 czy wyrok NSA z dnia 16 października 1991 r., sygn. akt II SA 640/91, ONSA 1992, nr 3-4, poz. 66, s. 140 - za M. Jaśkowska w M. Jaśkowska, A. Wróbel Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego, Lex/el 2014, komentarz do art. 145 oraz wyrok NSA z dnia 22 czerwca 1999 r., sygn. akt I SA1924/98 - Lex nr 48553). Strona zaś, która domaga się wznowienia postępowania na podstawie z art. 145 § 1 pkt.1 k.p.a. musi przedłożyć właściwemu organowi administracji publicznej dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany. Nie jest bowiem rzeczą organu administracji przeprowadzanie takiego dowodu w tym zakresie (por. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2000 r., sygn. akt. I SA 1123/99 - Lex nr 55743). Zwrócić należy jednak uwagę, że art. 145 § 2 k.p.a. dopuszcza możliwość wznowienia postępowania jeszcze przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Przyjmuje się przy tym, że przez oczywistość fałszu dowodu należy rozumieć przypadki, gdy przy prostym zestawieniu dowodu, bez konieczności prowadzenia postępowania wyjaśniającego i posiadania specjalistycznej wiedzy oczywiste jest, że jest on sfałszowany (por. wyrok NSA z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 678/12 - CBOSA). Warto zwrócić uwagę również na wyrok z dnia 20 kwietnia 2012 r. (I OSK 1963/11, także wyrok z dnia 8 lipca 2014 r. I OSK 2992/12 opubl. w CBOSA) w którym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie można terminu oczywistości wykładać w sposób czysto literalny, sugerujący, że tylko i wyłącznie fałszywość dokumentów widoczna na pierwszy rzut oka i to przez laika, stanowi o oczywistości fałszerstwa. Uznanie, że fałszerstwo jest oczywiste, a więc jednoznaczne, ewidentne, co do którego brak jakichkolwiek wątpliwości, może wymagać wiedzy fachowej, może też stanowić efekt posłużenia się odpowiednim aparatem bądź metodą, dającymi nie pozostawiający wątpliwości wynik. Z § 3 art. 145 k.p.a. wynika natomiast możliwość wznowienia postępowania także w przypadku, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa. Przepis ten. dotyczy sytuacji, kiedy postępowanie karne nie może być wszczęte, ponieważ nastąpiło przedawnienie karalności czynu lub inne okoliczności uniemożliwiające ściganie takie jak np. abolicja, amnestia, czy ograniczenia wynikające z immunitetu, ale jednocześnie istnieje przesłanka wskazująca, że czyn taki został popełniony. Organ, w toku postępowania wszczętego na podstawie art. 145 § 3 k.p.a., sprawdza jedynie, czy istnieją orzeczenia potwierdzające zaistnienie czynu karalnego (por.: wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2006 r., sygn. akt OSK 154/06). Jeżeli w toku postępowania takie orzeczenia istnieją, organ wydaje decyzję na podstawie art. 151 k.p.a. Natomiast organ w takim postępowaniu nie dokonuje samodzielnych ustaleń, które potwierdzałyby zaistnienie przestępstwa lub sfałszowania dokumentu (por.: wyrok NSA z dnia 9 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 1170/10). Podkreślić jednak trzeba, że w każdym z tych przypadków rzeczą organu jest wskazanie przesłanek pozwalających na wznowienie postępowania, mimo braku orzeczenia sądu lub innego organu potwierdzającego fakt sfałszowania dowodu. Powyższa uwaga nie ma jednak większego znaczenia, skoro Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ostatecznie wznowił postępowanie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., co otworzyło drogę do możliwości badania istnienia przesłanek wznowieniowych, a w konsekwencji podjęcia decyzji w trybie art. 151 k.p.a. Z konstrukcji instytucji wznowienia wynika bowiem, że na etapie wstępnym badania warunków formalnych podania o wznowienie postępowania wykluczone jest bowiem ponowne badanie pod względem merytorycznym decyzji, o której wznowienie skarżący zabiega, bo zawężone jest ono do podstaw wznowieniowych, terminu do złożenia podania oraz spełnienia wymogów podmiotowych. W tym zaś kontekście nie ma podstaw do zakwestionowania zajętego przez organ stanowiska. W sprawie jest oczywiste, że przedmiotowa linia elektroenergetyczna została wybudowana na podstawie decyzji Wojewody L.z dnia (...) poprzedzonej decyzją tego samego organu z dnia (...). o zatwierdzeniu planu realizacyjnego budowy wyjść liniowych SN 30 i 15 Kv w C. koło K. W sprawie nigdy nie była podnoszona okoliczność sfałszowania tych decyzji, natomiast skarżący zwracał uwagę na sfałszowanie złożonej do akt sprawy kserokopii decyzji o zatwierdzeniu planu realizacyjnego, poprzez usunięcie jej części w postaci informacji o utracie ważności, w razie nie uzyskania przez inwestora prawa do terenu lub jego utraty. Nie tylko nie wiadomo, o którą kserokopię chodzi, ale też znajdująca się w aktach sprawy " kserokopia z kopii teczki" wspomnianej decyzji, potwierdzona przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu 2 czerwca 2008 r. w ogóle nie zawiera klauzuli wspomnianej przez skarżącego, natomiast stwierdza, że pozwolenie na budowę traci ważność, jeżeli zaistnieją okoliczności wymienione w art. 32 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane. Nie jest zatem jasne, na jaką decyzję w tej sytuacji powoływał się skarżący. Trzeba też podkreślić, że dla zaistnienia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. niezbędnym jest nie tylko wykazanie, że dowód został sfałszowany, ale był podstawą ustalenia okoliczności istotnych dla sprawy. Z kolei przez okoliczności istotne należy rozumieć fakty, które dotyczą bezpośrednio danej sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem postępowania zakończonego decyzją ostateczną oraz mają znaczenie prawne. Dowodem w tym znaczeniu nie mogła być opinia eksperta z zakresu kryminalistycznego badania pisma ręcznego i dokumentów z 20 października 2011 r. mająca potwierdzać fakt fałszerstwa "mapy sytuacyjno - wysokościowej z przebiegiem linii energetycznej złożonej podczas oględzin poprzedzających wydanie decyzji z dnia (...) r." Nie tylko bowiem nie podaje, jakie w istocie mapy zostały objęte badaniem, ale też nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Decyzja z (...) r. została oparta na treści art. 48 Prawa budowlanego, który stanowi o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W sytuacji zatem, gdy organ dysponował zarówno decyzją o pozwoleniu na budowę jak i decyzją o zatwierdzeniu planu realizacyjnego 1988 r., wskazywanie przez skarżącego na sfałszowanie mapy sytuacyjno - wysokościowej sporządzonej na dzień 6 maja 1999 r. nie mogło prowadzić do odmiennych wniosków, niż prezentowane w zaskarżonej decyzji.

Brak jest również podstaw do upatrywania podstawy wznowienia opisanej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. W orzecznictwie konsekwentnie podtrzymuje się pogląd, zgodnie z którym przepis ten może mieć zatem zastosowanie wówczas, gdy spełnione zostaną łącznie trzy przesłanki. Po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody, istotne dla sprawy, są nowe - a więc chodzi tu o okoliczności faktyczne lub dowody nowo odkryte, jak i pierwszy raz odkryte przez stronę. Po drugie "nowe okoliczności faktyczne" bądź nowe dowody musiały istnieć już w dniu wydania decyzji ostatecznej. Po trzecie "nowe okoliczności faktyczne" bądź nowe dowody nie były znane organowi w chwili wydawania decyzji ostatecznej. (wyrok NSA z dnia 16 października 2014 r. I OSK 565/13 opubl. w CBOSA). W świetle powyższego za nowy dowód nie mogła zostać uznana opinia biegłego w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych z 18 listopada 2012 r. oraz opinia eksperta z zakresu kryminalistycznego badania pisma ręcznego i dokumentów z 20 października 2011 r. jako powstałe już po wydaniu decyzji odmawiającej nakazania rozbiórki.

Nie ma również podstaw do potwierdzenia stanowiska skarżącego wskazującego na ujawnieniu nowych okoliczności faktycznych w rozumieniu powołanego art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Wprawdzie w orzecznictwie jak i doktrynie przyjmuje się, że ujawnienie nowych okoliczności może być rezultatem przeprowadzenia dowodów (ujawnienia, wygenerowania dowodów) w późniejszym terminie, to jest już po wydaniu decyzji ostatecznej, to jednak muszą dotyczyć faktów, które są istotne dla sprawy i mogły istnieć w dniu wydania kwestionowanej decyzji, a które nie były znane organowi w momencie jej podejmowania Zauważyć należy, że opinia z 18 listopada 2012 r. uzupełniona przez biegłego na rozprawie przed Sądem Rejonowym w P. w dniu 8 maja 2013 r. dotyczyła "prawidłowości wykonania przebudowy napowietrznej linii elektroenergetycznej, to jest zgodnie z dokumentacją techniczną stanowiącą podstawę do wydania decyzji na budowę linii energetycznej". Wskazane w niej okoliczności, przytoczone następnie w odwołaniu i skardze, odnosiły się do samej realizacji inwestycji i nie miały znaczenia dla zastosowania restytucji wynikającej z art. 48 prawa budowlanego, którego zastosowanie rozważano w decyzji z dnia (...). Podobnie ocenić należy okoliczność wskazaną w opinii eksperta sporządzonej w dniu 20 października 2011 r., dotyczącą sfałszowania mapy wysokościowo - sytuacyjnej, na co zwracano uwagę już wcześniej.

Organom obu instancji nie można też przypisać naruszenia art. 149 § 2 k.p.a. Przepis ten obliguje organ administracji, po wydaniu postanowienia wznawiającego postępowanie w sprawie, do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia co do istoty prawy. Przedmiotem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie było dotknięte jedną z wad wymienionych w art. 145 § 1 i art. 145a bądź 145b oraz przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną lub postanowieniem. Jeżeli zaś organ administracji stwierdzi, że przyczyny wznowienia nie zachodzą nie ma obowiązku prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną lub postanowieniem. W sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją organy przeprowadziły stosowne postępowanie, którego wynik odpowiadał rozwiązaniu przyjętemu w art. 151 § 1 k.p.a.

Ze względu na przedstawione przez skarżącego przy wniosku o wznowienie postępowania dowody (opinie) oraz w toku postępowania (kserokopia mapy) nie było natomiast potrzeby prowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego na rozprawie przed sądem w trybie art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w postaci zgłoszonej przez skarżącego mapy mającej obrazować, że inwestor niezgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę zajął północno - zachodni fragment nieruchomości na którym zgodnie z Miejscowym Planem Zagospodarowania przestrzennego miał być posadowiony budynek mieszkalno - pensjonatowy.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie działając na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) oddalił skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.