Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2138188

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie
z dnia 22 grudnia 2015 r.
II SA/Lu 174/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec.

Sędziowie NSA: Witold Falczyński (sprawozdawca), Grażyna Pawlos-Janusz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 1 grudnia 2015 r. sprawy ze skarg M. W. i G. W. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) 2015 r. nr (...) w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości

I.

uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty (...) z dnia (...) 2014 r. nr (...);

II.

zasądza od Wojewody (...) na rzecz M. W. kwotę 440 zł (czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania;

III.

zasądza od Wojewody (...) na rzecz G. W. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) listopada 2014 r., nr (...) Starosta L., na podstawie art. 124 w związku z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia (...) sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 518 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku P. D. S.A. Oddział L., reprezentowanej przez B. P. F. Handlowo-Usługowa "E.", dotyczącego ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości stanowiącej działki ewidencyjne nr (...) i (...), położonej w J. K. K. przy ul. (...), gmina (...) (obręb (...) J. K. K., ark. 1), stanowiącej współwłasność M. W. i G. W., poprzez udzielenie zezwolenia na wymianę słupów SN 15 kV, budowę linii kablowej SN 15 kV oraz wymianę istniejącego złącza energetycznego na ww. działkach, orzekł w następujący sposób:

"I. Ograniczyć sposób korzystania z części nieruchomości stanowiącej współwłasność G. W. i M. W., położonej w J. K. K. przy ul. (...), gmina (...), oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki: nr (...) (KW nr (...)) i nr (...) (KW (...)), poprzez zezwolenie P. D. S.A. Oddział L. na wymianę słupów SN 15 kV, budowę linii kablowej SN 15 kV oraz wymianę istniejącego złącza energetycznego na ww. działkach.

II. Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, o której mowa w pkt I polega na:

a)

obowiązku udostępnienia wnioskodawcy działki nr (...) w części oznaczonej na mapie stanowiącej załącznik nr (...) do niniejszej decyzji symbolami 1-2-3-4-1 o pow. 9 m2, celem wymiany słupa SN 15 kV, budowy linii kablowej SN 15 kV oraz wymiany istniejącego złącza energetycznego,

b)

obowiązku udostępnienia wnioskodawcy działki nr (...) w części oznaczonej na mapie stanowiącej załącznik nr (...) do niniejszej decyzji symbolami 5-6-7-8-5 o pow. 10 m2, celem wymiany słupa SN 15 kV oraz budowy linii kablowej SN 15 kV.

III. Właściciele gruntu są obowiązani udostępnić wnioskodawcy części nieruchomości, o których mowa w pkt II, w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii sieci elektroenergetycznej.

IV. P. D. S.A. Oddział L. zobowiązana jest do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po wymianie słupów SN 15 kV, budowie linii kablowej SN 15 kV oraz wymianie istniejącego złącza energetycznego na ww. nieruchomości.

V. P. D. S.A. Oddział L. zobowiązana jest do inwentaryzacji szkód powstałych w wyniku działań prowadzonych w związku z niniejszym zezwoleniem w formie protokólarnego ich opisu, dokonanego z udziałem rzeczoznawcy majątkowego stron postępowania oraz przedłożenia w tut. Starostwie protokołu w terminie dwóch miesięcy od zakończenia prac na nieruchomości wraz z opinią rzeczoznawcy majątkowego określającą wartość poniesionych szkód - w przypadku, jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty oraz wartość ewentualnego zmniejszenia wartości nieruchomości.

VI. Ustalenie odszkodowania za szkody i zmniejszenie wartości nieruchomości, o którym mowa w pkt V nastąpi w drodze decyzji Starosty L. po przedstawieniu przez P. D. S.A. Oddział L. opinii rzeczoznawcy majątkowego.

VII. Ostateczna decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej."

Odwołanie od decyzji organu I instancji wniósł G. W. Odwołujący poddał w wątpliwość, jakoby planowana inwestycja stanowiła realizację celu publicznego podkreślając, że przebudowywany odcinek sieci energetycznej ma na celu zaopatrzenie w wystarczającą ilość energii tylko jednego zakładu produkcyjnego. Jego zdaniem ograniczenie sposobu korzystania z działki nr (...), będącej wjazdem na posesję szerokości tylko 5 m, może spowodować utrudnienie we wjeździe na tę posesję. Odwołujący stwierdził ponadto, że trudno zgodzić się z uzasadnieniem decyzji, iż w niniejszej sprawie zostały prawidłowo przeprowadzone rokowania o dobrowolne udostępnienie nieruchomości. Zakwestionował, jakoby M. W. osobiście potwierdziła odbiór zawiadomienia z dnia (...) sierpnia 2014 r., wnosząc jednocześnie o przedstawienie wymienionego dokumentu celem weryfikacji jego autentyczności.

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Wojewoda decyzją ostateczną z dnia (...) stycznia 2015 r., nr (...) - zaskarżoną w niniejszej sprawie - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przedstawił następująco stan faktyczny i prawny sprawy:

P. D. S.A. Oddział L., reprezentowana przez B. P. - F. Handlowo-Usługowa "E." Kompleksowe Usługi Elektroenergetyczne (pełnomocnictwo w aktach), w dniu (...) kwietnia 2013 r. wystąpiła do Starosty L. z wnioskiem o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości położonych w J. K. K. gm. (...) przy ul. (...), oznaczonych jako działki nr: (...) i (...), stanowiących współwłasność M. W. i G. W., poprzez udzielenie zezwolenia na prowadzenie na ww. działkach inwestycji - linii kablowej SN 15 kV oraz wymianę istniejącego złącza energetycznego na ww. działkach, zgodnie z ustaleniami planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego gminy (...) zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy (...) Nr (...) z dnia (...) stycznia 2004 r.

W myśl ww. planu objęte przedmiotowym wnioskiem działki nr (...) i (...) położone są na terenie zabudowy jednorodzinnej, oznaczonej symbolem "MN", w której to funkcji terenu dopuszcza się lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej. Teren ten znajduje się w 11 strefie przyrodniczo-krajobrazowej (...) w której wprowadzono zakaz lokalizowania przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, z wyjątkiem gazociągów i dróg ekspresowych. Ponadto z § 8 pkt 6 planu wynika, że jako podstawę zaopatrzenia wsi w energię elektryczną ustala się system sieci średniego napięcia w wykonaniu napowietrznym, jednakże na terenach wiejskich sieć niskiego napięcia przewidziano w wykonaniu napowietrznym lub kablowym, a w strefie zwartej zabudowy usługowej przewiduje się sieć kablową.

Z załączonego do akt sprawy odpisu z księgi wieczystej KW Nr (...), dotyczącego działki nr (...) oraz z odpisu z księgi wieczystej KW Nr (...), dotyczącego działki nr (...) wynika, że działki te stanowią własność M. W. i G. W. na zasadzie wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej.

Ograniczenie sposobu korzystania stało się konieczne, ponieważ rokowania z właścicielami nieruchomości o dobrowolne jej udostępnienie nie przyniosły rezultatu, o czym świadczy załączona do wniosku dokumentacja z przebiegu rokowań.

Zakres ograniczenia sposobu korzystania z działek nr (...) i (...) określa dokumentacja wykonana przez geodetę uprawnionego K. N., przyjęta do zasobu geodezyjnego i kartograficznego Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowego w L. w dniu (...) kwietnia 2013 r. pod nr (...) (...).

W dniu (...) maja 2013 r. organ I instancji przeprowadził oględziny przedmiotowej nieruchomości, podczas których G. W. oświadczył, że wyraża chęć podjęcia dalszych negocjacji z przedstawicielem inwestora, pod warunkiem okazania przez niego stosownego upoważnienia dotyczącego podejmowania decyzji w kwestiach finansowych w niniejszej sprawie.

Następnie w dniu (...) maja 2013 r. organ I instancji przeprowadził rozprawę administracyjną, podczas której pełnomocnik wnioskodawcy podtrzymał wniosek o ograniczenie sposobu korzystania z części przedmiotowych działek. Strony poinformowały, że do dnia rozprawy nie doszło do żadnej ugody pomiędzy nimi. G. W. deklarował chęć podjęcia negocjacji, przedstawiając jednoznaczne warunki tj. posiadanie przez pełnomocnika P. D. S.A. Oddział L. odpowiedniego upoważnienia do zaciągania zobowiązań finansowych w imieniu Spółki oraz ustalenie rekompensaty na rzecz właścicieli z tytułu zajęcia i długotrwałego udostępnienia terenu inwestorowi. Właściciel podniósł, że ma prawo do dochodzenia odszkodowania z tytułu utraty wartości swojej nieruchomości. Ponadto zażądał okazania przez inwestora dokumentów, które pozwolą na ocenę planowanych prac, przedstawienia bilansu mocy dla projektowanego złącza kablowego oraz wyjaśnienie, czy przedmiotowe złącze będzie obsługiwało wyłącznie jedno gospodarstwo, czy też szersze grono odbiorców. Jednocześnie wyraził obawę, że przy usunięciu istniejących słupów energetycznych może dojść do uszkodzenia usytuowanego w pobliżu przyłącza gazowego, WLZ i bramy wjazdowej.

Pełnomocnik wnioskodawcy oświadczył, że w przypadku wystąpienia jakichkolwiek szkód i powstania uszkodzeń istniejących na gruncie urządzeń podczas wykonywania prac, szkody te zostaną oszacowane i wypłacone zostanie stosowne odszkodowanie, a inwestor zobowiązuje się do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego. Zdaniem właściciela działek warunkiem koniecznym jest jednak wpłata kaucji gwarancyjnej na jego konto, co jest ogólnie stosowaną praktyką przy prowadzeniu robót budowlanych, nawet w przypadku gdy nie występuje możliwość powstania szkód.

W związku z wyrażoną przez G. W. wolą prowadzenia dalszych negocjacji z inwestorem, organ wyznaczył 30-dniowy termin na przeprowadzenie rokowań i ewentualne zawarcie ugody pomiędzy stronami.

Następnie w piśmie z dnia (...) czerwca 2013 r. wezwał pełnomocnika wnioskodawcy do szczegółowego wyjaśnienia, na czym polegać będzie i czemu ma służyć planowana na działkach nr (...) i (...) inwestycja, w celu doprecyzowania szczegółowych zasad realizacji celu publicznego.

Pełnomocnik wnioskodawcy B. P. w pismach: z dnia (...) czerwca 2013 r. oraz z dnia (...) grudnia 2013 r. stwierdził, że zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego gminy (...), projektowana modernizacja i rozbudowa odcinka sieci elektroenergetycznej w miejscowości J. K. K., przy ul. (...), znajduje się na obszarze terenów zabudowy jednorodzinnej oraz zabudowy zagrodowej z dopuszczeniem do zabudowy jednorodzinnej. Projektowana stacja transformatorowa nie jest lokalizowana w przedmiotowym usytuowaniu wyłącznie dla jednej lub dwóch posesji, ma ona również przejąć zasilanie części istniejących i przyszłych odbiorców linii niskiego napięcia J. Kol. 2 i linii niskiego napięcia J. K. Proponowane rozwiązanie - jak wyjaśnił pełnomocnik strony - pozwoli na skrócenie istniejących już obwodów ww. linii niskiego napięcia, a tym samym poprawę parametrów jakościowych energii elektrycznej. Wymiana istniejącego złącza, zlokalizowanego na granicy działek nr (...) i (...), pozwoli zaś w przyszłości na dalszą rozbudowę sieci elektroenergetycznej po tej stronie drogi gminnej. Pełnomocnik wnioskodawcy podkreślił, że lokalizacja planowanej inwestycji została pozytywnie zaopiniowana przez Wojewódzki Urząd Zabytków, Zespół L. Parków Krajobrazowych w L. oraz Wójta Gminy (...).

W pismach z dnia (...) grudnia 2013 r. oraz z dnia (...) października 2014 r. P. D. S.A. Oddział L. oświadczyła, że wielokrotnie proponowała G. W. ugodowe załatwienie sprawy, w tym ustanowienie odpłatnej służebności przesyłu oraz odszkodowanie za ewentualne szkody wynikłe w trakcie prowadzenia robót, którego wartość oszacowałby rzeczoznawca majątkowy. Niestety żądania finansowe właściciela wielokrotnie przekraczały propozycje Spółki, a zatem wnioskodawca uważa negocjacje za zakończone z wynikiem negatywnym.

W ocenie Wojewody z powyższych ustaleń wynika, że zarówno wnioskodawca, jak i organy, dążyli do ugodowego załatwienia niniejszej sprawy, lecz do takiego rozwiązania nie doszło.

Końcowo Wojewoda wyjaśnił, że Starosta L. wydając kontrolowaną decyzję z dnia (...) listopada 2014 r. orzekał w niniejszej sprawie po raz drugi. Wcześniejsza decyzja tego organu z dnia (...) lutego 2014 r. została uchylona na skutek odwołania G. W. decyzją Wojewody z dnia (...) maja 2014 r. Powodem jej uchylenia był brak skutecznego doręczenia M. W. zawiadomienia o wszczęciu niniejszego postępowania, jak również innych pism kierowanych do niej w trakcie toczącego się postępowania, a także samej decyzji z dnia (...) lutego 2014 r., co - zdaniem organu odwoławczego - stanowiło naruszenie art. 9 i art. 10 § 1 k.p.a, dające podstawę do wznowienia postępowania w myśl art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Wojewoda podkreślił, że prowadząc ponownie postępowanie w niniejszej sprawie organ I instancji przesłał M. W. pismo z dnia (...) sierpnia 2014 r. znak: (...), informujące zainteresowaną o toczącym się postępowaniu oraz o możliwości składania wyjaśnień, a nadto zawierające pouczenie o obowiązku zawiadomienia organu, o każdej zmianie adresu, wraz z informacją, że w razie zaniedbania tego obowiązku, doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny (art. 41 k.p.a.). Pismo to zostało doręczone stronie w dniu (...) października 2014 r.

W trakcie prowadzonego przez Wojewodę postępowania odwoławczego G. W. zapoznał się z zebranym materiałem dowodowym i w oświadczeniu z dnia (...) stycznia 2015 r. stwierdził, że zwrotne poświadczenie odbioru zawiadomienia z dnia (...) października 2014 r. znak: (...), wysłanego do M. W., nie jest podpisane przez osobę uprawnioną, bowiem ojciec jego żony nazywał się W. G. i nie żyje od 7 lat, a jego ojciec ma na imię L. i też nie jest to jego podpis.

Odnosząc się do powyższego organ II instancji stwierdził, że z adnotacji na ww. poświadczeniu odbioru wynika, iż przesyłkę odebrał w dniu "23 października 2014 r. C. W. - ojciec" i jak stwierdził pracownik (...) S.A. - pełnomocnik adresatki. Jak wynika z adnotacji na ww. poświadczeniu odbioru, w dniu (...) października 2014 r. mieszkanie było zamknięte, o czym umieszczono informację w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Z powyższych zapisów wynika, że przesyłka została odebrana przez pełnomocnika w budynku UP L., ul. (...).

Wprawdzie G. W. kwestionuje ww. doręczenie, jednakże - zdaniem Wojewody - należy stwierdzić, że M. W. wiedziała o toczącym się postępowaniu i miała możliwość uczestniczenia w nim osobiście bądź przez ustanowionego przez nią pełnomocnika, lecz z możliwości tej nie skorzystała.

Wobec powyższych ustaleń organ II instancji zarzuty zawarte w odwołaniu uznał za niezasadne.

M. W. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na przytoczoną wyżej decyzję organu odwoławczego. Wnosząc w skardze o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania skarżąca zarzuciła temu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

a)

art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący okoliczności faktycznych sprawy związanych w szczególności z tym, czy planowana modernizacja sieci energetycznej przebiegającej przez nieruchomości skarżącego o nr (...) i (...) jest inwestycją celu publicznego i czy służy interesowi ogółu;

b)

art. 124 ust. 1 ustawy z dnia (...) sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami przez ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości skarżącego o nr (...) i (...) w sposób sprzeczny z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy (...);

c)

art. 124 ust. 1 w zw. 2 art. 6 ustawy 2 dnia (...) sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami przez ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości skarżącego o nr (...) i (...), w sytuacji gdy nie służy to realizacji celu publicznego wskazanego w tych przepisach i służyć ma jedynie ułatwieniu prowadzenia jednego zakładu produkcyjnego znajdującego się w sąsiedztwie;

d)

art. 9 i art. 10 § 1 k.p.a. przez pozbawienie skarżącej prawa aktywnego udziału w postępowaniu administracyjnym przed I i II instancją oraz wadliwym informowaniu jej o czynnościach tego postępowania, przez co pozbawiona została możliwości obrony jej interesów w tym postępowaniu.

Uzasadniając ostatni z powyższych zarzutów skarżąca wytknęła organom administracji nieprawidłowości w zakresie zawiadamiania jej o wszczęciu postępowania administracyjnego i jego przebiegu. Podkreśliła, że w ramach postępowania nie otrzymała "żadnych przesyłek", co więcej doszło nawet do sfałszowania podpisu na potwierdzeniu adresowanego do niej listu poleconego z dnia (...) października 2014 r. Na potwierdzeniu tym widnieje bowiem podpis "C. W. ojciec pełnomocnik", zaś skarżąca nie zna osoby o tym nazwisku i nigdy nie udzielała jej pełnomocnictwa do odbioru jakichkolwiek przesyłek. W konsekwencji przedmiotowego listu nigdy nie otrzymała.

Skargę do tutejszego Sądu na przedmiotową decyzję Wojewody złożył również G. W., który także domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania. Wobec zaskarżonej decyzji G. W. sformułował niemal takie same zarzuty, jak skarżąca M. W., poza zarzutem naruszenia art. 9 i art. 10 § 1 k.p.a., w miejsce którego podniósł zarzut naruszenia art. 124 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, poprzez przeprowadzenie rokowań poprzedzających udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, w sposób nierzetelny, niekonstruktywny i od początku nienastawiony na zawarcie kompromisu. Uzasadniając ten zarzut skarżący wskazał, że w toku negocjacji prowadzonych pomiędzy nim a wnioskodawcą przedstawił szereg konstruktywnych propozycji dotyczących sposobu zagwarantowania poszanowania przysługującego mu prawa własności jego nieruchomości. Chodziło w szczególności o zapewnienie mu brania udziału w planowanych przez wnioskodawcę czynnościach wkraczających w zakres jego prawa własności oraz zabezpieczenie roszczeń skarżącego związanych z ewentualnym wyrządzeniem mu szkody przy okazji realizacji planowanej inwestycji. Analiza sposobu prowadzenia powyższych negocjacji - zdaniem G. W. - wskazuje na to, że były one jedynie pozorne i zarówno wnioskodawca, jak i organ administracji w rzeczywistości nie dążyli do osiągnięcia jakiegokolwiek konsensusu.

W odpowiedziach na powyższe skargi Wojewoda wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu (...) grudnia 2015 r. Sąd - na podstawie art. 111 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - postanowił zarządzić połączenie do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skargi G. W. (sygn. akt II SA/Lu (...)) oraz ze skargi M. W. (sygn. akt II SA/Lu (...)) i prowadzić je pod sygnaturą II SA/Lu (...).

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargi są zasadne. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji zostały bowiem wydane z naruszeniem prawa.

Przypomnieć na wstępie wypada, że przedmiotem tych rozstrzygnięć jest ograniczenie sposobu korzystania z części nieruchomości stanowiącej współwłasność G. W. i M. W., położonej w J. K. K. przy ul. (...), gmina (...), oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr ewid.: (...) i nr (...), poprzez zezwolenie P. D. S.A. Oddział L. na wymianę słupów SN 15 kV, budowę linii kablowej SN 15 kV oraz wymianę istniejącego złącza energetycznego na ww. działkach.

Materialnoprawną podstawę zapadłej w niniejszej sprawie decyzji organu I instancji stanowił zatem przepis art. 124 ustawy z dnia (...) sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 z późn. zm., dalej jako "u.g.n."). Unormowanie to zezwala staroście na wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z określonej nieruchomości poprzez zezwolenie na założenie i przeprowadzenie wymienionych w tym przepisie ciągów przewodów i urządzeń, a także innych niezbędnych do korzystania z nich, podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody, pod warunkiem, że uprawnienie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (ust. 1).

Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości jest instytucją prawną ingerującą w prawo własności lub prawo użytkowania wieczystego. Dlatego też wydanie decyzji w tym przedmiocie zostało przez ustawodawcą uwarunkowane spełnieniem określonych przesłanek, mających na celu zminimalizowanie dolegliwości, jakie stwarza właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu tego rodzaju ograniczenie jego praw. Przede wszystkim nie budzi wątpliwości, że ograniczenie prawa własności lub użytkowania wieczystego na podstawie omawianego artykułu może nastąpić tylko dla realizacji celu publicznego. Cel ten winien być przy tym zgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, bądź - w razie jego braku - z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Dodatkowy warunek określa art. 124 ust. 3 u.g.n. stanowiąc, że udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy bezsporna jest okoliczność, że dla terenu, na którym ma być zrealizowana sporna inwestycja, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy (...), przyjęty uchwałą Rady Gminy (...) Nr (...) z dnia (...) stycznia 2004 r. (Dz. Urz. Woj. Lubel. z dnia 19 marca 2004 r., Nr 50, poz. 1007). W świetle postanowień tego planu objęte przedmiotowym postępowaniem działki nr (...) i (...) położone są na terenie zabudowy jednorodzinnej (symbol "MN"), w obrębie której dopuszczalna jest lokalizacja urządzeń infrastruktury technicznej (§ 3 pkt 1.2. ppkt 13 lit. "e"). Przepis § 8 pkt 6 ww. uchwały wskazuje ponadto jako podstawę zaopatrzenia wsi w energię elektryczną system sieci średniego napięcia w wykonaniu napowietrznym. Na terenach wiejskich sieć niskiego napięcia przewidziano przy tym w wykonaniu napowietrznym lub kablowym, a w strefie zwartej zabudowy usługowej - sieć kablową.

W świetle przytoczonych regulacji zgodność przedmiotowej inwestycji z obowiązującym na terenie gminy (...) miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie budzi żadnych wątpliwości.

Niezasadne - zdaniem Sądu - są ponadto zarzuty strony skarżącej kwestionujące uznanie przedmiotowego przedsięwzięcia za inwestycję celu publicznego. W tym zakresie skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela ugruntowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, zgodnie z którym budowa i utrzymanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej ex definitione stanowi w tym zakresie cel publiczny (por. wyroki NSA: z dnia 9 lutego 2000 r., sygn. akt I SA 363/99, LEX nr 55777 oraz z dnia 15 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 548/07, LEX nr 503449; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 10 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Bk 288/10, LEX nr 737343; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 8 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 224/08, LEX nr 435125).

Do odmiennej oceny charakteru przedmiotowej inwestycji nie może prowadzić podnoszony przez stronę skarżącą argument, iż korzyść z planowanej inwestycji odniesie tylko jeden podmiot (zakład produkcyjny), do nieruchomości którego będzie doprowadzona energia elektryczna (niezależnie od oceny prawdziwości tego twierdzenia). Należy bowiem zauważyć, że z treści art. 6 pkt 2 u.g.n. wynika wprost, że inwestycją celu publicznego jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Obecne brzmienie tego przepisu zostało ukształtowane ustawą z dnia 6 sierpnia 2010 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2010 r. Nr 155, poz. 1043). W uzasadnieniu projektu tej ustawy podano, że celem wprowadzonych zmian jest umożliwienie wydawania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla kompletnych inwestycji energetycznych - od źródła wytwarzania, poprzez linie przesyłowe, do linii dystrybucyjnych dostarczających energię odbiorcom końcowym (por. uzasadnienie projektu ustawy z dnia 6 sierpnia 2010 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Sejm RP VI kadencji, nr druku: 2565). Oznacza to, w ocenie Sądu, że w obecnie obowiązującym stanie prawnym nawet budowa przyłącza do sieci energii elektrycznej, umożliwiająca pobór odbiorcy końcowemu, stanowi realizację celu publicznego (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Po 1007/12, LEX nr 1287009).

Ubocznie wypada wskazać, że argumentom strony skarżącej, jakoby sporna inwestycja miała służyć jedynie pojedynczemu odbiorcy energii elektrycznej, przeczą wyjaśnienia pełnomocnika inwestora przedstawione w pismach: z dnia (...) czerwca 2013 r. (k. 128 akt adm. I inst.) oraz z dnia (...) grudnia 2013 r. (k. 171 akt ad. I inst.), jak również treść wniosku z dnia (...) marca 2013 r. o ograniczenie prawa własności w stosunku do działek nr ewid. (...) i (...), z którego wynika, że projektowana w obrębie wskazanych nieruchomości linia kablowa SN 15kV ma zasilać stację transformatorową, której celem jest odciążenie istniejących w pobliżu stacji transformatorowych poprzez przejęcie zasilania części istniejących odbiorców i tym samym poprawę warunków zasilania istniejących i nowych odbiorców na tym obszarze.

Niezależnie od spełnienia powyższych przesłanek zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji podlegają jednak uchyleniu. Analiza akt niniejszej sprawy nie pozwala bowiem uznać, że wydanie tych rozstrzygnięć zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonymi rokowaniami, o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n.

Podkreślenia wymaga, że ustawa o gospodarce nieruchomościami nie definiuje pojęcia rokowań, ani ich formy. Pojęcie to występuje również w prawie cywilnym (choć obecnie zastąpione jest terminem "negocjacje"), gdzie oznacza przygotowania do zawarcia umowy. Celem rokowań jest zawarcie umowy, które następuje po osiągnięciu porozumienia co do wszystkich jej składników (por. K. Piasecki (w:) Kodeks cywilny. Księga pierwsza. Część ogólna. Komentarz, Zakamycze 2003). Z tego względu należy moment rozpoczęcia rokowań wiązać z chwilą, w której jedna ze stron wystąpi do drugiej strony z inicjatywą zawarcia określonej umowy poprzez złożenie oświadczenia wyrażającego wolę zawarcia umowy.

W orzecznictwie przyjmuje się, że spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań, o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. oznacza taką sytuację, w której pomimo prowadzonych rozmów, nie doszło do zawarcia umowy, a inwestor określił i zaproponował właścicielowi konkretne warunki uzyskania zgody na wykonanie prac o jakich mowa w art. 124 u.g.n. W orzecznictwie wypracowany też został pogląd, zgodnie z którym niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy w ogóle nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażaniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. (por. np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 października 2009 r., sygn. akt IV SA/Po 381/09, LEX nr 574097; wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1657/11, LEX nr 1150740; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 12 sierpnia 2014 r., II SA/Rz 543/14, LEX nr 1507944).

Analiza zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że nie można stwierdzić, by P. D. S.A. Oddział podjęła wystarczające starania w celu umownego uzyskania zgody współwłaścicieli działek nr ewid. (...) i (...) na wykonanie w ich obrębie planowanych prac w zakresie budowy linii kablowej oraz wymiany słupów i złącza energetycznego, by móc mówić o bezskuteczności podjętych rokowań. Przede wszystkim należy zauważyć, że inwestor żadnej dokumentacji dotyczącej rokowań nie przedłożył wraz z wnioskiem z dnia (...) marca 2013 r. o ograniczenie sposobu korzystania w ww. działek pomimo, że przepis art. 124 ust. 3 u.g.n. nakłada taki obowiązek. Z akt sprawy dodatkowo wyłania się wniosek, że inicjatywa w kwestia podjęcia negocjacji w istocie leżała po stronie G. W., który kilkakrotnie wyrażał wolę ich prowadzenia, a swoje oczekiwania co do warunków ewentualnej umowy przedstawił w jej proponowanym projekcie (k. 190 akt adm. I inst.). Jak wynika z treści notatki urzędowej pracownika Starostwa Powiatowego w L. (k. 201 akt adm. I inst.), inwestor warunków tych nie przyjął, lecz - co istotne - nie przedstawił również własnej propozycji umowy. Wprawdzie w skierowanym do Starostwa piśmie z dnia (...) października 2014 r. (k. 206 akt adm. I inst.) inwestor wskazał, że w dniu (...) października 2014 r., podczas rozmowy telefonicznej podjął próbę negocjacji z G. W., przedstawiając mu konkretne warunki finansowe, które zostały przez niego odrzucone, jednak twierdzenie to nie zostało potwierdzone jakąkolwiek notatką z odbytej rozmowy. Jednocześnie inwestor w ww. piśmie nie przytoczył zaproponowanych warunków umowy, co umożliwiałoby ich porównanie z oczekiwaniami skarżącego G. W. i dokonanie oceny prawdopodobieństwa dojścia do kompromisu. W konsekwencji nie sposób jednoznacznie stwierdzić, że inwestor określił i zaproponował G. W. konkretne warunki uzyskania zgody na wykonanie planowanych prac. Warunek ten nie został przy tym w sposób oczywisty spełniony w odniesieniu do M. W., która pomimo tego, że jest współwłaścicielką działek nr ewid. (...) i (...), w ramach podjętej próby rokowań - jak wynika z akt sprawy - została przez inwestora całkowicie zignorowana.

Organy administracji błędnie zatem oceniły zgromadzony materiał dowodowy uznając, że podjęte przez inwestora próby negocjacji były wystarczające, by w niniejszej sprawie mówić o spełnieniu warunku przeprowadzenia rokowań pomiędzy inwestorem a właścicielami przedmiotowych działek w kwestii ich dobrowolnego udostępnienia. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna zostały tym samym wydane z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., w konsekwencji uchybiając również dyspozycji art. 124 ust. 3 u.g.n., co miało wpływ na wynika sprawy, albowiem skutkowało przedwczesnym orzeczeniem o ograniczeniu sposobu korzystania z ww. nieruchomości.

Bez wpływu na wynik sprawy - o czym wypada końcowo zaznaczyć - pozostawała natomiast ewentualna wadliwość doręczenia skarżącej M. W. zawiadomienia z dnia (...) października 2014 r. o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem. Nawet bowiem gdyby przyjąć, że doręczenie tego zawiadomienia było nieskuteczne, nie sposób przyjąć, by uniemożliwiło ono skarżącej dokonanie jakiejkolwiek czynności procesowej. Skarżąca w każdym razie okoliczności takiej nie wykazała, zaś nie budzi wątpliwości, że już decyzje organów obu instancji zostały jej doręczone prawidłowo.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.

Orzeczenia o kosztach postępowania, zawarte w pkt II i III sentencji wyroku, znajdują natomiast uzasadnienie w art. 200 i art. 205 § 2 powołanej ustawy.

Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji uwzględni przedstawione wyżej uwagi, uzależniając uwzględnienie wniosku inwestora od udokumentowania przez niego, iż rzeczywiście podjął on próbę umownego uzyskania zgody od obojga współwłaścicieli działek nr ewid. (...) i (...) na wykonanie w obrębie tych nieruchomości planowanych prac, przedstawiając im konkretną propozycję finansową.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.