Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1969948

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie
z dnia 3 lutego 2016 r.
II SA/Lu 16/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. K., E. K. i S. K. na decyzję Wojewody z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - w zakresie wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie faktyczne

Ł. K., E. K. i S. K. złożyli wspólnie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Wojewody z (...) r. nr (...), utrzymującą w mocy decyzję Starosty B. z dnia (...) r., nr (...), znak: (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia K. i A. małż. R. pozwolenia na przebudowę budynku gospodarczego z lokalizacją na działce nr (...) (ark. 42) przy ul. (...) w B.

We wniosku z dnia 4 stycznia 2016 r. (złożonym za pośrednictwem organu II instancji i przekazanym sądowi wraz ze skargą) skarżący zwrócili się do Sądu o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 135 k.p.a., do czasu rozpoznania ich skargi. Skarżący wyjaśnili, że przedmiotowy wniosek podyktowany jest ochroną ich interesów. Wykonanie zaskarżonej decyzji może bowiem prowadzić do nieodwracalnych skutków prawnych. Dodatkowo - zdaniem skarżących - istnieje duże prawdopodobieństwo wadliwości tej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze. zm., dalej jako "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 cytowanego przepisu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wypada w tym miejscu wyjaśnić, że powołany przepis stanowi jedyną podstawę prawną do wstrzymania wykonania decyzji przez sąd administracyjny. Powołany we wniosku art. 135 k.p.a. nie ma natomiast zastosowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym (przepis ten umożliwia jedynie organowi odwoławczemu wstrzymanie natychmiastowego wykonania decyzji pierwszoinstancyjnej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności i tym samym nie odnosi się on do decyzji ostatecznych). Powołanie przez wnioskodawców błędnej podstawy prawnej przedmiotowego wniosku nie stoi jednak na przeszkodzie w jego rozpoznaniu w oparciu o właściwą regulację, tj. art. 61 § 3 p.p.s.a.

Z przepisu tego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. i uzasadnione jest jedynie w wyjątkowych okolicznościach. Jedną z tych okoliczności jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, rozumianej jako szkoda majątkowa lub niemajątkowa, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, niepubl.).

Z kolei druga z przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności sprowadza się do niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi w tym przypadku o skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, LEX nr 192964).

Podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego jest tymczasową formą zabezpieczenia interesów strony. W związku z tym, to w interesie strony leży wykazanie, że wykonanie decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., musi bowiem być realne, w związku z czym strona zobowiązana jest skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania aktu lub czynności. Brak wskazania we wniosku konkretnej szkody grożącej skarżącemu na skutek wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., sygn. akt II FZ 460/10, LEX nr 742514).

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zostało wykazane, iż zachodzi którakolwiek z przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy zauważyć, że skarżący złożony w tym przedmiocie wniosek uzasadnili jedynie lakonicznym stwierdzeniem o możliwości wystąpienia - w razie wykonania zaskarżonej decyzji - nieodwracalnych skutków prawnych. Wnioskodawcy nie odwołali się natomiast w żaden sposób do ewentualnych zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jako dodatkowy argument na poparcie ich wniosku powołali jedynie "duże prawdopodobieństwo wadliwości decyzji", podczas gdy podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą stanowić zarzuty co do jej legalności, albowiem argumenty te mogą być przedmiotem oceny Sądu dopiero na etapie rozpoznania skargi. Niezależnie natomiast od braku stosownego uzasadnienia przedmiotowego wniosku Sąd dokonując analizy akt sprawy również nie dopatrzył się podstaw dla jego uwzględnienia, mając przy tym na uwadze interesy wszystkich stron postępowania.

Wyjaśnić należy, że niewątpliwie w sytuacji, gdy inwestorzy będą prowadzić na podstawie zaskarżonej decyzji roboty budowlane przed rozpoznaniem skargi, istnieć będzie ryzyko, iż w przypadku prawomocnego uwzględnienia skargi mogłoby dojść do powstania szkody, lecz nie po stronie skarżących, a właśnie po stronie inwestorów. To na nich spoczywać bowiem będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego w razie, gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi decyzja udzielająca pozwolenia na budowę zostanie uchylona.

Z tych wszystkich względów Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.