II SA/Lu 1244/17, Postanowienie odmawiające wznowienie postępowania. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2590920

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 kwietnia 2018 r. II SA/Lu 1244/17 Postanowienie odmawiające wznowienie postępowania.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski.

Sędziowie: WSA Joanna Cylc-Malec, NSA Maria Wieczorek-Zalewska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi D. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) października 2017 r. nr (...) w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie dodatku mieszkaniowego oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu zażalenia D. O. na postanowienie wydane z upoważnienia Prezydenta Miasta L. przez Zastępcę Dyrektora Wydziału Spraw Mieszkaniowych Urzędu Miast L. z dnia (...) sierpnia 2017 r. znak (...) odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta L. przez Dyrektora Wydziału Spraw Mieszkaniowych Urzędu Miast L. z dnia (...) marca 2014 r. znak: (...)- (...) przyznającą D. O. dodatek mieszkaniowy na okres od (...) lutego 2014 r. do (...) lipca 2014 r. w kwocie (...) zł miesięcznie, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5, art. 148 § 1 i art. 149 § 3 i § 4 ustawy z dnia (...) czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

Rozstrzygnięcie organu nastąpiło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wnioskiem z dnia (...) lutego 2017 r. (wpływ do Urzędu Miasta L.) D. O. (dalej jako "skarżący") wniósł o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta L. przez Dyrektora Wydziału Spraw Mieszkaniowych Urzędu Miast L. z dnia (...) marca 2014 r. przyznającą skarżacemu dodatek mieszkaniowy na okres od (...) lutego 2014 r. do (...) lipca 2014 r. w kwocie (...) zł miesięcznie.

We wniosku z dnia (...) lutego 2017 r. o wznowienie postępowania wnioskodawca podniósł, że wyszły na jaw nowe okoliczności nieznane w chwili wydania decyzji, tj. że w okresie od grudnia 2013 r. do marca 2014 r. należny czynsz był w wysokości ponad (...) zł, tj. z przyczyny zawartej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., który stanowi, że "w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję".

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ stwierdził, że we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego złożonym w dniu (...) stycznia 2014 r., na podstawie którego została wydana decyzja, zarządca potwierdził wydatki w wysokości (...) zł. Dodał, że przeprowadzone postępowanie administracyjne wykazało, że jest to kwota wydatków naliczonych, a nie ponoszonych przez skarżącego ze względu na fakt nieudostępniania lokalu celem odczytu wodomierzy. Z tego względu decyzją z dnia (...) marca 2014 r. przyznano skarżącemu dodatek mieszkaniowy na okres od (...) lutego 2014 r. do (...) lipca 2014 r. w kwocie (...) zł miesięcznie, uzasadniając szczegółowo wyliczenie i kwoty przyjęte do wyliczenia dodatku. Skarżący nie wniósł odwołania od tej decyzji i stała się ona ostateczna.

Organ, powołując się na art. 148 § 1 k.p.a stwierdził, że w sprawie zachodzi negatywna przesłanka wznowienia postępowania, gdyż przyczyna wznowienia wymieniona we wniosku z dnia (...) lutego 2017 r. była znana wnioskodawcy jak również organowi już w dniu złożenia wniosku, na podstawie którego została wydana decyzja. Dodał, że dalsza korespondencja kierowana przez wnioskodawcę, tylko ten fakt potwierdza, są to pisma z (...) maja 2014 r., (...) czerwca 2015 r., (...) lipca 2015 r., (...) stycznia 2016 r. Organ podniósł, że wnioskodawca w piśmie z dnia (...) maja 2014 r. przesłanym do organu napisał, cyt.: "Tut. Urząd ma również wiedzę, że wynikłe ww. zaległości są z tytułu kosmicznych i absurdalnych wysokości opłat czynszowych wyliczonych przez SM (...) w L., a nie z tyt. nie dokonywania opłat czynszowych w ww. decyzji z dnia (...) marca 2014 r.".

Organ stwierdził, że podstawą wydania postanowienia o odmowie wznowienia jest uchybienie jednomiesięcznemu terminowi do złożenia podania o wznowienie określonego w art. 148 § 1 k.p.a. Skarżący składając podanie uchybił temu terminowi. Jednocześnie organ wskazał, że za takim rozstrzygnięciem przemawia orzecznictwo sądów administracyjnych.

W zażaleniu na powyższe rozstrzygnięcie skarżący zarzucił naruszenie art. 149 § 3 k.p.a. w związku z art. 148 § 1 k.p.a. poprzez cyt.: "zastosowanie lub niewłaściwe zastosowanie w następstwie milczenia co do nowej okoliczności stanu i skutków stanu mojego zdrowia przywołanego też postanowieniem (...) z dnia (...) lipca 2017 r. jako pozytywnej przesłanki w przedmiocie wznowienia postępowania tez z urzędu nie dla wznowienia, ale dla uzasadnionych i stosownych merytorycznych załatwień dowolnych uznań w decyzji z dnia (...) marca 2017 r. mające istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia sprawy".

Organ odwoławczy stwierdził, że zażalenie jest bezzasadne, z uwagi na okoliczność, iż naliczony skarżącemu czynsz w okresie od grudnia 2013 r. do marca 2014 r. był w wysokości ponad (...) zł, była mu już znana w dacie składania wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego w dniu (...) stycznia 2014 r., co wynika z treści samego wniosku. Tym samym skarżący uchybił miesięcznemu terminowi przewidzianemu w art. 148 § 1 k.p.a., dlatego organ pierwszej instancji zasadnie odmówił wznowienia postępowania z tej przyczyny. Organ wskazał, że w jego ocenie bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 149 § 3 k.p.a. w związku z art. 148 § 1 k.p.a. ponieważ Kolegium żadnego naruszenia tych przepisów nie znajduje, a przepisy postępowania były właściwie zastosowane.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący zarzucił naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5, art. 148 § 1 i art. 149 § 3-4 k.p.a. przez ich zastosowanie w wyniku wadliwie przeprowadzonego postępowania i milczenie co do podstawowej przesłanki wznowienia. Ponadto zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez niezastosowanie lub niewłaściwe zastosowanie wobec niedokonania oceny stanu zdrowia psychicznego.

Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia z dnia (...) października 2017 r. i wznowienie ww. postępowania oraz o odroczenie niniejszego postępowania do rozpatrzenia przez NSA skarga kasacyjnej w sprawie II SA/Lu 676/16.

Skarżący podniósł także, że z uwagi na ciążący na nim obowiązek sprawowania całodniowej opieki i pielęgnacji nad matką, nie mógł udostępnić lokalu do dokonania odczytu wodomierzy, którą to czynność służbowo dokonano dopiero w dniu (...) lutego 2015 r. W opinii skarżącego organ w sposób podstępny i dowolny ustalił czynsz w wysokości ponad (...) zł miesięcznie za okres, na który przyznano skarżącemu dodatek mieszkaniowy.

Dodatkowo wskazał, że sytuacja ta wzmaga jego zaburzenia psychiczne i negatywnie wpływa na stan zdrowia psychicznego, co jest dla niego dużą uciążliwością, w codziennym funkcjonowaniu. Ponadto, stwierdził, że nie udostępnienie lokalu do odczytu wodomierzy nie było przedmiotem załatwienia sprawy w rozumieniu art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. i nie było wzięte pod uwagę jako podstawa wznowienia postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie prawa nie narusza.

Na wstępie należy wyjaśnić, że wznowienie postępowania jest instytucją o charakterze nadzwyczajnym i jako takie stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej. Stwierdzenie faktu złożenia wniosku przez stronę postępowania i występowanie jednej z przyczyn wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 k.p.a. rodzi po stronie właściwego organu konieczność wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną.

Ustawodawca w art. 148 § 1 k.p.a. przewidział, iż podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Zgodnie z art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) października 2017 r. nr (...) którym organ II instancji utrzymał w mocy postanowienie wydane z upoważnienia Prezydenta Miasta L. z dnia (...) sierpnia 2017 r. znak: (...) odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta L. z dnia (...) marca 2014 r. znak: (...) o przyznaniu skarżącemu dodatku mieszkaniowego na okres od (...) lutego 2014 r. do (...) lipca 2014 r. w kwocie (...) miesięcznie.

We wniosku o wznowienie postępowania, który został złożony w dniu (...) stycznia 2014 r. skarżący wskazał na przesłankę wymienioną w 145 § 1 pkt 5 k.p.a., który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Jako nową okoliczność skarżący wskazał, że w okresie od grudnia 2013 r. do marca 2014 r. należny czynsz był w wysokości ponad (...) zł.

W ocenie Sądu w świetle materiału zgromadzonego w sprawie organ słusznie ustalił, że nie jest to przesłanka do wznowienia postępowania w niniejszej sprawie, bowiem we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego złożonym w dniu (...) stycznia 2014 r., na podstawie którego została wydana decyzja, zarządca potwierdził wydatki w wysokości (...) zł. Należy podkreślić, że przeprowadzone postępowanie administracyjne wykazało, że jest to kwota wydatków naliczonych, a nie ponoszonych przez skarżącego ze względu na fakt nieudostępniania lokalu celem odczytu wodomierzy.

Należy zwrócić także uwagę, na termin złożonego wniosku o wznowienie postępowania, bowiem w przedmiotowej sprawie nastąpiło to z jego uchybieniem. Jak wynika z art. 148 § 1 i 2 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

Z akt niniejszej sprawy wynika, że okoliczność na którą powołuje się skarżącym, jako przesłanka o wznowienie postępowania była znana w chwili wydania decyzji o przyznaniu dodatku mieszkaniowego, a więc złożenie wniosku w dniu (...) lutego 2017 r. niewątpliwie nastąpiło z uchybieniem terminu, o jakim mowa w art. 148 § 1 i 2 k.p.a.

Ubocznie należy wskazać, że okoliczności, na które powołuje się skarżący, tj. stan zdrowia matki oraz jego stan psychiczny i konieczność sprawowania nad matką opieki nie mogą być w niniejszej sprawie uzasadnieniem okoliczności stanowiących przesłankę do wznowienia postępowania, bowiem, podstawą odmowy wznowienia postępowania mogą być tylko względy formalne, a nie merytoryczne, a tym bardziej trudna sytuacja zdrowotna i rodzinna skarżącego. Wydanie postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania jest możliwe tylko w razie, gdy wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu.

Biorąc pod uwagę powyższe sąd podzielił stanowisko organu, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W świetle powyższego nie ma racji skarżący twierdząc, że zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów k.p.a. regulujących instytucję wznowienia postępowania prawa. Organy obu instancji prawidłowo uznały bowiem, że zaistniała podstawa do odmowy wznowienia postępowania w oparciu o art. 149 § 3 k.p.a. w zw. z art. 148 § 1 k.p.a.

Ubocznie Kolegium wskazuje, że wnioskodawca wniósł do organu pierwszej instancji o zmianę w trybie art. 155 k.p.a. decyzji z dnia (...) marca 2014 r. o przyznaniu skarżącemu dodatku mieszkaniowego na okres od dnia (...) lutego 2014 r. do (...) lipca 2014 r. Organ pierwszej instancji decyzją z dnia (...) marca 2016 r. odmówił zmiany własnej decyzji z dnia (...) marca 2014 r. Następnie po rozpoznaniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia (...) maja 2016 r. znak: (...) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Następnie wnioskodawca wniósł skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, gdzie wyrokiem z dnia 17 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Lu 676/16 Sąd uchylił decyzję organu I i II instancji. Organ odwoławczy wniósł skargę kasacyjną od powyżej powołanego wyroku WSA w Lublinie z dnia 17 listopada 2016 r. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną, podnosząc, że z uwagi na związanie ustaleniami faktycznymi, nie była możliwa zmiana decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. Powoływanie się przez skarżącego na nieprawidłowe ustalenia faktyczne mogłoby mieć znaczenie w odwołaniu od decyzji z (...) marca 2014 r. bądź w innych nadzwyczajnych trybach postępowania administracyjnego, natomiast zastosowanie trybu art. 155 k.p.a. w celu modyfikacji stanu faktycznego (w tym przypadku wysokości czynszu służącej do ustalenia wysokości dodatku mieszkaniowego) jest niedopuszczalne.

W sprawie nie doszło do naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 6-11 k.p.a. Organy działały bowiem na podstawie obowiązujących przepisów prawa (art. 6 k.p.a.), respektując gwarancje procesowe strony w toku postępowania. W ocenie Sądu w sprawie nie doszło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zasady zaufania do organów władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), zasady informowania (art. 9 k.p.a.) oraz zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 k.p.a.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżone postanowienie zostało uzasadnione w stopniu wystarczającym na gruncie art. 124 § 2 w związku z art. 11 k.p.a.

Prawidłowe rozstrzygnięcie organów i bezzasadność zgłoszonych zarzutów skargi powodują jej oddalenie stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.