Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2743005

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie
z dnia 19 września 2019 r.
II SA/Lu 112/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec.

Sędziowie Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk (spr.), WSA: Bogusław Wiśniewski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 września 2019 r. sprawy ze skargi K. Sz. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) r., nr (...) w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych

I. uchyla zaskarżoną decyzję;

II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz K. Sz. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną do sądu decyzją z (...) grudnia 2019 r., L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako: L. WINB), po rozpatrzeniu odwołania M. M., uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako: PINB) w B. z (...) lipca 2018 r. i nakazał K. S. (dalej jako: skarżący) wykonanie określonych robót budowlanych.

Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy:

Na wniosek M. M., PINB w B. wszczął postępowanie w sprawie legalności wybudowania przez skarżącego budynku gospodarczego na działce nr (...), położonej w B. przy ul. (...). W toku postępowania, w dniu (...) maja 2018 r. pracownicy PINB przeprowadzili oględziny. Ustalono, że na wspomnianej działce usytuowany jest obiekt budowlany o konstrukcji drewnianej, słupowej, obity w części blachą od strony działki inwestora (strona zachodnia) oraz od strony działki nr (...) (strona północna). Obiekt przylega do budynku mieszkalnego, usytuowanego na działce o nr (...). Od strony działki nr (...) oraz nr (...) a także od strony południowej tj. od strony działki (...), obiekt ma ściany z desek. Obiekt ma dach konstrukcji drewnianej pokryty blachą trapezową, ze spadkiem na własną działkę. Obiekt ma kształt litery L, o wymiarach 7 m x 3,15 m i 8,20 m x 3,10 m. Inwestor - K. S. oświadczył, że rozpoczął budowę obiektu i zakończył ją w 2017 r.

Na podstawie powyższych ustaleń, decyzją z dnia (...) lipca 2018 r., PINB w B. odmówił nakazania skarżącemu rozbiórki wiaty zlokalizowanej na działce o nr (...). W wyniku odwołania M. M., decyzją z (...) sierpnia 2018 r. L. WINB uchylił decyzję PINB w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy zakwestionował stanowisko PINB, że do spornego obiektu nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065) nie znajdują zastosowania do wiat; nakazał wyjaśnienie, czy wykonana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a także zbadanie czy nie została przekroczona dopuszczalna w planie powierzchnia zabudowy działki.

Ponownie rozpatrując sprawę PINB w B. przeprowadził w dniu (...) października 2018 r. oględziny, podczas których ustalił, że działka nr (...), zabudowana jest budynkiem mieszkalnym o powierzchni zabudowy ok. (...) m2 oraz spornym obiektem budowlanym. Dokonano też pomiaru szerokości działki, która wynosi (...) m. Ustalenia dokonane w trakcie oględzin w dniu (...) maja 2018 r. nie uległy zmianie. Ustalono również, że dla terenu działki obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą nr (...) Rady Miasta B. z dnia (...) września 2017 r. Zgodnie z planem, działka położona jest w obszarze oznaczonym symbolem MN - zabudowa mieszkaniowa mieszana. Postanowienia planu dopuszczają realizację zabudowy w granicy z działką.

W oparciu o zebrany materiał decyzją z (...) listopada 2018 r. PINB w B. odmówił nakazania skarżącemu rozbiórki spornej wiaty. W ocenie organu wiata nie jest budynkiem w rozumieniu Prawa budowlanego i nie mają do niej zastosowania przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.

Od decyzji odwołał się M. M., podnosząc, że sporny obiekt jest budynkiem, a nie wiatą, ponadto inwestor naruszył warunki techniczne przy budowie przedmiotowego budynku. Skarżący wykorzystał ścianę budynku odwołującego się jako jedną ze ścian (obudowę) swojej wiaty.

Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z (...) grudnia 2018 r. L. WINB uchylił decyzję PINB w całości oraz - na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186, z późn. zm.; dalej jako: P.b.), nakazał K. S. wykonanie ściany wiaty usytuowanej na działce nr (...), położonej przy ul. (...) w B., od granicy z działką o nr (...), jako ściany oddzielenia przeciwpożarowego, o długości (...) m oraz ściany oddzielenia przeciwpożarowego od granicy z działką o nr (...) o długości 7 m. Organ wskazał ponadto w rozstrzygnięciu, że ścianę oddzielenia przeciwpożarowego należy wykonać na własnym fundamencie i zgodnie z wymogami określonymi w § 235 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy ponownie zakwestionował stanowisko PINB w kwestii tego, że przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie znajdują zastosowania do wiat. L. WINB wskazał, że mając na uwadze § 2 ust. 1 rozporządzenia, skoro wiata jest budowlą, to przepisy rozporządzenia będą miały zastosowanie w sprawie w przypadku ustalenia, że wiata "spełnia funkcje użytkowe budynku". Sprowadza się to do ustalenia, że wiata pełni funkcje budynku gospodarczego (np. ze względu na przechowywanie materiałów, narzędzi, sprzętu, składowanie drewna opałowego, płodów rolnych itp.). W trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu (...) maja 2018 r. inspektorzy PINB ustalili, że wewnątrz obiektu składowane jest drewno opałowe oraz materiały gospodarcze. K. S. podczas oględzin oświadczył, że w obiekcie przetrzymuje drewno opałowe, samochód i przyczepkę. Ewidentne jest użytkowanie przedmiotowej budowli jako budynku gospodarczego.

W ocenie organu odwoławczego, fakty takie jak: usytuowanie obiektu w granicy z sąsiednią działką budowlaną, wykorzystanie ściany budynku znajdującego się na sąsiedniej działce jako ściany osłonowej (brak własnej ściany), fakt, że jest to obiekt łatwopalny, spełniający funkcję budynku gospodarczego, świadczą o tym, że nie są spełnione warunki techniczne dotyczące usytuowania obiektów z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe. Zgodnie z § 272 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, budynek (bez względu na to, jaką pełni funkcję) usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4 i 5 rozporządzenia.

L. WINB zwrócił uwagę, że nawet budowa obiektu budowlanego niewymagającego ani pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia, nie może być wykonana w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska. Jeżeli takie przedsięwzięcie zagraża bezpieczeństwu ludzi lub mienia, to jest przypadkiem samowoli budowlanej, która wypełnia dyspozycję art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z utrwalonymi poglądami orzecznictwa, do robót budowlanych i obiektów budowlanych, które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę i nie są objęte obowiązkiem zgłoszenia mogą być stosowane przepisy art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 Pb. a także art. 51 ust. 7 tej ustawy, jeżeli roboty budowlane zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 P.b.

Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję wniósł K. S., zarzucając naruszenie art. 7, 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego, jego dowolnej ocenie, niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Uchybienia te wyrażały się zwłaszcza w: stwierdzeniu, że realizacja wiaty usytuowanej w granicy działki i przylegającej do istniejącego budynku usytuowanego na działce sąsiedniej posiadającego ścianę oddzielenia przeciwpożarowego wymaga wykonania dodatkowej, własnej ściany oddzielenia pożarowego; braku wyjaśnienia, dlaczego organ nakazał wykonanie ścian oddzielenia pożarowego w wiacie w granicy z działkami nr (...) oraz nr (...), z jednoczesnym brakiem takiego nakazu odnośnie ściany zlokalizowanej w granicy z działką nr (...); braku wyjaśnienia, czy wykonanie ścian oddzielenia pożarowego w przedmiotowej wiacie jest technicznie wykonalne. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji PINB w B. w sytuacji zaistnienia wielu argumentów uzasadniających utrzymanie przedmiotowej decyzji w mocy. Ponadto zdaniem skarżącego organ nakazując wykonanie ściany oddzielenia pożarowego naruszył art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b.

Uzasadniając zarzuty skarżący podniósł, że organy podały wadliwą szerokość spornej działki. Błędne jest także twierdzenie organu odwoławczego, że sporna wiata powinna posiadać ścianę oddzielenia pożarowego, w granicy której znajduje się już ściana oddzielenia pożarowego, będąca częścią budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce sąsiedniej. Budynek ten posiada ścianę oddzielenia przeciwpożarowego w związku z czym wykonanie dodatkowej ściany przeciwpożarowej w spornej wiacie nie jest wymagane. Zdaniem skarżącego organ pominął działkę nr (...), na której to zlokalizowany jest budynek mieszkalny skarżącego. Ponadto organ nie wyjaśnił przyczyn, z powodu których uznał, że zasadne jest wykonanie ścian oddzielenia przeciwpożarowego w miejsce ścian wypełnionych deskami, natomiast od strony północnej, gdzie ściana przedmiotowej wiaty obita jest blachą trapezową, takiego nakazu nie wydał.

Zdaniem skarżącego, wiata nie jest budynkiem, nie spełnia wymogów definicji zawartych w art. 3 pkt 2 P.b., zatem nie odnoszą się do niej regulacje § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Hipoteza § 12 rozporządzenia obejmuje tylko budynki.

W ocenie skarżącego, sporna wiata nie spełnia funkcji użytkowych budynku, a fakt składowania w niej drewna opałowego nie przesądza o jej gospodarczej funkcji, jak to uznał WINB. Błędna ocena stanu faktycznego doprowadziła organ odwoławczy do naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. poprzez jego błędne zastosowanie.

W odpowiedzi na skargę L. WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał, że ściana usytuowana od strony działki nr (...) obita jest blachą trapezową, tym samym nie wymaga wykonania dodatkowych robót budowlanych. Ponadto, zgodnie z § 271 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, odległości między ścianami zewnętrznymi budynków położonych na jednej działce budowlanej nie ustala się. Na działce będącej własnością jednego inwestora nie można żądać wykonania ściany oddzielenia przeciwpożarowego spornej wiaty.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z przyczyn zupełnie innych niż podniesione w skardze. Tym niemniej jednak, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.; dalej jako: p.p.s.a.) i ma obowiązek dokonać kompleksowej oceny legalności zaskarżonej decyzji, niezależnie od zarzutów podnoszonych przez skarżącego.

W rozpoznawanej sprawie istnieją trzy zagadnienia determinujące zakres sporu prawnego.

Pierwszym zagadnieniem jest kwalifikacja prawna spornego obiektu z punktu widzenia przepisów prawa budowlanego. Treść zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzednich rozstrzygnięć wydawanych w sprawie wskazuje, że organy przyjęły, iż sporny obiekt stanowi wiatę, czyli obiekt mieszczący się w szerszej kategorii pojęciowej budowli (art. 3 pkt 3 P.b.). Skarżący nie kwestionuje stanowiska organów w tym zakresie, Sąd nie znajduje również podstaw do podważenia prawidłowości oceny organów w tej kwestii. Pojęcie wiaty, choć występuje w przepisach Prawa budowlanego, nie jest definiowane w języku prawnym. Orzecznictwo odwołuje się w tym zakresie do znaczenia przyjmowanego w języku potocznym, wskazując, że przez "wiatę" należy rozumieć lekką, otwartą konstrukcję, wspartą na słupach, nieposiadającą ścian zewnętrznych lub dysponującą ścianami maksymalnie z trzech stron. (por. przykładowo wyrok NSA z 10 stycznia 2017 r., II OSK 911/15). Opis spornego obiektu, zawarty w protokołach kontroli i udokumentowany zdjęciami, wskazuje na cechy uznawane za charakterystyczne dla wiaty: konstrukcja drewniana, słupowa, brak przegród zewnętrznych (ścian) z dwóch stron, dach konstrukcji drewnianej, pokryty blachą.

Należy też mieć na uwadze fakt, że odrzucenie stanowiska organów oznaczałoby konieczność zmiany kwalifikacji prawnej obiektu w sposób niekorzystny dla skarżącego, a w konsekwencji takie rozstrzygnięcie sądu naruszałoby zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego, wyrażony w art. 134 p.p.s.a. Sporny obiekt musiałby zostać zakwalifikowany jako budynek gospodarczy, którego budowa wymagała zgłoszenia (art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 1 P.b.). Niesporne jest, że skarżący nie dokonał zgłoszenia budowy spornego obiektu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W związku z tym, sprawa musiałoby być prowadzone nie w trybie naprawczym (art. 51 P.b.), lecz w trybie legalizacyjnym (art. 49b P.b.). Nie ulega wątpliwości, że tryb naprawczy jest korzystniejszy dla skarżącego. Również z tego względu Sąd nie może zakwestionować kwalifikacji prawnej przyjętej przez organy, aby nie naruszyć zakazu orzekania na niekorzyść skarżącego.

Z kolei w perspektywie zastosowania odpowiedniej formy reglamentacji (czy budowa obiektu wymaga pozwolenia, zgłoszenia, czy jest w ogóle wolna od reglamentacji), to stanowisko organu odwoławczego nie zostało jednoznacznie wyrażone. Jeszcze w pierwszej decyzji kasacyjnej (z (...) sierpnia 2018 r.) L. WINB wskazywał na dwie możliwe kwalifikacje prawne spornego obiektu z punktu widzenia katalogu obiektów, których budowa jest zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 1 P.b.): (1) pkt 2: wolno stojące parterowe budynki gospodarcze, garaże, wiaty lub przydomowe ganki i oranżerie (ogrody zimowe) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki; (2) pkt 2c (na który powołał się PINB w decyzji z (...) lipca 2018 r.): wiaty o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowane na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki.

Różnica w powyższej kwalifikacji prawnej jest o tyle istotna, że w przypadku zwolnienia z punktu 2 istnieje obowiązek dokonania zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 1 P.b.), zaś w przypadku punktu 2c inwestycja nie podlega w ogóle reglamentacji. Rzutuje to na właściwy tryb, w jakim organy nadzoru budowlanego powinny prowadzić postępowanie. Gdyby przyjęto, że obiekt należy zakwalifikować do pkt 2 w art. 29 ust. 1 P.b., to wobec przyznanego przez inwestora faktu (oględziny), że nie dokonywał zgłoszenia robót budowlanych, należałoby zastosować tryb legalizacyjny z art. 49b P.b., a nie naprawczy z art. 50-51 P.b.

Zastosowany w zaskarżonej decyzji wybór trybu usunięcia niezgodności wykonania robót budowlanych z prawem świadczy o tym, że L. WINB zaakceptował klasyfikację spornego obiektu do pkt 2c, a nie pkt 2 w art. 29 ust. 1 P.b. Należy również zwrócić uwagę, że sporny obiekt nie podlega regulacji art. 29 ust. 1 pkt 2 P.b., z uwagi na powierzchnię, przekraczającą 35 m2 (wynosi nieco ponad 47 m2).

Drugim zagadnieniem wymagającym odniesienia przy kontroli legalności zaskarżonej decyzji jest kwestia obowiązku wybudowania w spornym obiekcie ściany oddzielenia pożarowego.

W tym zakresie Sąd nie znajduje podstaw do zakwestionowania stanowiska L. WINB. Przy przyjęciu przez organy, że sporny obiekt to budowla w postaci wiaty, zastosowanie przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych wynikało z § 2 ust. 1, który wskazuje, że rozporządzenie stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania nie tylko budynków, ale także - co kluczowe w sprawie - budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych.

Trafnie WINB wskazał, że kluczowe jest ustalenie, czy sporny obiekt spełnia funkcje użytkowe budynku. W orzecznictwie podkreśla się, że o tym czy wiata pełni funkcję użytkową budynku decyduje przede wszystkim jej przeznaczenie. Funkcję budynku spełniać będzie wiata o przeznaczeniu innym niż rekreacyjno-wypoczynkowym - np. wiata składowa, czy magazynowa (por. wyrok WSA w Warszawie z 12 stycznia 2018 r., VII SA/Wa 628/17).

Argumenty organu, oparte na ustaleniach poczynionych w toku oględzin, potwierdzają taką konstatację - w obiekcie składowane jest drewno opałowe oraz materiały gospodarcze, właściciel przetrzymuje w nim także samochód i przyczepkę. W tej sytuacji prawidłowe jest stwierdzenie WINB, że sporny obiekt spełnia funkcje użytkowe budynku w rozumieniu § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, co prowadzi do wniosku, że przepisy rozporządzenia mają do niego zastosowanie.

Stanowisko skarżącego, wyrażone w skardze jest chybione. Skarżący nie ma racji, że skoro sporny obiekt nie jest budynkiem, nie mają do niego zastosowania przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Przeczy temu jednoznaczna treść przytoczonego wyżej § 2 ust. 1 rozporządzenia.

Chybiony jest także argument skarżącego, że do wiaty nie odnoszą się do niej regulacje § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, gdyż hipoteza tego przepisu obejmuje tylko budynki. Choć w orzecznictwie zdarzają się poglądy kwestionujące zastosowanie w pełnym zakresie norm regulujących wymagane minimalne odległości budynków od granicy działki (§ 12 rozporządzenia), to w rozpoznawanej sprawie, zasadniczym problemem nie była sama odległość obiektu od granicy, ale kwestia niedochowania wymogów wynikających z przepisów technicznych dotyczących ochrony przeciwpożarowej. Nawet w tych orzeczeniach, w których przyjmowano pogląd, że do wiaty nie mają zastosowania wprost przepisy § 12 rozporządzenia, z drugiej strony podkreślano, że nie można przyjąć poglądu, iż wiatę (pełniącą funkcję użytkową budynku) można dowolnie usytuować, w każdym miejscu na działce, gdyż to usytuowanie musi być zgodne z § 13, § 60 rozporządzenia oraz z przepisami określającymi wymagania przeciwpożarowe np. wskazane w § 270 i następne rozporządzenia (por. przykładowo wyrok NSA z 19 lutego 2016 r., II OSK 2503/15).

Konkludując: skoro z niespornych ustaleń wynika, że sporna wiata spełnia funkcje użytkowe budynku, mają do niej zastosowanie przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jest usytuowana bezpośrednio przy granicy działki, nie ma w własnej ściany oddzielenia pożarowego, jest obiektem łatwopalnym, w związku z tym obiekt powinien mieć od strony działki sąsiadującej (w granicy której się znajduje) ścianę oddzielenia pożarowego, co wynika z § 272 § 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.

Chybiony jest argument skarżącego, że skoro wiata przylega do budynku mieszkalnego, zbędne jest wykonywanie dodatkowej ściany oddzielenia pożarowego w spornym obiekcie. Żaden przepis rozporządzenia w sprawie warunków technicznych nie pozwala na przyjęcie takiego rozwiązania, a treść § 272 § 3 wskazuje na konieczność posiadania ściany oddzielenia pożarowego przez każdy budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki, od strony sąsiedniej działki.

Wbrew zarzutom skarżącego nie ma również żadnej niekonsekwencji w działaniach organu, który nie nakazał wykonania ściany oddzielenia pożarowego od strony działki nr (...). Sąd uznaje za zasadne stanowisko organu wyrażone w odpowiedzi na skargę, że skoro ściana usytuowana od strony działki nr (...) obita jest blachą trapezową, tym samym nie wymaga wykonania dodatkowych robót budowlanych. Podobnie, nie ma podstaw do nakładania obowiązku wykonania takiej ściany od strony działki samego inwestora, co wynika z § 271 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, w świetle którego odległości między ścianami zewnętrznymi budynków położonych na jednej działce budowlanej nie ustala się.

Z kolei argument skarżącego, że organ nie zbadał, czy wykonanie ściany oddzielenia pożarowego w spornym obiekcie jest technicznie wykonalne nie zasługuje na uwzględnienie z racji tego, że jest gołosłowny. Skarżący nie wyjaśnił, na czym opiera swoje twierdzenie, że wykonanie nałożonego zaskarżoną decyzją obowiązku miałoby być technicznie niewykonalne. Na marginesie można zauważyć, że jest to argumentacja niekorzystna dla skarżącego, gdyby bowiem nie było możliwe doprowadzenie spornego obiektu do stanu zgodnego z prawem (w zakresie ochrony pożarowej), konieczna byłaby jego rozbiórka.

Konkludując: w ocenie Sądu nie są zasadne ani podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania (art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.), ani zarzut naruszenia prawa materialnego - art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b.

Tym niemniej jednak zachodzi konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na zupełnie inny problem, nie podniesiony w skardze. Problemem tym jest prawidłowe określenie w rozstrzygnięciu zakresu robót, jakie mają być wykonane przez skarżącego.

W ocenie sądu zachodzi istotna sprzeczność pomiędzy treścią rozstrzygnięcia oraz treścią ustaleń faktycznych poczynionych przez organy. Rozbieżność ta dotyczy określenia miejsca wykonania robót budowlanych, jest przy tym na tyle istotna, że musi skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.

W protokole oględzin z (...) maja 2018 r. (k. 37) stwierdzono m.in., że sporny obiekt jest zlokalizowany w granicach z działkami nr ew. (...), (...) oraz (...). Od strony wschodniej przylega do murowanego budynku mieszkalnego na działce nr (...). Analogiczne zapisy znalazły się w protokole oględzin z (...) października 2018 r. (k. 71). Ze szkicu załączonego do pierwszego protokołu kontroli wynika, że długość wypełnienia z desek obiektu po stronie, po której obiekt przylega całą długością do ściany budynku murowanego na działce nr (...), wynosi łącznie (...) m. Z kolei sąsiednia ściana (południowa), od strony działki (...), również wypełniona deskami, ma długość (...) m. Od strony działki nr (...) obiekt ma ścianę z blachy, o długości (...) m. Z mapy znajdującej się na k. 7 wynika, że sporna działka nr (...) od strony północnej graniczy z działką nr (...), od strony wschodniej z działkami (...) i (...), od strony południowej z działką nr (...).

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano m.in., że obiekt jest obity blachą od strony działki inwestora (strona zachodnia) oraz od strony działki nr (...) (strona północna). Ustalenia te nie budzą wątpliwości, są zgodne z materiałem dowodowym. Jednakże w dalszej kolejności organ wskazał: "Przedmiotowy obiekt budowlany przylega do budynku mieszkalnego, murowanego usytuowanego na działce o nr (...). Od strony działki nr (...) oraz o nr (...) a także od strony południowej tj. od strony działki (...), obiekt posiada ściany z desek".

Stwierdzenia te są sprzeczne z materiałem dowodowym w dwóch elementach: po pierwsze, budynek mieszkalny, do którego przylega sporny obiekt znajduje się na działce nr (...), a nie nr (...). Po drugie, od strony południowej leży działka nr (...), a nie (...), jak wskazał WINB.

Co istotne - stwierdzenia te doprowadziły do wadliwego określenia w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji zakresu robót budowlanych nakazanych skarżącemu do wykonania. L. WINB nakazał wykonanie ściany oddzielenia pożarowego o długości (...) od granicy z działką nr (...). Analiza szkicu załączonego do pierwszego protokołu kontroli wskazuje, że chodzi prawdopodobnie o odcinek, na jakim sporny obiekt przylega do ściany budynku murowanego na sąsiedniej działce, jest to jednak działka nr (...), leżąca po stronie wschodniej, a nie działka nr (...), leżąca po stronie południowej. Konsekwentnie błędnie określono również drugi element robót budowlanych - organ nakazał wykonanie ściany oddzielenie pożarowego o długości 7 m od granicy z działką (...). Po analizie wspomnianego szkicu należy stwierdzić, że chodzi prawdopodobnie o granicę z działką (...).

Błąd organu, jak się wydaje, wynikał z pomylenia numerów działek, jednakże z uwagi na charakter rozstrzygnięcia, które zawiera nakaz wykonania określonych robót budowlanych, konieczne jest ich precyzyjne i prawidłowe określenie. Rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji tym wymogom nie odpowiada, co skutkuje koniecznością jej uchylenia Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasady prawdy materialnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), gdyż treść rozstrzygnięcia nie odpowiada ustaleniom faktycznym poczynionym przez organ. Uchybienie to niewątpliwie miało wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało nieprawidłowym określeniem zakresu obowiązków nałożonych na skarżącego.

W tej sytuacji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.; dalej jako; p.p.s.a.) Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.

Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy powinien zadbać o prawidłowe określenie zakresu nałożonych na skarżącego obowiązków, zgodne z ustaleniami faktycznymi poczynionymi w sprawie. Co do istnienia samego obowiązku po stronie skarżącego, stanowisko organu jest prawidłowe.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Zwrot kosztów objął uiszczony wpis od skargi w kwocie 500 zł. Skarżący nie wykazał, aby poniósł inne koszty postępowania, które mogą być objęte rozstrzygnięciem o zwrocie kosztów.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.