Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2195233

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi
z dnia 19 stycznia 2017 r.
II SA/Łd 9/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. N. i C. N. na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia (...) roku, nr (...) w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: - odrzucić skargę W. N. A. P.

Uzasadnienie faktyczne

W. N. i C. N. skierowali do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia (...) roku, nr (...) w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest środkiem prawnym od wskazanych w ustawie aktów i czynności organów administracji publicznej.

Zgodnie z unormowaniem art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej jako: "p.p.s.a."), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.

Analiza treści unormowania art. 50 § 1 p.p.s.a. wskazuje, iż o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Tak więc istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialno - prawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Istnienia interesu prawnego należy zawsze poszukiwać w prawie materialnym, którego konkretna norma nabiera cech uprawnień lub obowiązków strony, przy rozstrzyganiu sprawy indywidualnej.

W sprawie nie ulega wątpliwości, iż stronami postępowania egzekucyjnego jest wierzyciel, którym w tym przypadku jest organ nadzoru budowlanego oraz dłużnik, czyli osoba zobowiązana do wykonania obowiązku. W sprawie zobowiązanym jest C. N., co wynika nie tylko ze znajdującego się w aktach sprawy tytułu wykonawczego, ale również prawomocnej decyzji z dnia 25 maja 2000 r. nakazującej rozbiórkę. Kwestionowane skargą postanowienie nie jest skierowane do W. N., która nie była stroną postępowania egzekucyjnego. Tym samym nie ma ona interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 i 2 p.p.s.a. w kwestionowaniu postanowienia (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) roku, a ewentualny interes faktyczny nie uprawnia do skutecznego wniesienia skargi. W myśl wskazanego przepisu, skarżący musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem. Niewątpliwie w sprawie w zakresie praw i obowiązków W. N. takiego związku z kwestionowanym rozstrzygnięciem nie sposób stwierdzić.

W tej sytuacji, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.

A. P.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.