Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1970032

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi
z dnia 2 grudnia 2015 r.
II SA/Łd 871/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska.

Sędziowie: WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), NSA Grzegorz Szkudlarek.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi Z. D. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) nr (...) znak: (...) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę. LS

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) Nr (...) znak: (...) Wojewoda (...) utrzymał w mocy decyzję Starosty Ł. z dnia (...) nr (...) znak: (...), odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.

Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia (...) Nr (...), Starosta Ł. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółka A z o.o. z siedzibą w Ł. pozwolenia na budowę hali produkcyjnej dla linii recyklingu butelek PET z infrastrukturą obejmującą boks na kontenery na odpady i zewnętrzne instalacje wodno - kanalizacyjną i elektroenergetyczną, na działkach o nr 399/24, 399/48, położonych w Ł. przy ul. A.

Decyzją z dnia (...) nr (...) Starosta Ł. zmienił na podstawie art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.), dalej powoływanej jako "Pr.bud.", decyzję o pozwoleniu na budowę ww. inwestycji, w zakresie dotyczącym projektu zagospodarowania terenu i charakterystycznych parametrów obiektu. Decyzja ta uzyskała przymiot ostateczności z dniem 23 grudnia 2014 r.

Z.D. wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), dalej powoływanej jako "k.p.a". We wniosku wskazał, że powstająca inwestycja na działkach o nr 399/24, 399/48, położonych w Ł. przy ul. A negatywnie oddziałuje na działkę o nr 399/35, której jest właścicielem. Pracujący na niej sprzęt budowlany zakłóca działalność prowadzoną przez wnioskodawcę, a osiadający kurz powoduje zanieczyszczenie przygotowanego do sprzedaży towaru. Poza tym wnioskodawca podniósł, że należąca do niego działka została odcięta od mediów - wody i energii elektrycznej, co spowodowało długoterminowe wstrzymanie prac i dodatkowe koszty. Z.D. wyraził obawę, iż poniesione na działalność gospodarczą koszty nie zwrócą się i w rezultacie będzie zmuszony ją zlikwidować.

Postanowieniem z dnia (...) nr (...) organ I instancji, działając na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją Starosty Ł. z dnia (...) Nr (...), zmienioną decyzją własną z dnia (...) Nr (...).

Postanowieniem z dnia (...) nr (...) Starosta Ł. odmówił wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej z dnia (...) nr (...) o pozwoleniu na przedmiotową budowę, zmienionej decyzją z dnia (...). Nr (...).

Decyzją z dnia (...). nr (...) Starosta Ł., na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia (...) nr (...) o pozwoleniu na przedmiotową budowę, zmienionej decyzją z dnia (...) nr (...). W motywach rozstrzygnięcia organ podał, że z decyzji Burmistrza Ł. z dnia (...) ustalającej warunki zabudowy wynika, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Powyższe potwierdza również decyzja z dnia (...), stanowiąca załącznik do projektu zamiennego.

Organ wyjaśnił, że uszkodzenie przez inwestora przyłącza energetycznego i sieci wodociągowej, które spowodowało przerwy w dostawie wody i energii elektrycznej do budynków Spółki Akcyjnej B z siedzibą w Ł., usytuowanych na działkach stanowiących jej własność, a także na działkach sąsiadujących z działkami inwestora, nastąpiło podczas rozbiórki istniejącego na działce inwestora budynku techniczno - magazynowego. W trakcie rozbiórki na działce o nr 399/65, na skutek naruszenia przez inwestora warunków pozwolenia na rozbiórkę, zniszczone zostały instalacje zasilające w wodę i energię elektryczną obiekty Spółki Akcyjnej B Powyższe działania spowodowały przerwy w dostawie wody w dniach: 8 kwietnia, 5 maja i 12 maja 2014 r. oraz przerwę w dostawie energii elektrycznej w dniu 26 marca 2014 r. Powyższa rozbiórka wykonywana była w okresie od dnia 24 marca 2014 r. do 26 maja 2014 r.

Dalej Starosta Ł. wskazał, że działka nr 399/35, której właścicielem są M.D. i Z.D. nie graniczy z działkami, na których realizowana jest inwestycja i znajduje się poza obszarem oddziaływania inwestycji. Zdaniem organu Z.D. nie przedstawił żadnych dowodów na okoliczność naruszenia interesów jego firmy spowodowanego realizacją inwestycji objętej przedmiotowym pozwoleniem na budowę. Organ podkreślił, że przerwy w dostawie wody i energii miały miejsce podczas realizacji rozbiórki, a nie podczas budowy nowego obiektu i dotyczyły obiektów zlokalizowanych na działkach stanowiących własność Spółka Akcyjna B. W świetle powyższych ustaleń organ stwierdził brak podstaw prawnych do przyznania Z.D. statusu strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę udzielonego Spółce A z o.o., zakończonym ostatecznymi decyzjami Starosty Ł. z dnia (...) i z dnia (...).

Odwołanie od powyższej decyzji złożył Z.D., zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:

1.

art. 28 Pr.bud. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, iż nie przysługuje mu status strony, ze względu na fakt, iż działka będąca w użytkowaniu wieczystym skarżącego nie sąsiaduje bezpośrednio z nieruchomością, na której prowadzona jest inwestycja, bez uwzględnienia faktu, iż przez nieruchomość, na której prowadzona jest inwestycja przechodzą linie wodnokanalizacyjne i energetyczne za pomocą których media dostarczane są do nieruchomości skarżącego;

2.

naruszenie przepisów prawa procesowego tj.: art. 7, art. 77, art. 78 i art. 80 k.p.a. poprzez: niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, co doprowadziło organ I instancji do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, w tym w szczególności niezbadanie w jaki sposób w projekcie budowlanym, na podstawie którego prowadzona jest przedmiotowa budowa, zaprojektowana została infrastruktura wodnokanalizacyjna i elektryczna dostarczająca media do nieruchomości sąsiednich.

Powołaną na wstępie decyzją Wojewoda (...), po rozpoznaniu odwołania Z.D., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy na wstępie wskazał, że z treści wniosku o wznowienie postępowania wynika, iż wnioskodawca o decyzji, od której domaga się wznowienia postępowania dowiedział się w dniu 5 lutego 2015 r. z treści pisma organu I instancji opatrzonego datą 28 stycznia 2015 r. Jednocześnie ze zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. pisma wynika, że doręczenie nastąpiło w dniu 2 lutego 2015 r., a więc - w ocenie organu - należy przyjąć, iż w tym dniu wnioskodawca powziął wiadomość o przedmiotowej decyzji. Zdaniem organu termin jednego miesiąca do wniesienia wniosku o wznowienie został dochowany, bowiem wniosek Z.D. z dnia 27 lutego 2015 r. nadany został w placówce pocztowej 2 marca 2015 r. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewoda stwierdził, iż postanowienie z dnia (...) o wznowieniu przedmiotowego postępowania zostało wydane zgodnie z przepisami prawa.

Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie inwestor legitymował się ostateczną decyzją Burmistrza Ł. z dnia (...), znak: (...) o warunkach zabudowy oraz ostateczną decyzją Burmistrza Ł. z dnia (...), znak: (...), stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Z kolei decyzją z dnia (...). nr (...) Starosta Ł. zmienił decyzję z dnia (...) nr (...) w zakresie dotyczącym projektu zagospodarowania terenu i charakterystycznych parametrów obiektu. Projekt zamienny przewidywał rozszerzenie terenu inwestycję o kolejne działki. Wojewoda dodał również, że planowane przedsięwzięcie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części miasta Ł. położonego w rejonie ulic B, C, terenów PKP i kolei wąskotorowej, uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w Ł. z (...) Nr (...).

Dalej organ podał, że z pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia 15 września 2014 r. wynika, iż prowadzone roboty rozbiórkowe przyłącza energetycznego oraz sieci wodociągowej przebiegającej obok budynku rozebranego nie były objęte decyzją z dnia (...) Nr (...) o pozwoleniu na rozbiórkę tego budynku i w tym zakresie - stwierdzając naruszenie prawa - organ nadzoru budowlanego nałożył na inwestora mandat kamy.

W ocenie organu odwoławczego z akt sprawy wynika także, iż przerwy w dostawach mediów spowodowane były prowadzeniem przez inwestora robót rozbiórkowych z naruszeniem warunków pozwolenia na rozbiórkę. Przerwa w dostawie wody miała miejsce 8 kwietnia 2014 r., 5 maja 2014 r. i 12 maja 2014 r., a przerwa w dostawie energii elektrycznej nastąpiła 26 marca 2014 r. Z dziennika budowy Nr (...) wydanego w celu realizacji decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia (...) Nr (...) wynika, iż inwestor roboty związane z tą decyzją rozpoczął w dniu (...).

Dalej organ wskazał, że argumentacja skarżącego dotycząca negatywnego oddziaływania przedmiotowej inwestycji poprzez brak dostaw wody i prądu, jak również osiadanie kurzu na przedmiotach i artykułach przeznaczonych do sprzedaży znajdujących się w siedzibie firmy wnioskodawcy, nie może zyskać aprobaty, gdyż nie jest związana z decyzją o pozwoleniu na budowę.

Zdaniem Wojewody (...) posiadanie przymiotu strony przez wnioskodawcę jako właściciela Przedsiębiorstwa C, Z.D., usytuowanego na działce o nr 399/35, uzależnione jest od objęcia tej działki obszarem oddziaływania obiektu. Podnoszona kwestia czasowej utraty dostaw wody i prądu z powodu wykonywania robót rozbiórkowych nieobjętych ww. decyzją o pozwoleniu na budowę nie może przesądzić o fakcie posiadania przez wnioskodawcę przymiotu strony, w sprawie pozwolenia na budowę. Organ wskazał, że w rezultacie wnioskodawca kwestionuje planowany stan zagospodarowania terenu inwestycji, pomimo tego iż inwestycja ta nie wprowadzi ograniczeń w zabudowie należącej do niego działki.

Wojewoda stwierdził zatem, iż decyzja z dnia (...) nr (...), zmieniona decyzją z dnia (...) nr (...) o pozwoleniu na przedmiotową budowę nie będzie miała wpływu na prawnie chroniony interes wnioskodawcy, jako właściciela przedsiębiorstwa usytuowanego na działce o nr 399/35, niesąsiadującej bezpośrednio z terenem inwestycji. W ocenie organu odwoławczego wnioskodawca nie wykazał, iż naruszony został jego interes prawny, poprzez niemożliwość ewentualnej zabudowy jego działki. Organ podkreślił, że podnoszone przez wnioskodawcę uciążliwości powstały przy rozbiórce istniejącego wcześniej na terenie inwestycji budynku magazynowego, jednakże przeprowadzenie robót budowlanych nie było związane z decyzją z dnia (...). o pozwoleniu na budowę, a zatem nie mogło spowodować objęcia działki o nr 399/35 obszarem oddziaływania obiektu, w myśl art. 3 pkt 20 Pr.bud. w związku z art. 28 ust. 2 tejże ustawy.

W konkluzji Wojewoda (...) stwierdził, że zaskarżona decyzja nie jest dotknięta kwalifikowaną wadą prawną, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. co obligowało organ I instancji do wydania decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej, na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję Wojewody (...) złożył Z.D. zarzucając naruszenie:

1.

przepisów prawa materialnego tj.:

* art. 28 Pr.bud. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, iż skarżącemu nie przysługuje status strony, w sytuacji gdy działka, której jest użytkownikiem wieczystym leży w obrębie oddziaływania powstającego obiektu;

2.

przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

* art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie II instancji obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niewyjaśnienie całego stanu faktycznego w szczególności w zakresie:

dlaczego sieć wodociągowa i przyłącze elektryczne znajdujące się na terenie inwestycji nie zostało uwzględnione w zatwierdzonym projekcie budowlanym i pozwoleniu na budowę skoro powstanie nowego obiektu budowlanego wymagało jego przebudowy lub przeniesienia;

jak długo trwały przerwy w dostawie wody;

nieuwzględnieniu, że nieruchomość skarżącego nie ma dostępu do miejskiej sieci wodnokanalizacyjnej, pomimo składnych w tej kwestii oświadczeń skarżącego;

* art. 138 § 1 w związku z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi Z.D. podniósł, że organ II instancji błędnie ustalił, iż doszło jedynie do czasowych przerw w dostawie wody i energii elektrycznej, bowiem przerwy te trwały kilka miesięcy, a skarżący zmuszony był korzystać z beczkowozów udostępnianych przez podmiot trzeci -Spółka Akcyjna B.

Skarżący wskazał, że na gruncie art. 3 pkt 20 Pr.bud. ograniczenia w zagospodarowaniu działki są wystarczającą przesłanką do uznania, iż dana nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu i wbrew twierdzeniom organu II instancji rzeczony przepis nie przewiduje konieczności wykazania niemożliwości zabudowy własnej działki w celu potwierdzenia własnego interesu prawnego.

Dalej skarżący podkreślił, że organ administracyjny winien wziąć pod uwagę skalę przedsięwzięcia, funkcję, formę i konstrukcję projektowanego obiektu i jego wpływ na ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości sąsiednich, jak i położnych w bliskiej odległości od inwestycji, w tym działki skarżącego położonej w odległości około 50m. od działki, na której prowadzona jest inwestycja. Skarżący zaważył, że obszar, na którym planowana jest inwestycja charakteryzuje się występowaniem innych dużych przedsiębiorstw, wykorzystujących w swojej działalności środki transportu, maszyny przemysłowe, wodę i energię elektryczną oraz emitujące hałas.

Następnie Z.D. wskazał, że będzie ograniczony przy realizowaniu planowanej od dawna inwestycji polegającej na rozbudowie budynków przemysłowych i skali bieżącej działalności poprzez postawienie dodatkowych urządzeń. Będzie wówczas zobowiązany wziąć pod uwagę obiekt sąsiedni i uwzględnić chociażby normy emisyjne wynikające z przepisów ochrony środowiska i nakładanie się hałasu emitowanego przez instalacje z obu nieruchomości w oparciu o "rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21 grudnia 2005 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla urządzeń używanych na zewnątrz pomieszczeń w zakresie emisji hałasu do środowiska".

Zdaniem skarżącego organ II instancji nie uwzględnił i w sposób nieprawidłowy ustalił, iż przedmiotowa inwestycja nie powoduje żadnych uciążliwości i utrudnień w możliwości korzystania z działki należącej do skarżącego i nie ograniczy dostępu do mediów, takich jak woda czy energia elektryczna.

Dalej Z.D. podniósł, że nieprawdziwe są ustalenia organu, iż przerwa w dostawie wody i energii wystąpiła tylko na etapie prac rozbiórkowych. Problemy te były długotrwałe i występowały jeszcze w 2015 r. Skarżący podkreślił, że sieć wodociągowa została przez inwestora bezprawnie zniszczona jeszcze na etapie prac rozbiórkowych, zaś awarii został zupełnie usunięta dopiero na etapie budowy. Wyjaśnił jednocześnie, że zupełne zaprzestanie dostaw wody realizowanej przez Przedsiębiorstwo D w Ł. przy użyciu infrastruktury przechodzącej przez teren realizowanej inwestycji nastąpiło pod koniec maja 2014 r.

Skarżący podniósł nadto, że projekt budowlany nie uwzględniał przechodzących przez nieruchomość inwestycji sieci wodociągowych i stanowiło to działanie inwestora pozbawione podstaw prawnych, mające na celu ominięcie obowiązujących przepisów z zakresu prawa budowlanego.

Poza tym zdaniem Z.D. organ II instancji błędnie ustalił, iż inwestycja jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Plan ów nie obowiązywał bowiem w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę ani też w dniu wydania zaskarżonej decyzji, gdyż został uchylony.

Końcowo skarżący podniósł, że nie zgadza się z twierdzeniem organu II instancji, iż okoliczność braku wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego jednocześnie odbiera możliwość skutecznego podniesienia zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 k.p.a. polegającego na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego w sprawie.

Z uwagi na powyżej wskazane naruszenia skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, tj. jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę uwzględniając skargę może uchylić akt, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 p.p.s.a. może to uczynić, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeśli nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena legalności decyzji Wojewody Łódzkiego, którą - w następstwie wznowienia postępowania - utrzymano w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę hali produkcyjnej dla linii recyklingu butelek PET wraz z infrastrukturą i instalacjami na działkach położonych w Ł. przy ul. A.

Na wstępie należy wskazać, że każda decyzja ostateczna, zgodnie z zasadą ogólną, trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 k.p.a.), podlega szczególnej ochronie w celu zapewnienia stabilności stosunków prawnych, co w konsekwencji stanowi ochronę praw nabytych przez adresatów tej decyzji. Z tego też względu wzruszenie decyzji ostatecznej może mieć miejsce jedynie w przypadkach ściśle określonych w przepisach prawnych - bez możliwości korzystania z wykładni rozszerzającej przy interpretacji tych przepisów.

Mając na uwadze charakter analizowanego postępowania wypada podkreślić, iż w wyniku przeprowadzenia wznowionego postępowania mogą zapaść następujące rozstrzygnięcia: decyzja odmawiająca uchylenia decyzji dotychczasowej (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.); decyzja uchylająca decyzję dotychczasową i rozstrzygająca o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.) lub decyzja stwierdzająca wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa i wskazująca okoliczności, z powodu których nie może ona zostać uchylona (art. 151 § 1 k.p.a.). Zgodnie z regulacją art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. - będącą podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia - organ odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a.

W niniejszej sprawie wniosek o wznowienie postępowania oparto o przesłankę ujętą w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a zatem w takiej sytuacji przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji podejmuje czynności zmierzające do oceny dopuszczalności wszczęcia postępowania nadzwyczajnego: bada czy decyzja jest ostateczna, czy wnioskodawca powołał jedną z przesłanek z art. 145 § 1 k.p.a. oraz czy zachowany został termin do złożenia podania o wznowienie postępowania (art. 148 k.p.a.). W razie ustalenia, iż powyższe przesłanki zezwalają na wszczęcie postępowania wznowieniowego organ wznawia postępowanie postanowieniem, które stanowi podstawę do przeprowadzenia dalszego postępowania odnoszącego się do przyczyn wznowienia oraz do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Dopiero na tym etapie organ bada, czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, a w razie pozytywnego ustalenia powyższej okoliczności w dalszej kolejności bada, czy treść decyzji wydanej w trybie wznowienia postępowania odpowiadać będzie w swej treści decyzji ostatecznej.

Powyżej scharakteryzowany etap wznowionego postępowania znajduje swe odbicie w działaniach organów administracji w niniejszej sprawie i nie nasuwa uwag krytycznych. Organ I instancji wznowił postępowanie postanowieniem z dnia (...), w następstwie ustaleń, które nie budzą wątpliwości, tak co do ostateczności kwestionowanego pozwolenia na budowę, przywołania we wniosku o wznowienie jednej z podstaw wznowieniowych (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) i wreszcie zachowania terminu do domagania się wznowienia postępowania, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a.). Tym samym zaistniała podstawa do przeprowadzenia przez właściwy organ dalszego postępowania odnoszącego się do przyczyn wznowienia.

Wskazany jako podstawa podania o wznowienie postępowania przepis art. 145 § 1 k.p.a. stanowi, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Tak sformułowana podstawa wznowienia obligowała organy do zbadania w pierwszej kolejności okoliczności odnoszących się do tego czy wnioskodawca posiada przymiot strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Badając tą kwestię organy zasadnie uznały, iż przepis art. 28 ust. 2 Pr.bud. wskazuje krąg podmiotów posiadających przymiot strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Zgodnie z tym przepisem stronami w tym postępowaniu są: inwestor, właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Definiując pojęcie obszaru oddziaływania obiektu, ustawodawca odsyła do przepisów odrębnych wskazując, iż jest to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia zagospodarowania tego terenu (art. 3 pkt 20 Pr.bud.). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że pojęcie obszaru oddziaływania obiektu musi być doprecyzowane przy każdej inwestycji na podstawie cech indywidualnych obiektu oraz jego przeznaczenia w odniesieniu do przepisów odrębnych, na podstawie których można ustalić obszar wokół realizowanej inwestycji, który będzie wprowadzał związane z tym obiektem budowlanym ograniczenia zagospodarowania tego terenu (vide: wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2010 r., II OSK 1872/09, Lex nr 746836; wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2010 r., II OSK 666/09, Palestra 2010, nr 5-6, s. 246-248). Przy czym wobec braku wyraźnego wskazania przez ustawodawcę przepisów, na podstawie których dochodzi do wyznaczenia terenu w otoczeniu obiektu budowlanego, przyjąć należy, że są to wszystkie powszechnie obowiązujące przepisy prawa wprowadzające określonego rodzaju ograniczenia czy też utrudnienia w zakresie zagospodarowania tego terenu, a w szczególności: przepisy techniczno - budowlane, w tym przeciwpożarowe, przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, przepisy prawa miejscowego (vide: wyrok NSA z dnia 16 marca 2011 r., II OSK 472/10, Lex nr 1080305), czy też przepisy dotyczące własności i innych praw rzeczowych określone w kodeksie cywilnym i innych ustawach (vide: wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2009 r., II OSK 626/08, Lex nr 556248).

Przepis art. 28 ust. 2 Pr.bud. stanowi lex specialis wobec art. 28 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem stroną postępowania jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przyjęcie, że art. 28 ust. 2 Pr.bud. jest przepisem szczególnym prowadzi do nadania mu wykładni zawężającej. Ponadto nie ulega wątpliwości, że wprowadzenie powyższej szczególnej regulacji do Pr.bud. miało na celu zawężenie kręgu podmiotów, które mogą skutecznie kwestionować zamierzenie inwestycyjne do tych, które mają w sprawie interes prawny i tylko w takim zakresie w jakim zamierzenie to koliduje z ich uzasadnionym interesem (vide: J. Dessoulavy - Sliwiński (w:) Prawo budowlane. Komentarz. pod red. Z. Niewiadomskiego, Wyd. C.H.Beck 2006 r. str. 325 - 332).

W okolicznościach niniejszej sprawy niesporne jest, że nieruchomość należąca do skarżącego nie graniczy z terenem inwestycji. Ponadto brak jest okoliczności, z których można byłoby wyprowadzić wniosek, że pomimo oddalenia nieruchomości skarżącego od terenu inwestycji, projektowana zabudowa będzie oddziaływała na tą nieruchomość, wprowadzając ograniczenia w możliwości jej zagospodarowania, w szczególności w jej zabudowie. Zarówno ostateczna decyzja środowiskowa Burmistrza Ł. nr (...), z dnia (...), jak i charakterystyka projektowanego przedsięwzięcia nie pozwalają na wyprowadzenie wniosku, iż oddziaływanie inwestycji obejmuje nieruchomość należącą do skarżącego. Co więcej skarżący w toku postępowania administracyjnego nie wskazał okoliczności, z których można byłoby wyprowadzić wniosek o takim oddziaływaniu projektowanego obiektu budowlanego, która na gruncie przepisów prawa ogranicza możliwość zagospodarowania jego nieruchomości, a w szczególności jej zabudowy.

Skarżący domagając się wznowienia postępowania początkowo powoływał się wyłącznie na zdarzenia faktyczne w postaci zniszczenia sieci elektrycznej i wodociągowej zaopatrujących jego nieruchomość oraz jej zakurzenia, co miało miejsce podczas prowadzenia prac rozbiórkowych na terenie projektowanej inwestycji. Okoliczności te zostały ocenione przez organy w toku prowadzonego postępowania wznowieniowego, a podjęta konkluzja odpowiada prawu. Jeśli bowiem do zniszczenia linii elektrycznej i wodociągowej doszło w sposób samowolny, bowiem przyłącza i sieci owych mediów nie były objęte decyzją Starosty Ł. z dnia (...), nr (...) pozwalającą na prowadzenie robót rozbiórkowych na terenie objętym inwestycją, to nie sposób uznać, iż faktyczne przerwy w dostawie prądu i wody na teren nieruchomości skarżącego mogły stanowić, wynikający z przepisów odrębnych, a tym samym legalny sposób oddziaływania inwestycji na nieruchomość skarżącego. Ponadto nie można uznać, że takie oddziaływanie ogranicza nieruchomość skarżącego w sposobie jej zagospodarowania, w tym zabudowy. Ponadto zasadnie akcentują organy brak związku czasowego pomiędzy uszkodzeniami sieci a wykonywaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym powoływanie się przez skarżącego na powyższe okoliczności nie może prowadzić do konkluzji, że stanowi to oddziaływanie obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 Pr.bud. Ponadto należy podkreślić, iż jakkolwiek postawiony w skardze zarzut niewyjaśnienia kwestii związanych z okresem, w którym trwały przerwy w dostawie wody nie jest trafiony, bowiem w aktach sprawy znajduje się korespondencja wskazująca precyzyjnie na okresy, w których miały miejsce awarie wywołane samowolnymi działaniami rozbiórkowymi, to powyższe okoliczności - o czym już była mowa wyżej - nie mogą przesądzać o konieczności objęcia nieruchomości skarżącego obszarem oddziaływania projektowanej obiektu budowlanego.

Inaczej natomiast przedstawia się kwestia zapylenia (zakurzenia) należącej do skarżącego nieruchomości podczas prowadzonych prac rozbiórkowych. Mając na uwadze, iż zjawisko to może być prostą konsekwencją prac rozbiórkowych (wyburzeniowych), przy określonym sposobie ich prowadzenia, a więc może wynikać z wydanej decyzji pozwalającej na rozbiórkę, to zakurzenie nieruchomości skarżącego można rozważać co najmniej jako immisje sąsiedzkie, w rozumieniu art. 144 Kodeksu cywilnego. Mając jednak na uwadze, iż w postępowaniu o pozwolenie na rozbiórkę krąg stron określa nie norma specjalna art. 28 ust. 2 Pr.bud., lecz norma ogólna art. 28 k.p.a. (vide: wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 25 sierpnia 2011 r., w sprawie II SA/Go 483/11, https://orzeczenia.nsa.gov.pl), to powyższe okoliczności mogłyby wskazywać co najwyżej na posiadanie przez skarżącego przymiotu strony w sprawie zakończonej decyzją pozwalającą na rozbiórkę. W tej jednak sprawie - co wynika z okoliczności niniejszego postępowania - skarżący nie domagał się wznowienia postępowania. W żadnym jednak razie powyższe okoliczności nie usprawiedliwiają przyznania przymiotu strony w postępowaniu, którego krąg podmiotowy wyznacza norma art. 28 ust. 2 Pr.bud. W tym zakresie organy zasadnie powołują się także na brak zbieżności czasowej pomiędzy występującym zakurzeniem nieruchomości skarżącego, a okresem, w którym rozpoczęto wykonywanie decyzji pozwalającej na realizację przedmiotowej inwestycji.

Odnosząc się do dalszych zarzutów skargi należy wskazać, iż brak jest podstaw do uznania, że oddziaływanie projektowanego obiektu budowlanego na nieruchomość skarżącego wynika z konieczności uwzględnienia oddziaływania akustycznego tej inwestycji i poprzez nakładanie się hałasów emitowanych na jej terenie na hałas emitowany przez instalacje znajdujące się na terenie należącym do skarżącego ogranicza skarżącego w dalszym inwestowaniu. W powyższym zakresie wypada jedynie podnieść, iż obie nieruchomości znajdują się na terenie przeznaczonym faktycznie pod działalność przemysłową, dla którego nie obowiązują normy ochrony akustycznej wskazane w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826).

Ponadto należy także wskazać, iż charakter rozstrzygnięcia, w którym odmówiono skarżącemu przymiotu strony w sprawie zakończonej decyzją pozwalającą na budowę i w konsekwencji - rozpoznając podanie o wznowienie postępowania - wydano rozstrzygnięcie w oparciu o przepis art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmawiające uchylenia decyzji dotychczasowej, uniemożliwia merytoryczną kontrolę ostatecznej decyzji pozwalającej na realizację przedmiotowej inwestycji.

W tym stanie rzeczy skargę jako bezzasadną należało oddalić (art. 151 p.p.s.a.).

IB

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.