Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1970026

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi
z dnia 16 grudnia 2015 r.
II SA/Łd 826/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Rymaszewska.

Sędziowie: WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, NSA Anna Stępień (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi U. N. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) nr (...) w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. LS

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) nr (...) Wojewoda (...), po rozpatrzeniu odwołania U.N. - reprezentowanej przez adwokata M.R., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł., wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, z dnia (...). znak: (...).

Jak wynika z akt sprawy wnioskiem z dnia 10 czerwca 2013 r. M.T. - pełnomocnik Spółka Akcyjna A Oddział Ł-M wystąpił o ograniczenie, w drodze decyzji, na podstawie art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz. U. z 2015 r. poz. 782 - zwanej dalej w skrócie "u.g.n."), sposobu korzystania z nieruchomości składającej się z działki nr 20, położonej w Ł. w obrębie (...), dla której prowadzona jest księga wieczysta (...), poprzez wyrażenie zgody na wybudowanie kablowej linii energetycznej 110 kV na obszarze wynoszącym 605 m2, należącym do powyższej nieruchomości. W uzasadnieniu żądania podano, iż celem inwestycji jest "Domknięcie (...) Ringu energetycznego (...) kV Budowa kablowej linii energetycznej (...) kV". Inwestycja ma być zrealizowana na działce nr 20, poprzez ułożenie pod ziemią kabli o żyłach miedzianych w izolacji z polietylenu, w rowie o głębokości 1 m. Wzdłuż projektowanej linii kablowej miał być wyznaczony pas ochronny o szerokości 2 x 1,5 m dla odcinka jednotorowego projektowanej linii kablowej.

Po rozpatrzeniu wniosku Prezydent Miasta Ł., wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, decyzją z dnia (...) orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A, oznaczonej jako działka nr 20 o pow. 0,8772 ha, stanowiącej własność U.N., polegającym na zezwoleniu Spółka Akcyjna A Oddział Ł-Teren na wybudowanie kablowej linii energetycznej 110 kV na części ww. działki o pow. 0,0605 ha. Ponadto zobowiązał zezwoleniu Spółkę Akcyjną A. do: zapewnienia użytkownikom dojścia i dojazdu do pozostałej części nieruchomości nie objętej niniejszym zezwoleniem, zabezpieczenia pozostałej części nieruchomości przed zniszczeniem w trakcie trwania robót, dokonania inwentaryzacji naniesień znajdujących się na gruncie przed przystąpieniem do prac na przedmiotowej nieruchomości, sporządzenia protokołu zniszczeń i strat po zakończeniu prowadzenia robót celem ustalenia i wypłacenia odszkodowania, przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po zakończeniu prac. Nadto zobowiązał właściciela do udostępniania nieruchomości każdorazowo, gdy zachodzi potrzeba wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ww. przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej.

W odwołaniu od tej decyzji U.N. reprezentowana przez adwokata M.R. wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania zarzucając naruszenie:

a)

art. 94 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie odroczenia rozprawy wyznaczonej na dzień 14 stycznia 2014 r., pomimo złożenia przez skarżącą jeszcze przed rozprawą wniosku o zawieszenie postępowania, którego uwzględnienie uniemożliwiło przeprowadzenie przez organ dalszych czynności procesowych i którego złożenie stanowiło inną ważną przyczynę, obligującą kierującego rozprawą do jej odroczenia;

b)

art. 89 § 1 k.p.a. w zw. z art. 118 ust. 1 u.g.n. poprzez bezzasadne uznanie, iż w sprawie została prawidłowo przeprowadzona rozprawa administracyjna, pomimo iż ograniczyła się ona do złożenia wniosku o zawieszenie postępowania, a w jej toku nie przeprowadzono jakichkolwiek czynności dowodowych, ani nie odebrano nawet od stron ich stanowisk co do przedmiotu rozstrzygnięcia oraz zgromadzonego materiału dowodowego (...);

c)

art. 112 ust. 2 i 3 u.g.n. w zw. z art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, pomimo pominięcia przez organ I instancji podstawowej przesłanki wywłaszczenia, jaką jest niemożność realizacji zakładanego celu publicznego w inny sposób niż przez ograniczenie prawa własności objętej wnioskiem nieruchomości.

Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia (...) Wojewoda (...) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Motywując podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy przywołał brzmienie art. 124 u.g.n. i wyjaśnił, że ograniczenie prawa własności lub prawa użytkowania wieczystego, w trybie art. 124 u.g.n., możliwe jest wówczas, gdy plan miejscowy przewiduje na danej nieruchomości realizację celu publicznego lub gdy wydana została ostateczna decyzja o lokalizacji celu publicznego na danej nieruchomości (w przypadku braku planu miejscowego). Do przesłanek tych zalicza się także wskazane w art. 124 ust. 3 u.g.n. rokowania, których obowiązek przeprowadzenia przed złożeniem wniosku ciąży na wnioskodawcy. Warunkiem dopuszczalności wydania omawianej decyzji jest bowiem brak zgody właściciela na czasowe zajęcie jego nieruchomości i na posadowienie pod jej powierzchnią, na jej powierzchni lub nad jej powierzchnią stosownych urządzeń infrastruktury technicznej. Powinna być więc wyczerpana możliwość uzyskania zgody właściciela nieruchomości na wykonanie prac planowanej inwestycji.

Dalej Wojewoda stwierdził, że opisana we wniosku inwestycja polegająca na wybudowaniu kablowej linii energetycznej 110 kV na obszarze wynoszącym 605 m2, należącym do nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A, oznaczonej jako działka nr 20 stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.g.n. W aktach sprawy znajdują się dowody świadczące o prowadzonych rokowaniach w sprawie wejścia na teren w celu prowadzenia prac i ustalenia wynagrodzenia za podjęte czynności, które nie dały rezultatu, czego dowodem jest protokół rokowań nr 400 z dnia 26 czerwca 2013 r. wraz z załącznikiem nr 1 do protokołu nr 400. Bezsprzecznym jest także, iż w odniesieniu do lokalizacji przedmiotowej nieruchomości została wydana decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia (...) nr (...) o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia pn. "Domknięcie (...) Ringu Energetycznego (...) kV - budowa linii kablowej (...) kV. Etap H". W sentencji decyzji stwierdzono m.in., iż planowane przedsięwzięcie mieścić się będzie w granicach działki nr ewid. 20, obręb (...). Przebieg linii rozgraniczających obszar inwestycji przez sporną działkę został wskazany na załączniku graficznym do tej decyzji.

Wojewoda stwierdził także, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego była przedmiotem prowadzonego przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Ł. postępowania odwoławczego, w wyniku którego wydana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia (...), nr: (...),(...) utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia (...).

Ponadto w wyniku wznowienia postępowania zakończonego wspomnianą ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia (...) nr (...), w decyzji z dnia (...) nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło uchylenia decyzji z dnia (...), a decyzją z dnia (...) nr SKO. (...) utrzymało w mocy decyzję SKO w Ł. z dnia (...).

Zdaniem organu odwoławczego sprecyzowane w zaskarżonej decyzji stanowisko organu I instancji odnoszące się do zasadności zastosowanej procedury wywłaszczeniowej, jest w pełni uzasadnione. Mając na uwadze fakt, iż dla danej nieruchomości obowiązuje decyzja o realizacji inwestycji celu publicznego, organ I instancji słusznie ograniczył w formie decyzji, wydanej na podstawie art. 124 u.g.n., sposób korzystania ze spornej działki.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji podkreślił, że zawiadomieniem z dnia 12 grudnia 2013 r. strony zostały poinformowane o wszczęciu postępowania oraz wyznaczonym terminie rozprawy administracyjnej na dzień 14 stycznia 2014 r. Ze sporządzonego protokołu z rozprawy wynika, że adw. M.R. pełnomocnik właścicielki nieruchomości - U.N., wystąpił o zawieszenie postępowania w związku ze złożonym wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia (...). W rozprawie wziął udział pełnomocnik Spółka Akcyjna A. W protokole z rozprawy nie odnotowano, aby tematem rozmów były jakiekolwiek kwestie związane z budową planowanej na spornej nieruchomości inwestycji, ewentualnym zawarciem porozumienia między stronami czy rozliczeniem ewentualnych szkód i uciążliwości wynikłych z pozostawienia urządzeń na nieruchomości. W ocenie Wojewody (...) zarzut dotyczący rozprawy administracyjnej nie jest trafny, albowiem biorąc pod uwagę treść art. 89 § 2 k.p.a., żadna ze wspominanych przesłanek w rozpatrywanej sprawie nie zachodziła.

Według Wojewody decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości jest rodzajem decyzji o wywłaszczeniu, do której mają odpowiednie zastosowanie przepisy rozdziału 4 u.g.n. dotyczące wywłaszczenia nieruchomości. Artykuł 124 u.g.n. ma jednakże charakter uregulowania szczególnego, które musi być interpretowane dosłownie. W związku z tym niedopuszczalne jest formułowanie jakichkolwiek innych przesłanek umożliwiających albo wykluczających zastosowanie ograniczenia, o jakim mowa w tym przepisie. Przepis art. 124 u.g.n. zastrzega dwie przesłanki, których spełnienie umożliwia ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Są to: brak zgody właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości na przeprowadzenie wymienionych w tym przepisie robót budowlanych, udokumentowanej przeprowadzonymi rokowaniami oraz inwestycja musi być zgodna z planem miejscowym lub decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Tylko te okoliczności mogą mieć wpływ na pozytywne lub negatywne rozpatrzenie wniosku. Skoro więc wcześniejsze negocjacje nie doprowadziły do ustalenia pomiędzy stronami zgodnego stanowiska odnośnie projektowanej inwestycji liniowej na działce nr 20, w sprawie nie zachodziła konieczność uzgodnienia interesów stron, a co za tym idzie, potrzeba przeprowadzenia kolejnej rozprawy administracyjnej z ich udziałem. Dodatkowo organ zwrócił uwagę, że Prezydent Miasta Ł. przed wydaniem decyzji kończącej sprawę, prawidłowo zawiadomił strony postępowania o prowadzonym postępowaniu i o prawie zapoznania się z materiałem dowodowym, zgodnie z przepisem art. 10 ust. 1 k.p.a., dając stronom możliwość zgłoszenia nowych wniosków dowodowych czy podjęcia czynności procesowych w obronie swoich interesów, z czego odwołująca nie skorzystała.

Odnosząc się w następnej kolejności do zarzutu odwołania, że w sprawie pominięto konieczność analizy przesłanki wywłaszczenia oraz nie przeprowadzono postępowania dowodowego odnośnie możliwości realizacji zakładanego celu publicznego w inny sposób, niż przez ograniczenie prawa własności objętej wnioskiem nieruchomości, Wojewoda przywołał treść art. 112 ust. 2 i 3 u.g.n. i wskazał, że w doktrynie przyjmuje się zgodnie, iż wywłaszczenie to ostatnia, ale skuteczna, w kolejności metoda pozyskania nieruchomości dla zrealizowania na niej celu publicznego. Jeżeli jednak wolą właściciela byłoby udostępnienie nieruchomości lub nawet wyzbycie się praw do niej przysługujących dla zrealizowania na niej celu publicznego, to w tym celu należy podjąć próbę cywilnoprawnego nabycia nieruchomości, aby w ten sposób nabycie to odbyło się za zgodną wolą stron bez konieczności podejmowania środków publicznoprawnych wymuszających podporządkowanie się podmiotu praw rzeczowych woli organu stosującego wywłaszczenie.

Zdaniem Wojewody (...), wbrew stanowisku strony, znajdujące się w sprawie dokumenty stanowiły wystarczającą podstawę do wszczęcia postępowania w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. Analiza tych dokumentów potwierdza, iż pomiędzy stronami na etapie negocjacji nie doszło do zgodnych ustaleń w kwestii planowego przedsięwzięcia i wysokości odszkodowania, a w konsekwencji podpisania umowy na proponowanych przez inwestora (PGE Dystrybucja S.A.) warunkach. Złożenie zatem przez Spółkę wniosku o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z przedmiotowej nieruchomości, należy ocenić jako prawidłowe, świadczyło bowiem de facto o zakończeniu przez nią negocjacji.

Kończąc wywody organ odwoławczy wyjaśnił, że w sytuacji, gdy między stronami nie dojdzie w drodze wcześniejszych rokowań do ustalenia przebiegu inwestycji, w sprawie prowadzonej na podstawie art. 124 u.g.n. organ jest związany decyzją lokalizacyjną, co oznacza, że jeśli wniosek o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości jest zgodny z tą decyzją, organ nie może ingerować w przebieg inwestycji i ustalać go odmiennie aniżeli wynika to ze zgodnego z tą decyzją wniosku.

W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja powyższym wymogom odpowiada. Rozstrzygnięcie organu I instancji orzeka o ograniczeniu sposobu korzystania z działki nr 20 tylko w zakresie niezbędnym do wykonywania prac, tj. powierzchni 605 m2. Obszar ten konieczny jest w celu ułożenia w gruncie linii kablowej oraz ustanowienia pasa ochronnego o szerokości 2 x 1,5 m dla odcinka jednotorowego projektowanej linii kablowej. W obrębie pasa technologicznego zabroniona będzie budowa obiektów mieszkalnych, gospodarczych i przemysłowych, zabronione będzie także sadzenie drzew i krzewów o głębokim systemie korzeniowym. Obszar, na którym wyznaczony jest pas technologiczny, powinien być trwale dostępny celem przeprowadzenia niezbędnych napraw i koniecznych czynności konserwacyjnych. Przebieg inwestycji przez sporną działkę zgodny jest z ustaleniami decyzji Nr (...) z dnia (...) o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz oznaczony został na, stanowiącym załącznik do ww. decyzji, arkuszu mapy w skali 1:500. Zaskarżona decyzja ogranicza prawo własności nieruchomości polegające na znoszeniu przez jej właściciela niedogodności związanych z realizacją celu publicznego, ale tylko w okresie trwania prac związanych z realizacją danego przedsięwzięcia. Po tym okresie, stosownie do art. 124. ust. 4, na inwestorze ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po zakończeniu prac związanych z realizowaną inwestycją, a jeżeli jest to niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, właściwy organ ustala odszkodowanie w oparciu o art. 128 ust. 4 u.g.n.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi U.N. reprezentowana przez adwokata M.R. wniosła o uchylenie wydanych w sprawie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania, podnosząc zarzuty dotyczące:

1)

naruszenia przepisów postępowania, mającego wpływ na wynik sprawy, w postaci:

a)

art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 33 § 3 k.p.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji, pomimo braku wezwania wnioskodawcy do złożenia do akt sprawy prawidłowo uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa udzielonego przez statutowy organ wnioskodawcy, upoważniającego S.Ł. do udzielenia dalszych pełnomocnictw osobom podpisanym na wniosku, jak również odpisu z KRS wnioskodawcy, z których wynikałoby umocowanie ww. osób do wniesienia podania w imieniu wnioskodawcy oraz do reprezentowania go w zainicjowanym na jego podstawie postępowaniu wywłaszczeniowym, w wyniku czego nastąpiło przeprowadzenie całości postępowania administracyjnego w obu instancjach z udziałem podmiotu nieuprawnionego do występowania w sprawie;

b)

art. 76a § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez dokonanie ustaleń w przedmiocie zgodności sposobu ograniczenia korzystania z nieruchomości z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego na podstawie nieprawidłowo uwierzytelnionego odpisu ww. decyzji, który stanowił w rzeczywistości jej kopię poświadczoną za zgodność z kolejną kopią oryginału;

c)

art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 94 § 2 k.p.a. oraz w zw. z art. 89 § 1 k.p.a. w zw. z art. 118 ust. 1 u.g.n. poprzez zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji, pomimo:

- bezzasadnego zaniechania przez organ I instancji odroczenia rozprawy wyznaczonej na dzień 14 stycznia 2014 r., w sytuacji złożenia przez skarżącą jeszcze przed rozprawą wniosku o zawieszenie postępowania, którego uwzględnienie uniemożliwiało przeprowadzenie przez organ dalszych czynności procesowych i którego złożenie stanowiło inną ważną przyczynę, obligującą kierującego rozprawą do jej odroczenia,

- bezzasadnego uznania, iż w sprawie została prawidłowo przeprowadzona rozprawa administracyjna, pomimo że ograniczyła się ona do złożenia wniosku o zawieszenie postępowania, a w jej toku nie przeprowadzono jakichkolwiek czynności dowodowych, ani nie odebrano nawet od stron ich stanowisk co do przedmiotu rozstrzygnięcia oraz zgromadzonego materiału dowodowego, co skutkowało koniecznością uchylenia decyzji organu pierwszej instancji w celu umożliwienia prawidłowego przeprowadzenia przez niego rozprawy administracyjnej, poprzedzającej merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy.

2)

naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy - art. 112 ust. 2 i 3 u.g.n. w zw. z art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, pomimo pominięcia przez organy obu instancji podstawowej przesłanki wywłaszczenia, jaką jest niemożność realizacji zakładanego celu publicznego w inny sposób niż przez ograniczenie prawa własności objętej wnioskiem nieruchomości.

Odpowiadając na skargę Wojewoda (...) wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 10 grudnia 2015 r. pełnomocnik skarżącej poparł skargę i wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

Pełnomocnik uczestnika postępowania złożył do akt sądowych pełnomocnictwo ogólne dla S.Ł. wraz z wypisem z KRS i wniósł o oddalenie skargi, przyłączając się do stanowiska zawartego w odpowiedzi na skargę organu administracyjnego.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) - przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Sąd kontrolując w zakreślonych powyżej granicach legalność decyzji Wojewody (...) utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł., wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości stanowiącej własność skarżącej stwierdził, że podjęte w sprawie rozstrzygnięcia organów obu instancji odpowiadają przepisom obowiązującego prawa i brak jest jakichkolwiek podstaw do usunięcia ich z obrotu prawnego.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 124 u.g.n., w myśl którego starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (ust. 1). Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, udziela zezwolenia z urzędu albo na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej (ust. 2). Udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań (ust. 3).

Na osobie lub jednostce organizacyjnej występującej o zezwolenie ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu lub przeprowadzeniu ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4 (ust. 4). Jeżeli założenie lub przeprowadzenie ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1, uniemożliwia właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu dalsze prawidłowe korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem, właściciel lub użytkownik wieczysty może żądać, aby odpowiednio starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, lub występujący z wnioskiem o zezwolenie, o którym mowa w ust. 2, nabył od niego na rzecz Skarbu Państwa, w drodze umowy, własność albo użytkowanie wieczyste nieruchomości (ust. 5). Właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości jest obowiązany udostępnić nieruchomość w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Obowiązek udostępnienia nieruchomości podlega egzekucji administracyjnej. Przepisy ust. 4 stosuje się odpowiednio (ust. 6). Decyzja ostateczna, o której mowa w ust. 1, stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej. Wpisu dokonuje się na wniosek starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, lub organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli zezwolenie było udzielone na wniosek tej jednostki (ust. 7).

Z powyższego wynika, że ustawodawca uzależnił prawną możliwość podjęcia decyzji w trybie art. 124 u.g.n. od łącznego spełnienia dwóch warunków. Po pierwsze, konieczne jest, aby miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku - decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przewidywała na terenie danej nieruchomości realizację inwestycji celu publicznego. Po drugie, niezbędnym jest, ażeby przed złożeniem wniosku o wydanie rozważanej decyzji wnioskodawca przeprowadził rokowania z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac polegających na zakładaniu i przeprowadzeniu na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń.

Analiza akt sprawy niniejszej w świetle przywołanych wyżej norm prawnych dowodzi spełnienia przesłanek do wydania zaskarżonej decyzji.

Okolicznością niesporną jest, że Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia (...) nr (...). ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia pn. Domknięcie (...) Ringu Energetycznego (...) V - Budowa linii Kablowej (...) kV. Etap II" w Ł. w granicach obejmujących między innymi nieruchomość skarżącej U.N. nr ewid. 20 obręb geodezyjny (...). Wspomniana decyzja została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia (...).(...). Akta administracyjne sprawy niniejszej dowodzą, że w dalszym ciągu funkcjonuje ona w obrocie prawnym pomimo nieskutecznych prób jej wzruszenia przez skarżącą w ramach postępowania wznowieniowego, zakończonego ostatecznie decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia (...). nr (...).

Niespornym jest również, że inwestor przed złożeniem wniosku o wydanie przedmiotowej decyzji prowadził ze skarżącą rokowania, celem uzyskania jej zgody na: budowę na nieruchomości kablowej linii elektroenergetycznej - będącej częścią rzeczonej inwestycji wraz z wszelkimi obiektami i urządzeniami niezbędnymi do jej eksploatacji oraz na funkcjonowanie linii po jej wybudowaniu; udostępnienie nieruchomości w celu wykonania przez inwestora niezbędnych robót związanych z budową linii, w szczególności wejście i dojazd na teren nieruchomości sprzętem niezbędnym do wykonania tych prac; ustanowienie na rzecz przedsiębiorcy na nieruchomości służebności przesyłu. Z protokołu rokowań nr 400 z dnia 26 kwietnia 2013 r. wynika, że skarżąca U.N. nie wyraziła zgody na budowę linii kablowej i proponowane przez inwestora odszkodowania z tytułu udostępnienia nieruchomości, wobec czego strony nie zawarły umowy w określonym wyżej zakresie. Załącznikiem do protokołu jest mapa działki z naniesionym pasem technologicznym 2x1,5mb (3mb) oraz wyliczeniem odszkodowania.

Powyższe okoliczności stanowiły zatem dostateczną podstawę do podjęcia przez organ orzekający decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości skarżącej nr ewid. 20, poprzez wyrażenie zgody na wybudowanie kablowej linii energetycznej (...) kV na obszarze wynoszącym 605 m2, a koniecznym do ułożenia w gruncie linii kablowej oraz ustanowienia pasa ochronnego o szerokości 2x1,5 m dla odcinka jednotorowego projektowanej linii kablowej.

Rozważana decyzja w zakresie wielkości obszaru nieruchomości, na którym miałaby zostać zrealizowana inwestycja, zawiera bez wątpienia rozstrzygnięcia zgodne z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ponadto w decyzji organ określił, na czym polegają roboty wymagające uzyskania ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości i skonkretyzował zakres ograniczenia sposobu korzystania z przysługującego skarżącej prawa własności. W motywach decyzji sporządzonych zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. rzeczowo i logicznie wyjaśniono przesłanki faktyczne i prawne, które zadecydowały o jej podjęciu. Brak tym samym było jakichkolwiek podstaw prawnych do uchylenia wydanych w sprawie decyzji organów obu instancji.

Sąd odnosząc się w następnej kolejności do zarzutów skargi uznał je za chybione.

Jeśli chodzi o zarzut skargi o nieprawidłowym uwierzytelnieniu odpisu (kserokopii) decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i naruszeniu w związku z tym art. 76a § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 124 ust. 1 u.g.n. podnieść trzeba, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, iż nieuwierzytelniona kserokopia dokumentu urzędowego nie może korzystać z mocy dowodowej oryginału dokumentu. Nie oznacza to jednak, że kserokopia dokumentu urzędowego nie może być środkiem dowodowym w postępowaniu administracyjnym. Różnica w mocy dowodowej polega na tym, że kserokopia właściwie uwierzytelniona korzysta z mocy dokumentu oryginalnego, natomiast brak właściwego uwierzytelnienia powoduje, że taki dokument musi być oceniany w świetle całego materiału dowodowego (por. wyroki z dnia: 14 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2174/11 - Lex nr 1340206, 12 października 2011 r. sygn. akt II OSK 2007/10 - Lex nr 1152123). Brak jest w związku z tym podstaw, ażeby skutecznie kwestionować zgodność zaskarżonej decyzji z decyzją lokalizacyjną.

Sąd nie stwierdził także przesłanek do uwzględnienia zarzutów skargi o naruszeniu art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 94 § 2 k.p.a. oraz w zw. z art. 89 § 1 k.p.a. w zw. z art. 118 ust. 1 u.g.n., a to z tego względu, że w toku niniejszego postępowania organ przeprowadził rozprawę administracyjną, w trakcie której pełnomocnik skarżącej z powodzeniem mógł składać wnioski dowodowe, czy zaprezentować swoje stanowisko w sprawie. Jeśli bowiem pełnomocnik skarżącej zamierzał składać jakiekolwiek wnioski dowodowe, to nic nie stało na przeszkodzie, ażeby czynił to w toku prowadzonego postępowania, a już na pewno po zawiadomieniu w trybie art. 10 § 1 k.p.a. o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Skoro zaś z możliwości tej nie skorzystał, nie sposób czynić organowi zarzutu o bezzasadnym uchyleniu się od odroczenia rozprawy. Złożenie zaś przezeń w trakcie rozprawy wniosku o zawieszenie postępowania z całą pewnością nie mogło być traktowane jako inna ważna przyczyna obligująca kierującego rozprawą do jej odroczenia.

W kwestii zarzutu naruszenia art. 112 ust. 2 i 3 u.g.n. w zw. z art. 124 ust. 1 u.g.n. sąd podzielił argumentację Wojewody zaprezentowaną w motywach zaskarżonej decyzji. Argument strony skarżącej jakoby planowana linia energetyczna nie musiała przebiegać przez teren jej nieruchomości, uwzględniając funkcjonującą w obrocie prawnym decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jest zupełnie niezasadny.

Wprawdzie rację ma pełnomocnik skarżącej, że w aktach administracyjnych sprawy niniejszej brak było upoważnienia dla S.Ł. do udzielania dalszych pełnomocnictwa, jak również odpisu z KRS wnioskodawcy, jednak uchybienia te nie mogły rzutować na wynik sprawy. Zresztą w trakcie rozprawy pełnomocnik inwestora przedłożył do akt sprawy rzeczone dokumenty.

Mając powyższe na względzie sąd zobligowany był oddalić skargę.

O powyższym sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.

IB

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.