Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1270498

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi
z dnia 11 stycznia 2013 r.
II SA/Łd 821/12
Dopuszczalność wymierzenia kary za bezprawne przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego w przypadku wystąpienia samowoli budowlanej.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodnicząca: Sędzia WSA: Jolanta Rosińska.

Sędziowie WSA: Arkadiusz Blewązka (spr.), Joanna Sekunda - Lenczewska.

Sentencja

Dnia 11 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2013 r. przy udziale -- sprawy ze skargi S. S. na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia (...) nr (...) znak: (...) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za nielegalne użytkowanie obiektu

1.

uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. nr (...) znak: (...), z dnia (...).

2.

zasądza od (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz skarżącego S. S. kwotę 1500 (tysiąc pięćset) złotych z tytułu kosztów postępowania.

3.

stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. LS

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia (...) nr (...) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego P., na podstawie art. 57 ust. 7, art. 59f ust. 1 i art. 59g ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm., w dalszej części uzasadnienia także, jako ustawa) i art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., w dalszej części uzasadnienia przywoływanej, jako k.p.a.), wymierzył S. S. karę w wysokości 50.000 zł za przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego - wiaty magazynowej opakowań czystych, bez wymaganego prawem pozwolenia na użytkowanie, stwierdzone w trakcie obowiązkowej kontroli przeprowadzonej w dniu 14 marca 2012 r. na terenie działek o nr ewidencyjnych nr 315/2 i 316/2, w miejscowości N., zrealizowanego w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w decyzji Starosty (...) z dnia (...), nr (...) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę wiaty magazynowej na potrzeby firmy A.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w dniu 27 lutego 2012 r. do inspektoratu wpłynął wniosek S. S. o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie wiaty magazynowej opakowań czystych, zrealizowanej na podstawie decyzji Starosty (...) z dnia (...) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Po zweryfikowaniu, iż przedmiotowy obiekt należy do XVIII kategorii obiektów, o której mowa w art. 55 ustawy, a zatem przed przystąpieniem do użytkowania wymagane jest uzyskanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, w dniu 14 marca 2012 r. organ przystąpił do obowiązkowej kontroli przedmiotowego obiektu. W jej toku ustalono, iż w obiekcie składowane są na paletach i koszach siatkowych, w pomieszczeniu składowania opakowań, słoiki puste, słoiki z przetworami oraz w części tego obiektu usytuowane są zbiorniki stalowe z tworzyw sztucznych, a w pomieszczeniu gospodarczym na regałach drewnianych znajdują się opakowania plastikowe, tekturowe oraz wypełnione worki. Organ stwierdził, iż wyniki kontroli dają podstawę do stwierdzenia, iż S. S. przystąpił do użytkowania obiektu bez wymaganego prawem pozwolenia na użytkowanie i wszczął postępowanie, o czym powiadomił stronę. W następstwie powyższego organ, mając na uwadze przepisy art. 57 ust. 7, art. 59f ust. 1 i 2, art. 59g ust. 1 i 2 ustawy wyliczył kwotę kary, którą nałożył na stronę.

W zażaleniu na powyższe postanowienie S. S. nie zgadzając się z zasadnością wymierzenia kary wyjaśnił, iż wybudowana wiata jest obiektem dobudowanym do istniejącego budynku przetwórni w jego elewacji frontowej nad komunikacją prowadzącą do wejść do budynku i nad istniejącym placem składowym. Dodał, iż roboty budowlane były prowadzone przy zachowaniu produkcji w przetwórni, gdyż wielkość nieruchomości z budynkiem przetwórni, lokalizacja przetwórni w granicach działek nie dawała możliwości prowadzenia budowy z wyłączeniem z użytkowania placu składowego. Strona podkreśliła, iż utrzymanie produkcji było niezbędne dla pozyskania środków finansowych na bieżące pokrycie kosztów przetwórni i budowę wiaty. W ocenie strony, skoro sporna wiata znajduje się na terenie, który jest i był użytkowany jako plac składowy dla zakładu to nie można zgodzić się z organem, iż wiata jest użytkowana bez wymaganego pozwolenia na użytkowanie. Nadto z przepisów ustawy nie wynika, aby przy realizacji robót budowlanych polegających na dobudowie do istniejącego zakładu, zakład oraz plac składowy musiały być wyłączone z użytkowania. Kończąc inwestor wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Postanowieniem z dnia (...) Nr (...) (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 57 ust. 7, art. 59f ust. 1 i art. 59g ust. 1 ustawy, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Wskazując na zasadność stanowiska organu I instancji, wywiedzione w oparciu o wyczerpująco zebrany materiał dowodowy, organ odwoławczy podkreślił, iż przepis art. 57 ust. 7 ustawy wprost przewiduje sankcję karną za nielegalne przystąpienie do użytkowania obiektu. Do kary takiej stosuje się natomiast przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym, że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. Dalej organ wskazał, iż do użytkowania obiektu budowlanego, na którego wzniesienie jest wymagane pozwolenie na budowę, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i art. 57 ustawy, po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten w terminie 21 dni od dnia doręczenia zawiadomienia nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji. Organ odwoławczy stwierdził, iż analizując ustalony w sprawie stan faktyczny w świetle przywołanych przepisów ustawy - Prawo budowlane nie pozostawia wątpliwości, iż karę za nielegalne użytkowanie należało wymierzyć. Zauważył, iż wprawdzie ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "użytkowanie obiektu budowlanego", jednakże w wypracowanych na tle podobnych stanów faktycznych i prawnych stanowiskach sądów administracyjnych czytamy m.in., iż w świetle art. 5 ust. 2, art. 71 czy art. 71a ustawy przyjąć należy, że rozumienie tego pojęcia jest zbliżone do znacznie szerszego zakresowo cywilistycznego pojęcia "korzystania z rzeczy". Sądy pozostają również na stanowisku, iż użytkowanie obiektu budowlanego, o jakim mowa w art. 57 ust. 7 ustawy, nie musi mieć charakteru trwałego i pełnego, a dla stwierdzenia, że strona przystąpiła do użytkowania obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia wystarczający jest, iż wprowadzi do tegoż obiektu towar, poumieszcza na regałach, a w obiekcie przebywają ludzie, nie są zaś istotne powody, dla których strona przystąpiła do użytkowania lokalu. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, iż w świetle wypracowanego stanowiska sądów administracyjnych bez znaczenia pozostaje argumentacja przedstawiona w zażaleniu, tym bardziej, że strona przed przystąpieniem do użytkowania została zobowiązana do uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

W skardze na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi S. S. wniósł o jego uchylenie wraz z postanowieniem organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi zarzucono naruszenie przepisów art. 57, w związku z art. 54 i art. 55 omawianej ustawy przez niewłaściwe zastosowanie bądź błędną interpretację, także naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, w szczególności przepisów art. 7, art. 8, art. 9 k.p.a. przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i pominięcie interesu społecznego i słusznego interesu obywatela. Uzasadniając sformułowane zarzuty strona wskazała, iż organy administracji obu instancji zignorowały fakt, iż na działkach nr 315/2 i 316/2 istnieją budynki produkcyjne oraz utwardzony plac służący jako droga dojazdowa dla przewozu surowca do produkcji i wywozu przetworzonego produktu, jako składowisko, a także jako droga dojścia do zakładu dla zatrudnionych pracowników. W ocenie strony organy błędnie skoncentrowały swoją uwagę na konstrukcji zadaszenia chroniącego głównie pracowników, ale i surowce, czyste opakowania i opakowane produkty przed zmiennymi warunkami atmosferycznymi. Dodał, iż budowa zadaszenia, wiaty, była prowadzona w istniejącym od dawna stanie faktycznym i bez przerywania cyklu produkcyjnego, w warunkach przestrzegania przepisów ochrony ludzi i mienia, z zasadami postępu technicznego, wymaganiami ochrony środowiska, zgodnie z interesem społecznym w celu polepszenia warunków pracy w zakładzie. Skarżący zwrócił nadto uwagę, iż organy nie tylko nie wyjaśniły w czym wyraża się użytkowanie wiaty ale i nie ustaliły daty przystąpienia "do użytkowania" wiaty, błędnie utożsamiając użytkowanie terenu z użytkowaniem wiaty. Tym bardziej, że złożonego wielofunkcyjnego użytkowania terenu na cele związane z produkcją zakładu, transportem pojazdów, towarów i ludzi, często okazjonalnych, sezonowych, zależnych od pory roku i warunków atmosferycznych nie sposób analizować w ramach wąskiego pojęcia użytkowania wiaty. Dla zobrazowania zasadności postawionych organom zarzutów strona załączyła komplet fotografii ilustrujących położenie zakładu oraz funkcje, jakie w procesie produkcyjnym spełniają użytkowany teren i obiekty budowlane.

W odpowiedzi na skargę (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. podtrzymał stanowisko wywiedzione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o oddalenie skargi. Dodał jedynie, iż dokumentacja fotograficzna skarżącego nie odzwierciedla stanu faktycznego zastanego przez pracowników Inspektoratu w trakcie obowiązkowej kontroli, z której także sporządzono dokumentację fotograficzna.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych powodów niż w niej wskazane.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270, powoływana dalej, jako p.p.s.a.) sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei przepis art. 135 p.p.s.a. stanowi, iż sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Materialnoprawną podstawę kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowi przepis art. 57 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane wskazujący, iż w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55, właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. W myśl natomiast art. 54 tej ustawy, do użytkowania obiektu budowlanego, na którego wzniesienie jest wymagane pozwolenie na budowę, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i 57, po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji. Z kolei art. 55 ustawy stanowi, iż przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli:

1)

na wzniesienie obiektu budowlanego jest wymagane pozwolenie na budowę i jest on zaliczony do kategorii V, IX-XVIII, XX, XXII, XXIV, XXVII-XXX, o których mowa w załączniku do ustawy;

2)

zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 49 ust. 5 albo art. 51 ust. 4;

3)

przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego ma nastąpić przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych.

W przedmiotowej sprawie organy nadzoru budowlanego zupełnie pominęły zasadniczą kwestię, a mianowicie to, że inwestor wykonywał roboty budowlane z istotnymi odstępstwami od udzielonego pozwolenia na budowę. Świadczy o tym protokół z kontroli budowy przeprowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia 14 marca 2012 r. W protokole tym organ ujawnił niezgodne z projektem: wymiary obiektu, układ więźby dachowej, otwory drzwiowe, oraz instalację elektryczną; z czego zmniejszenie wymiarów obiektu zakwalifikował do istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego.

W realiach niniejszej sprawy inwestor prowadził roboty budowlane przy realizacji wiaty w oparciu o ostateczne pozwolenia na budowę, w którym - z uwagi na kategorię obiektu - zastrzeżono obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Zatem w pierwszej kolejności organ nadzoru winien skoncentrować swoje działania na ustaleniu, czy roboty budowlane zostały wykonane w zgodzie z zatwierdzonym projektem budowlanym, a jeżeli odbiegały od tego projektu, to w jakim stopniu, a w szczególności czy owe odstępstwa mają charakter istotny. Ma to zasadnicze znaczenie, bowiem tryb wymierzenia kary za nielegalne użytkowanie obiektu (art. 57 ust. 7 ustawy) oraz tryb legalizacji robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach (art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy) są trybami wyłączającymi się wzajemnie. Oznacza to, że w sytuacji, gdy inwestor przystępuje do użytkowania obiektu zrealizowanego z istotnymi odstępstwami, to pierwszeństwo ma tryb legalizacyjny określony w art. 50 i nast. ustawy, bowiem prawnie skutecznie można zgłosić tylko wykonanie inwestycji prowadzonej legalnie, a więc i zakończonej zgodnie z projektem. Inwestor realizujący przedsięwzięcie samowolnie albo z istotnymi odstępstwami od projektu nie mógłby uzyskać pozwolenia na użytkowanie.

Skoro zatem organ nadzoru budowlanego uznał, że skarżący przystąpił do samowolnego użytkowania obiektu, zrealizowanego z istotnymi odstępstwami od projektu budowlanego i udzielonego pozwolenia na budowę, to nie mógł zastosować sankcji z art. 57 ust. 7 ustawy, bowiem samowola budowlana wyłącza możliwość uzyskania pozwolenia na użytkowanie, czy to w trybie art. 54, czy art. 55 omawianej ustawy. Innymi słowy jeżeli nie ma możliwości zastosowania trybu określonego w art. 54 albo art. 55 omawianej ustawy, to konsekwentnie nie ma podstaw do wymierzenia kary na podstawie art. 57 ust. 7 tejże ustawy (vide: wyrok NSA z dnia 18 listopada 2010 r., w sprawie sygn. akt II OSK 1756/09; wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2010 r., w sprawie sygn. akt II OSK 989/09; wyrok WSA w Łodzi z dnia 15 czerwca 2012 r., w sprawie sygn. akt II SA/Łd 317/12; wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 października 2012 r., w sprawie sygn. akt. II SA/Łd 498/12, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query)

W powołanych wyrokach Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że skoro strona skarżąca nie mogła dokonać skutecznego prawnie zawiadomienia o zakończeniu budowy, ani też nie mogła ubiegać się o uzyskanie decyzji w trybie art. 55 ustawy, to nie mogła tym samym naruszyć ani art. 54, ani też art. 55 ustawy, a taka z kolei sytuacja nie pozwalała zastosować w tym postępowaniu i na tym jego etapie kary przewidzianej w art. 57 ust. 7 ustawy. Nie oznacza to w żadnym wypadku, że skoro inwestor wybudował obiekt budowlany samowolnie lub z istotnymi odstępstwami od udzielonego pozwolenia na budowę i w związku z tym nie może dokonać prawnie skutecznego zawiadomienia o zakończeniu budowy albo uzyskać pozwolenia na użytkowanie, to może zgodnie z prawem przystąpić do użytkowania obiektu budowlanego, bowiem do użytkowania budynku inwestor będzie mógł przystąpić dopiero po legalizacji samowolnie wykonanych robót budowlanych.

Należy podkreślić, że w sądownictwie administracyjnym panuje zgoda co do tego, iż przepis art. 57 ust. 7 omawianej ustawy, wprowadzający sankcję należy stosować i interpretować ściśle. Zgodnie z prawidłową wykładnią, uwzględniającą reguły demokratycznego państwa prawa, norm zawierających sankcje nie wolno interpretować rozszerzająco, a w szczególności stosować ich do stanów faktycznych wprost z tej normy nie wynikających (vide chociażby wyroku WSA w Łodzi z dnia 14 grudnia 2011 r., w sprawie sygn. akt 1074/11, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query)

Zgodnie z art. 7 k.p.a. organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie niezbędne kroki do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Obowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), gdyż dopiero całokształt materiału dowodowego daje organowi możliwość oceny, czy dana okoliczność została udowodniona. W ten sposób realizowana jest zasada swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), zgodnie z którą ocena dowodów winna opierać się na materiale zebranym przez organ i winna być poparta na wszechstronnej analizie całokształtu materiału. Jednocześnie w toku całego postępowania organ obowiązany jest do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Ponadto zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Zebrany materiał dowodowy wskazuje na to, że dostrzeżone przez organ nadzoru budowlanego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego zakwalifikowane zostały jako odstępstwa istotne, co winno skutkować wszczęciem stosownego postępowania legalizacyjnego. Skoro ustalenie zakresu odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, a następnie analiza ich charakteru winna mieć miejsce wyłącznie w postępowaniu legalizacyjnym, to organ nadzoru stwierdziwszy odstępstwa był zobowiązany wszcząć stosowne postępowanie legalizacyjne (art. 50-51 ustawy).

Rozstrzygnięcie organu oparte na podstawie art. 57 ust. 7 omawianej ustawy powinno być poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym przeprowadzonym w ramach postępowania legalizacyjnego, mającym na celu ustalenie czy obiekt zrealizowany z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego w ogóle może uzyskać zgodność z prawem, oraz czy inwestor do takiej zgodności doprowadzi. Wydaje się zatem, że tak długo jak inwestorowi realizującemu obiekt budowlany z istotnymi odstępstwami zagraża sankcja nakazania rozbiórki bądź przywrócenia obiektu do stanu poprzedniego (art. 51 ust. 5 ustawy), nie istnieje możliwość przystąpienia do użytkowania takiego obiektu lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55 ustawy, a w konsekwencji brak jest możliwości stosowania sankcji z art. 57 ust. 7 tejże ustawy. Nie do pogodzenia z punktu widzenia standardów art. 2 Konstytucji RP byłaby sytuacja, w której inwestor mógłby być ukarany grzywną z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego, wobec którego to obiektu następnie orzeczony zostałby nakaz rozbiórki bądź przywrócenia do stanu poprzedniego.

W niniejszej sprawie poprzez zaniechanie prowadzenia postępowania mającego na celu wszechstronne wyjaśnienie okoliczności sprawy w zakresie istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego, doszło do naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Z akt prowadzonego postępowania wynikają bowiem istotne okoliczności, które wyłączając możliwość rozstrzygnięcia na podstawie art. 57 ust. 7 ustawy, w ogóle nie były przedmiotem analizy organów, co w konsekwencji narusza także przepis art. 107 § 3 k.p.a.

Zaprezentowane powyżej stanowisko bezprzedmiotową czyni ocenę zarzutów zawartych w skardze, jako, że odnoszą się one wyłącznie do okoliczności stanowiących podstawę faktyczną rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c), w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.

Na mocy art. 152 p.p.s.a. orzeczono, iż zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Ponownie rozpatrując sprawę organy zobligowane będą dokonać poprawnej wykładni art. 57 ust. 7 ustawy, stosując się do oceny prawnej zawartej w niniejszym uzasadnieniu (art. 153 p.p.s.a.), a nadto przeprowadzą postępowanie w oparciu o ustalony stan faktyczny i przepisy dotyczące zalegalizowania obiektów budowlanych wykonanych z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.