Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1970016

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi
z dnia 4 grudnia 2015 r.
II SA/Łd 776/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Stępień.

Sędziowie WSA: Arkadiusz Blewązka (spr.), Renata Kubot-Szustowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "A" w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie czasowego odebrania zwierzęcia

1.

uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy T. nr (...) z dnia (...);

2.

zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz Stowarzyszenia "A" w T. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uchyliło decyzję Wójta Gminy T. z dnia (...) znak: (...) w przedmiocie czasowego odebrania psa B. B. w całości i orzekło o czasowym odebraniu psa rasa mieszaniec B. B. i przekazaniu psa nieodpłatnie Z. Z.

Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia (...) znak: (...) Wójt Gminy T. w oparciu o art. 6 ust. 2 pkt 7 i 10 oraz art. 7 ust. 1, ust. 1c, ust. 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2013 r. poz. 856 z późn. zm.), dalej powoływanej jako "ustawa", orzekł o czasowym odebraniu psa rasy mieszaniec B. B. (pkt 1), nieodpłatnym przekazaniu psa Z. Z. (pkt 2) i natychmiastowym wykonaniu decyzji (pkt 3). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że decyzją z dnia (...) znak: (...) organ odebrał czasowo B. B. psa rasy mieszaniec i przekazał go nieodpłatnie Z. Z. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., po rozpoznaniu odwołania Stowarzyszenia "A", uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W ponownie prowadzonym postępowaniu Wójt Gminy T. wskazał, iż pismem z dnia 3 lutego 2015 r. wystąpił do Stowarzyszenia "A" o udzielenie dokładnej informacji, gdzie przebywa zwierzę oraz komu i od kiedy zostało przekazane w przypadku, gdy nie znajduje się pod opieką Stowarzyszenia, jednakże do dnia wydania decyzji nie udzielono informacji w powyższym zakresie. Poza tym organ wskazał, że zwrócono się do Stowarzyszenia o podanie dokładnego wyliczenia stawki dziennego utrzymania zwierzęcia z rzetelną analizą kosztów faktycznego utrzymania zwierząt. W tym zakresie również na dzień wydania decyzji Stowarzyszenie nie udzieliło informacji.

Następnie organ wyjaśnił, że po zbadaniu warunków panujących na terenie posesji Z. Z., która zobowiązała się zapewnić bezterminowe utrzymanie i leczenie psa ustalono, że istnieją tam odpowiednie do tego warunki.

Zdaniem Wójta Gminy zachodzi przeszkoda umieszczenia psa w schronisku, z którym Gmina T. ma podpisaną umowę, ze względu na brak miejsca. Organ podkreślił, że zwierzęcia nie można również przekazać Stowarzyszeniu co najmniej od czasu odebrania psa do dnia wydania decyzji, czy fundacji, z racji braku udzielenia przez Stowarzyszenie jakichkolwiek informacji odnośnie podmiotu, w którego posiadaniu znajduje się aktualnie pies i miejsca przebywania zwierzęcia. Ponadto Wójt Gminy stwierdził, że brak jest jakichkolwiek dowodów przemawiających za rzeczywistą możliwością zapewnienia opieki nad zwierzęciem przez Stowarzyszenie.

Podsumowując organ stwierdził, że warunki pobytu psa były nieodpowiednie i w sprawie wystąpiły przesłanki z art. 6 ust. 2 pkt 7 i 10 ustawy. Organ rozważając ponownie wszystkie okoliczności sprawy uznał, iż rzeczywistą, realną opiekę nad zwierzęciem jest w stanie zapewnić mu Z. Z. w sytuacji gdy Stowarzyszenie nie wzięło udziału w ponownie prowadzonym postępowaniu nie wykazując nim żadnego zainteresowania.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyło Stowarzyszenie "A" z siedzibą w T., zarzucając:

wydanie decyzji o odbiorze psa i braku przekazania psów pod opiekę Stowarzyszenia A, co najmniej od czasu odebrania psa do dnia wydania decyzji;

przekazanie zwierzęcia pod opiekę Z. Z., która jest siostrą sprawcy znęcania się nad psem, a nadto nie ma osobowości prawnej pomimo, iż jest szansa na przekazanie psa do schroniska dla zwierząt, ponieważ w schronisku dla psów jest miejsce dla psa z tej interwencji;

naruszenie art. 79 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), dalej powoływanej jako "k.p.a." poprzez brak powiadomienia strony jaką było Stowarzyszenie "A" o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem, pomimo, iż strona ta chciała zadawać pytania świadkom.

Z uwagi na powyższe Stowarzyszenie wniosło o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Powołaną na wstępie decyzją z dnia (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., po rozpoznaniu odwołania Stowarzyszenia "A", uchyliło decyzję organu I instancji w całości i orzekło o czasowym odebraniu B. B. psa rasy mieszaniec i przekazaniu go nieodpłatnie Z. Z. W motywach rozstrzygnięcia organ przytoczył treść przepisów art. 6 ust. 1a i 2 oraz art. 7 ust. 1, 1a, 1b, 1c i 3 ustawy wskazując, że wydanie decyzji o czasowym odebraniu zwierzęcia nakłada na organ administracji publicznej obowiązek jednoznacznego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w toku którego organ jest zobligowany przestrzegać zasad postępowania określonych przepisami k.p.a.

Kolegium przypomniało, iż w dniu 23 września 2014 r. skarżące Stowarzyszenie odebrało psa B. B., bowiem w jego ocenie zachodziła sytuacja, o której stanowi art. 7 ust. 3 ustawy. Jak wynikało z ustaleń Stowarzyszenia zwierzę było przywiązane przy budzie, na łańcuchu założonym bezpośrednio na szyi, który wrósł w szyję psa powodując głębokie rany. Pies nie miał dostępu do wody, miska stojąca przy budzie była oblepiona ziemią i brudem. Fakt wrośnięcia łańcucha w psa potwierdza opinia lekarsko - weterynaryjna lekarza weterynarii z dnia 23 września 2014 r. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego działanie takie wyczerpuje znamiona, o których mowa w art. 6 ust. 2 pkt 7 i 10 ustawy, a zatem doszło do realizacji przesłanek, o których stanowią przepisy art. 7 ust. 1 i 3 ustawy. Kolegium wskazało, że organ I instancji nie przeanalizował wprawdzie okoliczności, o których stanowi art. 7 ust. 3 ustawy, niemniej fakt odebrania psa w tym trybie nie jest przez strony kwestionowany. Poza tym Kolegium zauważyło, że organ I instancji powołał w podstawie prawnej rozstrzygnięcia jedynie przepis art. 7 ust. 1 ustawy, lecz przepis ów nie mógł znaleźć zastosowania w przedmiotowej sprawie bowiem pies został już wcześniej odebrany. W konsekwencji nie było również uprawnione orzeczenie o natychmiastowej wykonalności decyzji, gdyż takie rozstrzygnięcie może mieć miejsce jedynie w przypadku wydania decyzji o czasowym odebraniu zwierzęcia w sytuacji, gdy zwierzę pozostaje jeszcze pod opieką swego właściciela.

W dalszej kolejności Kolegium wyjaśniło, że uzasadnione jest przekazanie odebranego psa pod opiekę Z. Z. Wskazało, że jeżeli organowi nie udaje się uzyskać zgody podmiotu na przejęcie zwierzęcia, lub wystąpią inne okoliczności uniemożliwiające przekazanie zwierzęcia podmiotom, o których mowa w art. 7 ust. 1, może być ono nieodpłatnie przekazane innej osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej albo osobie fizycznej, która zapewni mu właściwą opiekę. Jednocześnie organ podkreślił, że Stowarzyszenie nie wyjaśniło - pomimo wezwania przez Kolegium - czy faktycznie dla odebranego psa jest miejsce w schronisku, nie wskazało nawet, gdzie zwierzę przebywa, co się z nim dzieje. Nie uczyniło tego także wcześniej na wyraźne żądanie organu I instancji. Z powyższych względów Kolegium uznało, że w sprawie wystąpiły okoliczności uniemożliwiające przekazanie psa do schroniska, tym bardziej, iż organ I instancji oświadczył, że w schronisku, z którym ma podpisaną umowę Gmina T. nie ma miejsca dla odebranego psa. W ocenie Kolegium Z. Z. jest w stanie zapewnić psu odpowiednią opiekę. Z protokołu oględzin nieruchomości będącej jej własnością wynika bowiem, że teren działki jest ogrodzony, a więc zapewniający brak możliwości wydostania się psa na zewnątrz, a na działce znajduje się odpowiednio zabezpieczona buda dla psa.

Odnosząc do zarzutów odwołania organ odwoławczy wskazał, że choć istotnie skarżące Stowarzyszenie nie mogło uczestniczyć w oględzinach przeprowadzonych w dniu 23 lutego 2015 r., bowiem zawiadomienie o tych czynnościach otrzymało dopiero w tym właśnie dniu, to jednak organ I instancji przed wydaniem decyzji zawiadomił strony postępowania, w tym skarżące Stowarzyszenie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia (...) wywiodło Stowarzyszenie "A" z siedzibą w T. Zaskarżonej decyzji zarzuciło:

- naruszenie art. 6 k.p.a. poprzez wskazanie w decyzji wadliwej podstawy prawnej (art. 7 ust. 3 ustawy), w brzmieniu, który nie obowiązuje od 1 stycznia 2012 r.;. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwą interpretację przepisów ustawy oraz ich niewłaściwe zastosowanie, w tym poprzez nieuwzględnienie trybu szczególnego odbioru zwierząt zgodnego z art. 7 ust. 3 ustawy oraz powołanie się na podstawy prawne decyzji w tym na orzeczenia sądów administracyjnych sprzed nowelizacji ustawy;

brak przekazania psa pod opiekę Stowarzyszenia "A", co najmniej od dnia odbioru psa do dnia wydania decyzji.

naruszenie art. 79 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie zarzutu powiadomienia strony jaką było Stowarzyszenie "A" o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem, pomimo, iż strona ta chciała zadawać pytania świadkom.

W związku z powyższym Stowarzyszenie wniosło o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał, że w zaskarżonej decyzji powołano przepis art. 7 ust. 3 ustawy w brzmieniu aktualnie obowiązującym. Natomiast powołane orzecznictwo, choć sprzed zmiany tego przepisu, w ocenie Kolegium nie straciło na aktualności. Odnośnie kwestii przekazania psa pod opiekę Stowarzyszenia co najmniej od dnia odbioru psa do dnia wydania decyzji Kolegium wskazało, że "A" nie wyjaśniło, pomimo wezwania przez Kolegium, czy jest miejsce dla odebranego psa w schronisku, nie wskazało gdzie zwierzę przebywa, co się z nim dzieje. Nie uczyniło tego także wcześniej na żądanie organu I instancji. Kolegium uznało więc za zasadne przekazanie zwierzęcia nieodpłatnie Z. Z. w sytuacji gdy nie wiadomo, gdzie przebywa odebrany pies i co się z nim dzieje, a z akt wynika, że w schronisku z którym ma podpisaną umowę Gmina T. nie ma miejsca dla odebranego psa. W zakresie zarzutu niepowiadomienia skarżącego Stowarzyszenia o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem Kolegium powołało się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W treści pisma z dnia 1 grudnia 2015 r. Stowarzyszenie "A" przedstawiło uzasadnienie do złożonej skargi. Podniosło, że orzecznictwo wskazane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w wydanej decyzji dotyczy stanu sprzed nowelizacji ustawy o ochronie zwierząt, a tym samym - w ocenie Stowarzyszenia - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. naruszyło art. 6 k.p.a., który mówi, iż organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa.

Następnie strona skarżąca wskazała, że od około 1,5 roku pozostaje w konflikcie z Urzędem Gminy T. z uwagi na fakt, że pracownicy Urzędu nie opiekują się w sposób należyty zwierzętami porzuconymi przez człowieka, choć taką opiekę powinni zapewnić w schronisku dla zwierząt. Stowarzyszenie wyjaśniło jednocześnie, że Gmina zawarła umowę, na mocy której rocznie może w schronisku przebywać tylko 15 psów i dlatego większa część bezdomnych zwierząt czy odebranych na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy nie znajdzie właściwego schronienia.

W dalszej kolejności Stowarzyszenie wskazało, że Urząd Gminy od początku nie próbował przejąć opieki nad psem, tłumacząc, iż nie ma miejsca i nie zapłacił za opiekę weterynaryjną, za którą podobnie jak za pobyt psa w hotelu z własnych środków musiało zapłacić Stowarzyszenie. Strona wyjaśniła, że koszty te wyniosły kilka tysięcy złotych, a stawka dzienna za psa zawierająca koszty leczenia wynosi 20 zł. Podkreśliła, że nie jest możliwe wyliczenie składników stawki bazowej, bowiem zawierają one zarówno koszty karmy, leczenia, transportu psa, opieki zoopsychologicznej psa i innych kosztów takich jak utrzymanie pracowników, koszty mediów, a kwotę tę dyktuje wolny rynek.

Stowarzyszenie podkreśliło, że organ powinien był zarządzić oględziny psa aby zobaczyć w jakim jest stanie, a w decyzji określić chociaż czas w którym pies przebywał pod opieką Stowarzyszenia, nawet nie określając kosztów, które można ustalić w odrębnej decyzji.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 79 k.p.a. strona skarżąca wyjaśniła, że nie została należycie powiadomiona o oględzinach miejsca, w których chciała uczestniczyć wraz z zoopsychologiem, który prowadzi psa. Stowarzyszenie podkreśliło, że pies przede wszystkim nie może przebywać na dworze z uwagi na lęk separacyjny, stereotypie, a ponadto powinien być utrzymywany w domu ze względu na krótką sierść. W ocenie strony takich warunków nie jest w stanie psu zapewnić Z. Z., a takie są zarówno wymogi prowadzącego psa lekarza tj. M. M. jak i zoopsychologa.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej powoływanej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Zgodnie zaś z treścią art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia (...) uchylająca decyzję organu I instancji i orzekająca o czasowym odebraniu psa w oparciu o art. 7 ust. 3 ustawy oraz o przekazaniu psa w trybie art. 7 ust. 1c ustawy.

W tym miejscu należy przypomnieć, że celem ustawy, o której mowa, jest zapewnienie ochrony zwierząt jako istot żyjących, zdolnych do odczuwania cierpienia, którym człowiek jest winien poszanowanie, ochronę i opiekę (art. 1 ust. 1 ustawy). Rzeczony akt prawny określa, że każde zwierzę wymaga humanitarnego traktowania, przy czym przez owo traktowanie należy rozumieć traktowanie uwzględniające potrzeby zwierzęcia i zapewniające mu opiekę i ochronę (art. 4 pkt 2 i 5 ustawy). Tym samym wszelkie działania, podejmowane w stosunku do zwierząt, winny mieć na względzie ich dobro. W tym celu wprowadzono w ustawie szereg rozwiązań mających na celu ochronę zwierząt. Niewątpliwe jednym z takich rozwiązań jest możliwość czasowego odebrania zwierzęcia w oparciu o art. 7 ust. 1 i 3 ustawy. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy, zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane: schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub gospodarstwu rolnemu wskazanemu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), jeżeli jest to zwierzę gospodarskie, lub ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych.

Przekazanie zwierzęcia, o którym mowa w ust. 1, następuje za zgodą podmiotu, któremu zwierzę ma być przekazane (art. 7 ust. 1b ustawy). W przypadku braku zgody, o której mowa w ust. 1b, lub wystąpienia innych okoliczności uniemożliwiających przekazanie zwierzęcia podmiotom, o których mowa w ust. 1, zwierzę może zostać nieodpłatnie przekazane innej osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej albo osobie fizycznej, która zapewni mu właściwą opiekę (art. 7 ust. 1c ustawy).

Z kolei przepis art. 7 ust. 3 ustawy zezwala na niezwłoczne odebranie zwierzęcia w razie stwierdzenia, że dalsze przebywanie zwierzęcia u właściciela zagraża jego życiu lub zdrowiu. Stosownie do treści wskazanego przepisu w przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, odbiera mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia.

Należy zaznaczyć, że decyzja o odebraniu zwierzęcia podejmowana w trybie art. 7 ust. 3 ustawy, w przeciwieństwie do decyzji wydanej na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy, wydana jest wówczas, gdy zwierzę zostało już faktycznie odebrane właścicielowi lub opiekunowi. Innymi słowy odebranie zwierzęcia na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy jest działaniem poprzedzającym podjęcie decyzji w przedmiocie czasowego odebrania zwierząt. W rezultacie postępowanie organu wydającego taką decyzję nie może ograniczać się wyłącznie do akceptacji czynności faktycznych podmiotu upoważnionego do wcześniejszego odebrania zwierzęcia, lecz winno polegać na wnikliwym, następczym zbadaniu dokonanego już odebrania zwierzęcia. Ponadto postępowanie to winno być prowadzone zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów k.p.a. (vide wyroki NSA: z dnia 11 czerwca 2013 r. w sprawie II OSK 2417/12, z dnia 9 lutego 2011 r. w sprawie II OSK 263/10, wyroki WSA: w Warszawie z dnia 18 marca 2014 r. w sprawie IV SA/Wa 2877/13, w Opolu z dnia 24 października 2014 r. w sprawie II SA/Op 348/13, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zauważyć trzeba, że wydanie decyzji w trybie art. 7 ust. 3 ustawy uzależnione jest od ustalenia, że miało miejsce znęcanie się nad zwierzęciem w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy oraz, iż wystąpił przypadek niecierpiący zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu. Przepis ten wprowadza zatem dodatkowe przesłanki orzeczenia o czasowym odebraniu zwierząt w stosunku do przesłanki decyzji wydawanej w sytuacji gdy odebranie zwierząt następuje po wydaniu decyzji w tym przedmiocie w oparciu o art. 7 ust. 1 ustawy. Jednocześnie wyjaśnić należy, że znęcanie się nad zwierzętami stanowiące konieczną przesłankę orzeczenia o czasowym odebraniu zwierząt, w myśl art. 6 ust. 2 ustawy oznacza zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień, w tym między innymi używanie uprzęży, pęt, stelaży, więzów lub innych urządzeń zmuszających zwierzę do przebywania w nienaturalnej pozycji, powodujących zbędny ból, uszkodzenia ciała albo śmierć (art. 6 ust. 2 pkt 7 ustawy), jak również utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa, bądź w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji (art. 6 ust. 2 pkt 10 ustawy).

Niewątpliwe obowiązkiem organów orzekających o czasowym odebraniu zwierzęcia i przekazaniu go pod opiekę innej osoby było przeprowadzenie rzetelnego postępowania wyjaśniającego prowadzącego do prawidłowego ustalenia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. W tym miejscu należy przypomnieć, że podstawową zasadą postępowania administracyjnego jest spoczywający na organie administracji publicznej, obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych kroków w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywatela (art. 7 k.p.a.). Właściwe ustalenie stanu faktycznego, warunkujące prawidłowość podejmowanych rozstrzygnięć, wymaga przede wszystkim wyczerpującego zebrania, a następnie rozpatrzenia całości materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.). Organ administracji publicznej zobowiązany jest zatem z urzędu określić, jakie dowody są niezbędne do ustalenia stanu faktycznego, a następnie przeprowadzić je, dopuszczając jako dowód wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, a następnie rozpatrzyć materiał dowodowy zgodnie z art. 80 k.p.a. oceniając każdorazowo na podstawie całokształtu materiału czy dana okoliczność została udowodniona. Jednocześnie należy zauważyć, że strony są uprawione do przedstawiania dowodów na swoją korzyść, lecz nie mają takiego obowiązku, tym samym ciężar dowodu co do istotnych okoliczności spoczywa w zasadzie na organie prowadzącym postępowanie. Organ prowadzący postępowanie wyjaśniające ma za zadanie dążyć do ustalenia prawdy obiektywnej, która służy prawidłowemu zastosowaniu normy prawa materialnego w rozstrzygnięciu sprawy.

W okolicznościach niniejszej sprawy zgodzić się trzeba z organem odwoławczym, że w sprawie wystąpiły przesłanki niezwłocznego odebrania psa B. B. w oparciu o art. 7 ust. 3 ustawy. Jak bowiem wynika z okoliczności przedstawionych przez skarżące Stowarzyszenie zawartych we wniosku o wydanie decyzji o czasowym odebraniu psa, opinii lekarsko - weterynaryjnych oraz dokumentacji fotograficznej zwierzę trzymane było w rażąco niewłaściwych warunkach bytowania. Zwierzę było bowiem przywiązane przy budzie, na łańcuchu założonym w sposób zbyt ciasny na szyi, powodującym głębokie rany i deformację ciała zwierzęcia. Poza tym pies nie miał dostępu do wody, gdyż miska znajdująca się przy budzie była oblepiona brudem i zmienią. Głębokie rany na ciele zwierzęcia powodowane przez wrośnięcie łańcucha w szyję uniemożliwiały mu swobodne poruszanie się, sprawiając jednocześnie ogromny ból i cierpienie. Powyższe świadczy o tym, iż zachowaniu właściciela zwierzęcia można przypisać cechy znęcania się w świetle art. 6 ust. 2 pkt 7 i 10 ustawy. Niewątpliwe uzasadniony jest również wniosek, że dalsze pozostawanie psa u B. B. powodowało zagrożenie jego zdrowia i życia. Okoliczności te świadczą o realizacji przesłanek koniecznych do niezwłocznego, czasowego odebrania psa w oparciu o art. 7 ust. 3 ustawy.

Odnosząc się natomiast do rozstrzygnięcia o przekazaniu psa Z. Z. stwierdzić trzeba, że w tym zakresie postępowanie przeprowadzone zostało z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego, o których mowa w art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Organ orzekając o przekazaniu psa jednemu z podmiotów wymienionych w art. 7 ust. 1c ustawy bezspornie jest zobligowany w sposób rzetelny ustalić, że podmiot ów zapewni zwierzęciu właściwą opiekę, co najmniej taką jaką otrzymałoby w schronisku, gospodarstwie rolnym lub ogrodzie zoologicznym. W okolicznościach sprawy takich ustaleń zabrakło. Organ w tym zakresie ograniczył się jedynie do przeprowadzenia oględzin nieruchomości Z. Z., która złożyła wniosek o przekazanie zwierzęcia pod jej opiekę. Kolegium nie wyjaśniło, w jakim stanie jest obecnie pies, czy wymaga dalszego leczenia, a jeśli tak, to w jaki sposób ma ono być prowadzone. Istotną kwestią jest również ustalenie, czy ze względu na stan zdrowia pies będzie mógł przebywać na wolnym powietrzu czy też konieczne będzie trzymanie go w domu. Należy bowiem zauważyć, że strona skarżąca powołując się na opinie zoopsychologa i lekarza prowadzącego psa podniosła, że zwierzę nie może przebywać na dworze z uwagi na lęk separacyjny oraz stereotypie, jak również ze względu na krótką sierść. Jeśli organ uzna jednak, że zwierzę nie musi być trzymane w domu, wyjaśnienia wymaga kwestia, czy w związku z przebytym uszkodzeniem ciała, zwierzę będzie mogło być nadal trzymane na łańcuchu przy budzie na nieruchomości należącej do Z. Z.

Konkludując rozważania w zakresie rozstrzygnięcia o przekazaniu psa stwierdzić trzeba, że organ odwoławczy nie zbadał w prawidłowy sposób, czy Z. Z. daje rękojmię sprawowania należytej opieki nad psem. Tym samym uznać trzeba, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest niewystarczający do oceny, czy Z. Z. ma możliwość zapewnienia zwierzęciu należytych warunków egzystencji, w szczególności mając na względzie przebyte oraz istniejące u zwierzęcia schorzenia. Ponadto rozstrzygając o miejscu umieszczenia zwierzęcia organ dysponował nieaktualnymi informacjami na temat możliwości umieszczenia psa w schronisku. Istniejący w tej kwestii dwugłos pomiędzy organem pierwszej instancji i stroną skarżącą jest niemożliwy do zaakceptowania. Sytuacja ta wymaga jednoznacznych wyjaśnień, które będą aktualne na dzień ferowania rozstrzygnięcia.

Na marginesie Sąd zauważa, że niezasadnym jest zarzut strony skarżącej dotyczący wydania decyzji w oparciu o nieobowiązującą podstawę prawną, bowiem w zaskarżonej decyzji powołano przepis art. 7 ust. 3 ustawy w brzmieniu aktualnie obowiązującym, a kwestia dotycząca przytoczenia w motywach rozstrzygnięcia nieaktualnego orzecznictwa nie stanowi o naruszeniu prawa. Jeśli chodzi zaś o zarzut naruszenia przez organ art. 79 k.p.a. to uznać należy, że naruszenie prawa w tym zakresie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, skoro strona skarżąca przed wydaniem rozstrzygnięcia miała zapewnioną możliwość wypowiedzenia się co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c w związku z art. 135 p.p.s.a. Sąd orzekł jak punkcie 1 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 200 p.p.s.a. w punkcie 2 sentencji wyroku.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organ uwzględni uwagi poczynione w powyższych rozważaniach Sądu i przeprowadzi rzetelne postępowanie wyjaśniające w zakresie możliwości przekazania psa Z. Z., stosując art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. oraz stosownie do poczynionych ustaleń wyda odpowiednie rozstrzygnięcie odpowiadające wymogom art. 107 § 3 k.p.a., zawierające w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Jednocześnie organ ustali miejsce aktualnego przebywania psa, bowiem nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której organ orzeka o prawach i obowiązkach stron postępowania ściśle związanych z opieką nad zwierzęciem, o którym nie wie nawet gdzie się znajduje.

LS

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.