Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2220492

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi
z dnia 27 stycznia 2017 r.
II SA/Łd 679/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Stępień.

Sędziowie WSA: Jolanta Rosińska (spr.), Sławomir Wojciechowski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie T. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. LS

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) września 2013 r. nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., po rozpoznaniu odwołań M. Ż., R. P., E. B. i T. M., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza O. z dnia (...) lipca 2013 r. nr (...), znak: (...).

Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia (...) lipca 2013 r. Burmistrz O. odmówił A. K. ustalenia warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania budynku garażowego i dwóch budynków gospodarczych na magazyny materiałów budowlanych oraz przystosowaniu placu o powierzchni ok. 1440 m2 na składowanie materiałów budowlanych, na terenie ozn. nr ewid. 864 i 739, obręb (...) O., położonym w O. przy ul. (...). Wspomniana decyzja została podjęta w wyniku ponownego rozpoznania sprawy na skutek uchylenia przez Kolegium poprzedniej decyzji organu I instancji. Organ I instancji odmówił ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia wnioskodawcy, przedstawionego również w załączniku graficznym nr 1 do decyzji, z powołaniem się na wyniki analizy zagospodarowania terenów, przeprowadzonej stosownie do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), stanowiącej załącznik nr 2 do decyzji.

Na podstawie analizy Burmistrz wskazał, że projektowane zamierzenie nie spełnia podstawowego wymogu z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm.) w zakresie kontynuacji funkcji terenów i budynków na obszarze objętym analizą zagospodarowania.

Od powyższej decyzji odwołania złożyli właściciele nieruchomości graniczących z terenem inwestycji - M.Ż., R. P., E. B. i T. M.

M. Ż. wniosła o unieważnienie decyzji organu I instancji, która jej zdaniem jest błędna. Wydano ją z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ nie pokrywa się ona z ustaleniami SKO poczynionymi w decyzji uchylającej decyzję organu I instancji nr (...) oraz wnioskiem A. K. z dnia (...) czerwca 2008 r. i ustaleniami architekta. Jej zdaniem w sposób sztuczny podzielono dwa duże budynki, w których prowadzona jest działalność gospodarcza na pięć odrębnych.

Odwołujący R. P. zarzucił, że w tej samej sprawie zostały wydane dwie wadliwe decyzje, dotyczące dwóch budynków o dużych powierzchniach, które inwestor podzielił na pięć mniejszych podając nawet mniejsze wymiary niż w piśmie z dnia 10 czerwca 2008 r. Budynki wskazane przez organ I instancji w załączniku nr 1 do decyzji są niezgodne ze stanem faktycznym budynków, w których A.K. prowadzi działalność gospodarczą. Z tych też względów decyzja Burmistrza powinna zostać uchylona.

E.B. zarzuciła decyzji organu I instancji rażące naruszenie prawa, a to z tego względu, że niezgodne ze stanem faktycznym są podane wymiary budynków, a nadto wadliwe są załączniki graficzne do decyzji organu I instancji.

T. M. wniosła o uchylenie decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa. Odwołująca podniosła szereg okoliczności związanych z zagospodarowaniem nieruchomości A. K. i podjętymi w przeszłości decyzjami w tym względzie. Jej zdaniem przedstawiona w załączniku graficznym do decyzji zabudowa wnioskodawcy jest niezgodna ze stanem faktycznym, a nawet z jego wnioskiem. Organ I instancji prowadził wadliwie postępowanie wyjaśniające, stwarzając jedynie pozory jego prawidłowości. Odwołująca zarzuciła, iż przeglądając akta sprawy organu I instancji stwierdziła brak w nich niektórych dokumentów związanych z podejmowanymi wcześniej decyzjami, oraz że metryka sprawy prowadzona jest przez ten organ w sposób nierzetelny i wadliwy. Podniosła ponadto kwestie dotyczące zabudowy i zagospodarowania własnej nieruchomości i innych osób.

Wskazaną na wstępie decyzją z dnia (...) września 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Kolegium zauważyło, że w niniejszym postępowaniu w świetle złożonych odwołań mogą być oceniane wyłącznie te kwestie, które mają prawne znaczenie w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją i wpływ na jej wynik. Inne, nie mające znaczenia w tym względzie, mogą być źródłem odrębnych skarg i postępowań przed właściwymi organami gminy, nadzoru budowlanego czy geodezyjnego. Wbrew zarzutom niektórych odwołań, zaskarżona decyzja, uwzględniając dokonaną przez A. K. w dniu (...) maja 2012 r. modyfikację wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania obiektów budowlanych, który zrezygnował z ubiegania się o ustalenie warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania budynków gospodarczych oznaczonych uprzednio na załącznikach mapowych do poprzednich rozstrzygnięć nr 2 i 3, odnosi się w sposób nie budzący wątpliwości do budynku oznaczonego obecnie nr 2 (poprzednio nr 4) oraz budynków nr 3 i 5 (poprzednio nr 5 i 7). Decyzja organu I instancji odmawia ustalenia warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania powyższych budynków ze względów przedstawionych w jej motywach. Według Kolegium faktem znamiennym w niniejszej sprawie jest to, że od zapadłej negatywnej decyzji nie odwołał się wnioskodawca postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, lecz osoby trzecie, do których należą nieruchomości graniczące z terenem zamierzenia, a uznane z tego względu przez organ I instancji za strony tego postępowania. Stosownie do zasady wyrażonej w art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja ustalająca warunki zabudowy nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, jako że wynika to z istoty tej decyzji. W tej sprawie Burmistrz O. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia wnioskodawcy, co oznacza, że decyzja ta nie kreuje dla niego żadnych uprawnień i obowiązków, a tym samym i dla pozostałych stron postępowania, w tym także odwołujących. Poza przedmiotem tego postępowania jest stan zabudowy na terenie wnioskodawcy i prowadzona na nim działalność. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych należało - w ocenie Kolegium - ustalić, czy kwestionowana przez odwołujących decyzja dotyczy ich własnych interesów prawnych, jako stron w rozumieniu art. 28 k.p.a. i prowadzi do naruszenia tych interesów mających swoje źródła w konkretnych przepisach prawa materialnego. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest taki, gdy dany podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy, jednak jego żądanie w zakresie podjęcia w rozstrzyganej sprawie stosownych czynności przez organ administracji nie znajduje oparcia w konkretnych przepisach prawa materialnego mających w sprawie zastosowanie i wpływ na rozstrzygnięcie. Wobec tego, że w sprawie wszczętej wnioskiem A. K. zapadło negatywne dla niego rozstrzygnięcie, które to nie doprowadziło do skonkretyzowania żądania objętego tym wnioskiem i nie statuuje jego uprawnień do przedsięwzięcia na wskazanym terenie, zaskarżone przez odwołujących rozstrzygnięcie nie wywiera żadnych skutków prawnych w ich sferze prawnej. Nie narusza zatem ich interesu prawnego. Osoby te mogą mieć jedynie w tej sprawie interes faktyczny a nie prawny. Odwołujący kwestionują z jednej strony zabudowę istniejącą na terenie wnioskodawcy przedsięwzięcia, natomiast z drugiej strony skarżą negatywne dla niego rozstrzygnięcie w tej zabudowie. Zdaniem Kolegium, skoro nie można z zapadłego rozstrzygnięcia organu I instancji wywodzić istnienia i naruszenia interesów prawnych skarżących, na merytoryczną jego ocenę nie mogą mieć wpływu ewentualne wady postępowania tego organu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi T.M. wniosła o stwierdzenie nieważności bądź ewentualnie uchylenie decyzji Kolegium, powtarzając w zasadzie zarzuty z odwołania od decyzji organu I instancji. Skargę zarejestrowano za sygn. akt II SA/Łd 1139/13.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 17 października 2014 r. sąd, w trybie art. 124 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zawiesił postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi z dniem 22 sierpnia 2014 r. z uwagi na śmierć uczestniczki postępowania k.k.

Postanowieniem z dnia 19 listopada 2015 r. tutejszy sąd zwrócił się do Sądu Rejonowego w O. (...) Wydział (...) o ustanowienie kuratora spadku po K. K.

Postanowieniem z dnia (...) stycznia 2016 r. sygn. akt (...) Sąd Rejonowy w O. (...) Wydział (...) oddalił wniosek o ustanowienie kuratora spadku.

Postanowieniem z dnia 7 września 2016 r. sąd podjął zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne z udziałem następców prawnych zmarłej uczestniczki postępowania - K. K.: A. K., M.W., B. T., A. P., N. K. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego M. S. Sprawę wpisano pod nowy numer za sygn. akt II SA/Łd 679/16.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie do uregulowania art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w części, sąd skargę oddala w całości lub w części.

Oceniając legalność zaskarżonej decyzji sąd uznał, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, ustaliły stan faktyczny i wydały rozstrzygnięcia odpowiadające zebranym dowodom oraz przepisom prawa.

W niniejszej sprawie przedmiotowa inwestycja polega na zmianie sposobu użytkowania budynków na magazyny materiałów budowlanych oraz przystosowaniu placu o powierzchni ok. 1440 m2 na plac składowy materiałów budowlanych. Decyzje wydane na wcześniejszym etapie postępowania administracyjnego podlegały kontroli tutejszego sądu w sprawie sygn. akt II SA/Łd 488/12. Kontrolowane w niniejszej sprawie decyzje zostały wydane w oparciu o nową analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, niemniej jednak rozpoznanie skargi w niniejszej sprawie nie może pomijać oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonych w orzeczeniu tutejszego sądu z dnia 8 sierpnia 2012 r.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Co do zasady, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., czyli gdy:

1)

co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2)

teren ma dostęp do drogi publicznej;

3)

istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4)

teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 u.p.z.p., o której mowa w art. 88 ust. 1, oraz

5)

decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest na podstawie analizy przygotowanej w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ może zatem wydać decyzję ustalającą warunki zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne spełnia kryteria, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. i przy zachowaniu parametrów, o których mowa w ww. rozporządzeniu.

W przypadku wniosku o ustalenie warunków zabudowy w związku ze zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części organ powinien zbadać, w jaki sposób zagospodarowany jest teren, którego decyzja ma dotyczyć. W sprawie, w której decyzja dotyczy istniejącej już zabudowy, ustalenie powyższych okoliczności zmierza przede wszystkim do zbadania, czy decyzja taka może określać warunki zabudowy wskazanych we wniosku obiektów. Ponadto, wydanie takiej decyzji jest możliwe wyłącznie w stosunku do obiektów, które zostały wzniesione w oparciu o ostateczną decyzję ustalającą warunki zabudowy.

Jak wynika z treści wydanych w sprawie rozstrzygnięć przyczyną nieuwzględnienia zmodyfikowanego w toku postępowania administracyjnego wniosku inwestora było stwierdzenie braku spełnienia przesłanki tzw. dobrego sąsiedztwa. Zasadę tę statuuje wspominany art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., stanowiąc, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku spełnienia m.in. warunku polegającego na tym, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Zasada "dobrego sąsiedztwa" w przypadku zmiany sposobu użytkowania obiektów budowlanych, ma nieco inne znaczenie niż w przypadku planowania nowej zabudowy. Stanowi ona o dopuszczalnych zmianach w istniejącym już obiekcie, a nie tworzeniu nowej zabudowy. Pojęcie działki sąsiedniej należy przy tym odnieść do wszystkich działek znajdujących się w obszarze analizowanym. Chodzi o istnienie działki zabudowanej znajdującej się w okolicy działki objętej wnioskiem, która tworzy pewien harmonijny układ, oceniany z punktu widzenia urbanistyki, czyli zabudowy terenu. Za szerokim rozumieniem pojęcia "działki sąsiedniej" przemawia wykładnia celowościowa omawianego przepisu oraz wykładnia systemowa uzasadniająca interpretowanie tej normy poprzez pryzmat ochrony prawa własności oraz zasady wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy (art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Podkreślenia wymaga jednak, że przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. ma na celu powstrzymanie zabudowy, której funkcji nie da się pogodzić z już istniejącą na terenach, gdzie nie ma miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ważne jest bowiem, by planowana inwestycja wpisywała się w istniejącą na obszarze analizowanym zabudowę, w jej funkcję i parametry architektoniczne.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że w celu oceny spełnienia wymogu kontynuacji funkcji, organ I instancji wyznaczył wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Granice obszaru analizowanego zostały wyznaczone w odległości 60 m w każdym kierunku, czyli zgodnie z § 3 ust. 3 rozporządzenia - w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem (20m) o ustalenie warunków zabudowy i nie mniejszej niż 50 metrów.

Przeprowadzona przez organ I instancji analiza wykazała, że wnioskowana inwestycja nie spełnia warunku z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W obszarze analizowanym występuje zabudowa wyłącznie jednorodzinna, jednorodzinna i usługowa oraz wyłącznie usługowa. Teren inwestycji otoczony jest z trzech stron: północnej, wschodniej i zachodniej - zwartą zabudową mieszkalną, a od strony południowej - przez służące do rekreacji i wypoczynku tereny ogródków działkowych. Funkcja usługowa jest realizowana na terenie analizowanym, bowiem znajduje się na nim pracownia protetyczna, warsztat obróbki metali oraz składnica gazu w butlach do sprzedaży - dz. nr 715, siedziba przedsiębiorstwa transportowego - dz. nr 864 i 739, sklep spożywczy - dz. nr 719/1, nadruki na wyrobach włókienniczych - dz. nr 719/2 i 735, salon masażu - dz. nr 736 i 573. Prowadzona działalność usługowa z reguły prowadzona jest jednak w ramach niewielkich zakładów (mieszczących się w głównej mierze w budynkach mieszkalnych), których uciążliwość zamyka się w granicach danej nieruchomości. Jedynym zakładem usługowym o podobnym profilu co planowany skład materiałów budowlanych jest natomiast hurtowania mrożonek na działce nr 738, jednak działalność ta charakteryzuje się znacznie mniejszą skalą niż planowany skład materiałów budowlanych. Z przeprowadzonej analizy wynika ponadto, że analizowane zamierzenie generowałoby uciążliwości wykraczające poza teren inwestycji i nadmiernie zakłócałoby dotychczasowy sposób korzystania z działek sąsiednich (m.in. zwiększony ruch pojazdów, zwiększony hałas, zapylenie). Wobec powyższego, planowane przedsięwzięcie byłoby nie do pogodzenia z funkcją istniejącej zabudowy w obszarze analizy. W ocenie sądu nie budzi zatem wątpliwości, że zmiana sposobu użytkowania budynków na skład budowlany wraz z utwardzonym placem nie spełnia warunku "dobrego sąsiedztwa" i godzi w zastany stan rzeczy. W analizowanym obszarze brak jest bowiem co najmniej jednego obiektu spełniającego taką funkcję jaką ma spełniać obiekt będący przedmiotem wydawanej decyzji. Uwzględnienie specyfiki planowanego zamierzenia, położenia terenu inwestycji i skali przedsięwzięcia wskazuje na to, że wnioskowana inwestycja nie będzie pełnić funkcji tworzącej harmonijną całość z funkcją na tym obszarze dominującą, czyli takiej, którą można z punktu widzenia zasad ładu przestrzennego pogodzić z funkcją dominującą na danym obszarze.

Mając powyższe na względzie sąd orzekający w niniejszej sprawie uznał, że organ I instancji, dysponując nową analizą funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, w sposób wyczerpujący ustalił istniejącą zabudowę na działkach sąsiednich oraz istniejące zagospodarowanie terenu, nadto w wystarczający sposób uzasadnił brak spełnienia wymogu kontynuacji funkcji, stosowanie do zaleceń tut. sądu poprzednio rozpoznającego sprawę.

W tym miejscu warto podkreślić, że w zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wskazanych w pkt 1-5 tego przepisu. Brak spełnienia choćby jednego z tych warunków uniemożliwia uwzględnienie wniosku i czyni zbytecznym badanie zaistnienia pozostałych warunków wskazanych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W świetle zatem stanu faktycznego niniejszej sprawy, podnoszone w odwołaniach zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku w postaci wzruszenia zaskarżonej decyzji.

Przyznać trzeba, że uzasadnienie decyzji organu II instancji koncentruje się głównie na ocenie interesu prawnego odwołujących się, którzy zakwestionowali de facto korzystne dla siebie rozstrzygnięcie. W orzecznictwie przyjmuje się przy tym, że przymiot strony dotyczy udziału w całym postępowaniu administracyjnym, zatem dotyczy także uprawnienia do kwestionowania wydanej w sprawie decyzji. Natomiast ocena, że decyzja nie narusza interesu prawnego danego podmiotu stanowi merytoryczną ocenę odwołania i obliguje do wydania decyzji merytorycznej. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji narusza zatem w pewnym stopniu art. 107 § 3 i art. 15 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., bowiem nie odnosi się w pełni do treści decyzji organu I instancji, jednak zdaniem sądu w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, w tym nowej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu uchybienie to nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy i jako nieistotne nie może rzutować na prawidłowość utrzymanej w mocy decyzji organu I instancji.

Nie ulega jednak wątpliwości, że M. Ż., R. P., E. B. i skarżąca T. M. wnieśli odwołanie od decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania budynku garażowego i dwóch budynków gospodarczych na magazyny materiałów budowlanych oraz przystosowaniu placu o powierzchni ok. 1440 m2 na składowanie materiałów budowlanych, a zatem takiej decyzji, której wydania de facto T. M. domagała się w toku postępowania prowadzonego przez organ I instancji. Decyzja ta była dla niej wszak korzystna, jako że w żaden sposób nie zmieniała dotychczasowego sposobu użytkowania wskazanych budynków na nieruchomości sąsiada. Podnoszona zaś przez skarżącą okoliczność legalności takiego sposobu użytkowania w postaci prowadzenia działalności gospodarczej, czy też legalności wzniesienia wskazanych obiektów budowlanych wykraczała poza zakres postępowania prowadzonego przez Burmistrza O. w ramach wniosku złożonego przez A. K.

Podsumowując powyższe rozważania, wobec niespełnienia przez objęte wnioskiem zamierzenie inwestycyjne przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., sąd orzekł o oddaleniu skargi.

dc

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.