Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2739344

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi
z dnia 15 października 2019 r.
II SA/Łd 602/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Sieniuć.

Sędziowie WSA: Agnieszka Grosińska (spr.), Paweł Kowalski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2019 r. sprawy ze skargi C. M. K. na decyzję Wojewody Ł. z dnia (...) roku nr (...) w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości - oddala skargę. ak.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z (...) r., nr (...), Wojewoda (...), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.) - w skrócie: "k.p.a." - utrzymał w mocy decyzję Starosty (...) (...) wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej z (...) r., znak: (...), orzekającą o odmowie zwrotu na rzecz C.M.K. nieruchomości położonej w Ł. w obrębie (...), przy ul. A, oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr 72/20 o pow. 0,2512 ha, uregulowanej w księdze wieczystej (...).

Wojewoda w pierwszej kolejności wskazał, że wnioskiem z 7 lipca 2017 r. C.M.K. wystąpiła do Prezydenta Miasta Ł. o zwrot ww. nieruchomości, która została nabyta na podstawie umowy sprzedaży w formie aktu notarialnego z (...) r. Rep. (...), z uwagi na zbędność działki nr 72/20 na cel wskazany w umowie sprzedaży nieruchomości.

Następnie organ odwoławczy przytoczył ustalenia organu I instancji, z których wynikało, że aktem notarialnym z (...) r. Rep. (...), stanowiącym umowę sprzedaży, Skarb Państwa nabył od F.M. nieruchomość położoną w Ł. przy ul. A, stanowiącą działkę oznaczoną nr 19 o obszarze 31 arów oznaczoną na planie mierniczego przysięgłego J.Ż. z 20 maja 1937 r., załączonym do zbioru dokumentów księgi wieczystej "(...)", rep. (...). W § 2 ww. aktu notarialnego wskazano, że stanowiąca własność F.M. nieruchomość obejmująca działkę nr 19, położona jest w całości w obrębie granic lokalizacji szczegółowej terenów wypoczynkowych Ł.-A. W treści aktu powołano zaświadczenie o lokalizacji szczegółowej nr 167/59 wydane przez Prezydium Rady Narodowej m. Ł., Wydziału Architektury i Nadzoru Budowlanego z dnia (...) r. za (...). Akt notarialny z (...) r. został zawarty w oparciu o przepis art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości na cele wymienione w lokalizacji szczegółowej, zgodnie z którą nieruchomość znajduje się w obrębie granic terenów wypoczynkowych Ł.- A.

Zgodnie z aktem poświadczenia dziedziczenia Rep. (...) z (...) r. spadek po F.M. na podstawie ustawy nabyła wprost córka C.M.K.

Dalej ustalono, że zgodnie z mapą sytuacyjną do celów prawnych nr 1/1164 działka nr 19 oznaczona jest nr 19/1 i 19/2. Zgodnie z informacją uzyskaną od (...) Ośrodka Geodezji z 1 grudnia 2017 r. działce nr ew. 19/1 o pow. 0,2500 ha wykazanej na mapie do celów prawych przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego za nr 1/1164 odpowiada aktualnie działka ewidencyjna nr 72/20 o pow. 0,2512 ha w obrębie (...), natomiast działka nr 19/2 o pow. 0,0600 ha z mapy do celów prawnych nr 1/1164 odpowiada działce ewidencyjnej nr 2/9 o pow. 0,0605 ha w obrębie (...). Aktualnie działka nr ew. 72/20 o pow. 0,2512 ha położona jest u zbiegu ulic B i ul. A (bez nr) w Ł. i zgodnie z księgą wieczystą (...) stanowi własność Gminy Miasto Ł. oraz znajduje się we władaniu Leśnictwa Miejskiego z siedzibą w Ł. przy ul. C 305. Nabycie prawa własności działki nr ew. 72/20 przez Gminę Ł. nastąpiło z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. co zostało potwierdzone w decyzji Wojewody (...) Nr (...) z (...) r.

Na podstawie zebranego materiału archiwalnego dotyczącego nabycia nieruchomości organ I instancji uznał, że celem wywłaszczenia była lokalizacja leśnych terenów wypoczynkowych, a nie ich urządzenie. W dokumentacji archiwalnej wskazano jednoznacznie, iż podstawą nabycia była lokalizacja leśnych terenów wypoczynkowych Ł.-A. Zgodnie z informacją przekazaną przez Leśnictwo Miejskie od daty wywłaszczenia na nieruchomości prowadzona była gospodarka leśna. Nieruchomość objęta była działaniem planu urządzenia lasu tworzonego na dziesięciolecie, tj. od 1 stycznia 1958 r. do 31 grudnia 1967 r., od 1 stycznia 1981 r. do 31 grudnia 1990 r. oraz od 1 stycznia 1992 r. do 31 grudnia 2001 r. i od 1 stycznia 2003 r. do 31 grudnia 2012 r.

Działka nr ew. 72/20 jest częścią kompleksu leśnego i znajduje się we władaniu jednostek organizacyjnych Miasta Gminy Ł., prowadzących gospodarkę leśną od co najmniej od 1958 r., kiedy to po raz pierwszy rosnący między innymi na ww. działce las, został objęty planem urządzenia lasu. Leśnictwo Miejskie poinformowało, że nie oddawało działki nr ew. 72/20 w dzierżawę, nie zmieniało jej przeznaczenia. Dodatkowo Leśnictwo Miejskie poinformowało, że las rosnący między innymi na terenie działki nr 72/20 objęty był 10 - letnimi okresami gospodarczymi, w ramach których podejmowane były działania, których zakres wykonywanych czynności wynikał wprost z ustaleń ww. planów urządzenia lasu i obejmował wykonywanie zabiegów pielęgnacyjnych w drzewostanie zgodnie z zasadami prowadzenia gospodarki leśnej (wykonywanie zabiegów melioracji agrotechnicznych, odnawianie lasu poprzez dolesianie luk, pielęgnacji młodników; usuwanie drzew chorych, obumarłych i obumierających w ramach trzebieży wczesnych i późnych, bieżące utrzymanie porządku, itp.). Zgodnie z opinią z 1 czerwca 1970 r. ustalającą wartość szacunkową drzewostanu leśnego rosnącego na działce oznaczonej wówczas nr 19 znajdował się drzewostan leśny mieszany liściasty w składzie gatunkowym brzoza, olcha, grab, topola, dąb, osika, jarzębina, wierzba oraz pojedynczo sosna i świerk. Drzewostan posiadał zwarcie pełne, gęsty i rósł na terenie wilgotnym i podmokłym. Na przedmiotowej nieruchomości był drzewostan w pełni ukształtowany, nie wymagający żadnych innych zabiegów, poza pielęgnacyjnymi, tj. cięcia sanitarne, trzebież wczesna bądź późna.

Następnie organ II instancji wskazał, że 12 marca 2018 r. przeprowadzona została rozprawa administracyjna, podczas której zostali przesłuchani świadkowie k.k. i S.P. Świadek k.k. zeznał, że w latach 1972-1992, na działce nr ew. 72/20 od 1972 r. do 1992 r. były wykonywane prace pielęgnacyjne polegające na usuwaniu posuszu (drzew suchych), utrzymaniu porządku, usuwaniu nieczystości, które były wyrzucane na działkę oraz sprawowanie nadzoru nad działką, która była w kompleksie leśnym. Na realizacje tych zadań środki finansowe były przekazywane na rzecz (...) Przedsiębiorstwa Ogrodniczego od Urzędu Miasta Ł. a urządzenia rekreacyjne powstawały w rejonie ulicy A na działkach sąsiednich stanowiących razem z działką nr 72/20 jeden kompleks leśny. Świadek zeznał, że z działki korzystali i korzystają spacerowicze, grzybiarze i działka w ten sposób była wykorzystywana rekreacyjnie.

Świadek S.P. zeznał, że pracował w Leśnictwie Miejskim od 1994 r. na stanowisku leśniczego. Wydzielenia leśne mają większy obszar i prace wykonywane były zgodnie z planem urządzenia lasu. Na działce nr ew. 72/20 znajduje się drzewostan ok. 70 - 75 - letni. Prace na działce były wykonywane na całym wydzieleniu leśnym i od czasu powstania pierwszego planu z 1958 r., wówczas wiek drzewostanu był ok. kilkuletni. S.P. oświadczył, że na podstawie wieku istniejącego na działce drzewostanu można jednoznacznie potwierdzić, że las w momencie wywłaszczenia istniał i nadal istnieje, a sposób jego użytkowania w tym charakterze jest kontynuowany. Ponadto ustalono, że działka nr ew. 72/20 stanowi aktualnie fragment wydzielenia leśnego (...) o łącznej powierzchni 5,32 ha pokrytego zwartym drzewostanem w wieku ok. 75 lat, tworząc wspólnie z innymi nieruchomościami zwarty kompleks leśny o powierzchni ponad 1250 ha położony w całości w granicach administracyjnych miasta i jest na bieżąco wykorzystywana do rekreacji i odpoczynku. Ze względu na swoją atrakcyjność i łatwą dostępność dla mieszkańców miasta Ł. i okolic, na modernizację urządzeń leśnych oraz utrzymywanie czystości w lesie, każdego roku przeznaczone są dziesiątki tysięcy złotych. W Lesie (...) (którego elementem jest działka nr ew. 72/20), usytuowane zostały urządzenia leśnych terenów wypoczynkowych takich jak:

1) 150 km dróg i ścieżek leśnych,

2) oznaczone szlaki turystyczne: 4 piesze (czerwony, niebieski, żółty, zielony), 1 szlak rowerowy (czarny),

3) ścieżki rowerowe w lesie łagiewnickim dł. 16,5 km, (...) dł. 680 mb,

4) zimowa trasa narciarska dł. 4 km,

5) ścieżka konna dł. 5,2 km,

6) 8 wejść do lasu z parkingami i infrastrukturą rekreacyjną,

7) ścieżka przyrodniczo - leśna dł. 1-4 km,

8) tor do jazdy konnej marianka dł. 1,2 km,

9) ścieżka przyrodniczo - historyczna dł. 1 km,

10) zagospodarowanie rekreacyjne 475 elementów, w tym: 6 deszczochronów, 1 miejsce piknikowe, 207 ław, kłód, stołów, itp.,

11) 150 koszy na śmieci,

12) 111 innych (tablice informacyjne, wygrodzenia, kładki, rogatki, itp.).

Mając powyższe na uwadze organ I instancji uznał, że przedmiotowa działka stanowi część kompleksu leśnego i realizacja celu publicznego nastąpiła. Działka o nr ew. 72/20 została zagospodarowana na leśne tereny wypoczynkowe i włączona do Lasu (...). Zdaniem organu I instancji zagospodarować, oznacza także racjonalnie wykorzystać teren lub zasoby, co niewątpliwie uczyniono. Zachowano bowiem naturalne zasoby tej działki, stanowiącej w większości drzewostan dębowy o wysokich walorach biologicznych. Celem wywłaszczenia, zgodnie z aktem notarialnym z 1971 r., była lokalizacja terenów wypoczynkowych Ł.-A. i poczynając od tego roku przedmiotowa nieruchomość wykorzystywana była jako teren leśny o charakterze publicznie dostępnym, otwartym, służącym rekreacji.

W odwołaniu od opisanej na wstępie decyzji Starosty (...) (...) - wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej - pełnomocnik C.M.K. zarzucił naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 136 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 121 z późn. zm.) - zwanej dalej: "u.g.n." - poprzez jego niezastosowanie prowadzące do odmowy zwrotu przedmiotowej nieruchomości;

b) art. 137 u.g.n. poprzez jego niezastosowanie prowadzące do uznania iż, nieruchomość nie stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu;

c) art. 136 ust. 3, art. 137 w zw. z art. 216 u.g.n. poprzez jego błędną wykładnię, wobec przyjęcia przez organ odwoławczy, że podejmowanie czynności pielęgnacyjne, a także porządkowe (zbieranie śmieci) są wystarczające do stwierdzenia, że w ciągu 10 lat od nabycia nieruchomości zrealizowano cel jej wykupu polegający na "urządzeniu leśnych terenów wypoczynkowych" w sytuacji, gdy ustalono, że nie było uzasadnionej gospodarką leśną potrzeby prowadzenia działań w postaci np. wycinki bądź dosadzania drzew, które to mogłoby zostać ewentualnie poczytane jako podejmowanie działań zmierzających do osiągnęła niniejszego celu.

2. przepisów postępowania administracyjnego, tj.:

a) art. 7 i 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całości materiału dowodowego, w szczególności brak ustalenia celu wywłaszczenia nieruchomości i braku oceny całokształtu materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

b) art. 8 k.p.a. poprzez nieprzyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa.

Wskazując na powyższe pełnomocnik wnioskodawczyni wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi.

Wojewoda wyjaśnił następnie, że w treści aktu notarialnego Rep. (...) z (...) r. wskazano, że stanowiąca własność F.M. nieruchomość obejmująca działkę nr 19, położona jest w całości w obrębie granic lokalizacji szczegółowej terenów wypoczynkowych Ł.-A. W treści aktu powołano zaświadczenie o lokalizacji szczegółowej nr 167/59 wydane przez Prezydium Rady Narodowej m. Ł., Wydziału Architektury i Nadzoru Budowlanego z dnia (...) roku za (...). Stosownie do tabeli ujętej na mapie z 4 września 1967 r. nr 1/1164, pozyskanej w toku prowadzonego postępowania przed organem drugiej instancji działka nr 19/1, której odpowiada aktualnie działka nr 72/20, położona jest w granicach lokalizacji pod zadrzewienie. Przy czym jak wynika z dokumentów archiwalnych ww. działka była w chwili nabycia już zadrzewiona i została przeznaczona pod tereny wypoczynkowe. Zatem usuwanie zadrzewienia i ponowne jej zadrzewienie byłoby bezprzedmiotowe. Organ II instancji wskazał, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że jeżeli celu wywłaszczenia nie określa wystarczająco precyzyjnie dokument, na podstawie którego odjęto prawo własności dotychczasowemu właścicielowi, to cel ten należy ustalić na podstawie innych dowodów, aktów, czynności, ale istotny jest przy tym warunek, że muszą te dowody dotyczyć danej nieruchomości i muszą powstać przed wywłaszczeniem tej nieruchomości, ewentualnie dokument powinien odzwierciedlać wcześniejsze ustalenia w tym zakresie, ale i taka okoliczność nie zachodzi w omawianym przypadku.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że na mapie nr 1/1164 z 4 września 1967 r. użyto terminu "pod zadrzewienie" wskazując cel pozyskania. Należy wyjaśnić, że posłużenie się tym pojęciem na dokumencie w postaci mapy sytuacyjnej wynika z zasad stosowania przepisów prawa geodezyjnego i kartograficznego i warunkuje jego rozumienie w znaczeniu geodezyjnym, zgodnie z nomenklaturą używaną przy sporządzaniu dokumentów geodezyjnych, jako jeden z rodzajów użytków gruntowych i pokrycia szatą roślinną. Termin wykorzystywany jest przy tworzeniu map - aktualnie zgodnie z instrukcją techniczną k-1, a wg stanu na dzień sporządzenia przedmiotowej mapy zgodnie z instrukcjami wydawanymi na podstawie przepisów dekretu z 13 czerwca 1956 r. o państwowej służbie geodezyjnej i kartograficznej (t.j. Dz. U. z 1956 r. Nr 25, poz. 115). Teren opisany jako zadrzewienie odnosi się do gruntów pokrytych zbiorowiskami drzew i krzewów. W świetle powyższych wyjaśnień nie można przyjąć rozumienia pojęcia od czasownika w znaczeniu czynności polegającej na zadrzewieniu (w wolnym rozumieniu - posadzeniu drzew) na danym terenie, tym bardziej, że działanie takie określane jest mianem "zalesianie", czyli zagospodarowanie terenów uprawą leśną, przeprowadzenie procesu wprowadzenia lasu na tereny inne niż leśne. Zdaniem Wojewody użycie terminu "pod zadrzewienie" oznacza, że teren ten miał być terenem zadrzewionym zlokalizowanym na obszarze leśnych terenów wypoczynkowych w obrębie Ł.-A. i jedynie taką role miał spełniać w strukturze tych terenów. Sporna działka była jedynie niewielkim fragmentem rozległych obszarów terenów wypoczynkowych Ł.- A.

Organ II instancji zaznaczył dalej, że A. stanowi największą w Ł. bazę rekreacyjno-wypoczynkową z przystanią kajakowo-wioślarską. Na teren A. składają się trzy zbiorniki wodne (stawy) utworzone na rzece B. i okalający je teren leśny o charakterze naturalnym z utworzoną strukturą służącą rekreacji i wypoczynkowi, z wytyczonymi szlakami pieszymi i rowerowymi. A. jest częścią Lasu (...) - kompleksu leśnego położonego w granicach administracyjnych Ł., stanowiącego największy teren rekreacyjny w mieście i jeden z największych kompleksów leśnych zlokalizowanych w granicach miasta w Europie. Na obszarze tym występuje kilkaset gatunków roślin, w tym około stu gatunków drzew i krzewów (między innymi dęby dwustuletnie) oraz około tysiąca gatunków grzybów, a także liczna fauna - ptaki, ssaki, ryby. Utworzono na tym terenie również rezerwat przyrody, ponadto wytyczone zostały ścieżki przyrodniczo-leśne z umieszczonymi w wielu miejscach tablicami dydaktycznymi informującymi o walorach terenu. Obszar Lasu (...) wraz z A. i innymi terenami tworzy Park Krajobrazowy Wzniesień (...). Wojewoda stwierdził, że działka będąca przedmiotem niniejszego postępowania pozostaje w obszarze lasu, odgrywając tym samym istotną rolę w leśnym systemie wypoczynkowym.

Organ odwoławczy podkreślił, że materiał dowodowy, zgromadzony przez organ I instancji potwierdza, że znajdujący się na przedmiotowej działce, w momencie wywłaszczenia drzewostan był w pełni ukształtowany i nie wymagał innych zabiegów poza pielęgnacyjnymi. Przy czym należy zauważyć, iż przedmiotowa działka stanowi jedynie fragment kompleksu wypoczynkowego i nie musi się na niej znajdować konkretne naniesienie budowlane i nie musi być ono wygrodzone, bowiem służyć ma mieszkańcom w celach rekreacyjnych.

Zdaniem Wojewody należało zatem podzielić stanowisko organu I instancji i na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego należało utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję.

Na ostateczną decyzję Wojewody (...) skargę do sądu administracyjnego złożyła C.M.K., zarzucają naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 137 ust. 1 pkt 1 u.g.n. wskutek jego wadliwej wykładni i dowolnego przyjęcia, że podejmowanie działań pielęgnacyjnych i porządkowych z jednoczesną budową elementów rekreacyjnych i wypoczynkowych na innych nieruchomościach w obrębie kompleksu, świadczy o realizacji celu nabycia nieruchomości w postaci urządzenia, lokalizacji leśnych terenów wypoczynkowych na wywłaszczonej nieruchomości - w sytuacji gdy fakt, iż na wywłaszczonej nieruchomości nie usytuowano żadnego urządzenia, nie przeprowadzono żadnej ścieżki czy nie usytuowano jakiejkolwiek infrastruktury wypoczynkowej wskazuje, iż w odniesieniu do tej nieruchomości nie podjęto żadnych działań zmierzających do realizacji celu wywłaszczenia polegającego na lokalizacji (urządzeniu) leśnych terenów wypoczynkowych, a podejmowano jedynie działania zachowawcze w odniesieniu do już istniejącego drzewostanu, co nie może być uznane za wypełnienie celu wywłaszczenia;

2. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie obowiązku zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie niepełnego materiału dowodowego, tj. nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentów w sposób jednoznaczny i wyczerpujący wykazujących na jaki cel nieruchomość została nabyta przez Skarb Państwa, prowadzące do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy;

b) art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego polegającej na:

- wadliwym ustaleniu, że brak urządzeń rekreacyjnych na działce nr ew. 72/20 nie stanowi przesłanki do stwierdzenia, że nie była ona wykorzystywana do wypoczynku - ponieważ okoliczność ta powinna być rozpatrywana przez pryzmat tego, iż nieruchomość stanowi część kompleksu leśnego, terenie którego takie urządzenia się znajdują - co zdaniem organu świadczy o spełnieniu przesłanki urządzenia na nieruchomości leśnego terenu wypoczynkowego - w sytuacji gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że podejmowane na nieruchomości działania miały charakter jedynie pielęgnacyjny i zachowawczy, mający na celu utrzymanie drzewostanu na nieruchomości jaki istniał w chwili nabycia jej przez Skarb Państwa, natomiast działania na innych nieruchomościach nawet niesąsiadujących bezpośrednio polegające nie mają znaczenia dla celu wywłaszczenia spornej nieruchomości;

- wadliwym ustaleniu, że celem wywłaszczenia nieruchomości była lokalizacja leśnych terenów rozumiana przez jako usytuowanie na nieruchomości takich terenów - a które to pojęcie zdaniem organu nie może być utożsamiane z urządzeniem terenów wypoczynkowych - w sytuacji gdy celem wywłaszczenia było ich usytuowanie na wywłaszczonej nieruchomości, a więc wyposażenie, zagospodarowanie terenu w urządzenia o określonym charakterze i przeznaczeniu, nie zaś utrzymanie już istniejącego w chwili wywłaszczenia drzewostanu.

Mając powyższe na uwadze pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a ponadto o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej ponownie wskazał, że żaden z dokumentów powołanych przez organ I i II instancji nie określa celu na jaki działka została nabyta od F.M. Powoływana przez organy mapa pochodzi z 1967 r., a więc 4 lata przed zawarciem przez F.M. umowy sprzedaży nieruchomości i nie zostało zweryfikowane przez organ II instancji, czy dokument w 1971 r. pozostawał aktualny.

W ocenie pełnomocnika skarżącej ograniczenie się do przeprowadzenia dowodu z bliżej niesprecyzowanych dokumentów archiwalnych przy jednoczesnym zaniechaniu przeprowadzenia dowodu z zaświadczenia o lokalizacji szczegółowej nr 167/59 wydanym przez Prezydium Rady Narodowej m. Ł., Wydziału Architektury i Nadzoru Budowlanego z (...) r., niewątpliwie stanowi uchybienie procesowe.

Zdaniem pełnomocnika skarżącej nie bez znaczenia pozostaje fakt, że organy dokonały dowolnej wykładni zgromadzonych w sprawie dokumentów. Tam gdzie z dokumentów archiwalnych w jakikolwiek sposób wynikało, że celem wywłaszczenia była lokalizacja terenów wypoczynkowych organy uznały, że dokumenty te świadczą o celu nabycia nieruchomości, natomiast w stosunku do dokumentów, z których wynikał inny cel nabycia niż przyjęty przez organ, wskazano, że "były to pisma wydane przez podmiot zajmujący się pozyskiwaniem gruntów, nie mogą więc treści tych pism być wiążące w zakresie ustalenia celu wywłaszczenia, bowiem zapisy w takich pismach mogły wynikać jedynie z luźnego doboru słownictwa przez ich autorów".

Według pełnomocnika skarżącej nieprawidłowe jest stanowisko organów obydwu instancji w zakresie w jakim rozpatrują niezbędność nieruchomości na wskazany cel uznając nieruchomość za część kompleksu leśnego Ł. - Las. Z jednej strony organy nakazują traktować nieruchomość jako część większego kompleksu i uznawać, że poczynione na terenie innych działek prace wystarczające są dla uznania, że również na przedmiotowej nieruchomości zrealizowano cel wywłaszczenia, a z drugiej strony organy nie dokonały weryfikacji tego co znajduje się na działkach położonych przy ulicy A i w bliskim sąsiedztwie przedmiotowej nieruchomości. W kwadracie wyznaczonym przez ulice A, B, D i E (teren Lasu (...)) - znajduje się kilkadziesiąt budynków, w przeważającej większości mieszkalnych. Okoliczność ta została przez organy całkowicie pominięta.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

W świetle art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Przeprowadzając taką kontrolę stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Przenosząc określone w przepisach p.p.s.a. kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Punktem wyjścia do rozważań w rozpoznawanej sprawie uczynić należy fakt, że na podstawie przepisów art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64 z późn. zm.), aktem notarialnym z dnia (...) r., Rep. (...), Skarb Państwa nabył od F.M. nieruchomość położoną w Ł. przy ul. A, stanowiącą działkę oznaczoną nr 19 o obszarze 31 arów oznaczoną na planie mierniczego przysięgłego J.Ż. z 20 maja 1937 r., załączonym do zbioru dokumentów księgi wieczystej "(...)", rep. (...).

Z informacji wynikających ze zgromadzonych w sprawie dokumentów bezspornie wynika również, że opisana wyżej działka nr 19 została podzielona na działki o nr 19/1 i 19/2. Działce o nr ew. 19/1 o pow. 0,2500 ha odpowiada aktualnie działka ewidencyjna nr 72/20 o pow. 0,2512 ha w obrębie (...), natomiast działce o nr 19/2 o pow. 0,0600 ha odpowiada działka ewidencyjna nr 2/9 o pow. 0,0605 ha w obrębie (...). Aktualnie działka nr ew. 72/20 o pow. 0,2512 ha położona jest u zbiegu ulic B i ul. A (bez nr) w Ł. i zgodnie z księgą wieczystą (...) stanowi własność Gminy Miasto Ł. oraz znajduje się we władaniu Leśnictwa Miejskiego z siedzibą w Ł. Nabycie prawa własności działki nr ew. 72/20 przez Gminę Ł. nastąpiło z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. co zostało potwierdzone w decyzji komunalizacyjnej Wojewody (...) z (...) r., nr (...). Zgodnie z aktem poświadczenia dziedziczenia Rep. A nr (...) z (...) r. spadek po F.M. na podstawie ustawy nabyła wprost córka C.M.K.

Nie ulega zatem żadnych wątpliwości, że skarżąca była uprawniona do wystąpienia z roszczeniem o zwrot ww. nieruchomości. Stosownie bowiem do art. 216 ust. 1 u.g.n. przepisy rozdziału 6 działu III u.g.n. regulujące zasady i tryb zwrotu wywłaszczonych nieruchomości stosuje się odpowiednio do nieruchomości przejętych lub nabytych na rzecz Skarbu Państwa m.in. na podstawie art. 6 lub art. 47 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Wobec takiego brzmienia przepisu nie ulega wątpliwości, że dla rozpatrzenia wniosku skarżącej o zwrot części wywłaszczonej nieruchomości rozważenia wymagało zastosowanie przepisów art. 136 i art. 137 u.g.n.

I tak, w myśl art. 136 ust. 3 u.g.n. poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli stosownie do przepisu art. 137, stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Stosownie natomiast do art. 137 ust. 1 u.g.n. nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany. Jeśli w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 cel wywłaszczenia został zrealizowany tylko na części wywłaszczonej nieruchomości, zwrotowi podlega pozostała część.

Jednocześnie przypomnienia wymaga, co już wielokrotnie wyjaśniał Naczelny Sąd Administracyjny, że jakkolwiek w art. 137 ust. 1 u.g.n. zdefiniowano przesłanki zbędności nieruchomości na cel jej wywłaszczenia, to w przypadku zrealizowania tego celu przed dniem 1 stycznia 1998 r., terminy określone w powołanym przepisie nie znajdują zastosowania. Do dnia 1 stycznia 1998 r. problematyka zwrotu nieruchomości wywłaszczonych była unormowana w art. 69 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 z późn. zm.), w którego ust. 1 wskazano, że nieruchomość wywłaszczona lub jej część podlega zwrotowi na rzecz poprzedniego właściciela lub jego następcy prawnego na jego wniosek, jeżeli stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. W ówcześnie obowiązującej ustawie nie określono jednak szczegółowych warunków uznawania nieruchomości za zbędną na cel wywłaszczenia. Dopiero w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, która weszła w życie w dniu 1 stycznia 1998 r., uchylając z tym dniem ustawę o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomościami, w art. 137 ust. 1 zdefiniowane zostały przesłanki zbędności nieruchomości na cel wywłaszczenia poprzez wskazanie, że nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo utraciła moc decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji lub decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a cel ten nie został zrealizowany. Z dniem 22 września 2004 r. znowelizowano natomiast art. 137 ust. 1 pkt 2 poprzez określenie, że nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany (por. art. 1 pkt 89 lit. a w zw. z art. 19 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustawy - Dz. U. z 2004 r. poz. 1492 w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 marca 2004 r. sygn. akt K 37/03 - M.P. Nr 15, poz. 247).

Określony w art. 137 ust. 1 pkt 1 u.g.n. termin 7 lat (liczony od dnia, gdy decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna) na rozpoczęcie prac związanych z realizacją celu wywłaszczenia obowiązuje zatem dopiero od 1 stycznia 1998 r. Natomiast określony w art. 137 ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami termin 10 lat (liczony od dnia, gdy decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna) na zrealizowanie tego celu, obowiązuje dopiero od 22 września 2004 r. Nie można zatem tych terminów odnosić do stanu faktycznego opisanego w powołanym art. 137 ust. 1, który zaistniał przed dniem 1 stycznia 1998 r. odnośnie do prac związanych z rozpoczęciem realizacji celu wywłaszczenia oraz do stanu faktycznego, który zaistniał przed dniem 22 września 2004 r. odnośnie do zrealizowania tego celu. Nie można bowiem bez wyraźnej ku temu podstawy prawnej okoliczności faktycznych zaistniałych przed wejściem w życie danej normy prawnej oceniać przez pryzmat tej normy, ponieważ ocena ta byłaby naruszeniem konstytucyjnie ukształtowanej zasady niedziałania prawa wstecz (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2013 r., I OSK 1981/11, CBOSA).

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest to, czy cel wywłaszczenia spornej nieruchomości został zrealizowany. Jednak w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, co stanowiło cel wywłaszczenia. W podniesionych zarzutach skargi pełnomocnik skarżącej wskazał bowiem, że żaden z dokumentów, na których oparły się organy administracji, nie wskazywał na konkretny cel wywłaszczenia. Natomiast podstawowym elementem decyzji w przedmiocie zwrotu nieruchomości jest ustalenie, na jaki cel nieruchomość została przejęta przez Skarb Państwa, a następnie, czy cel ten zrealizowano.

W ocenie sądu organy prawidłowo ustaliły cel wywłaszczenia spornej nieruchomości. Jak wynika bowiem z § 2 aktu notarialnego z (...) r., stanowiąca własność F.M. nieruchomość obejmująca działkę nr 19, położona jest w całości w obrębie granic lokalizacji szczegółowej terenów wypoczynkowych Ł.-A. W treści aktu notarialnego powołano zaświadczenie o lokalizacji szczegółowej nr 167/59 wydane przez Prezydium Rady Narodowej m. Ł., Wydziału Architektury i Nadzoru Budowlanego z dnia (...) r. za (...). Akt notarialny z (...) r. został zawarty w oparciu o przepis art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości na cele wymienione w lokalizacji szczegółowej, zgodnie z którą nieruchomość znajduje się w obrębie granic terenów wypoczynkowych Ł. - A.

O potrzebie wywłaszczenia spornej nieruchomości wywnioskować ponadto należy także z innych dokumentów, poprzedzających zawarcie ww. aktu notarialnego. Miedzy innymi w piśmie z 12 kwietnia 1961 r. były właściciel nieruchomości F.M. wnioskował o zamianę placu położonego w A. przy skrzyżowaniu ulic B i A na inną nieruchomość z uwagi na planowane utworzenie terenów wypoczynkowych.

Z kolei w protokole z 10 kwietnia 1970 r., sporządzonego z udziałem F.M. i przedstawiciela ZDiZ m. Ł., spisanego na okoliczność dobrowolnego zbycia spornej nieruchomości wskazano, że celem nabycia jest urządzenie leśnych terenów wypoczynkowych w Ł. - A. Ponadto we wspomnianym protokole podkreślono, że właściciel został poinformowany o zamiarach inwestycyjnych ZDiZ m. Ł. w stosunku do ww. nieruchomości.

Kolejnym dokumentem, z którego należy wywieść cel wywłaszczenia spornej nieruchomości jest mapa z 4 września 1967 r. nr 1/1164, gdzie wskazano, że działka nr 19/1, której odpowiada aktualnie działka nr 72/20, położona jest w granicach lokalizacji pod zadrzewienie. Ponadto z ww. mapy wynika, że oprócz spornej nieruchomości pod zadrzewienie przeznaczono 34 inne nieruchomości, co łącznie stanowiło powierzchnię dwudziestu dwóch hektarów siedmiu tysięcy czterystu osiemdziesięciu metrów kwadratowych. Dodać przy tym należy, że do akt załączono tylko jeden z 10 arkuszy mapy dotyczącej A. (arkusz nr 5), a więc faktyczna powierzchnia, która została przeznaczona pod zadrzewienie była kilkakrotnie większa.

Zestawienie powołanych wyżej dokumentów archiwalnych skłania do wniosku, że intencją nabywania przez Skarb Państwa poszczególnych nieruchomości na terenie A. było utworzenie jednego zwartego kompleksu leśnego z przeznaczeniem do wypoczynkowego i rekreacyjnego korzystania przez mieszkańców Ł.

Zgodzić się zatem należy ze stanowiskiem organu II instancji, że jeżeli celu wywłaszczenia nie określono wystarczająco precyzyjnie w dokumencie, na podstawie którego odjęto prawo własności dotychczasowemu właścicielowi, to cel ten należało ustalić na podstawie innych dowodów, aktów, czynności, które dotyczyły spornej nieruchomości i które powstały przed jej wywłaszczeniem. W związku z tym uznać należało, że na podstawie przeprowadzonych przez organ I, jak i II instancji możliwe było prawidłowe określenie celu, na jaki sporna nieruchomość została nabyta przez Skarb Państwa.

Przechodząc natomiast do oceny, czy na spornej nieruchomości cel wywłaszczenia został zrealizowany, również w tym zakresie należy podzielić stanowisko organów administracji.

Niewątpliwie obecna działka nr 72/20 jest częścią obszaru stanowiącego całość funkcjonalną rozległych leśnych terenów wypoczynkowych A., służących wypoczynkowi i rekreacji mieszkańców Ł. Należy jednocześnie mieć na uwadze, że tereny A., zachowują swój naturalny leśny charakter, co wiąże się z brakiem wymogu szczególnego zagospodarowania terenu w każdym jego najmniejszym fragmencie. Zatem, aby obszar A. mógł pełnić swoje funkcje rekreacyjno-wypoczynkowe niezbędne są zarówno działki, na których znajdują się określone urządzenia służące ogółowi mieszkańców, ale też w znaczącej przewadze muszą pozostać tereny typowo leśne, niezagospodarowane i nieurządzone. Taką właśnie funkcję pełni działka będąca przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że nawet jeśli na działce będącej przedmiotem żądania zwrotu nie zostało posadowione urządzenie rekreacyjne np. ławka nie wyklucza to uznania, jak chciałby tego autor skargi, że służy ona celom rekreacyjno-wypoczynkowym.

Na spornej nieruchomości od kilkudziesięciu prowadzona jest nieprzerwanie gospodarka leśna, w ramach której podejmowano działania pielęgnacyjne, mające na celu utrzymanie drzewostanu jaki istniał w chwili nabycia jej przez Skarb Państwa, a nawet jeszcze wcześniej, bowiem już od końca lat 50 ubiegłego wieku obszar, na którym położona jest działka nr 72/20 objęty był działaniem 10-letnich planów urządzenia lasu. Celem takiego działania było właśnie zachowanie walorów przyrodniczych terenów A., jako części miejskiego zwartego kompleksu leśnego Lasu (...). Istnieje zatem funkcjonalny związek między terenami niezagospodarowanymi, a terenami wyposażonymi w niezbędną infrastrukturę i urządzenia służące do wypoczynku i rekreacji.

Ważnym argumentem przemawiającym za tym, że cel wywłaszczenia został zrealizowany jest fakt, że od daty nabycia własności spornej nieruchomości przez Skarb Państwa jej teren był publicznie dostępny.

W związku z tym nie ma znaczenia fakt, że na spornej działce nie usytuowano jakiejkolwiek infrastruktury wypoczynkowej, skoro tereny niezagospodarowane, jak i tereny wyposażone w urządzenia służące do wypoczynku i rekreacji wzajemnie się uzupełniają. Działka objęta wnioskiem pozostaje nadal terenem leśnym w gospodarowaniu Zarządu Zieleni Miejskiej w Ł., stanowiąc fragment większej powierzchni zalesionej, stanowiącej zwarty kompleks.

Bezzasadne są również argumenty, że na spornej działce prowadzono jedynie działania o charakterze zachowawczym w odniesieniu do już istniejącego drzewostanu, co w ocenie pełnomocnika skarżącej nie wypełnia celu wywłaszczenia. Celem wywłaszczenia nie było bowiem urządzenie leśnych terenów wypoczynkowych na działce wywłaszczonej w tym znaczeniu, że należało wywłaszczoną działkę zalesić. Wywłaszczenie spornej działki wpisywało się w szerzej pojmowany cel, jakim była organizacja (urządzanie, lokalizacja) leśnych terenów wypoczynkowych na terenie całego A. Oznacza to, że działania polegające na zalesianiu mogły dotyczyć tylko tych terenów, które jeszcze zalesione nie były. Na pozostałych terenach wystarczyło jedynie utrzymywać istniejący drzewostan. Ponadto, jak słusznie podkreślił organ, nieracjonalne byłoby działanie polegające na usunięciu drzewostanu istniejącego przed wywłaszczeniem tylko po to, by ponownie działkę zalesić. Poza tym lokalizacja leśnych terenów rekreacyjno-wypoczynkowych dla mieszkańców miasta na obszarze A. nie była przypadkowa, bowiem większość tego obszaru była już zalesiona i nadawała się pod lokalizację terenów o takim właśnie przeznaczeniu.

Odnośnie zarzutu, że organy administracji dokonały wybiórczej, a przy tym dowolnej oceny materiału dowodowego, co w ocenie pełnomocnika skarżącej polegało na pominięciu dokumentów, z których wynikał inny cel nabycia niż przyjęty przez organ wskazać należy, że jest on bezzasadny. Owszem organ I instancji wskazał w treści uzasadnienia swojej decyzji, że w aktach archiwalnych występują także pojedyncze pisma wewnętrzne, w których wskazano, że nieruchomość oznaczona dawniej jako działka nr 19 jest przeznaczona na poszerzenie ulicy w zieleni miejskiej. W tym miejscu należy jednak ponownie odwołać się do zapisów mapy sytuacyjnej do celów prawnych z 4 września 1967 r., nr 1/1164, według której dawna działka nr 19 oznaczona została podzielona na działki o nr 19/1 i 19/2. Zgodnie z informacją uzyskaną z (...) Ośrodka Geodezji z 1 grudnia 2017 r. działce nr ew. 19/1 o pow. 0,2500 ha, położonej w granicach lokalizacji pod zadrzewienie, odpowiada aktualnie działka ewidencyjna nr 72/20 o pow. 0,2512 ha w obrębie (...) i ta właśnie działka jest przedmiotem sporu. Natomiast działce nr 19/2 (o pow. 0,0600 ha), która zgodnie z powołaną wyżej mapą miała być przeznaczona pod ulicę, odpowiada obecnie działka drogowa nr 2/9 o pow. 0,0605 ha w obrębie (...) (ulica A). Z uwagi jednak na fakt, że żądaniem o zwrot nieruchomości została objęta wyłącznie działka nr 72/20, wszelkie kwestie dotyczące wykorzystania części dawnej działki 19 pod poszerzenie drogi nie mogą być przedmiotem oceny w niniejszej sprawie. Wskazać jedynie należy, że na obszarze A., jeszcze przed wywłaszczeniem działki nr 19 istniała drogowa sieć komunikacyjna, w tym istniejące do dziś ulice B i A, przy których położona jest sporna działka. Z tego wniosek, że plan utworzenia na obszarze A. leśnych terenów rekreacyjno-wypoczynkowych zakładał, że część wywłaszczonych działek będzie przeznaczona pod zalesienie (albo utrzymanie istniejącego drzewostanu), część będzie przeznaczona pod komunikację drogową, a jeszcze inna część pod niezbędną infrastrukturę i urządzenia służące do wypoczynku i rekreacji.

Na koniec warto podkreślić, że w wyroku z 13 grudnia 2018 r., sygn. akt II SA/Łd 800/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi rozpoznawał sprawę w niemalże identycznym stanie faktycznym. Sprawa dotyczyła bowiem nieruchomości, która została nabyta na rzecz Skarbu Państwa w tym samym dniu (24 maja 1971 r.) i na ten sam cel wywłaszczenia. We wspomnianym wyroku Sąd uznał, że obszar A. stanowi całość funkcjonalną rozległego terenu, na którym powstały urządzenia służące wypoczynkowi mieszkańców Ł. W granicach tego leśnego terenu rekreacyjno-wypoczynkowego, utworzonego w drodze kolejnych wywłaszczeń, utworzono infrastrukturę w postaci ławek, koszy na śmieci, ścieżek rowerowych, tablic informacyjnych i oznaczeń szlaków turystycznych. Odwołując się do celów jakie określono w zaświadczeniu z 12 września 1959 r., nr 167/59 o lokalizacji szczegółowej Sąd wskazał, że istotą wywłaszczenia było utworzenie większych niezabudowanych terenów leśnych służących ludności miasta. Zdaniem Sądu urządzenie leśnych terenów wypoczynkowych należy rozpatrywać w kontekście celu wywłaszczenia. Biorąc zatem pod uwagę charakter utworzonego kompleksu leśnego Sąd stwierdził, że nie jest celowym zagospodarowywanie terenu wywłaszczonego na tenże cel na podobieństwo parku, na każdym nawet małym (jak wywłaszczona działka) jego fragmencie.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że podniesione w skardze zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania są bezzasadne.

W związku z tym sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w wyroku.

E.S.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.