Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1970003

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi
z dnia 8 stycznia 2016 r.
II SA/Łd 602/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.).

Sędziowie WSA: Jolanta Rosińska, Joanna Sekunda-Lenczewska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2016 r. spraw ze skarg T. G., Z. J., H. A., J. P., A. F., H. C. i S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji po wznowieniu postępowania - oddala skargi. LS

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia 20 maja 2015 r., nr SKO. 4150.188-206.2015 SKO.4150.245.2015, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) - w skrócie: "k.p.a." - utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia (...), nr (...), odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji tego organu z dnia (...), nr (...), ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych z usługami oraz mieszkalnych wielorodzinnych wraz z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi i zjazdami, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A/B, na fragmencie działki nr 1/44 oraz na fragmentach działek drogowych nr 1/1,5 i 6 w obrębie (...) oraz 620/9, 728/2 i 728/7 w obrębie (...).

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wyjaśnił, że decyzją z dnia (...), nr (...), Prezydent Miasta Ł., ustalił na wniosek K. S., warunki zabudowy dla ww. inwestycji. W dniach 5, 8, 9, 11, 16, 19, 29 grudnia 2014 r. oraz 5 stycznia, 2, 3, 4, 5, 13 i 16 lutego 2015 r. wpłynęły do organu I instancji pisma osób wnioskujących o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją. Po uzupełnieniu złożonych wniosków, co do charakteru żądania i ustaleniu, iż wnioskujący zachowali termin wynikający z art. 148 § 2 k.p.a., postanowieniem z dnia (...), nr (...), organ I instancji wznowił postępowanie zakończone decyzją z dnia (...) nr (...), na wniosek Państwa: H. B., K. B., K. K., D. R., S. K., A. R., K. S., H. C., H. A., Z. J., J. P., A.F., T. G., A. G., P. S., G. J., J. W., Z. G., L. B., M. M., G. B., A. D., K. S., R. C., M. S., H. M., J. G., K. P., A. S., E. Z.-W., D. G., M. W., C. P., J. P., B. J., M.G., G. J., M. K., M. P., E. N. i G. M., oparty o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W wyniku wznowienia postępowania Prezydent Miasta Ł. wydał wskazaną na wstępie decyzję z dnia (...), nr (...), odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji tego organu z dnia (...), nr (...), o warunkach zabudowy.

Następnie Kolegium wskazało, że odwołanie od decyzji organu I instancji z dnia (...) złożyły osoby wnioskujące o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie. W jednobrzmiących odwołaniach wnieśli oni o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu wskazali na przesłanki, które ich zdaniem przemawiają za przyznaniem im statusu strony w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy, a mianowicie fakt, że: 1. ich nieruchomości znajdują się na terenie o którym stanowi § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, sklasyfikowana w decyzji będącej przedmiotem niniejszego odwołania w jednej z najmniejszych odległości wśród rozpatrywanych posesji w analizowanym obszarze (w stosunku do terenu inwestycji); 2. zostali uznani za stronę postępowania, dotyczącego raportu oddziaływania na środowisko, który dotyczyć miał całości terenu, co do którego wydano m.in. przedmiotową decyzję o warunkach zabudowy (ale również decyzję z dnia (...), nr (...) oraz decyzję z dnia (...), nr (...), dotyczące nieruchomości, której właścicielem jest ten sam podmiot); 3. przedmiotowe warunki zabudowy, w przypadku realizacji inwestycji zgodnie z nimi, doprowadzą do degradacji środowiska naturalnego; 4. wokół terenu, dla którego zostały wydane warunki zabudowy występuje tylko i wyłącznie zabudowa jednorodzinna. W ocenie odwołujących podmiotów mających przymiot strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy należy poszukiwać wśród właścicieli, użytkowników wieczystych ewentualnie posiadających prawo z innych tytułów (zarząd, ograniczone prawo rzeczowe, stosunek zobowiązaniowy) do nieruchomości, położonych w obszarze analizowanym, wyznaczonym zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także, iż definitywne określenie kręgu osób, którym przysługuje przymiot strony postępowania administracyjnego w przedmiocie wydanie decyzji o warunkach zabudowy, powinien być ustalony w oparciu o analizę strefy oddziaływania inwestycji. Ponadto odwołujący wskazali, iż na obszarze analizowanym w przeważającym zakresie istnieje zabudowa jednorodzinna - domki jednorodzinne. Nie jest natomiast prawdą, jak twierdzi organ I instancji, że na obszarze analizowanym występuje zabudowa wielorodzinna. Przykładowo wskazana przez organ nieruchomość znajdująca się przy ulicy C 51 jest budynkiem jednorodzinnym, co wynika z pozwolenia na budowę dla rzeczonej nieruchomości. Powołane okoliczności (tekst jedn.: rodzaj zabudowy) mają zdaniem odwołujących znaczący wpływ na wartość nieruchomości znajdujących się w tym obszarze. Wybudowanie na spornym terenie osiedla bloków, nawet trzypiętrowych, pozbawia ten obszar cechy "willowego osiedla", w konsekwencji powodując również spadek wartości nieruchomości w nim występujących. Omówione okoliczności uzasadniają tym samym stwierdzenie, iż planowana inwestycja oddziałuje na sferę praw odwołujących się, powodując tym samym wystąpienie interesu prawnego w byciu stroną decyzji o warunkach zabudowy. Odwołujący wskazali również na fakt, iż dla obszaru, w zakres którego wchodzi teren planowanej inwestycji, pierwotnie miała zostać wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia pn. "Budowa budynków mieszkalnych z usługami wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną" w Ł. na dz. ew. 1/15, 1/44 obręb (...). Właścicielem omawianego terenu jest jeden podmiot. Z uwagi na fakt, iż wystąpiły przesłanki do wydania tzw. decyzji środowiskowej, dla nieruchomości zostały złożone wnioski (przez różne podmioty), o wydanie czterech decyzji o warunkach zabudowy. Nie zmienia to jednak rozmiaru inwestycji, różnica polega tylko na tym iż zostały wydane cztery decyzje o warunkach zabudowy, a nie jedna. Zdaniem odwołujących nie jest także prawdą, na co wskazał organ w zaskarżonej decyzji, iż nieruchomości odwołujących się znajdują się w znacznym oddaleniu od terenu przeznaczonego pod inwestycję. Organ sam wskazał w pkt 8, iż "odległość terenu inwestycji od granic najbliższych działek to ok. 9-10 m". Mając na uwadze rozmiar planowanej inwestycji nie można uznać, że jest to duża odległość, a tym samym stwierdzić, iż planowana inwestycja nie będzie miała wpływu na tak położone nieruchomości. Według odwołujących nie ma również racji organ, w zakresie braku powołania przepisu materialnoprawnego, z którego wynikałby interes prawny wnioskodawców, bowiem poza okolicznościami powołanymi w treści wniosku o wznowienie postępowania, stanowi o tym fakt, iż są oni właścicielami nieruchomości, która znajduje się w obszarze analizowanym, a ponadto treść przepisu art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., rozpatrując powyższe odwołania, w pierwszej kolejności przytoczyło treść art. 145 § 1 k.p.a. i wyjaśniło, że pierwsza faza postępowania o wznowienie powinna polegać na zbadaniu, czy wniosek o wznowienie postępowania opiera się na podstawach wymienionych ww. przepisie i czy został zachowany termin do złożenia wniosku przewidziany w art. 148 k.p.a. W przedmiotowej sprawie wnioski o wznowienie postępowania oparte zostały na przesłance wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W ocenie Kolegium organ I instancji zasadnie stwierdził, że wnioskodawcom nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy zakończonym wydaniem decyzji z dnia (...), nr (...), bowiem żaden z nich nie jest ani właścicielem ani użytkownikiem wieczystym żadnej z działek objętych inwestycją, ani żadnej z działek graniczących z terenem inwestycji.

Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ odwoławczy podkreślił, że w uzasadnieniu wniosku o wznowienie postępowania wnioskodawcy wywodzili swój interes prawny do bycia stroną w tym postępowaniu z faktu, iż ich nieruchomości, położone w niewielkiej odległości od terenu planowanej inwestycji, zlokalizowane są w granicach obszaru analizowanego wyznaczonego w przedmiotowej sprawie, a oddziaływania planowanej inwestycji - z uwagi zarówno na jej funkcję jak i skalę - nie można ograniczyć wyłącznie do nieruchomości bezpośrednio graniczących terenem inwestycji. Przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie wykazało, iż istotnie nieruchomości większości wnioskodawców położone są w granicach obszaru analizowanego, wyznaczonego w przedmiotowej sprawie, stosownie do treści § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588) - powoływane dalej jako: "rozporządzenie". Okoliczność tę potwierdza sporządzony dla celów wznowionego postępowania załącznik graficzny, obrazujący wzajemne położenie terenu inwestycji i nieruchomości wnioskujących o wznowienie postępowania. Położenie nieruchomości wnioskodawców w granicach obszaru analizowanego pozostawało jednakże zdaniem Kolegium bez wpływu na możliwość zaliczenia ich do kręgu stron postępowania zakończonego decyzją o warunkach zabudowy z dnia (...), nr (...) Krąg stron takiego postępowania oceniany jest na zasadach określonych art. 28 k.p.a. w powiązaniu z art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z którego wynika, że każdy ma prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych a także art. 54 pkt 2 lit. d) w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy nakładającym obowiązek określenia w decyzji ustalającej warunki zabudowy wymagań dotyczących ochrony interesu osób trzecich. Oznacza to, iż właściciele sąsiednich nieruchomości są stroną postępowania o ustalenie warunków zabudowy, jeżeli planowana inwestycja może wpłynąć na sposób korzystania z ich nieruchomości. Samo zaś położenie nieruchomości w granicach wyznaczonego obszaru analizowanego nie daje ich właścicielom podstaw do uznania za strony postępowania w sprawach dotyczących ustalania warunków zabudowy. Wyznaczanie obszaru analizowanego nie służy bowiem określeniu kręgu stron postępowania, lecz wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Celem wyznaczania obszaru analizowanego, na podstawie § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia, nie jest zatem określenie kręgu stron postępowania, lecz wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu.

Dalej Kolegium podniosło, że nieruchomości wnioskujących o wznowienie postępowania nie graniczą z nieruchomościami, na których planowane jest zamierzenie inwestycyjne objęte decyzją z dnia (...), nr (...). Nieruchomości najbliżej położone względem terenu inwestycji oddalone są od jego granic 10-12 m i oddzielone są od niego pasem dróg ul. B i ul. A. Pozostałe nieruchomości znajdują się w znacznie dalszej odległości od terenu inwestycji 45-50m, 230m, 350-400m, a nawet 600m.

W ocenie organu odwoławczego na ustalenie kręgu stron postępowania rzutują okoliczności konkretnej sprawy - charakter projektowanej inwestycji, a co za tym idzie rodzaj, stopień i zakres jej oddziaływania na otoczenie. Bezspornie zatem, na co powołują się wnioskujący o wznowienie, stronami postępowania o ustalenie warunków zabudowy mogą być niekiedy również właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości, nie sąsiadujący bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji, a położonych dalej. Są to jednak wyjątki od zasady, mające uzasadnienie w konkretnej sprawie, co wynika najczęściej z uciążliwości planowanej inwestycji dla środowiska. Jednakże parametry planowanej inwestycji, a w szczególności jej powierzchnia użytkowa, nie kwalifikują jej do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.).

Zdaniem Kolegium nie można też było uznać za uzasadnione zarzutów o uciążliwości planowanej inwestycji wynikającej z jej skali i funkcji, odmiennych od istniejących w obszarze analizowanym. Wyniki analizy wskazują, że planowana inwestycja zarówno funkcją jak i cechami nawiązuje do istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym, nie naruszając tym samym ładu przestrzennego.

W ocenie organu II instancji pozbawione podstaw były też obawy wnioskujących o wznowienie postępowania, iż na podstawie omawianej decyzji o warunkach zabudowy, możliwa będzie realizacja inwestycji o parametrach (szczególnie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej), powodujących utrudnienia dla sąsiednich budynków np. w postaci zacienienia. Taka możliwość jest wykluczona, bowiem decyzja o pozwoleniu na budowę może dotyczyć ściśle tego zamierzenia inwestycyjnego, dla którego wydana została decyzja o warunkach zabudowy. W przedmiotowej sprawie nie można też mówić ograniczeniach w zabudowie i zagospodarowaniu terenu, wynikających z samego usytuowania terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Nie wchodzi on bowiem w skład żadnego obszaru ochrony przyrodniczej.

Odnośnie zarzutów, dotyczących sprzeczności planowanej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z przeważającą w sąsiedztwie zabudową mieszkaniową jednorodzinną, Kolegium dodało, iż w świetle obowiązującego orzecznictwa sądów administracyjnych, nawet występowanie w obszarze analizowanym wyłącznie funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej nie uprawniałoby do stwierdzenia, iż w takim przypadku mamy do czynienia z brakiem kontynuacji funkcji.

Organ odwoławczy wskazał również, że choć w przeszłości prowadzone było postępowanie o wydanie decyzji, o której mowa w art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko nie daje podstaw do uznania stron tego postępowania, za strony postępowania o ustalenie warunków zabudowy dla zupełnie innej inwestycji (wprawdzie o zbliżonym charakterze, ale obejmującej zdecydowanie mniejszy obszar). W przedmiotowej sprawie, jak wskazują wnioskodawcy, wydane zostały cztery decyzje o warunkach zabudowy, które łącznie dotyczą terenu inwestycji, dla której prowadzone było postępowanie w sprawie ocen oddziaływania na środowisko. Trzeba jednak zauważyć, iż wydanie tych decyzji nastąpiło w wyniku rozpatrzenia wniosków pochodzących od czterech różnych podmiotów, co nie daje podstaw ani do łącznego ich rozpoznania ani do sumowania powierzchni terenów, których te wnioski dotyczą (nawet, w sytuacji gdy jest on własnością jednego podmiotu).

Organ II instancji stwierdził, że niewątpliwie właściciel terenu jest zobowiązany do takiego jego zagospodarowania, by nie naruszyć interesu prawnego innych osób. Interes ten jednak musi być interesem prawnym opartym na przepisie prawa powszechnie obowiązującego, głównie prawa materialnego. Pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich musi być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a jeżeli decyzja nie wykazuje sprzeczności z przepisami prawa to brak podstaw do wywodzenia istnienia interesu prawnego. W przedmiotowej sprawie jest bezsporne, iż nieruchomości odwołujących się nie graniczą z nieruchomościami, na których planowana jest inwestycja objęta decyzją z dnia (...), nr (...) Planowane zamierzenie inwestycyjne, jakkolwiek mogło zasięgiem swego oddziaływania wykraczać poza granice działek wskazane jako teren inwestycji, to jednak z uwagi na skalę tego zmierzenia, potencjalne oddziaływanie obejmowało wyłącznie działki bezpośrednio przylegające do terenu inwestycji. Co za tym idzie za strony przedmiotowego postępowania mogli być uznani co najwyżej właściciele takich nieruchomości.

Odnosząc się natomiast do twierdzeń podnoszonych przez podmioty wnioskujące o wznowienie postępowania, Kolegium uznało, że wskazywane okoliczności, jak możliwość ograniczenia korzystania z ich własnych nieruchomości poprzez negatywne oddziaływanie - polegające w szczególności na pozbawieniu dostępu do światła słonecznego, zwiększonej emisji hałasu, zanieczyszczeń, zwiększonym ruchu drogowym - a także możliwość pogorszenia warunków życia oraz obniżenia wartości ich nieruchomości w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji, stanowić mogą jedynie naruszenie interesów faktycznych, a nie interesu prawnego rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych. Żaden bowiem właściciel czy użytkownik wieczysty nieruchomości nie ma zagwarantowanego przepisami prawa określonego status quo, czy też pewnej gwarancji niezmienności otoczenia, zwłaszcza położonego nie w bezpośredniej bliskości. W ocenie organu odwoławczego możliwe utrudnienia związane ze wzmożonym ruchem pojazdów i osób w okolicy planowanej inwestycji wskazują wyłącznie na interes faktyczny właściciela nieruchomości dotkniętej takimi utrudnieniami, który nie skutkuje jednak uznaniem go za stronę postępowania o ustalenie warunków zabudowy.

Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego jednobrzmiące skargi do sądu administracyjnego złożyli: T. G. (sygn. akt II SA/Łd 602/15), Z. J. (sygn. akt II SA/Łd 604/15), H. A. (sygn. akt II SA/Łd 605/15), J. P. (sygn. akt II SA/Łd 606/15), A. F. (sygn. akt II SA/Łd 607/15), H. C. (sygn. akt II SA/Łd 608/15), S. K. (sygn. akt II SA/Łd 609/15), w których zarzucili obrazę przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 28 k.p.a. w zw. z § 3 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez błędną wykładnię, w oderwaniu od przyjętej linii orzeczniczej oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu przez organ I jak i II instancji, iż w okolicznościach niniejszej sprawy skarżącym nie przysługuje status strony w sprawie zakończonej ostateczną decyzją o warunkach zabudowy z dnia (...), nr (...).

Zaskarżonej decyzji zarzucono także naruszenie art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez nierozważenie całokształtu okoliczności sprawy i niewłaściwą ocenę okoliczności dotyczących wydania pozostałych decyzji o warunkach zabudowy z dnia (...) nr (...) oraz z dnia (...) (...), dla terenu stanowiącego własność jednego podmiotu, oraz pominięcie, dla oceny posiadania statusu strony przez skarżącego faktu, iż skarżący byli stroną postępowania o wydanie raportu o oddziaływaniu na środowisko co mając na uwadze pozostałe okoliczności niniejszej sprawy przemawia za przyznaniem skarżącym statusu stron postępowania o wydanie warunków zabudowy. Po trzecie zarzucono naruszenie art. 8 k.p.a. polegające na działaniu przez organ I instancji i II instancji z pominięciem całokształtu okoliczności niniejszej sprawy, tym samym w sposób naruszający zaufanie do władzy publicznej, a także naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewykazanie na jakich dowodach oparł się organ II instancji i z jakiej przyczyny odmówił zasadności argumentom odwołania w szczególności dotyczącym obniżenia wartości nieruchomości na skutek realizacji inwestycji.

W uzasadnieniu skarg skarżący podnieśli, że wskazane przez organ odwoławczy orzecznictwo dotyczące przymiotu strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie jest aktualne. Obecnie w orzecznictwie NSA ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym stron postępowania administracyjnego należy poszukiwać w kręgu podmiotów, których nieruchomości znajdują się obszarze analizowanym. W myśl tak ukształtowanej linii orzeczniczej odmowę uznania skarżących za stronę postępowania o wydanie warunków zabudowy w okolicznościach niniejszej sprawy, należy uznać za naruszenie art. 28 k.p.a. w zw. z § 3 rozporządzenia.

Skarżący wskazali, że w niniejszej sprawie za stronę postępowania został uznany właściciel działki bezpośrednio przylegającej do terenu inwestycji, na której znajduje się droga, która stanowi wąski pas gruntu. Zdaniem organu właściciele nieruchomości, które znajdują się za tym wąskim pasem gruntu nie są stronami postępowania, mimo iż charakter planowanej inwestycji zdaniem skarżących może mieć wpływ na ich nieruchomość. Zdaniem skarżących o istnieniu przymiotu strony nie decyduje jedynie fakt naruszenia interesu prawnego ani także zagrożenia naruszeniem, wystarczającym sam fakt istnienia, chociażby potencjalnie, interesu prawnego.

Skarżący podnieśli także, że Kolegium nie przychyliło się do ich zarzutów, które w istocie prowadzą do wniosku, że faktycznie zaskarżona decyzja o warunkach zabudowy spełnia kryteria przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, z uwagi na to, iż zaskarżona decyzja (a w praktyce cztery decyzje dla całego terenu) jest w rzeczywistości wynikiem sztucznego podzielenia inwestycji tak, aby nie było koniecznym uzyskanie raportu o oddziaływaniu na środowisko. W ocenie skarżących organ winien był rozważyć, czy tego rodzaju działanie miało na celu obejście prawa. Ponadto dokonany podział ma również wpływ na zakreślenie kręgu stron postępowania o wydanie warunków zabudowy. Łatwiej bowiem uznać za stronę postępowania właściciela nieruchomości, który znajduje się w sąsiedztwie inwestycji która znacząco oddziaływuje na środowisko, niż inwestycji która w ogóle takiego wpływu nie ma. Tym samym organ I i II instancji pozbawił prawa strony skarżących, którzy biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy winni zostać za takie strony uznani.

Zdaniem skarżących SKO nie wskazało na jakiej podstawie właściciele bezpośrednio sąsiadujących nieruchomości zostali uznani za potencjalne strony, a właściciele nieruchomości znajdujących się o kilka metrów od planowanej inwestycji już nie.

Skarżący podnieśli także, że SKO nie odniosło się również w żadnej mierze do argumentu dotyczącego spadku wartości nieruchomości ze względu na zmianę charakteru zabudowy występującej na tym obszarze - dotychczas było to osiedle willowe - domów jednorodzinnych. Zmiana będąca wynikiem wydanej decyzji o warunkach zabudowy (a w praktyce czterech decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji o charakterze wielorodzinnym) z całą pewnością przełoży się na wartość nieruchomości znajdujących się w tym obszarze.

Mając na uwadze powyższe względy, tj. fakt wydania czterech decyzji o warunkach zabudowy dla nieruchomości stanowiącej własność jednego podmiotu oraz fakt, iż w przypadku wydania decyzji o warunkach zabudowy dla całego obszaru konieczne byłoby wydanie raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz okoliczność, że ostatecznie czterech inwestorów wystąpiło o cztery decyzje o warunkach zabudowy dla tej samej nieruchomości, jak również to, iż organ okoliczności te zupełnie zmarginalizował jeśli nie pominął w ogóle, według skarżących doszło do naruszenia przepisów art. 7, art. 77 i 80 k.p.a.

Reasumując skarżący stwierdzili, że budowa tak ogromnego osiedla jaki jest przewidywany dla planowanej inwestycji z całą pewnością ma wpływ na interes prawny mieszkańców osiedla, a nie tylko podmiotów które bezpośrednio graniczą z planowaną inwestycją. Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w odpowiedzi na skargi podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skarg.

Postanowieniem z dnia 13 stycznia 2016 r. Sąd zarządził łączne rozpoznanie wskazanych wcześniej skarg na podstawie art. 111 § 2 ustawy p.p.s.a. Wszystkie skargi, przytoczone wcześniej dotyczą tej samej decyzji, zaś interes skarżących nie są sprzeczne

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargi są bezzasadne.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) - w skrócie: "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu stosownie do art. 151 p.p.s.a.

W ocenie Sądu, tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać wydanej w sprawie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia (...) utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia (...). o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji tego organu z dnia (...).

Przypomnieć na wstępie należy, iż decyzją z dnia (...) Prezydent Miasta Ł. ustalił na wniosek K. S. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych z usługami oraz mieszkalnych wielorodzinnych wraz z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi i zjazdami, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul.A/B, na fragmencie działki nr 1/44 oraz na fragmentach działek drogowych nr 1/1,5 i 6 w obrębie (...) oraz 620/9, 728/2 i 728/7 w obrębie (...).

Po wtóre, istotne jest, iż zaskarżona decyzja została wydana w następstwie wniosku, między innymi skarżących, o uchylenie w wyniku wznowienia postępowania ostatecznej decyzji administracyjnej. Wyjaśnić trzeba, iż ta instytucja procesowa stwarza prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie w jakim doszło do jej wydania, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad procesowych enumeratywnie wyliczonych w art. 145 § 1, art. 145a i 145b k.p.a. Tryb postępowania z kolei uregulowany został przepisami art. 146-152 k.p.a. W pierwszym etapie organ bada wyłącznie kwestie dopuszczalności wznowienia postępowania w kontekście podmiotowym i przedmiotowym a nadto ustala, czy podanie o wznowienie postępowania zostało złożone w ustawowym terminie. Badając aspekt podmiotowy organ administracyjny winien zatem ustalić, czy podanie pochodzi od strony. W orzecznictwie sądowym ukształtował się jednak pogląd, podzielany zresztą w pełni przez skład orzekający w niniejszej sprawie, że w wypadku gdy wznowienie ma nastąpić z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., organ rozpatrując dopuszczalność wznowienia nie bada, czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta staje się przedmiotem oceny i ustaleń w postępowaniu prowadzonym dopiero po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 2 k.p.a. (vide: wyrok NSA z dnia 1 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 1981/06; wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 898/14 - dostępne, jak i pozostałe orzeczenia przywołane w niniejszym uzasadnieniu w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgromadzone w sprawie dokumenty potwierdzają wnioski organu co do zaistnienia przesłanek niezbędnych dla wznowienia postępowania stosownie do art. 149 § 1 k.p.a., tak więc: decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia (...) posiada walor ostateczności i funkcjonuje w obrocie prawnym, wniosek o wznowienie oparty został na jednej z ustawowych podstaw (tekst jedn.: art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) i złożony został, wedle ustaleń organu, w terminie przewidzianym w art. 148 k.p.a.

Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wobec ustalenia, iż wnioskodawcom - w tym skarżącym - nie przysługiwał przymiot strony postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia (...) Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela podjętą przez organ ocenę, popartą obszernym materiałem dowodowym i wyczerpującą argumentacją.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jest ustalone, że przymiot strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przysługuje inwestorowi, właścicielowi oraz użytkownikowi wieczystemu terenu, na którym planowana jest inwestycja, a także właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości graniczących z tymże terenem. Powszechnie przyjmuje się także, iż w przypadku tego postępowania administracyjnego stronami toczącego się postępowania są: zainteresowany inwestor, właściciel nieruchomości, na której inwestycja ma być realizowana, oraz inne podmioty, które - powołując się na konkretny przepis prawa - wykażą interes prawny do udziału w tym postępowaniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z dnia 8 października 1998 r., sygn. akt II SA/Gd 1095/98). Co za tym idzie, nie powinno budzić wątpliwości, że stroną postępowania w sprawach dotyczących warunków zabudowy mogą być, w zależności od okoliczności, zarówno właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości graniczących z terenem inwestycji, jak również właściciele działek niegraniczących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 135/11; z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2105/10; z dnia 29 czerwca 2001 r., sygn. akt IV SA 594/99 oraz z dnia 8 września 2004 r., sygn. akt OSK 394/04). W orzecznictwie wskazuje się, że również właściciele nieruchomości niepozostających w bezpośredniej styczności z terenem planowanej inwestycji mogą być stroną takiego postępowania, ale po wykazaniu w konkretnych okolicznościach tej sprawy przesłanek z art. 28 k.p.a. Oznacza to konieczność wykazania wpływu wyniku tego postępowania na własny interes prawny lub obowiązek, oparty na przepisach prawa materialnego. I tak w wyrokach WSA w Poznaniu z 20 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Po 68/08 w Gdańsku z dnia 30 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 115/07; w Białymstoku z dnia 19 grudnia 2005 r. sygn. akt II SA/Bk 901/05 przyjęto, że stronami postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być - w zależności od okoliczności sprawy - także właściciele nieruchomości niesąsiadujących bezpośrednio z terenem zaplanowanej inwestycji, o ile zamierzona inwestycja wywołuje dla nich uciążliwe skutki.

Z powyższego wywieść należy, iż w każdej sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu o interesie prawnym, a co za tym idzie - przymiocie strony postępowania, innych niż inwestor osób decydują okoliczności konkretnej sprawy, związane z rodzajem i rozmiarem zamierzonej inwestycji oraz stopniem i zakresem oddziaływania zamierzonej inwestycji na otoczenie. Przy czym, przymiotu strony w tym postępowaniu nie określa się poprzez odniesienie do obszaru oddziaływania obiektu zdefiniowanego w art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.), który w tym postępowaniu nie znajduje zastosowania. Oddziaływanie planowanej inwestycji należy w sprawie dotyczącej warunków zabudowy ustalać, biorąc pod uwagę przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Co więcej, wbrew zarzutom skarg, o istnieniu przymiotu strony nie decyduje również fakt, iż ich nieruchomości położone są w granicach terenu analizowanego, wyznaczonego stosownie do § 3 rozporządzenia, powołanego wcześniej. Celem wyznaczania obszaru analizowanego nie jest określenie kręgu stron postępowania lecz wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Oczywiście, stron postępowania należy poszukiwać wśród właścicieli nieruchomości położonych w obszarze analizowanym, ale uczestnikami postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie muszą być właściciele wszystkich nieruchomości tak położonych i co do zasady nigdy tak się nie zdarza. Natomiast ustalenie kręgu stron postępowania w sprawie warunków zabudowy winno nastąpić zgodnie z art. 28 k.p.a. (por. wyroki WSA: w Lublinie z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 414/12; w Poznaniu z dnia 8 grudnia 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 976/11). O interesie prawnym właścicieli działki leżącej w sąsiedztwie działki, której dotyczy postępowanie o wydanie warunków zabudowy decyduje nie charakter tego sąsiedztwa (bezpośredni, pośredni), ale zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości. To natomiast powoduje, że w każdej sprawie należy określić działki sąsiednie i ustalić strony postępowania. Organ prowadzący postępowanie w sprawie warunków zabudowy ma obowiązek zbadać rodzaj inwestycji, jej rozmiary oraz stopień i zakres jej uciążliwości dla otoczenia, a następnie ustalić, jak daleko sięgać będzie oddziaływanie planowanej inwestycji. Zakres tego oddziaływania pozwala na ustalenie kręgu osób, które mają interes prawny w sprawie (wyrok WSA w Krakowie z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1224/13).

Odległości nieruchomości skarżących od terenu inwestycji (w kolejności od najbliższej do najdalszej) przedstawiają się następująco: 1. S. K. ul. D 30 (dz. nr 612/3) - odległość ok. 10m, teren inwestycji oddziela ul. A; 2. T. G. ul. D 28 (dz. nr 612/2) - podobne odległości jak wyżej; 3. H. A. ul. B 57 (dz. nr 632) - odległość ok. 12m, teren inwestycji oddziela ul. B; 4. Z. J. ul. B 55 (dz. nr 631) - odległość ok. 24m, teren inwestycji oddziela ul. B; 5. H. C. ul. E 15 (dz. nr 600) - odległość ok 49m, teren inwestycji oddzielają ul. E i ul. A; 6. A. F. ul. C 51 (dz. nr 514/1) - odległość ok 140m, teren inwestycji oddzielają ul. C, ul. A i ul. B; 7. J. P. ul. C 51C (dz. nr 514/1) - odległość jw. Przy czy zaznaczyć trzeba, że są to odległości od granicy nieruchomości, objętej wnioskiem, odległości od planowanej zabudowy są większe nawet dl najbliżej położonych działek skarżących.

Jak wynika z powyższego, ewentualne oddziaływanie inwestycji można rozważać w stosunku do nieruchomości S. K., T. G., H. A. i Z J. Jednakże ani oni, ani pozostali skarżący nie wykazali, w jaki sposób inwestycja mogłaby wpłynąć na ograniczenie wykonywania przez nich prawa własności, a tym samym naruszyć ich interes prawny. Charakter inwestycji (zabudowa jedno - i wielorodzinna niewysoka, na działce oddzielonej pasem drogowym) nie daje podstaw do wniosku, że oddziałuje ona na nieruchomości skarżących. Trudno wszak przyjąć negatywny wpływ w sensie prawnym inwestycji o tożsamym charakterze z zabudową zastaną. Nie rzutuje ona na możliwości zagospodarowania nieruchomości S.K., T.G., H.A. i Z J. Natomiast nieruchomości pozostałych skarżących oddalone są na tyle znacznie, że o jakimkolwiek negatywnym oddziaływaniu w sferze uprawnień właścicielskich nie może być mowy. Również uciążliwość związana ze zwiększoną liczbą mieszkańców, ruchem pojazdów, hałasem itp. dotyczy okoliczności faktycznych, a nie prawnych. Na marginesie jedynie (wobec braku interesu prawnego po stronie skarżących) można wskazać, że nie mogą również odnieść skutku zarzuty dotyczące wydania kilku decyzji dla tej samej nieruchomości. Warunki zabudowy określają wymagania planowanego przedsięwzięcia, nie dają prawa do jego realizacji. Tym samym nie ma przeszkód ustalenia warunków zabudowy dla kilku inwestycji na tej samej nieruchomości.

Reasumując, w okolicznościach faktycznych nie budzi wątpliwości sądu, iż bezsprzecznie przysługujące skarżącym prawo własności i jego konstytucyjna ochrona nie zostały naruszone kwestionowaną decyzją. Zatem przysługujące skarżącym stosownie do art. 140 Kodeksu cywilnego prawo nie stanowi źródła interesu prawnego skarżących w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z dnia (...) Skarżący nie wskazali również innego źródła swego interesu prawnego, który zostałyby naruszony na skutek ustalenia spornych warunków zabudowy.

Podobnie, wbrew wywodom skarżących nie można przypisać im przymiotu strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z dnia (...) tylko z tego względu, iż przymiot ten został im przypisany w ramach postępowania prowadzonego z wniosku o ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Dostrzec bowiem trzeba odmienność tych dwóch postępowań, niewątpliwie postępowanie w ramach wniosku o ustalenie warunków zabudowy prowadzone jest przez inne organy administracji publicznej i co istotne w oparciu o inne przepisy prawa materialnego. Oznacza to, iż już z tego względu nie sposób utożsamiać tych dwóch postępowań i przypisywać ten sam krąg stron postępowania w każdym z nich. Po wtóre nie można pominąć strony podmiotowej i przedmiotowej każdego z tych postępowań. Inny podmiot złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy, inny o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co więcej dla innego rodzaju przedsięwzięć. Nie jest tym samym wystarczające subiektywne przekonanie skarżących, iż postępowania te są w swoisty sposób powiązane i wystarczy powołanie się na istnienie przymiotu strony w jednym, by otrzymać ten przymiot w drugim postępowaniu. Ustawodawca nie pozostawił w tym względzie organom administracji publicznej dowolności, nie może organ w ramach uznania administracyjnego przypisywać określonym podmiotom przymiotu strony danego postępowania. Dlatego też w stosownych przepisach prawa uregulował te kwestie odpowiednio dla danego rodzaju sprawy. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że aby skarżącym przysługiwał przymiot strony postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy, musieliby wskazać na przepis prawa materialnego, który potwierdzałyby ich interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a., czego jak wyczerpująco wykazał organ nie uczynili.

Argumentem przemawiającym za przyznaniem skarżącym przymiotu strony nie może być również argument dotyczący obniżenia wartości ich nieruchomości w związku z realizacją inwestycji. Jak zauważył organ, kwestie ewentualnego wpływu na wartość sąsiednich nieruchomości w związku z realizacją inwestycji nie są przedmiotem aktualnie prowadzonego postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 1032/08, tak wywiódł, prawo do zagospodarowania własnego terenu nie może naruszać interesu publicznego i osób trzecich, lecz musi to być interes chroniony prawem (art. 6 ust. 2 pkt 1 in fine ustawy). Skoro inwestycja nie będzie charakteryzowała się uciążliwościami przekraczającymi wartości określone w przepisach prawa, to nie można mówić, że interes osób trzecich został naruszony. W zakresie ochrony praw osób trzecich nie mieści się kwestia obniżenia wartości nieruchomości. Nie jest to bowiem interes prawny, o którym mowa w art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy, lecz faktyczny, który również podlega ochronie lecz w innym trybie, nie zaś przez art. 6 ust. 2 ustawy (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 28 października 2009 r., sygn. akt II SA/Sz 403/09).

Podsumowując dotychczasowe uwagi stwierdzić trzeba, iż uznanie za stronę właścicieli lub użytkowników wieczystych nieruchomości sąsiadujących z nieruchomością objętą wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy wymaga wykazania, że wynik postępowania dotyczy ich interesu prawnego lub obowiązku, w rozumieniu art. 28 k.p.a. Skarżący nie wykazali, aby wynik postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia (...) ustalającą warunki zabudowy nieruchomości nie sąsiadującej bezpośrednio z należącymi do nich nieruchomościami, wpływał na ich prawa i obowiązki oparte na przepisach prawa materialnego. Argumenty, które w ich ocenie przemawiają za przyznaniem im przymiotu strony zakończonego postępowania, potwierdzają istnienie wyłącznie interesu faktycznego, a ten nie skutkuje przyznaniem skarżących przymiotu strony postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją z dnia (...). Nie budzi wątpliwości sądu, iż skarżącym zależy na określonym rozstrzygnięciu ich wniosku w ramach wznowionego postępowania, jednakże nie mogą poprzeć swojego stanowiska konkretnym przepisem prawa materialnego. Interes faktyczny, którym się legitymują nie zapewnia im ochrony w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym. Organy obu instancji przeanalizowały podnoszone przez wnioskodawców argumenty w kontekście charakteru decyzji ustalającej warunki zabudowy i przede wszystkim nie stanęły na stanowisku, iż jedynie bezpośrednie sąsiedztwo z terenem inwestycji daje przymiot strony lecz wywiodły, iż fakt, iż dana nieruchomość znajduje się w obszarze analizy nie przesądza o przymiocie strony, gdyż wnioskodawcy winni wykazać negatywne oddziaływanie planowanej inwestycji na jego nieruchomość, czego w niniejszej sprawie nie wykazali.

Należy też podnieść, że w sytuacji, gdy organ odmawia wnioskodawcom przymiotu strony we wznowionym postępowaniu nie ma podstaw do oceny pozostałych zarzutów dotyczących wadliwości decyzji ustalającej warunki zabudowy. Bezskuteczne zatem są zarzuty skarżących dotyczące przesłanek nowej zabudowy, w tym kontynuacji funkcji i dobrego sąsiedztwa., czy kwestii braku decyzji o warunkach środowiskowych dla inwestycji. Na marginesie jedynie można zaznaczyć, ze trafnie organ w uzasadnieniu decyzji wskazał na powszechny pogląd orzecznictwa administracyjnego o zachowaniu zasady dobrego sąsiedztwa i kontynuacji funkcji w przypadku zabudowy wielorodzinnej projektowanej w sąsiedztwie zabudowy jednorodzinnej.

Bez znaczenia dla oceny zaskarżonych decyzji, wydanych w niniejszej sprawie toku postępowania po wznowieniu pozostają zmiany adresatów decyzji ustalającej warunki zabudowy.

Reasumując wskazać wypada, iż organy w sposób należyty i wyczerpujący przedstawiły argumenty przemawiające za oceną, iż w ustalonym stanie faktycznym i prawnym, uzasadniona jest odmowa uchylenia decyzji ostatecznej z dnia (...), gdyż - jak zostało wykazane - brak podstaw do jej uchylenia w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Jednocześnie organy administracji w sposób kompleksowy rozstrzygnęły wszystkie zarzuty podnoszone przez skarżących w toku postępowania, co zostało odzwierciedlone w ustaleniach faktycznych niniejszego uzasadnienia. W tej sytuacji, sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego oraz nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego, na podstawie art. 151 p.p.s.a. sąd orzekł o oddaleniu skargi.

a.

tp.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.