Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1945220

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi
z dnia 27 listopada 2015 r.
II SA/Łd 403/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.).

Sędziowie WSA: Arkadiusz Blewązka, Renata Kubot-Szustowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2015 r. sprawy ze skargi W. N. i C. N. na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia (...) nr (...), znak: (...) w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania rozbiórki samowolnie zrealizowanego zbiornika ścieków

1.

oddala skargę W. N.;

2.

odrzuca skargę C. N.;

3.

przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat A. B. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ulicy (...) kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącym z urzędu. LS

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia (...) Nr (...)(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 196 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm. - dalej jako k.p.a.) po rozpatrzeniu zażalenia W. N. na postanowienie PINB z dnia (...), umorzył postępowanie zażaleniowe.

Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia (...) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P., na podstawie rat. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 98, poz. 414 z późn. zm. - dalej jako: ustawa) nakazał C. N. dokonać rozbiórki samowolnie zrealizowanego zbiornika na ścieki. (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Wobec uzyskania oświadczenia zobowiązanego z dnia 17 marca 2011 r., iż rozbiórki nie dokonał, odstąpiono od oględzin, a następnie w dniu 29 maja 2014 r. PINB wydał upomnienie, które skutecznie doręczono w dniu 3 czerwca 2014 r. Mimo upomnienia zobowiązany nie wykonał obowiązku wynikającego z opisanej decyzji. W dniu (...) organ wydał tytuł wykonawczy skierowany do C. N. jako zobowiązanego.

Kolejnym krokiem było postanowienie z dnia (...), którym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na C. N. grzywnę w celu przymuszenia z powodu uchylania się od wykonania obowiązku określonego w decyzji z dnia (...).

Na powyższego postanowienie z dnia (...) W. N. i C. N. złożyli zażalenie. Zarzucili błędy w ustaleniach faktycznych, podtrzymali swój sprzeciw w kwestii nałożonego obowiązku uiszczenia grzywny w sytuacji, gdy spełnione zostały wszystkie wymogi dotyczące wybudowania szamba przydomowego.

Opisanym na wstępie postanowieniem z dnia (...)(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego umorzył postępowanie zażaleniowe. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 122 § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 z późn. zm. - dalej jako: ustawa o postępowaniu egzekucyjnym) zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny. Oznacza to, iż jedyną osobą upoważnioną do złożenia zażalenia na postanowienie PINB z dnia (...) jest zobowiązany C. N. Natomiast W. N. nie jest stroną postępowania egzekucyjnego zmierzającego do wyegzekwowania wykonania obowiązku rozbiórki. W tej sytuacji organ odwoławczy obowiązany był orzec o umorzeniu postępowania zażaleniowego stosowanie do art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.

W. i C. N. złożyli do WSA w Łodzi skargę na powyższe postanowienie z dnia (...). W uzasadnieniu skarżący opisali stan faktyczny podkreślając, iż szambo zostało zrealizowane prawidłowo i nie ma podstawy do nakazania jego rozbiórki, nadto w toku całego postępowania oboje skarżący jako współwłaściciele występowali na wszystkich dokumentach, natomiast obecnie odmawia się skarżącej przymiotu strony, z czym się skarżący nie zgadzają i wnoszą o odpowiednią weryfikację.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. - w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu stosownie do art. 151 p.p.s.a.

W ocenie sądu, rozpatrując skargę W. N., tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać wydanemu w sprawie postanowieniu (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia (...) umarzającemu postępowanie zażaleniowe.

Przystępując do oceny kwestionowanego aktu, mając na uwadze zarzuty strony podnoszone w zażaleniu ale i skardze, wyraźnie zaznaczyć należy, że przedmiotem kontroli nie jest decyzja nakładająca obowiązek rozbiórki. Decyzja w tym przedmiocie była nie tylko poddana administracyjnej kontroli instancyjnej, ale również sądowoadministracyjnej, bowiem NSA OZ w Łodzi w sprawie sygn. akt II SA/Łd 990/00 wyrokiem z dnia 30 maja 2003 r., po rozpoznaniu skargi C.N. na decyzję WINB z dnia (...) utrzymującą w mocy decyzję PINB z dnia (...) nakazującą rozbiórkę, oddalił skargę, co przesądza o jej prawomocności. Z akt sprawy wynika, że wskazana decyzja pozostaje w obrocie prawnym. Tym samym argumenty skargi dotyczące wadliwości orzeczonej rozbiórki nie mogą odnieść zamierzonego skutku.

W przedmiotowej sprawie organ orzekł o braku uprawnienia skarżącej W. N. do wniesienia zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia (...) nakładające na C. N. grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wynikającego z przywołanej wyżej decyzji rozbiórkowej. Prawidłowo przy tym organ wskazał, że stosownie do art. 122 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny, służy zobowiązanemu.

W myśl art. 1a pkt 20 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, ilekroć w ustawie jest mowa o zobowiązanym - rozumie się przez to osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej albo osobę fizyczną, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym, a w postępowaniu zabezpieczającym - również osobę lub jednostkę, której zobowiązanie nie jest wymagalne albo jej obowiązek nie został ustalony lub określony, ale zachodzi obawa, że brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić skuteczne przeprowadzenie egzekucji, a odrębne przepisy na to zezwalają. Z akt sprawy niewątpliwie wynika, że obowiązek rozbiórki nałożony został prawomocną, pozostającą w obrocie prawnym decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia (...) na C. N. W dniu (...) organ wydał tytuł wykonawczy skierowany do C. N. Czynność ta poprzedzona została skutecznie doręczonym upomnieniem, wobec złożenia przez tę stronę oświadczenia z dnia 17 marca 2011 r. o nie wykonaniu rozbiórki. W okolicznościach przedmiotowej sprawy nie budzi więc wątpliwości, ze zobowiązanym w rozumieniu art. 122 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym jest jedynie C. N., nie zaś W. N., co czyni prawidłowym rozstrzygniecie organu, a tym samym niezasadność skargi.

Odnosząc się natomiast do skargi C. N. stwierdzić należy, że podlega ona odrzuceniu. Przede wszystkim podkreślić należy, że kwestionowane skargą postanowienie stanowi o umorzeniu postępowania zażaleniowego wywołanego środkiem odwoławczym wniesionym przez W. N. i jest ono do niej skierowane. Rozstrzyga więc ono w zakresie praw procesowych W. N., nie zaś C.N. Dlatego też w przedmiotowej sprawie należało stwierdzić brak interesu prawnego C. N., rozumianego jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem, a co za tym brak uprawnienia do wniesienia skargi w rozumieniu art. 50 p.p.s.a. Z kolei brak uprawnienia do wniesienia skargi skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 6 p.p.s.a.

Z tych wszystkich względów sąd, w punkcie pierwszym wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę W. N. jako bezzasadną, a w punkcie drugim, na podstawie art. 58 § 6 p.p.s.a. odrzucił skargę C. N. jako niedopuszczalną.

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, sąd orzekł na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. oraz § 2 w związku z § 18 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 461 z późn. zm.).

B.A.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.