Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1803555

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi
z dnia 15 września 2015 r.
II SA/Łd 360/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska.

Sędziowie WSA: Arkadiusz Blewązka (spr.), Jolanta Rosińska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2015 r. sprawy ze skargi R. K. na postanowienie Wojewody (...) z dnia (...) nr (...) w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania postanawia:

1.

odrzucić skargę;

2.

zwrócić skarżącej R. K. z funduszu Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi w dniu 26 maja 2015 r., zaksięgowaną pod pozycją (...). LS

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym postanowieniem z dnia (...). nr (...) Wojewoda (...) uchylił w całości postanowienie Starosty Z. z dnia znak: w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji zezwalającej na ograniczenie sposobu korzystania z części nieruchomości o powierzchni 0,0152 ha z całości o powierzchni 0,1757 ha, położonej w Ł. przy ul. A, w obrębie (...), oznaczonej jako działka nr 1/2 i jednocześnie odmówił zawieszenia postępowania w tejże sprawie.

Jak wynika z akt sprawy, postępowanie w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z ww. części nieruchomości w celu usadowienia w gruncie odcinka kolektora sanitarnego VA o przekroju 0,50 m wszczęte zostało na wniosek (...) Spółki Infrastrukturalnej w Ł. We wniosku wskazano, że podstawą żądania ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości jest decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia (...). Nr (...) o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającego na budowie kolektora sanitarnego VA na odcinku od istniejącej końcówki zlokalizowanej na wysokości ul. B do przepompowni ścieków przy ul. A w Ł.

Wnioskiem z dnia (...) R. K. jako właścicielka działki nr 1/2 wystąpiła do Starosty Z. o zawieszenie przedmiotowego postępowania do czasu rozpatrzenia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia (...) Nr (...) o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Postanowieniem z dnia (...). znak: (...) Starosta Z. wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), dalej powoływanej jako "k.p.a.", zawiesił postępowanie w sprawie wydania decyzji zezwalającej na ograniczenie sposobu korzystania z ww. części nieruchomości.

Zażalenie od postanowienia Starosty Z. z dnia (...). znak: (...) złożyła (...) Spółka Infrastrukturalna w Ł., zarzucając naruszenie prawa procesowego tj. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez ustalenie, że wydanie rozstrzygnięcia związanego ze złożeniem dokumentu nazwanego odwołaniem przez stronę w postępowaniu o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu powyższego przepisu, podczas gdy wnioskodawca przedłożył w postępowaniu decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego opatrzoną klauzulą ostateczności, możliwą do wzruszenia jedynie w trybie szczególnym, który nie sposób traktować jako prowadzący do rozstrzygnięcia tzw. zagadnienia wstępnego.

Powołanym na wstępie postanowieniem z dnia (...), po rozpoznaniu zażalenia (...) Spółki Infrastrukturalnej w Ł., Wojewoda (...) uchylił zaskarżone postanowienie w całości i orzekł o odmowie zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie. W motywach rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że dopuszczalność ograniczenia prawa własności lub prawa użytkowania wieczystego, w trybie art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r. poz. 518), możliwa jest wówczas, gdy plan miejscowy przewiduje na danej nieruchomości realizację celu publicznego lub gdy wydana została ostateczna decyzja o lokalizacji celu publicznego na danej nieruchomości. Podkreślił, że w kontrolowanej sprawie, w odniesieniu do nieruchomości oznaczonej jako działka nr 1/2, w obrębie (...), została wydana decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia (...) nr (...) o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie kolektora sanitarnego VA. Wskazane orzeczenie uzyskało walor ostateczności w dniu 18 kwietnia 2014 r. Rozstrzygnięcie organu administracji publicznej korzysta zatem, na podstawie art. 16 § 1 k.p.a., z ochrony trwałości decyzji i nie może być weryfikowane w administracyjnym toku instancji. Skoro zatem w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja organu, której wydanie zgodnie z przepisami prawa wymagane jest przed wydaniem decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, to w ocenie Wojewody nie ma podstaw do przyjęcia, że zachodzą przesłanki do zawieszenia postępowania w sprawie, w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zdaniem organu sama możliwość stwierdzenia nieważności decyzji czy też wznowienia postępowania nie stanowi przesłanki zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 4 k.p.a. niezależnie od tego, na jakim etapie znajduje się postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, a także postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania. Z uwagi na to, że obecnie w obrocie prawnym istnieje wykonalna i ostateczna decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia (...) Nr (...) o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego podana przez organ I instancji przesłanka zawieszenia postępowania została wskazana z naruszeniem przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. albowiem nie miała ona charakteru zagadnienia wstępnego tamującego możliwość rozpoznania sprawy i wydania decyzji w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości.

Na marginesie Wojewoda podał, że w sytuacji gdyby przyjąć, iż zaskarżone rozstrzygnięcie Starosty Z. z dnia (...) zostało wydane na wniosek strony w trybie art. 98 § 1 k.p.a., to jego wadliwość sprowadzałaby się do tego, iż złożenie przez stronę wniosku o zawieszenie postępowania, w sytuacji, gdy nie była ona w sprawie wnioskodawcą nie powoduje automatycznego zawieszenia tegoż postępowania. W rozpatrywanym przypadku sytuacja taka nie zachodzi, bowiem wniosek o zawieszenie postępowania nie pochodzi od strony, na żądanie której postępowanie zostało wszczęte. Powyższe skutkuje stwierdzeniem, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniała ustawowa przesłanka do fakultatywnego zawieszenia postępowania.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na postanowienie Wojewody (...) z dnia (...) nr (...) wywiodła R. K. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, z pominięciem słusznego interesu obywatela, w szczególności poprzez zgromadzenie materiału dowodowego w sposób wybiórczy; naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez uznanie, iż sama możliwość wznowienia postępowania czy też stwierdzenia nieważności decyzji nie stanowi przesłanki zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w sytuacji, gdy wynik merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w zakresie decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia (...) nr (...) o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma bezpośredni wpływ na wynik postępowania prowadzonego przez Starostę Z. w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A. Skarżąca podniosła, że niezbędnym elementem wydania decyzji zezwalającej na ograniczenie sposobu korzystania z części przedmiotowej nieruchomości jest uprzednie wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skoro kwestionowana jest zarówno zasadność decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak i jej uprawomocnienie, to nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem Wojewody (...), iż nie istnieje konieczność uprzedniego rozstrzygnięcia tych kwestii. W ocenie skarżącej kwestia wniosku o przywrócenie terminu i odwołania skarżącej od decyzji Prezydenta Miasta Ł. stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Z uwagi na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia w zakresie niewystępowania w sprawie okoliczności wynikającej z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W związku z podniesionym zarzutem naruszenia przez organ art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., organ wskazał, iż przedmiotowe postępowanie przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasad wyrażonych w Kodeksie. Stosownie do treści art. 77 § 1 k.p.a. zebrano i rozpatrzono cały materiał dowodowy oraz podjęto wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.).

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej powoływanej jako "p.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Podkreślić należy, że zakres właściwości sądu administracyjnego jest ograniczony do postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie bądź postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty.

Jednocześnie, zgodnie z treścią art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi, co oznacza że rzeczony środek odwoławczy obejmuje jedynie te przypadki, gdy przepis prawa expressis verbis przyznaje prawo do zażalenia. Kwestię zażaleń od postanowień podjętych w sprawach dotyczących zawieszenia postępowania reguluje przepis art. 101 § 3 k.p.a. Do dnia 10 kwietnia 2011 r. przepis ten stanowił, że na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmowano wówczas, że zażalenie przysługuje na wszystkie rodzaje postanowień w przedmiocie zawieszenia, czyli na postanowienie o zawieszeniu postępowania, o odmowie zawieszenia postępowania, podjęciu postępowania oraz o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. W brzmieniu obecnie obowiązującym przepis ten stanowi, że zażalenie służy stronie na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. Intencją ustawodawcy wprowadzającego przedmiotową zmianę był zamiar przyspieszenia postępowania administracyjnego poprzez pozostawienie zażalenia wyłącznie na postanowienia tamujące postępowanie administracyjne, przy jednoczesnym wykluczeniu możliwości zaskarżania postanowień, które nie wstrzymują biegu tego postępowania. Do postanowień tego rodzaju należy zaliczyć zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania.

Należy zaznaczyć jednocześnie, że obecne brzmienie art. 101 § 3 k.p.a. nie pozbawia strony możliwości obrony przysługujących jej praw w postępowaniu administracyjnym, bowiem stosownie do art. 142 k.p.a. postanowienia, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć w odwołaniu od decyzji. Następnie postanowienia te podlegają kontroli sądu rozpoznającego skargę na decyzję ostateczną. Stosownie bowiem do treści art. 135 p.p.s.a., sąd administracyjny stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Podsumowując należy stwierdzić, że na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania zażalenie nie przysługuje, a jednocześnie postanowienie to nie kończy postępowania i nie rozstrzyga o istocie sprawy. Zatem niedopuszczalna jest skarga na postanowienie Wojewody (...) z dnia (...). uchylające postanowienie organu I instancji w całości oraz orzekające o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji zezwalającej na ograniczenie sposobu korzystania z części nieruchomości.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.

O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

IB

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.