Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1803545

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi
z dnia 29 września 2015 r.
II SA/Łd 30/15

UZASADNIENIE

Sentencja

Dnia 29 września 2015 r. Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi -Wydział II - Leszek Foryś po rozpoznaniu w dniu 29 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata E.S.-S. o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi J.U. na uchwałę Zarządu Miasta Ł. z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie nieodpłatnego przekazania majątku trwałego wydzielonego z Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej Ł.-P. do Administracji Nieruchomościami Ł.-P. (...) postanawia oddalić wniosek lf.

Uzasadnienie faktyczne

J.U. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę Zarządu Miasta Ł. z dnia (...) w przedmiocie nieodpłatnego przekazania majątku trwałego wydzielonego z Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej Ł.-P. do Administracji Nieruchomościami Ł.-P. (...).

Postanowieniem z dnia 20 lutego 2015 r. starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi przyznał skarżącej prawo pomocy poprzez m.in. ustanowienie adwokata.

Zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z dnia 11 maja 2015 r. pełnomocnik skarżącej - adwokat E.S.-S. - wezwana została do wyjaśnienia, czy skarżąca wyczerpała tryb określony w art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, tj. czy przed złożeniem skargi do Sądu wezwała Prezydenta Miasta Ł. (ewentualnie Zarząd Miasta Ł.) do usunięcia naruszenia prawa - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu pełnomocnik skarżącej złożyła do Sądu pismo z dnia 21 maja 2015 r., w którym poinformowała, że mimo podjętych prób nie udało jej się skontaktować i porozmawiać z klientką. Wyjaśniła, że rozmawiała telefonicznie i osobiście jedynie z mężem skarżącej, któremu przekazała informację o wezwaniu Sądu. Jednocześnie pełnomocnik wystosowała do skarżącej pismo, informując o treści wezwania Sądu.

Następnie w dniu 8 czerwca 2015 r. pełnomocnik skarżącej był osobiście w Sądzie w celu przejrzenia akt i uzyskania kserokopii 6 kart z tych akt (karty 13-14 i 23-26).

Kolejnym pismem z dnia z dnia 8 czerwca 2015 r. pełnomocnik ponownie poinformowała Sąd, że nie udało jej się skontaktować i porozmawiać ze skarżącą. Jedynie mąż skarżącej potwierdził, że przekazał żonie przesyłkę od pełnomocnika.

Wobec powyższego Sąd zwrócił się do organu z wnioskiem o wskazanie, czy skarżąca przed wniesieniem skargi wyczerpała tryb z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym.

Po uzyskaniu od organu negatywnej odpowiedzi, postanowieniem z dnia 30 lipca 2015 r., Sąd dorzucił skargę J.U. z uwagi na niewykazanie trybu z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym.

W dniu 14 sierpnia 2015 r. pełnomocnik skarżącej zwróciła się do Sądu o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części.

Uzasadnienie prawne

Referendarz sądowy zważył, co następuje:

Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Przepis art. 250 p.p.s.a. nie stanowi uregulowania pełnego. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, a także stawki minimalne opłat za czynności adwokata, określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 460). Jedna z zasad, do których odsyła ww. rozporządzenie, zawarta została w § 2 ust. 1, który stanowi, że zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.

W orzecznictwie sądów administracyjnych i literaturze przedmiotu z treści ww. przepisów wywodzi się, że pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie jedynie w związku z faktycznym (rzeczywistym) udzieleniem pomocy prawnej (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2007 r., II FZ 515/07, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 28 lutego 2008 r., II SA/Bk 835/07 oraz S. Babiarz, B. Dauter, M. Niezgódka-Medek: Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych, Warszawa 2007, s. 316-317).

Postanowienie o przyznaniu pomocy prawnej oznacza, że Skarb Państwa przejmuje na siebie ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem pełnomocnika z urzędu i że Sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania. Oznacza to uprawnienie i obowiązek ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona (por. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., OZ 720/04, ONSAiWSA 2005/5/93).

W ocenie starszego referendarza sądowego pełnomocnik strony w rozpatrywanej sprawie tak rozumianej pomocy prawnej skarżącej nie udzieliła.

W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej ograniczyła się jedynie do dwukrotnego poinformowania Sądu, że nie udało się jej skontaktować ze skarżącą i wystosowania pisma do skarżącej, zawierającego informację o treści wezwania Sądu. Ponadto pełnomocnik osobiście odebrała kserokopie 6 kart akt sądowych. Nie sposób uznać, żeby czynności te wypełniały treść pojęcia "rzeczywista pomoc prawna". Nie były to z pewnością działania prawne zmierzające do wyjaśnienia i pozytywnego dla skarżącej rozstrzygnięcia sprawy. Pełnomocnik skarżącej nie podjęła choćby próby ustalenia, czy skarżąca wezwała organ w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym do usunięcia naruszenia prawa przez zaskarżoną uchwałę Zarządu Miasta Ł. Nie zwróciła się przede wszystkim z takim pytaniem do organu. Obowiązek ten wziął na siebie Sąd, występując do Prezydenta Miasta Ł. Tym samym uznać należało, że w ustanowiony z urzędu profesjonalny doradca nie udzielił skarżącej faktycznej pomocy prawnej, co warunkuje przyznanie wynagrodzenia. Nie zajął bowiem żadnego stanowiska odnośnie do aktualnej sytuacji prawnej skarżącej, co również przyczyniło się do wydania przez Sąd postanowienia o odrzuceniu skargi.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.

lf

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.