Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2702430

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi
z dnia 19 czerwca 2019 r.
II SA/Łd 265/19
Rozumienie pojęcia miejsc dostępnych dla ludności.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Grosińska (spr.).

Sędziowie: NSA Paweł Janicki, WSA Magdalena Sieniuć.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) r. nr (...) znak (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. A. P.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją Nr (...) z dnia (...) r. Starosta (...) zatwierdził projekt budowlany i udzielił A sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci A wraz z wewnętrzną linią zasilenia energetycznego, na nieruchomości położonej w miejscowości S. na terenie gminy Ł.

W toku prowadzonego przez organ I instancji postępowania zastrzeżenia do planowanej inwestycji zgłosił M.S., właściciel nieruchomości sąsiednich o nr ewid. 88, 89 i 90, reprezentowany przez Z. S. Strona poinformowała Starostę (...) o planowanej budowie obiektów mieszkalnych na ww. nieruchomościach, zwróciła również uwagę na zmniejszenie wartości pobliskich nieruchomości w związku z planowanym zamierzeniem budowlanym.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Starosta (...) wyjaśnił, że niezabudowane działki o nr ewid. 88 i 89 w rejonie występowania wiązek promieniowania emitowanego przez anteny znajdują się na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem RZ. Dla tych terenów ww. plan miejscowy zakazuje realizacji nowej zabudowy zagrodowej i dopuszcza jedynie adaptację istniejących budynków. Ponadto z dokumentacji załączonej przez inwestora wynika, że obszar oddziaływania obiektu w kontekście występowania pola o poziomie wyższym niż 0,1 W/m2 zlokalizowany jest nad sąsiednimi działkami na poziomie od +51,3 do +56,2 m n.p.t., czyli powyżej poziomu dostępnego dla ludności. Równocześnie rozpatrywana instalacji radiokomunikacyjna nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (brak obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach). Mając na uwadze kompletność złożonej przez Inwestora dokumentacji oraz zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ I instancji nie znalazł podstaw do uwzględnienia zastrzeżeń M. S. i udzielił wnioskowanego pozwolenia na budowę.

W ustawowo przewidzianym terminie do Wojewody (...) wpłynęło odwołanie M. S. W nadesłanym odwołaniu strona podniosła zarzuty naruszenia art. 28 ustawy Prawo budowlane poprzez bezpodstawne zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę mimo oddziaływania przedmiotowej inwestycji poprzez wiązki promieniowania emitowane przez stację bazową telefonii komórkowej na działki sąsiednie o nr ewid. 88 i 89, art. 7 i 77 k.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszelkich okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, w szczególności faktu, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza korektę orientacyjnej linii rozgraniczającej na styku z terenami budowlanymi po sprawdzeniu warunków posadowienia budynków. Odwołujący wskazał na brak zgody właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania projektowanej stacji bazowej na jej budowę.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda (...), decyzją z dnia (...) r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji.

Organ odwoławczy wyjaśnił w pierwszej kolejności, że z projektu budowlanego wynika, że sporna inwestycja polega na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej A wraz z wewnętrzną linią zasilającą na działce o nr ewid. 92 w miejscowości S., gm. Ł. Na przedmiotowej nieruchomości przewiduje się budowę wieży kratowej BOT E2/60 o wysokości całkowitej H=61,95 m (łącznie z cokołem betonowym, kotwami oraz odgromnikami), na której zostaną umieszczone anteny sektorowe i radio liniowe. Wewnątrz wieży ustawione zostaną urządzenia sterujące APM mocowane na stalowych rusztach.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ sprawdza m.in.:

1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4. wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Organ podkreślił, że zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego i nie jest uzależniona od zgody właścicieli sąsiednich nieruchomości.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda wskazał na ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Ł. (uchwała Rady Gminy Ł. nr (...) z (...) r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Ł. - dalej m.p.z.p.). Planowana inwestycja zlokalizowana jest na terenie oznaczonym w m.p.z.p. jako RZ - użytki zielone i obniżenia terenowe. Jednocześnie jest ona położona w strefie ochrony stanowisk archeologicznych. Tym samym - w świetle § 9 ust. 8 m.p.z.p. - w trakcie prac związanych z zabudową i zagospodarowaniem terenu oraz zalesieniem, wymagany jest nadzór archeologiczny ustanowiony w uzgodnieniu z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. W ocenie Wojewody (...) powyższe wymaganie zostało spełnione, gdyż inwestor załączył do dokumentacji decyzję (...) Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z (...) r. znak: (...) udzielającą pozwolenia na prowadzenie badań archeologicznych w postaci nadzoru nad budową stacji bazowej telefonii komórkowej A wraz z wewnętrzną linią zasilającą nr LCZ3310B.

Dalej - zgodnie z § 16 ust. 4 m.p.z.p. - plan ustala na całym obszarze warunki w zakresie zaopatrzenia w łącza telefoniczne, w tym m.in. lokalizowanie w trybie decyzji administracyjnej stacji bazowych telefonii komórkowej. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że planowana inwestycja nie jest sprzeczna z zapisami m.p.z.p. Z załączonego do akt sprawy wypisu z m.p.z.p. wynika, że dla wszystkich terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem RZ plan ustala zakaz realizacji nowej zabudowy, jednakże dopuszcza adaptację istniejącej zabudowy. Plan dopuszcza również korektę orientacyjnej linii rozgraniczającej na styku z terenami budowlanymi, po wykonaniu badań hydrogeologicznych i sprawdzeniu warunków posadowienia budynków.

Odwołująca wskazuje, iż wydane pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej znacznie ograniczy możliwość zabudowy działek o nr ewid. 88, 89 i 90, na której strona przewiduje w przyszłości wznieść budynki mieszkalne. Nieruchomość sąsiednia o nr ewid. 90 nie mieści się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Tym samym przedmiotowa inwestycja nie ma wpływu na zagospodarowanie tej działki przez jej właścicieli. Odnośnie do nieruchomości o nr ewid. 88 i 89, organ odwoławczy uznał za zasadną uwagę skarżącego w przedmiocie dopuszczalnej korekty orientacyjnej linii rozgraniczającej na styku z terenami budowlanymi na obszarze oznaczonym według m.p.z.p. symbolem RZ. Ewentualna możliwość budowy budynków na ww. nieruchomościach sąsiednich wiązałaby się z ich lokalizacją na obszarze oznaczonym w m.p.z.p. symbolem RP przeznaczonym pod uprawy rolne. Zgodnie z § 22 m.p.z.p. dla takich terenów plan ustala: zakaz realizacji nowej zabudowy niezwiązanej z produkcją rolną, dopuszczalność adaptacji istniejącej rozproszonej zabudowy zagrodowej, dopuszczalność w ramach istniejącego siedliska wymiany i rozbudowy istniejących obiektów, w tym uzasadnioną potrzebami gospodarstwa rolnego, dopuszczalność realizacji nowych siedlisk zagrodowych lub uciążliwych ośrodków produkcji rolnej (fermy hodowlane, obory, chlewnie) na najsłabszych glebach w rejonie zainteresowania inwestora, z dojazdem do drogi gminnej.

Mając na uwadze powyższe organ uznał, że na działkach o nr ewid. 88 i 89 dopuszczono realizację nowych siedlisk zagrodowych, w skład których wchodzą budynki mieszkalne, co skutkowało koniecznością dokonania analizy oddziaływania planowanej stacji bazowej na potencjalną zabudowę na terenach sąsiednich.

Do projektu budowlanego została dołączona kwalifikacja instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej A pod względem oddziaływania na środowisko w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71 z późn. zm.). Przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne polega na budowie wieży kratowej na której zamontowane zostanie 9 anten sektorowych w rozmieszczeniu 20°, 140° i 240° i 7 anten radioliniowych. Wysokość zawieszenia środka anten wynosi 59 m n.p.t. Czynnikiem mogącym mieć wpływ na środowisko naturalne są fale elektromagnetyczne emitowane z anten sektorowych.

Rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, bądź mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zostały określone w ww. rozporządzeniu, m.in. w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8. Zgodnie z tym rozporządzeniem kwalifikacja przedsięwzięcia, jakim jest instalacja radiokomunikacyjna, z wyłączeniem radiolinii, emitująca pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz (czyli stacja bazowa telefonii komórkowej) zależy od równoważnej mocy promieniowania izotropowe EIRP wyznaczonej dla pojedynczej anteny oraz od odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.

Według art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r. poz. 799 z późn. zm.), przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. W związku z powyższym miejsca, do których dotarcie przez człowieka wymaga na którymkolwiek etapie użycia jakiegokolwiek sprzętu technicznego, nie mogą być traktowane jako miejsca dostępne dla ludności. Z przedstawionej kwalifikacji przedsięwzięcia wynika, że największa wartość równoważnej mocy promieniowania izotropowe dla projektowanych anten sektorowych (dla każdego z azymutów: 20°, 140 ° i 240°) zawiera się w przedziale 1000 - 2000 W. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 tiret d omawianego rozporządzenia, rozpatrywana odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anten wyniesie do 70 m.

Ponadto należy wskazał, iż zgodnie z ww. rozporządzeniem w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko jest uzależniona od równoważnej mocy promieniowania izotropowe wyznaczonej dla pojedynczej anteny, nie zaś od sumarycznej równoważnej mocy tego promieniowania dla wszystkich systemów anten pracujących na danym kierunku.

W przedmiotowej kwalifikacji wskazano, że wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten w odległości 70 m nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Zgodnie z załącznikiem nr 1 (tabela 2) rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883), w przypadku gdy częstotliwość pola magnetycznego mieści się w przedziale od 300 MHz do 300 GHz (częstotliwość projektowanych anten sektorowych wynosi od 800 do 900 MHz), gęstość pola w miejscu dostępnym dla ludności jest dopuszczalna na poziomie nieprzekraczającym 0,1 W/m2. Określony na podstawie obliczeń i analizy przewidywanych rozkładów pól elektromagnetycznych zasięg obszaru, dla którego poziom elektromagnetycznego promieniowania jest większy niż O,1 W/m2 pozwala stwierdzić, że wystąpi on tylko i wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności dla azymutu 20° na wysokości od 45,8 m (dla pochylenia maksymalnego wiązki promieniowania - tilt elektryczny 10°). Dla azymutu 140° oraz 240° wysokość ta wyniesie od 46,3 m (maksymalny tilt elektryczny -10°). Biorąc pod uwagę wysokości powyżej których przekroczony zostanie dopuszczalny poziom pola elektromagnetycznego organ II instancji stwierdził, że planowana budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nie wpłynie na możliwość sytuowania zabudowy na nieruchomościach sąsiednich.

Wojewoda dodał również, że stosownie do art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Kluczowe znaczenie ma tutaj jednak art. 63 ust. 2 ww. ustawy, zgodnie z którym postanowienie wydaje się również, jeżeli właściwy organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, wójt gminy jest organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tego typu inwestycji. Ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 61 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy). Jednocześnie zgodnie z art. 61 ust. 2 ww. ustawy ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stanowiącą część postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przeprowadza organ właściwy do wydania tej decyzji.

Z akt sprawy wynika, że Wójt Gminy Ł. decyzją z (...) r. umorzył postępowanie z wniosku inwestora w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu wskazano, że planowane przedsięwzięcie nie należy do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z treścią ww. decyzji organ odwoławczy stwierdza, że przedmiotowa inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ani przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

W dalszej kolejności organ II instancji stwierdził, iż załączony projekt budowlany jest kompletny. Ponadto, do dokumentacji załączono uzgodnienie lokalizacji przedmiotowej stacji bazowej z Szefostwem Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP, pismo Starosty (...) w sprawie możliwości rozpoczęcia na gruncie innego niż rolnicze użytkowanie bez wydawania decyzji i związanych z nią opłat, decyzja Wójta Gminy Ł. o wyrażeniu zgody na urządzenie zjazdu indywidualnego z drogi gminnej wewnętrznej (działka o nr ewid. 142) na działkę inwestycyjną, jak również kompletną dokumentację geotechniczną. Do dokumentacji załączono wymagane oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto zastosowane rozwiązania zostały zaprojektowane przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, aktualne na dzień ich opracowania, złożono oświadczenia, o których mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego dotyczące sporządzenia projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej.

W ocenie Wojewody (...) organ I instancji nieprawidłowo określił krąg stron postępowania w sprawie przedmiotowego pozwolenia na budowę. Ustalenie stron postępowania administracyjnego odbywa się na podstawie art. 28 k.p.a., jednak w sprawach z zakresu pozwoleń na budowę ustawodawca wprowadził regulację szczególna wynikającą z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Mając na uwadze powyższe, stronami takiego postępowania są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Organ administracji architektoniczno-budowlanej jest zatem w pierwszej kolejności zobowiązany do ustalenia kręgu stron w postępowaniu zmierzającym do wydania pozwolenia na budowę, co łączy się z obszarem oddziaływania projektowanego obiektu. Koniecznym jest zatem każdorazowe ustalenie przepisów odrębnych determinujących w konkretnej sytuacji ograniczenia w korzystaniu nieruchomością sąsiednią, wprowadzone ze względu na powstanie określonego obiektu budowlanego. Uczestnictwo w charakterze strony w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę musi być związane z występowaniem ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości wynikających z konkretnych przepisów prawnych - wówczas jedynie istnieje tzw. interes prawny danego podmiotu.

W myśl § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 z późn. zm.), budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania poła elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Z kolei ww. rozporządzenie w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów określa dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową oraz miejsc dostępnych dla ludności. Mając na uwadze powyższe, obszar oddziaływania planowanej stacji bazowej powinien być określony z uwzględnieniem miejsc dostępnych dla ludności oraz z uwzględnieniem miejsc, które mogą być zabudowane.

Zdaniem organu odwoławczego właściciel (bądź użytkownik wieczysty/zarządca) nieruchomości, powyżej której oddziaływać będzie wiązka promieni z projektowanej stacji bazowej powinien być stroną postępowania o pozwolenie na budowę. Biorąc po uwagę stan faktyczny niniejszej sprawy, zakres promieniowania fal elektromagnetycznych od środka elektrycznego anten sektorowych na długości 70 m (w związku z § 3 ust. 1 pkt 8 tiret d ww. rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko) uzasadnia przyznanie statusu stron właścicielom nieruchomości, nad którymi na pewnej wysokości takie promieniowanie wystąpi (Projekt budowlany. Kwalifikacja instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej A pod względem oddziaływania na środowisko. Rys. I - Rzut poziomy osi głównych wiązek promieniowania dla poszczególnych anten sektorowych w odległości do 20 i 70 m od środka elektrycznego anten sektorowych, str. 102). Organ wojewódzki wskazuje, że właściciel nieruchomości, nad którą wznosi się wiązka promieni powinien być stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, gdyż niezależnie od treści m.p.z.p. w związku z planowaną inwestycją wystąpią dla tego właściciela ograniczenia w zakresie możliwości inwestycyjnego wykorzystania danej działki (wzniesienie obiektu wyższego, tj. ok. 45 m). Tym samym właściciele nieruchomości o nr ewid. 52 i 53 są stronami przedmiotowego postępowania i powinni mieć zapewnioną możliwość w nim udziału. W konsekwencji na etapie postępowania przed Starostą (...) doszło do naruszenia art. 10 k.p.a.

Stosownie do powyższych ustaleń organ II instancji zawiadomieniem z 18 stycznia 2019 r. poinformował strony o toczącym się postępowaniu oraz zawiadomił je o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie w ciągu 7 dni od dnia otrzymania omawianego zawiadomienia. W związku z powyższym odwołujący się pismem z 25 stycznia 2019 r. (wpływ do tut. organu 28 stycznia 2019 r.) zwrócił się do organu wojewódzkiego o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji ze wskazaniem właścicieli powyższych nieruchomości jako stron procesu budowlanego przed Starostą (...).

Odnosząc się do powyższej kwestii Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Taki rodzaj decyzji organu odwoławczego określany jest jako decyzja kasacyjna. Przepisy postępowania to przepisy wynikające przede wszystkim z k.p.a. Naruszenie przepisu prawa rozumiane jest jako naruszenie polegające na błędnej interpretacji bądź niewłaściwym zastosowaniu danego przepisu przez organ I instancji. Takie naruszenie nie jest jedyną przesłanką do wydania decyzji kasacyjnej i musi wystąpić łącznie z koniecznością przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, które ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Nieprawidłowości w danym postępowaniu muszą zatem mieć konkretny wpływ na wynik sprawy. Wskazanie przez organ odwoławczy jedynie naruszenia przepisów postępowania przez organ I instancji nie jest wystarczające do wydania decyzji kasacyjnej, gdyż konieczne jest wykazanie oddziaływania tego naruszenia na rozstrzygnięcie danej sprawy. Tym samym decyzja kasacyjna organu II instancji powinna wskazywać bezpośredni związek między naruszeniem przepisów postępowania i jego wpływem na wynik sprawy. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 sierpnia 2018 r. sygn. akt II OSK 2124/16 samo naruszenie przez organ przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przejawiające się w braku umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji nie jest samodzielną przesłanką do uchylenia takiej decyzji, czy też wznowienia postępowania w sprawie. Aby wzruszyć decyzję, konieczne jest jeszcze wskazanie, że uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy i uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnych czynności. W toku prowadzonego przez organ II instancji postępowania żadna ze stron nie zapoznała.się z aktami sprawy ani nie wypowiedziała się co do zebranego materiału dowodowego w sprawie (w szczególności właściciele działek o nr ewid. 52 i 53). Trudno zatem przyjąć, że uchybienie organu I instancji w zakresie art. 10 k.p.a., konwalidowane przez organ wojewódzki, miało wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. S., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, podniósł zarzuty naruszenia:

1. prawa materialnego, tj.:

a. art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowalne poprzez nieprawidłową wykładnię i niezastosowanie i bezpodstawne pominięcie jako strony niniejszego postępowania właścicieli nieruchomości o nr ewid. 52 i 53 położonych w miejscowości S., gm. Ł. i niezapewnienie im udziału w postępowaniu przed organem I instancji, podczas gdy art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane stanowi, że stronami postępowania w przedmiocie pozwolenia są inwestor, właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w zakresie oddziaływania obiektu,

b. § 3 ust. 1 pkt 8 w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez nieprawidłową kwalifikację przedsięwzięcia polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci A, czego skutkiem było naruszenie art. 80 k.p.a w zw. z art. 140 k.p.a w zakresie swobodnej oceny dowodów i w efekcie spowodowało, iż organ odwoławczy błędnie ocenił, iż w realiach sprawy przedmiotowa inwestycja nie będzie oddziaływała na grunty sąsiednie w tym grunty skarżącego,

c. art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez jego nieprawidłową wykładnię i niesłuszne uznanie, że wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten w odległości 70 m nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności, podczas gdy miejsca dostępne dla ludności to miejsca, gdzie choćby potencjalnie, ale też realnie może powstać zabudowa zgodna z obowiązującymi przepisami co na kanwie niniejszej sprawy dopuszcza miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w zakresie realizacji nowych siedlisk zagrodowych lub uciążliwych ośrodków produkcji rolnej na najsłabszych glebach w rejonie zainteresowania inwestora z dojazdem do drogi gminnej,

2. prawa procesowego mogącego mieć istotny wpływ na treść skarżonego rozstrzygnięcia, tj.:

a. art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie w zakresie konwalidowania błędów postępowania organu I instancji w przedmiocie oznaczenia stron postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia A Sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci A wraz z wewnętrzną linią zasilenia energetycznego na nieruchomości w miejscowości S., na terenie gminy Ł.,

b. art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie zaskarżonej decyzji Starosty (...) w przedmiocie oznaczenia stron postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia A Sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci A wraz z wewnętrzną linią zasilenia energetycznego na nieruchomości w miejscowości S., pomimo że decyzja Starosty (...) została wydana z naruszeniem przepisu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane i art. 10 k.p.a w zakresie pominięcia jako strony ww. postępowania właścicieli działek oznaczonych numerami ewid. 52 i 53 w miejscowości S., gm. Ł.,

c. art. 75 § 1 k.p.a w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i nieustosunkowanie się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu strony skarżącej w zakresie tego, że przedmiotowa inwestycja stanowić będzie naruszenie granic nieruchomości skarżącego,

d. art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego poprzez brak dwukrotnego przeprowadzenia przez dwa niezależne od siebie organy wnikliwego i rzetelnego postępowania w sprawie, uchylenie się przez organ II instancji od przeprowadzenia rzetelnej kontroli instancyjnej decyzji Starosty (...) i podjęcie w toku postępowania II instancyjnego próby obrony celem utrzymania w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji pomimo dostrzeżonych rażących wadliwości.

Powołując powyższe argumenty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody (...) i poprzedzającej ją decyzji Starosty (...).

W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono zasad postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi stała się decyzja Wojewody (...) z dnia (...) r., nr (...), utrzymująca w mocy decyzję Starosty (...) z dnia (...) r., nr (...), zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla A sp. z o.o. stacji bazowej telefonii komórkowej A wraz z wewnętrzną linią zasilającą nr LCZ3310B na działce nr ewid. 92 w obrębie (...), gm. Ł. Na przedmiotowej nieruchomości przewiduje się budowę wieży kratowej BOT E2/60 o wysokości całkowitej H=61,95 m (łącznie z cokołem betonowym, kotwami oraz odgromnikami), na której zostaną umieszczone anteny sektorowe i radioliniowe.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do przekonania, iż skarga nie może zostać uwzględniona.

Zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, którego ramy określone zostały w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529 i 2161 oraz z 2018 r. poz. 756) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy.

Przywołany art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane określa zakres obowiązków organu, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Co istotne, zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Z powyższych regulacji wynika, że w postępowaniu w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę organ zobligowany jest nie tylko do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy (decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego), ale i wymaganiami ochrony środowiska. Do obowiązków organu należy również weryfikacja kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane.

W ocenie Sądu takie też działania zostały przez organ podjęte, co znajduje odzwierciedlenie w aktach administracyjnych.

Przede wszystkim organy administracji dokonały szczegółowej analizy projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności, czy dla spornej inwestycji wymagana jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawana na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Odnosząc się do kwestii zgodności z m.p.z.p., wskazania wymaga, iż na względzie należało mieć postanowienia uchwały Rady Gminy Ł. nr (...) z (...) r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Ł. Planowana inwestycja zlokalizowana jest na terenie oznaczonym w m.p.z.p. jako RZ - użytki zielone i obniżenia terenowe. Jednocześnie jest ona położona w strefie ochrony stanowisk archeologicznych. Tym samym - w świetle § 9 ust. 8 m.p.z.p. - w trakcie prac związanych z zabudową i zagospodarowaniem terenu oraz zalesieniem, wymagany jest nadzór archeologiczny ustanowiony w uzgodnieniu z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Inwestor załączył do dokumentacji decyzję (...) Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z (...) r. znak: (...) udzielającą pozwolenia na prowadzenie badań archeologicznych w postaci nadzoru nad budową stacji bazowej telefonii komórkowej A wraz z wewnętrzną linią zasilającą nr LCZ3310B. W treści § 16 ust. 4 m.p.z.p. plan ustala na całym obszarze warunki w zakresie zaopatrzenia w łącza telefoniczne, w tym m.in. lokalizowanie w trybie decyzji administracyjnej stacji bazowych telefonii komórkowej, w konsekwencji czego organ prawidłowo przyjął, że planowana inwestycja nie jest sprzeczna z zapisami m.p.z.p.

Organy administracji architektoniczno-budowlanej przedłożony projekt budowlany poddały również analizie pod kątem ewentualnego zakwalifikowania planowanej inwestycji - z zakresu budowy instalacji radiokomunikacyjnych - do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, z uwzględnieniem art. 124 ustawy Prawo ochrony środowiska, definiującego pojęcie "miejsca dostępne dla ludności". W tej kwestii organy odwołały się do znajdującej się w aktach sprawy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnej pod względem oddziaływania na środowisko, opracowanej przez osobę legitymującą się odpowiednimi uprawnieniami.

Jak wynika z Kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnej przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne polega na budowie wieży kratowej, na której zamontowane zostanie 9 anten sektorowych w rozmieszczeniu 20°, 140° i 240° i 7 anten radioliniowych. Wysokość zawieszenia środka anten wynosi 59 m n.p.t. Czynnikiem mogącym mieć wpływ na środowisko naturalne są fale elektromagnetyczne emitowane z anten sektorowych. Dokonując kwalifikacji przedsięwzięcia odwołano się do § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z tym rozporządzeniem kwalifikacja przedsięwzięcia, jakim jest instalacja radiokomunikacyjna, z wyłączeniem radiolinii, emitująca pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz (a zatem stacja bazowa telefonii komórkowej) zależy od równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny oraz od odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.

Według art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. W związku z powyższym miejsca, do których dotarcie przez człowieka wymaga na którymkolwiek etapie użycia jakiegokolwiek sprzętu technicznego, nie mogą być traktowane jako miejsca dostępne dla ludności. Z przedstawionej kwalifikacji przedsięwzięcia wynika, że największa wartość równoważnej mocy promieniowanej izotropowo dla projektowanych anten sektorowych (dla każdego z azymutów: 20°, 140 ° i 240°) zawiera się w przedziale 1000 - 2000 W, a zatem rozważeniu pod kątem oddziaływania podlega obszar (odległość miejsc dostępnych dla ludności) wyznaczony od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anten w promieniu do 70 m. Organ ustalił, że obszar oddziaływania obiektu w kontekście występowania pola o poziomie wyższym niż 0,1 W/m2 zlokalizowany jest nad sąsiednimi działkami na poziomie od +51,3 do +56,2 m n.p.t., czyli powyżej poziomu dostępnego dla ludności.

Z załączonego do akt sprawy wypisu z m.p.z.p. wynika, że dla wszystkich terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem RZ plan ustala zakaz realizacji nowej zabudowy dopuszczając jedynie adaptację istniejącej zabudowy. Plan dopuszcza również korektę orientacyjnej linii rozgraniczającej na styku z terenami budowlanymi, po wykonaniu badań hydrogeologicznych i sprawdzeniu warunków posadowienia budynków.

W trakcie postępowania administracyjnego podnoszono, iż budowa stacji bazowej telefonii komórkowej znacznie ograniczy możliwość zabudowy działek o nr ewid. 88, 89 i 90, na której strona przewiduje w przyszłości wznieść budynki mieszkalne. Trafnie przyjął organ, że działka o nr ewid. 90 nie mieści się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Tym samym przedmiotowa inwestycja nie ma wpływu na zagospodarowanie tej działki przez jej właścicieli.

Jednocześnie podkreślenia wymaga, że odnośnie do nieruchomości o nr ewid. 88 i 89, organ odwoławczy uznał za zasadną uwagę skarżącego w przedmiocie dopuszczalnej korekty orientacyjnej linii rozgraniczającej na styku z terenami budowlanymi na obszarze oznaczonym według m.p.z.p. symbolem RZ. Ewentualna możliwość budowy budynków na ww. nieruchomościach sąsiednich wiązałaby się z ich lokalizacją na obszarze oznaczonym w m.p.z.p. symbolem RP przeznaczonym pod uprawy rolne. Zgodnie z § 22 m.p.z.p. dla takich terenów plan ustala: zakaz realizacji nowej zabudowy niezwiązanej z produkcją rolną, dopuszczalność adaptacji istniejącej rozproszonej zabudowy zagrodowej, dopuszczalność w ramach istniejącego siedliska wymiany i rozbudowy istniejących obiektów, w tym uzasadnioną potrzebami gospodarstwa rolnego, dopuszczalność realizacji nowych siedlisk zagrodowych lub uciążliwych ośrodków produkcji rolnej (fermy hodowlane, obory, chlewnie) na najsłabszych glebach w rejonie zainteresowania inwestora, z dojazdem do drogi gminnej.

Organ uznał, że na działkach o nr ewid. 88 i 89 jest potencjalnie dopuszczalna realizacja nowych siedlisk zagrodowych (chociaż nie jest wprost przewidziana w planie miejscowym), w skład których wchodzą budynki mieszkalne, co skutkowało koniecznością dokonania analizy oddziaływania planowanej stacji bazowej na potencjalną zabudowę na terenach sąsiednich.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym przez "miejsca dostępne dla ludności" należy rozumieć bowiem nie tylko miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale również miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów. Innymi słowy, "miejsca dostępne dla ludności", to miejsca, na których może powstać zabudowa zgodnie z przepisami obowiązującego prawa, w tym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Skoro jednak obszar oddziaływania obiektu w kontekście występowania pola o poziomie wyższym niż 0,1 W/m2 zlokalizowany jest nad sąsiednimi działkami na poziomie od +51,3 do +56,2 m n.p.t., czyli powyżej poziomu dostępnego dla ludności, organ trafnie przyjął, że planowana budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nie wpłynie na możliwość sytuowania zabudowy (nawet tej potencjalnej) na nieruchomościach sąsiednich.

Reasumując organy administracji dokonały szczegółowej analizy projektu budowlanego z ustaleniami m.p.z.p. Przedłożony projekt budowlany poddano również analizie pod kątem ewentualnego zakwalifikowania planowanej inwestycji - z zakresu budowy instalacji radiokomunikacyjnych - do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, z uwzględnieniem art. 124 ustawy Prawo ochrony środowiska, przy czym w aktach sprawy znajduje się decyzja Wójta Gminy Ł. z dnia (...) r. umarzająca jako bezprzedmiotowe postępowanie z wniosku inwestora, a to z uwagi na brak kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na gruncie rozporządzenia Rady Ministrów z 9 dnia listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Należy jednocześnie zwrócić uwagę, że w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego kształtuje się stanowisko, że wykładnia systemowa § 2 i § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. prowadzi do wniosku, iż celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które znacząco zawsze lub potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko. W ocenie składu orzekającego w rozpoznawanej sprawie okoliczności niniejszej sprawy nie uzasadniają odstąpienia od wykładni literalnej i zakwestionowanie kwalifikacji planowanej inwestycji na gruncie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., a to przede wszystkim z uwagi na planowaną lokalizację przedsięwzięcia analizowaną w kontekście postanowień m.p.z.p. - przeznaczenie terenów to użytki zielone i brak istniejącej zabudowy (a więc i brak możliwości dopuszczonej postanowieniami m.p.z.p. jej adaptacji). Z kolei w ocenie składu orzekającego w rozpoznawanej sprawie konieczność uzyskania korekty linii rozgraniczających sprawia, że możliwość zabudowy mieszkaniowej jest potencjalnie niewielka.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi wyjaśnienia wymaga, że kwestia prawidłowego udziału stron w postępowaniu przed organem I instancji stała się przedmiotem analizy organu odwoławczego, który dostrzegając nieprawidłowości w tym zakresie zawiadomieniem z dnia 18 stycznia 2019 r. poinformował strony o toczącym się postępowaniu oraz zawiadomił je o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie w ciągu 7 dni od dnia otrzymania omawianego zawiadomienia. Żadna ze stron nie wykazała się jednak zamiarem udziału w postępowaniu - nie zgłosiła się do organu celem skorzystania z przysługujących jej praw. Na obecnym etapie nie jest zatem możliwe podnoszenie zarzutów pominięcia strony w postępowaniu administracyjnym, zwłaszcza przez skarżącego. Podkreślenia bowiem wymaga, że skuteczny zarzut pominięcia w postępowaniu administracyjnym mogłaby zgłosić jedynie strona, której udział nie został uwzględniony. W konsekwencji zarzuty naruszenia art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a w zw. z art. 140 k.p.a. należy uznać za nieuzasadnione. Brak było również podstaw do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., zatem i ten zarzut okazał się nieskuteczny.

Reasumując, jako że inwestor spełnił wszystkie wymogi formalne, o jakich mowa w przepisach, organy administracji publicznej nie mogły odmówić wydania pozwolenia na budowę, co wynika wprost z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane.

Sąd nie dopatrzył się również innych uchybień, gdyż postępowanie w sprawie było przeprowadzone w sposób rzetelny i dokładny, co znalazło swoje potwierdzenie w dokumentach załączonych do akt administracyjnych i w uzasadnieniu skonstruowanym zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w wyroku.

A.B.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.