Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1235255

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi
z dnia 16 października 2012 r.
II SA/Łd 249/12

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska.

Sędziowie: NSA Anna Stępień, WSA Barbara Rymaszewska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2012 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) nr (...) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie odmowy zwrotu nieruchomości oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) roku, nr (...), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Starosty (...) z dnia (...) roku o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Starosty (...) z dnia (...) r. Decyzje zostały wydane po wznowieniu na wniosek spadkobierców właścicielki wywłaszczonej nieruchomości postępowania zakończonego decyzją z (...) roku.

Starosta (...) decyzją tą (z (...) r.) odmówił spadkobiercom właścicielki J.S. zwrotu nieruchomości położonej w O., w obrębie (...), przy ul. P., oznaczonej wg aktualnej ewidencji gruntów numerami działek: 1237/48 o pow. 0,0046 ha, 1237/49 o pow. 0,0366 ha i 1237/50 o pow. 0,0146 ha. Działki te powstały z podziału działki numer 1237/4 o pow. 0,0558 ha, która była częścią składową działki nr 11/1 o pow. 0,1957 ha,.

Organ w postępowaniu wznowieniowym ustalił, że decyzją Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia (...) r., nr (...) wywłaszczono na rzecz Skarbu Państwa z nieruchomości o powierzchni 2286 m2, położonej w O., przy ul. P., stanowiącej własność J.S., część nieruchomości o powierzchni 1957 m2, oznaczoną na mapie nr 211/15/31/65 z dnia 13 grudnia 1965 r. nr. dz. 11/1. Za wywłaszczoną nieruchomość przyznano odszkodowanie w łącznej wysokości 124.340 zł. Ową nieruchomość wywłaszczono na potrzeby Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w O., bowiem niezbędna była do realizacji narodowych planów gospodarczych (spółdzielcze budownictwo mieszkaniowe zgodnie z lokalizacją szczegółową nr (...) ustaloną decyzją Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury PPRN w O. z dnia (...) r.).

Następnie decyzją Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w O. z dnia (..]r., nr (...) oddano w wieczyste użytkowanie teren położony w O., przy ul. P., o pow. 10752 m2, oznaczony na planie sytuacyjnym m.in. jako działka nr 11/1 na rzecz Międzyzakładowej Spółdzielni Mieszkaniowej w O. Obecnie jest to Spółdzielnia Mieszkaniowa Lokatorsko -Własnościowa "A." w O., której prawa zostały ujawnione w księdze wieczystej KW Nr (...) prowadzonej przez Sąd Rejonowy w O. w dniu 20 lipca 1972 r. W uzasadnieniu wskazano, iż oddanie w wieczyste użytkowanie terenu następuje pod realizację zadań statutowych MSM w O. (budownictwo mieszkaniowe) - zgodnie z zatwierdzonym szczegółowym planem zagospodarowania terenu. Podstawę wydania nieruchomości stanowiła umowa notarialna (Rep. A Nr (...) z dnia (...) r.)

Wnioskiem z dnia 30 października 1995 r. o zwrot wywłaszczonej nieruchomości wystąpił R. S., spadkobierca J.S. Jest on spadkobiercą na mocy prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w O. z dnia (..]r. sygn. akt (...). Wnioskodawca załączył stosowne oświadczenia pozostałych spadkobierców właścicielki wywłaszczonej nieruchomości. Wniosek został sprecyzowany pismem z dnia 7 lipca 1997 r., w którym wskazano, iż żądanie zwrotu dotyczy działki nr 1237/4, o pow. 558 m2.

Decyzja organ I instancji umarzająca postępowanie jak i utrzymująca ją w mocy decyzja Wojewody z 2002 r. o zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia (...) r. w sprawie o sygn. akt (...).

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż jest niewątpliwym, że sporna działka znajduje się od 1972 r. w użytkowaniu wieczystym Międzyzakładowej Spółdzielni Mieszkaniowej w O. (obecnie Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko - Własnościowej "A." w O.), której prawa zostały ujawnione w księdze wieczystej Nr (...), prowadzonej przez Sąd Rejonowy w O. Ustalenie istnienia negatywnej przesłanki do zwrotu nieruchomości stanowiło ewentualną podstawę odmowy uwzględnienia roszczenia skarżącego. Organy orzekające tymczasem umorzyły postępowanie jako bezprzedmiotowe, a w ocenie Sądu takie rozstrzygnięcie było błędne, gdyż organy były zobligowane do merytorycznego rozpoznania sprawy. WSA wskazał, iż zawarte w treści art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami wyłączenie możliwości zwrotu nieruchomości nie przesądza o bezprzedmiotowości postępowania. Poza powyższym WSA wyjaśnił, iż kwestia ewentualnego wykorzystania nieruchomości niezgodnie z celem przeznaczenia pozostaje bez znaczenia w sytuacji stwierdzenia, iż nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste innemu podmiotowi i znajduje to swoje potwierdzenie w zapisie zawartym w księdze wieczystej. Dalej Sąd wskazał, że organ rozpatrując wniosek o zwrot nieruchomości prawidłowo zastosował w sprawie przepisy obowiązującej od 1 stycznia 1998 r. ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Wniosek skarżącego o zwrot nieruchomości został złożony dnia 31 października 1995 r., a zatem postępowanie, po dniu 1 stycznia 1998 r., toczyć się musiało przy uwzględnieniu nowej regulacji.

Stosując się do powyższych wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku WSA w Ł. Starosta (...) decyzją z dnia (...)., nr (...) orzekł o odmowie zwrotu przedmiotowej nieruchomości, a następnie Wojewoda (...) decyzją nr (...) z dnia (...) r. utrzymał tę decyzję w mocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. prawomocnym wyrokiem z dnia (...) r. w sprawie o sygn. akt (...), po rozpoznaniu kolejnej skargi R. S. stwierdził nieważność powyżej wskazanej decyzji Wojewody (...), wskazując w uzasadnieniu, że złożone przez R.S. odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji nie zawierało podpisu strony, zaś organ odwoławczy nie wezwał R.S., pod rygorem z art. 64 § 2 k.p.a. (pozostawienie odwołania bez rozpoznania) do uzupełnienia braku i rozpoznał merytorycznie odwołanie, mimo, że nie wywołało ono skutków prawnych.

Następnie Wojewoda (...) postanowieniem z dnia (...) r., nr (...), stwierdził na podstawie art. 134 k.p.a., że odwołanie R.S. od decyzji Starosty (...) z dnia (...) r., znak: (...) o odmowie zwrotu przedmiotowej nieruchomości, jest niedopuszczalne. Decyzja o odmowie zwrotu nieruchomości stała się ostateczna.

W dniu 5 maja 2008 r. R.S. wystąpił do Starosty (...) oraz Wojewody (...) z powołanym na wstępie wnioskiem o wznowienie postępowania i zwrot nieruchomości położonej w O. "co do której toczyło się postępowanie w sprawie znak: (...).

W uzasadnieniu pisma powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 kwietnia 2008 r. w sprawie K 6/05, którym orzeczono m.in. o niezgodności z Konstytucją RP art. 136 ust. 6, art. 137 ust. 2 i art. 229a) ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 i Nr 281, poz. 2782, z 2005 r. Nr 130, poz. 1087, Nr 169, poz. 1420 i Nr 175, poz. 1459, z 2006 r. Nr 64, poz. 456, Nr 104, poz. 708 i Nr 220, poz. 1600 i 1601 oraz z 2007 r. Nr 173, poz. 1218).

Po uchyleniu decyzji z (...) roku, odmawiającej wznowienia postępowania, postanowieniem z dnia (...) r. Starosta (...) wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia (...) r. nr (...) o odmowie zwrotu nieruchomości. W uzasadnieniu wydanego postanowienia Starosta (...) wskazał, iż termin jednego miesiąca na złożenie wniosku o wznowienie postępowania wynikający z art. 145a) § 1 i 2 k.p.a. został zachowany, gdyż orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 kwietnia 2008 r. sygn. akt K 6/05, na które powołuje się strona weszło w życie z dniem 9 kwietnia 2008 r., a wniosek w przedmiotowej sprawie został złożony dnia 5 maja 2008 r.

Kolejna decyzja organu I instancji o odmowie zwrotu nieruchomości została również wyeliminowana decyzją Wojewody (...) z dnia (...) r., nr (...).

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia Wojewoda wyjaśnił, że wadliwie ustalono krąg stron postępowania. Nie uwzględniono wszystkich spadkobierców dotychczasowych uczestników oraz dzierżawców części spornej nieruchomości. W ocenie organu odwoławczego dzierżawca wywłaszczonej nieruchomości ma interes prawny, by być stroną postępowania o jej ewentualny zwrot, skoro w razie ostatecznego rozstrzygnięcia o zwrocie jego prawo dzierżawy wygasa z mocy prawa niezależnie od woli stron co do dalszego trwania tego stosunku po zmianie właściciela nieruchomości. Ostateczna decyzja o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości wpływa zatem bezpośrednio i wprost na dotychczasową sytuację prawną dzierżawcy przedmiotowej nieruchomości.

Organ odwoławczy wskazał też, iż Starosta (...) pominął również jedną ze stron postępowania - Spółdzielnię Mieszkaniową Lokatorsko - Własnościową "A." w O. Nie podjął także próby ustalenia, czy umowy dzierżawy placu z lat 90-tych zawarte z użytkownikiem wieczystym nadal obowiązują.

W dalszej kolejności decyzją z dnia (...) r. nr (...) Starosta (...) ponownie odmówił uchylenia własnej decyzji nr (...) z dnia (...) r., wyjaśniając, iż przepisy art. 136 ust. 3 oraz art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami, na podstawie których nastąpiło rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy nie straciły ważności po opublikowaniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt K 6/05. Bezspornym w przedmiotowej sprawie pozostaje fakt, iż na przedmiotowej nieruchomości ustanowiono prawo użytkowania wieczystego, które następnie ujawniono w księdze wieczystej KW Nr (...).

Odwołanie od tejże decyzji wniósł R.S. wskazując, iż działki nie zostały wykorzystane zgodnie z celem określonym decyzją wywłaszczeniową.

Wojewoda (...), utrzymując w mocy decyzję Starosty (...) z dnia (...) roku w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z dnia (...) roku wyjaśnił, że spadek po J.S. nabyli: B. S., R.S., W. S., B. K., Z. R., A. L. i B. S. po 1/7 części każde z nich. Spadek po W. S. nabyli: M. S. w 1/3 cz. oraz K.S. i P.S. po 1/3 części każdy z nich (postanowienie Sądu Rejonowego w O. z dnia (...) r., sygn. akt (...)). Zgodnie zaś z postanowieniem z dnia (...) r. sygn. akt (...) Sądu Rejonowego w O., spadek po B. S. nabyła w całości córka E. W. Spadek po B. S. nabyli: B. S. i E. W. po 1/2 części każda z nich (postanowienie Sądu Rejonowego w O. z dnia (...) r., sygn. akt (...)).

Nadto, aktem notarialnym umowy oddania w wieczyste użytkowanie Rep. A Nr (...) z dnia (...) r. oddano Międzyzakładowej Spółdzielni Mieszkaniowej w O. (obecnie Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko -Własnościowej "A." w O., której prawa zostały ujawnione w księdze wieczystej KW Nr (...) prowadzonej przez Sąd Rejonowy w O. w dniu (...) r.), teren położony w O. przy ul. P. - A. o pow. 10752 m2, oznaczony na planie sytuacyjnym jako działka nr 11/1. Poza tym na mapie do działań prawnych - wyrys z mapy ewidencyjnej uzupełniony pomiarem i podziałem z dnia 6 stycznia 1997 r. nr 225.12-9/97 - uwidoczniona jest działka nr 1237/4 o pow. 0,0558 ha, stanowiąca część działki nr 11/1, ukazana w KW Nr (...), będąca własnością Spółdzielni.

Do akt sprawy załączono również mapę z projektem podziału nr 225.12-113/05 z dnia 27 października 2005 r. zgodnie z którą działka nr 1237/4 o pow. 0,0558 ha została podzielona na dz. nr: 1237/48 o pow. 0,0046 ha (właściciel -Gmina Miasto O., użytkownik wieczysty - Spółdzielnia Mieszkaniowa Lokatorsko - Własnościowa "A." w O., KW Nr (...)), 1237/49 o pow. 0,0366 ha (KW Nr 53324, właściciel - Gmina O., użytkowanie wieczyste i własność budynków - E.C. na podstawie aktu notarialnego umowy sprzedaży prawa użytkowania wieczystego gruntu i nieodpłatnego przeniesienia własności budynków z dnia 29 kwietnia 2009 r. Rep. A Nr (...)), 1237/50 o pow. 0,0146 ha (właściciel -Gmina Miasto O., użytkownik wieczysty -Spółdzielnia, KW Nr (...)) na podstawie decyzji Burmistrza Miasta O. z dnia (...) r. nr (...). Nadto działka nr 1237/4 na podstawie decyzji Wojewody (...) nr (...) z dnia (...) r. została nabyta z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. przez Gminę O., która następnie została odłączona z KW Nr (...) i założono dla niej nową księgę wieczystą KW Nr (...) z dniem 24 kwietnia 2008 r., w której ujawniono jako użytkownika wieczystego do dnia 17 maja 2011 r. Spółdzielnię Mieszkaniową Lokatorsko-Własnościową "A." w O.

Organ wskazał, iż przypadku sprzedaży lub oddania w użytkowanie wieczyste nieruchomości wywłaszczonej, nieruchomość ta nie podlega zwrotowi niezależnie od tego, czy cel określony w decyzji o wywłaszczeniu został zrealizowany, zaś najem, dzierżawa lub użyczenie zwracanej nieruchomości wygasa z upływem 3 miesięcy od dnia, w którym decyzja o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości stała się ostateczna (art. 138 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami). W dniu 10 sierpnia 1992 r. zawarto umowę dzierżawy placu na postawienie kiosku przy ul. P. pomiędzy Spółdzielnią Mieszkaniową Lokatorsko-Własnościową "A." w O. a B.N. W dniu 1 marca 1993 r. zawarto umowę o dzierżawę placu na postawienie kiosku przy ul. P. pomiędzy Spółdzielnią Mieszkaniową Lokatorsko-Własnościową "A." w O. a Panią A. K. Zgodnie z umową z dnia 28 stycznia 2003 r. zawartą pomiędzy Spółdzielnią Mieszkaniową Lokatorsko-Własnościową "A." w O. a T. i K. P., wynajmujący oddaje najemcy dzierżawiony plac na postawienie kiosku przy ul. P. na dz. nr 1237/4. W związku z tym, iż przepisy na podstawie których wydano zaskarżoną decyzję z dnia (...) nie utraciły ważności, jak i z uwagi na fakt, iż prawo użytkowania wieczystego ustanowione na ww. nieruchomości zostało wpisane w księdze wieczystej w dniu 20 lipca 1972 r., tj. przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, czyli przed 1 stycznia 1998 r., należało w ocenie organu odwoławczego utrzymać w mocy decyzję Starosty (...).

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. złożył R.S. W jej treści wskazał, iż jego zdaniem ustawa na podstawie której dokonano wywłaszczenia w swojej istocie zmierzała do realizacji Narodowych Planów Gospodarczych między innymi spółdzielczego budownictwa mieszkaniowego, ale nie dawała podstaw do pozbawiania właścicieli ich własności na inny cel niż ten, który przewidywała. Z wywłaszczonej nieruchomości Spółdzielnia skorzystała jedynie w części. Ujawnienie wieczystego użytkowania i ujawnienie tego w księdze wieczystej nie zmienia faktu, że zostali pokrzywdzeni właściciele nieruchomości. Ze stanu faktycznego w ocenie strony wynika, że tylko część nieruchomości została wykorzystana pod budownictwo mieszkaniowe a więc nie został osiągnięty cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Niezrozumiałą dla skarżącego jest także okoliczność, że Spółdzielnia wydzierżawia osobom trzecim lub sprzedaje grunty będące dla niej zbędne a objęte decyzją wywłaszczeniową, zaś prawowity właściciel nie jest w stanie odzyskać gruntów, które nie zostały wykorzystane pod budownictwo mieszkaniowe. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Z treści powołanych przepisów wynika bowiem, iż sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego.

Skarga nie jest uzasadniona. Niniejsze postępowanie toczy się z wniosku R.S. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty (...) z dnia (...) r. o odmowie zwrotu przedmiotowej nieruchomości. Jako przesłankę wznowienia skarżący powołał art. 145a § 1 k.p.a.

Zgodnie z przepisem art. 145a § 1 k.p.a. można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. Dopuszczalność wznowienia postępowania na podstawie art. 145a § 1 k.p.a. jest ograniczona dwoma przesłankami pozytywnymi. Pierwszą przesłanką jest rozstrzygnięcie sprawy decyzją ostateczną, co w niniejszej sprawie zostało spełnione. Drugą przesłanką wznowienia jest orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. Przesłanka ta - zdaniem Sądu - jest spełniona, jeżeli po rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy, w oparciu o obowiązujący przepis prawa ostateczną decyzją, Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności tego przepisu z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą (tak również: B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz.", Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 646).

W ocenie skarżącego postępowanie winno zostać wznowione z uwagi na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 kwietnia 2008 r. sygn. akt K 6/05., którym orzeczono m.in. o niezgodności z Konstytucją RP art. 136 ust. 6, art. 137 ust. 2 i art. 229a) ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 i Nr 281, z późn. zm., dalej powoływanej jako u.g.n.).

Skarżący jednak zdaje się nie dostrzegać, że orzeczenie Trybunału nie dotyczy przepisów, na podstawie których wydano kwestionowaną w trybie nadzwyczajnym decyzję. Jak wynika bowiem z decyzji Starosty (...) z dnia (...) roku, podstawę odmowy zwrotu przedmiotowej nieruchomości (decyzja Starosty (...) z dnia (...) r.) stanowił art. 299 w zw. z art. 136 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Przepis art. 136 ust. 3 u.g.n. wprowadza zasadę, że poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli, stosownie do przepisu art. 137u.g.n. stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu.

Natomiast zgodnie z art. 299 ustawy roszczenie o zwrot nieruchomości nie przysługuje, jeżeli przed dniem wejścia w życie ustawy nieruchomość została sprzedana albo ustanowiono na niej prawo użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej i prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej.

Przepis art. 229 u.g.n. należy rozumieć w ten sposób, że nie można orzec o zwrocie nieruchomości wywłaszczonej wówczas, gdy nieruchomość została sprzedana lub oddana w użytkowanie wieczyste przed wejściem w życie tej ustawy i stan taki trwa w dniu jej wejścia w życie. Zaznaczyć przy tym należy, że wskazany przepis zasadniczą rolę przypisuje wpisowi do księgi wieczystej prawa użytkowania wieczystego. Istotne jest, aby prawo użytkowania wieczystego zostało ujawnione w księdze wieczystej przed dniem 1 stycznia 1998 r. Taki właśnie stan faktyczny ustaliły organy w sprawie zakończonej decyzją Starosty (...) z (...) roku. Organ powoływał się na fakt, że sporna nieruchomość została przekazana w użytkowanie osobie trzeciej w 1972 r., a więc przed wejściem w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz że prawo użytkowania wieczystego zostało ujawnione w księdze wieczystej. Nie mają też znaczenia dla oceny legalności decyzji okoliczności związane z oddawaniem części spornej nieruchomości w dzierżawę i obecne jej przeznaczenie. Są to uprawnienia obecnego użytkownika, wynikające z zakresu użytkowania wieczystego.

Również w uzasadnieniu wyroku WSA z dnia (...) r. Sąd przesądził, że niewątpliwie sporna działka znajdowała się od 1972 r. w użytkowaniu wieczystym Spółdzielni Mieszkaniowej w O., której prawa zostały ujawnione w księdze wieczystej. Nadto, orzekł sąd, kwestia ewentualnego wykorzystania nieruchomości niezgodnie z celem przeznaczenia pozostaje bez znaczenia w sytuacji stwierdzenia, iż nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste innemu podmiotowi i znajduje to potwierdzenie w zapisie zawartym w księdze wieczystej. Tym poglądem sąd jest związany, stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. Oznacza to, iż w niniejszym postępowaniu sąd nie może wyrazić podjąć odmiennych rozważań. Sąd jest związany w niniejszej sprawie wyrokami uprzednio wydanymi przez WSA, w zakresie w jakim wyrok TK, na który powołuje się skarżący, nie wpływa na ich treść (art. 153 p.p.s.a.).

Przede wszystkim jednak, co trafnie podnoszą organy w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji, przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami, na podstawie których wydano decyzję o odmowie zwrotu, nie zostały zakwestionowane przez Trybunał.

Wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2008 r. Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej przepisów:

- art. 136 ust. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.) - zwanej dalej "u.g.n.", który stanowił, że przepisów ust. 1-5 nie stosuje się w przypadku wywłaszczenia prawa użytkowania wieczystego;

- części art. 137 ust. 2 u.g.n., który stanowił, że jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, cel wywłaszczenia został zrealizowany tylko na części wywłaszczonej nieruchomości, zwrotowi podlega pozostała część, jeżeli istnieje możliwość jej zagospodarowania zgodnie z planem miejscowym obowiązującym w dniu złożenia wniosku o zwrot, a w przypadku braku planu miejscowego, zgodnie z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo jeżeli przylega do nieruchomości stanowiącej własność osoby wnioskującej o zwrot;

- art. 229a u.g.n., który stanowił, że przepis art. 229 stosuje się, jeżeli na nieruchomości został zrealizowany inny cel niż określony w decyzji o wywłaszczeniu, który w dniu wydania tej decyzji mógł stanowić podstawę wywłaszczenia oraz art. 15 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004 r. Nr 141, poz. 1492 z późn. zm.).

Z porównania treści orzeczenia TK i podstawy decyzji z (...) roku wprost wynika, że sporna decyzja Starosty (...) o odmowie zwrotu nieruchomości w sprawie odmowy zwrotu nieruchomości nie została wydana na podstawie przepisów zakwestionowanych przez Trybunał Konstytucyjny, dotyczyła bowiem innego stanu faktycznego.

Należało zatem zgodzić się ze stanowiskiem organu i uznać, że wskazany we wniosku strony wyrok Trybunału Konstytucyjnego, jako przyczyna wznowienia postępowania administracyjnego, w sposób oczywisty nie ma związku przyczynowego z postępowaniem, którego dotyczył wniosek o wznowienie postępowania, zakończonego decyzją z dnia (...) roku o odmowie zwrotu nieruchomości Reasumując - przesłanka wznowienia postępowania, określona w art. 145a § 1 k.p.a. w niniejszej sprawie nie wystąpiła i w związku z tym brak było podstaw do wyeliminowania z obrotu decyzji, która odmawiała uchylenia decyzji ostatecznej w postępowaniu wznowionym, co skutkuje oddaleniem skargi z mocy art. 151 p.p.s.a.

m.

ch.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.