II SA/Łd 228/20 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3119533

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 stycznia 2021 r. II SA/Łd 228/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Adamczewski.

Sędziowie WSA: Sławomir Wojciechowski, Asesor Anna Dębowska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi A z siedzibą w W. na zarządzenie pokontrolne (...) Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Ł. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie przestrzegania wymagań ochrony środowiska dotyczących odpadów

1. uchyla punkt 1 zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego;

2. zasądza od (...) Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Ł. na rzecz skarżącej A z siedzibą w W. kwotę 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. dc

Uzasadnienie faktyczne

(...) Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Ł. zarządzeniem pokontrolnym z (...) r. nr (...), wydanym na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 1355 z późn. zm.), powoływanej dalej jako: "u.i.o.ś.", oraz ustaleń kontroli przeprowadzonej od 18 listopada do 18 grudnia 2019 r. w A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, zlokalizowanej w miejscowości W.71, działka nr ewid. 146/1, 1466 i 146/8 zarządził:

1. prowadzić ewidencję odpadów zbieranych, wytwarzanych i przetwarzanych zgodnie z obowiązującymi przepisami prawnymi, zamieszczając w dokumentach prowadzonych na potrzeby ewidencji odpadów wymagane informacje w terminie natychmiastowym po otrzymaniu niniejszego zarządzenia;

2. sporządzić i przesłać do Urzędu Marszałkowskiego w Ł. korektę "Zbiorcze zestawienie danych o rodzajach i ilościach odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania odpadów" za rok 2018 w terminie natychmiastowym po otrzymaniu niniejszego zarządzenia;

3. sporządzać i terminowo przesłać "Sprawozdanie dotyczące sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz zużytego sprzętu" w terminie do 15 marca 2020 r.;

4. sporządzać i terminowo przesyłać do Urzędu Marszałkowskiego w Ł. "Sprawozdania o rodzaju i masie przyjętych do przetwarzania i przetworzonych zużytych baterii i akumulatorów oraz o osiągniętych poziomach recyklingu" w terminie do 15 marca 2020 r.

Jednocześnie organ administracji wyznaczył termin przesłania pisemnej informacji o realizacji zarządzenia do 17 stycznia 2020 r. w zakresie realizacji punktów 1 i 2 oraz do 20 marca 2020 r. w zakresie realizacji punktów 3 i 4.

W uzasadnieniu organ administracji stwierdził, że na podstawie ustaleń kontroli przeprowadzonej przez inspektora Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Ł., Delegatury w S. od 18 listopada - 18 grudnia 2019 r. w A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. stwierdzono nieprawidłowości w zakresie przestrzegania wymagań ochrony środowiska.

Odnośnie obowiązku nałożonego w punkcie 1 zarządzenia organ administracji wskazał, że w trakcie kontroli stwierdzono naruszenie polegające na prowadzeniu kart ewidencji odpadów (KEO) niezgodnie ze stanem rzeczywistym. Karty ewidencji odpadów prowadzone dla odpadów o kodach: 16 06 05, 16 06 04, 16 02 16, 19 12 02, 19 12 03, 19 12 04 nie uzupełniono o masy odpadów wytworzonych ze zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (ZSEIE). Nałożony obowiązek wynika z art. 66 ust. 1 i art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 701 z późn. zm.), powoływanej dalej jako: "u.o.".

W zakresie obowiązku nałożonego w punkcie 2 zarządzenia organ administracji podniósł, że w trakcie kontroli stwierdzono sporządzenie zbiorczego zestawienia danych o rodzajach i ilościach odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania odpadów za 2018 r. niezgodnie ze stanem rzeczywistym. W dziale 2 zawierającym "Zbiorcze zestawienie danych o rodzajach i ilościach wytworzonych odpadów" pod pozycją 7. 19 12 02 i 9. 19 12 04 błędnie podano masy wytworzonych odpadów. Właściwe masy, jakie powinny się znaleźć w sprawozdaniu ustalone na podstawie prowadzonych kart ewidencji ZSEIE i kart ewidencji odpadów, wynoszą odpowiednio dla pozycji 7. - 83,390 Mg i 9. - 28,657 Mg. Nałożony obowiązek wynika z art. 75 ust. 1 pkt 1 u.o.

Uzasadniając nałożenie obowiązku określonego w punkcie 3 zarządzenia organ administracji wyjaśnił, że w trakcie kontroli stwierdzono nieterminowe wysłanie "Sprawozdania dotyczącego sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz zużytego sprzętu za rok 2018". Z przedstawionego dokumentu nadania oraz odbioru przesyłki wynikało, że sprawozdanie zostało wysłane do Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska w W. 29 marca 2019 r., tj. po terminie 15 marca 2019 r. Nałożony obowiązek wynika z art. 237e u.o.

Odnośnie obowiązku nałożonego w punkcie 4 zarządzenia organ administracji wskazał, że w trakcie kontroli stwierdzono nieterminowe wysłanie "Sprawozdania o rodzaju i masie przyjętych do przetwarzania i przetworzonych zużytych baterii i akumulatorów oraz o osiągniętych poziomach recyklingu za 2018 r.". Z przedstawionego dokumentu nadania przesyłki wynikało, że sprawozdanie zostało wysłane do Urzędu Marszałkowskiego w Ł. 3 grudnia 2019 r., tj. po terminie. Nałożony obowiązek wynika z art. 237aa u.o.

W skardze na powyższe zarządzenie pokontrolne do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi spółka A wniosła o uchylenie jego punktu 1 oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu zarządzeniu pokontrolnemu spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia:

1. art. 53 ust. 8 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 1895 z późn. zm.), powoływanej dalej jako: "u.z.s.e.e." w związku z art. 66 ust. 1 w związku z art. 67 ust. 1 w związku z art. 70 ust. 1 u.o. poprzez ich wadliwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że posiadacz odpadów zobowiązany jest do prowadzenia dla odpadów wytworzonych ze zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego równolegle karty ewidencji odpadów (KEO) i karty ewidencji zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (KEZSEiE), podczas gdy ustawa przewiduje, że dla zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego - przedsiębiorca prowadzący zakład przetwarzania w rozumieniu ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym prowadzi kartę ewidencji zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, nie zaś obie wskazane w zarządzeniu karty równolegle;

2. art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji nierozstrzygnięcie wątpliwości co do treści normy prawnej na korzyść skarżącej i nałożenie na skarżącą pozaustawowego obowiązku.

W uzasadnieniu skargi skarżąca zarzuciła, że zobowiązanie nałożone w punkcie 1 zaskarżonego zarządzenia nie tylko nie znajduje ustawowej podstawy prawnej, ale stanowi wykładnię contra legem. Skarżąca podniosła przy tym, że nie kwestionuje obowiązku prowadzenia dla odpadów wytworzonych ze zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego karty ewidencji zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (KE ZSEiE) i prowadzi dla tego rodzaju odpadów ewidencję zgodnie z treścią art. 67 ust. 1 pkt 1 lit. d u.o. Zdaniem skarżącej, konstrukcja art. 67 ust. 1 u.o. wskazuje, że dla każdego ze wskazanych rodzajów odpadów posiadacz odpadów prowadzi określony typ karty ewidencji. Nadto w treści przepisu ustawodawca nie umieścił żadnego wyrażenia językowego lub logicznego, tudzież funktora logicznego/spójnika logicznego, który uzasadniałby obowiązek równoczesnego ewidencjonowania odpadów danej kategorii za pośrednictwem karty przypisanej do innego rodzaju odpadów. Wbrew poglądowi organu, jakoby posiadacz odpadów winien prowadzić równolegle, w okolicznościach niniejszej sprawy dla zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, kartę ewidencji odpadów i kartę ewidencji zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, obowiązek ten nie znajduje oparcia w podstawie normatywnej, a jest wynikiem błędnej interpretacji przepisów przez organ. Za wadliwością wykładni dokonanej przez organ przemawia nadto treść art. 70 ust. 1 u.o., z którego wynika, że posiadacz odpadów prowadzi kartę ewidencji odpadów dla każdego rodzaju odpadów odrębnie. Skarżąca podkreśliła, że zakresy ewidencji powinny się wzajemnie uzupełniać, nie zaś pokrywać (dublować), co w istocie wypaczałoby sens wprowadzenia przez ustawodawcę odrębnych dla każdego rodzaju odpadów sposobów ewidencjowania. Za wadliwością wykładni przyjętej przez organ przemawia również aspekt pragmatyczny i funkcjonalny, skoro bowiem organ mógłby powziąć wiedzę co do ilości zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego na podstawie ogólnej karty ewidencji odpadów, bezcelowym byłoby powielanie tożsamej ewidencji w odrębnej karcie. Oprogramowanie, które skarżąca wykorzystuje do prowadzenia ewidencji odpadów, uniemożliwia jednoczesne umieszczenie odpadu jednego rodzaju w dwóch ewidencjach.

W odpowiedzi na skargę organ administracji stwierdził, że skarga jest zasadna.

W uzasadnieniu organ administracji wyjaśnił, że nałożenie obowiązku określonego w punkcie 1 zaskarżonego zarządzenia wynikało z powtarzających się błędów w sprawozdaniu - zbiorczym zestawieniu danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania odpadów za rok 2018 wraz z korektą, przesłanym do Marszałka Województwa (...). Nieprawidłowości w zakresie prowadzenia ewidencji odpadów ZSEIE zostały stwierdzone podczas corocznego audytu zakładu przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (załącznik nr 10 do protokołu kontroli), po którym dokonano korekty sprawozdania podczas kontroli WIOŚ. Błędy powstające w sprawozdaniu są następstwem wykorzystania przez spółkę programu do prowadzenia ewidencji odpadów firmy B. Program ten błędnie podaje sumy zebranych i wytworzonych odpadów, nie uwzględniając mas odpadów powstających w różnych procesach. Zgodnie z obowiązującymi przepisami spółka zobowiązana jest do prowadzenia zarówno KEO, jak i KE ZSEIE. W trakcie kontroli przedstawiono zarówno KEO, jak i KE ZSEIE. Intencją organu wydającego zaskarżone zarządzenie było prowadzenie ewidencji odpadów w sposób umożliwiający spółce poprawne wykonanie corocznych sprawozdań i do czasu usunięcia wszystkich nieprawidłowości w wykorzystywanym programie, prowadzenie równoległej ewidencji wytwarzanych odpadów. Biorąc pod uwagę brzmienie art. 70 ust. 1 pkt 2 u.o. słuszne jest twierdzenie skarżącej o obowiązku prowadzenia w omawianej sprawie jedynie KE ZSEiE. Zarządzenie pokontrolne powinno zawierać ustalony stan faktyczny sprawy, tj. wskazanie ustalonych naruszeń i sposób ich usunięcia, dokonując takiej możliwości rozwiązania powtarzających się nieprawidłowości, działanie organu w dobrej wierze doprowadziło do naruszeniem prawa materialnego.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 z późn. zm.), powoływanej dalej jako: "ustawa o COVID-19". Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Rozporządzenie Rady Ministrów z 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, wydane na podstawie art. 46a i art. 46b pkt 1-6 i 8-12 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. poz. 1758 z późn. zm.) w § 1 ustaliło, że obszarem, na którym wystąpił stan epidemii wywołany zakażeniami wirusem SARS-CoV-2, jest terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wskazanie rodzajów obszarów, na których obowiązują dodatkowe ograniczenia, nakazy i zakazy w związku z wystąpieniem stanu epidemii obejmujący powiaty nastąpiło w wykazie będący załącznikiem do rozporządzenia.

W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy o COVID-19, akcentując w szczególności realne zagrożenie epidemiologiczne dla zdrowia uczestników postępowania występujące na terenie miasta Łodzi będącego siedzibą tutejszego sądu oraz brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z powodów technicznych. Zgodnie ze wskazaną regulacją brak jest podstaw do uzależnienia rozpatrzenia sprawy od zgody lub sprzeciwu strony. Niemożliwy jest bowiem do przewidzenia termin, w którym mogłoby nastąpić rozpatrzenie sprawy na rozprawie (por. postanowienie NSA z 5 listopada 2020 r., II FSK 1745/18). Poza brakiem udziału stron w samym posiedzeniu, na którym zapada wyrok, sądowa kontrola w tym trybie nie różni się od kontroli sprawowanej przy rozpoznawaniu spraw na rozprawie.

Stosowne zarządzenie zostało wydane przez Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi 23 grudnia 2020 r., o czym zawiadomiono skarżącego i organ administracji. Jednocześnie poinformowano strony o możliwości złożenia pisma zawierającego stanowisko i ewentualnego uzupełnienia argumentacji.

W dalszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W rozpatrywanej sprawie zaskarżone zarządzenie pokontrolne poddane zostało kontroli sądowej na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Stosownie do art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja (postanowienie albo inny akt) została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (postanowienia albo innego aktu) całości albo w części na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Ponadto - zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. - sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a stosownie do art. 135 p.p.s.a., sąd może stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala - odpowiednio - w całości lub części (art. 151 p.p.s.a.).

Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami obowiązującego prawa materialnego określającego prawa i obowiązki stron oraz procesowego normującego podstawowe standardy postępowania przed organami administracji publicznej.

Dokonując kontroli zaskarżonego zarządzenia w świetle powołanych wyżej kryteriów sąd stwierdził, że skarga jest zasadna.

Zaskarżone zarządzenie pokontrolne zostało wydane na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 u.i.o.ś.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 u.o.i.ś. na podstawie ustaleń kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać: zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej. Kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowana osoba fizyczna, w terminie wyznaczonym w zarządzeniu pokontrolnym, mają obowiązek poinformowania wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych naruszeń (art. 12 ust. 2 u.o.i.ś.). Z powyższych przepisów u.o.i.ś. wynika, że zarządzenie pokontrolne może być wydane w przypadku stwierdzenia przez właściwy organ, w trakcie przeprowadzonej kontroli, naruszeń prawa i ma na celu oficjalne stwierdzenie, jakie naruszenia obowiązków prawnych wykryto w toku kontroli i zwrócenie - w sposób urzędowy - właściwej osobie uwagi na konieczność podjęcia działań w celu wyeliminowania tych naruszeń.

Istotą kontroli jest po pierwsze - badanie zgodności stanu istniejącego (stanu faktycznego) ze stanem postulowanym, czyli stanem spełniającym wymogi zgodności działania z tymi regułami, które w prawie uznane są za warunki jego poprawności, po drugie - ustalenie zasięgu i przyczyn rozbieżności, a wreszcie po trzecie - przekazanie wyników tego ustalenia, a czasem i wynikających stąd dyspozycji, podmiotowi kontrolowanemu lub też jego jednostce nadrzędnej. Realizacja ostatniej z wymienionych kompetencji organu inspekcji ochrony środowiska przejawia się w wydaniu zarządzenia pokontrolnego, które ma charakter władczy. Niepoinformowanie o zakresie wykonania zarządzeń pokontrolnych lub niezgodne z prawdą poinformowanie o wykonaniu zarządzeń pokontrolnych zagrożone jest odpowiedzialnością karną, na co wskazuje treść art. 31a ust. 1 u.o.i.ś. Uprawnieniu organu ochrony środowiska do wydania zarządzenia pokontrolnego ustawodawca nadał formułę fakultatywną, bowiem organ może ten akt wydać, zatem nie jest to obligatoryjny element procedury kontrolnej, finalizujący czynności o tym charakterze. W zarządzeniu pokontrolnym organ właściwy wyznacza termin na przekazanie mu informacji określonych w art. 12 ust. 1 u.o.i.ś. Zgodnie z treścią powołanego przepisu kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowana osoba fizyczna w terminie wyznaczonym w zarządzeniu pokontrolnym są zobowiązane do poinformowania wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu naruszeń. Adresat zarządzenia pokontrolnego jest także zobligowany do powiadomienia właściwego organu Inspekcji Ochrony Środowiska o niepodjęciu żadnych działań w wyznaczonym terminie (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 5 sierpnia 2020 r., II SA/Wr 166/20).

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zarządzenie pokontrolne jako akt władczy nakładający na dany podmiot określone obowiązki powinno być precyzyjne i jednoznaczne (por. wyrok NSA z 26 kwietnia 2019 r., II OSK 1144/18). Do zarządzenia pokontrolnego, w zakresie jego rozstrzygnięcia i uzasadnienia, należy przykładać taką samą miarę jak do innych władczych aktów organów administracji publicznej wydawanych w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej. Przede wszystkim jednak należy oczekiwać nadania mu takiej treści, która pozwoli adresatowi jasno odczytać, jakie naruszenie jest mu zarzucane oraz z jakiego powodu tzn. w oparciu o które konkretne ustalenia i które konkretne przepisy prawa doszło do ustalenia występowania naruszenia. Te dwa wymogi powinny być spełnione w zarządzeniu pokontrolnym jednocześnie. Nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której nakładany jest obowiązek bez wyjaśnienia na jakiej podstawie faktycznej i prawnej w danym konkretnym przypadku aktualność tego obowiązku organ ustalił. Inaczej mówiąc, mimo że do tego postępowania nie stosuje się wprost k.p.a., to obowiązek prawidłowego rozpoznania, a następnie rozstrzygnięcia sprawy spoczywa na organie ochrony środowiska. W konsekwencji należy oczekiwać nadania mu takiej treści, z której wynika określony wzór powinnego zachowania się podmiotu zobowiązanego. Treść uzasadnienia winna umożliwić adresatowi wprost odczytać, jakie naruszenie jest mu zarzucane oraz z jakiego powodu. Te wszystkie wymogi powinny być spełnione w zarządzeniu pokontrolnym jednocześnie (por. wyroki NSA: z 30 lipca 2019 r. sygn. akt II OSK 1706/18; 14 stycznia 2020 r., II OSK 3441/18).

W ocenie sądu, zaskarżone zarządzenie pokontrolne w zaskarżonym zakresie (punkt 1) nie spełnia omówionych wyżej warunków. Uzasadniając zarządzenie "prowadzenia ewidencji odpadów zbieranych, wytwarzanych i przetwarzanych zgodnie z obowiązującymi przepisami prawnymi, zamieszczając w dokumentach prowadzonych na potrzeby ewidencji odpadów wymagane informacje" organ administracji wskazał w tym zakresie w uzasadnieniu jedynie, że "w trakcie kontroli stwierdzono naruszenie polegające na prowadzeniu kart ewidencji odpadów (KEO) niezgodnie ze stanem rzeczywistym. Karty ewidencji odpadów prowadzone dla odpadów o kodach: 16 06 05, 16 06 04, 16 02 16, 19 12 02, 19 12 03, 19 12 04 nie uzupełniono o masy odpadów wytworzonych ze zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (ZSEIE). Nałożony obowiązek wynika z art. 66 ust. 1 i art. 67 ust. 1 u.o.s.". Taki sposób sformułowania powyższego obowiązku i jego dość lakoniczne uzasadnienie powoduje, że utrudnione jest odczytanie, jakie przesłanki stanowiły podstawę jego wydania i jaki jest zakres nałożonego obowiązku nie tylko przez jego adresata, ale również przez sąd rozpoznający niniejszą sprawę i ewentualnie inne jeszcze podmioty, np. w razie zaistnienia sporu co do wykonania zarządzenia pokontrolnego. Jak zaś już wyżej wskazano, niepoinformowanie o zakresie wykonania zarządzeń pokontrolnych lub niezgodne z prawdą poinformowanie o wykonaniu zarządzeń pokontrolnych zagrożone jest odpowiedzialnością karną (art. 31a ust. 1 u.o.i.ś.). Zobowiązany podmiot nie może zatem domniemywać treści nałożonych obowiązków i domyślać się, jakie przepisy prawa naruszył. Taka zaś sytuacja ma miejsce na gruncie rozpatrywanej sprawy, co świadczy o wydaniu zarządzenia pokontrolnego z naruszeniem art. 12 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś., które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie dopiero ze skargi i odpowiedzi na skargę można wywieść, jaki jest w istocie zakres nałożonego w punkcie 1 obowiązku i czego dotyczył spór. W związku z tym wyjaśnić należy, że powyższej wadliwości nie może sanować treść udzielonej przez organ odpowiedzi na skargę. Jest to bowiem pismo procesowe, sporządzone po wydaniu zarządzenia pokontrolnego, które nie funkcjonuje w obrocie prawnym w odróżnieniu od władczego aktu z zakresu administracji publicznej wiążącego strony, którego legalność podlegała w niniejszej sprawie kontroli sądu administracyjnego.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, że ze skargi i odpowiedzi na skargę wynika, że w istocie przedmiotem nałożonego w punkcie 1 zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego na skarżącą obowiązku jest prowadzenie dla odpadów wytworzonych ze zużytego sprzętu elektronicznego i elektrycznego równolegle karty ewidencji odpadów (KEO) i karty ewidencji zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (KE ZSEIE). Sąd w tym zakresie podziela stanowisko skarżącej i organu administracji zajęte w odpowiedzi na skargę, że brak jest w przepisach prawa materialnego podstawy prawnej do jego nałożenia. Zgodnie bowiem z art. 66 ust. 1 u.o. posiadacz odpadów jest obowiązany do prowadzenia na bieżąco ich ilościowej i jakościowej ewidencji zgodnie z katalogiem odpadów określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 4 ust. 3, zwanej dalej "ewidencją odpadów". W przypadku posiadaczy odpadów w myśl art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. a-e u.o. ewidencję odpadów prowadzi się z zastosowaniem następujących dokumentów: karty przekazania odpadów, z wyłączeniem podmiotów, karty ewidencji odpadów, karty ewidencji komunalnych osadów ściekowych, karty ewidencji zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, karty ewidencji pojazdów wycofanych z eksploatacji. Jednakże zgodnie z art. 70 ust. 1 pkt 2 u.o. posiadacz odpadów prowadzi kartę ewidencji odpadów dla każdego rodzaju odpadów odrębnie, z tym że dla zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego - przedsiębiorca prowadzący zakład przetwarzania w rozumieniu ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym prowadzi kartę ewidencji zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. Skarżąca zobowiązana jest więc do prowadzenia dla zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego jedynie karty ewidencji zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, a równolegle karty ewidencji odpadów (KEO) i karty ewidencji zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (KE ZSEIE). Inną natomiast kwestią jest, że na podstawie karty ewidencji zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego ustala się masę zużytego sprzętu przygotowanego do ponownego użycia oraz masę odpadów powstałych ze zużytego sprzętu przygotowanych do ponownego użycia, o czym stanowi art. 53 ust. 8 u.z.s.e.e.

Mając powyższe na względzie sąd, na podstawie art. 146 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a., uchylił zaskarżone zarządzenie pokontrolne w części, o czym orzekł w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

O kosztach postępowania należnych skarżącej od organu administracji orzeczono w punkcie drugim sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800). Na zasądzoną kwotę 697 zł składa się uiszczony wpis sądowy od skargi w wysokości 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej, będącego adwokatem, w wysokości 480 zł oraz zwrot kwoty 17 zł stanowiącej opłatę skarbową od pełnomocnictwa.

dc

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.