II SA/Kr 951/18 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2603995

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 listopada 2018 r. II SA/Kr 951/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: i Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz.

Sędziowie WSA: Jacek Bursa, Krystyna Daniel (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 listopada 2018 r. sprawy ze skargi M. K. i J. K. na postanowienie nr (...) (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia (...) maja 2018 r., znak: (...) w przedmiocie uznania zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadniony skargę oddala

Uzasadnienie faktyczne

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w (...) - powiat (...) postanowieniem z dnia 4 grudnia 2017 r., na podstawie art. 34 § 4 w związku z art. 33 § 1 pkt 6 art. 20 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 z późn. zm.) uznał za nieuzasadniony zarzut podniesiony przez zobowiązanych J. K. i M. K. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie tytułu wykonawczego nr (...) z dnia (...).10.2017 r.

W uzasadnieniu organ podał, że po uprzednim wystosowaniu upomnienia z dnia 24 kwietnia 2017 r., znak: (...), wszczął postępowanie egzekucyjne w związku z niewykonaniem przez zobowiązanych J. K. i M. K. obowiązku nałożonego w ostatecznej decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) nr (...) z dnia (...).07.2013 r. znak: (...) tj. wykonania rozbiórki budynku mieszkalnego jednorodzinnego o długości - 10,12m, szerokości -9,70m, powierzchni zabudowy -87,00 m2, usytuowanego na działce nr (...) obr. (...) przy ul. (...) w K., wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Upomnienie zostało doręczone zobowiązanym w dniu 26 kwietnia 2017 r.

W dniu (...).10.2017 r. organ egzekucyjny wystawił tytuł wykonawczy nr (...), w którym zgodnie z treścią ww. decyzji jako osoby zobowiązane wskazał J. K. i M. K. Tytuł wykonawczy został doręczony zobowiązanym w dniu 27 października 2017 r.

W dniu 6 listopada 2017 r. wpłynęło podanie zobowiązanych z dnia 31 października 2017 r. podnoszące zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego określony w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. W piśmie wskazano, że wszczęte postępowanie nie obejmuje pełnego kręgu osób wskazanych zgodnie z art. 52 ustawy Prawo Budowlane bowiem stroną niniejszego postępowania winien być również ujawniony w rejestrach właściciel nieruchomości S. W. - a wobec jego śmierci jego spadkobiercy; został złożony wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego, którego skutkiem było wydanie tytułu wykonawczego nr (...) wystawionego przez (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) w dniu (...) lipca 2013 r.; opisany w tytule wykonawczym budynek ma inne wymiary, nie odpowiada rzeczywistym wymiarom budynku, które wynoszą 8,20 m x 10,12 m oraz ganek 1,5 x 2,5 - a zatem opisany w tytule wykonawczym budynek nie istnieje ".

Organ uznał, że zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Wyjaśnił, że przedmiotem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do wyegzekwowania obowiązku o charakterze niepieniężnym. Wykonalność aktu oznacza możliwość i nakaz jego realizacji. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą przesłanka będąca podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, polegająca na niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, winna mieć charakter generalny i bezwarunkowy, niezależny od konkretnego postępowania egzekucyjnego i aktualny zawsze, w każdym postępowaniu. Niedopuszczalność musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej bądź prowadzenia egzekucji w stosunku do osoby posiadającej konkretne przymioty. Wskazane w piśmie pełnomocnika zobowiązanych z dnia 31 października 2017 r. okoliczności nie wypełniają zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Wyłącznymi stronami w ramach niniejszego postępowania są zobowiązani tj. osoby na których ciąży obowiązek wskazany w nakazowej decyzji administracyjnej, kończącej ostatecznie postępowanie administracyjne. Tym samym przepis art. 52 ustawy Prawo budowlane nie ma zastosowania na gruncie prowadzonego postępowania egzekucyjnego w administracji. Ewentualne wątpliwości, skutkujące działaniami mającymi na celu ustalenie kręgu stron zakończonego postępowania administracyjnego winny toczyć się wskutek wszczęcia i prowadzenia postępowania nadzwyczajnego. Podstawą prawną prowadzonego postępowania egzekucyjnego w administracji jest tytuł wykonawczy nr (...), wydany przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) - Powiat (...) w dniu (...).10.2017 r., natomiast zarzut polegający na złożeniu wniosku w trybie postępowania nadzwyczajnego, który ewentualnie będzie skutkował prowadzeniem takiego postępowania, w niniejszym przypadku nie wypełnia przesłanki wskazanej jako podstawa niniejszego zarzutu tj. niedopuszczalności egzekucji administracyjnej.

Ponadto w rozpoznawanej sprawie brak jest względów podmiotowych, jak i przedmiotowych, które uzasadniałyby niedopuszczalność przedmiotowej egzekucji. Nie zachodzi bowiem żadna z przesłanek niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. Ponadto organ egzekucyjny nie jest uprawniony do rozpatrywania zastrzeżeń podnoszonych przez zobowiązanego, które nie są związane z samym postępowaniem egzekucyjnym, ale dotyczą postępowania jurysdykcyjnego. Zarzuty oraz inne środki odwoławcze przysługujące w ramach postępowania egzekucyjnego nie mogą być wykorzystywane do weryfikacji decyzji administracyjnej, stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego.

Odnosząc się do wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego i uchylenia nałożonego na zobowiązaną obowiązku organ podał, że art. 34 § 4 u.p.e.a nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie. W przedmiotowej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w (...) - Powiat (...) jest zarówno wierzycielem jak i organem egzekucyjnym, uznać należy, że uprzednie wydanie postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonego zarzutu, o którym mowa w art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jest bezprzedmiotowe i należało od razu wydać postanowienie w sprawie zarzutów na podstawie art. 34 § 4 wspomnianej ustawy.

M. K. i J. K. wnieśli zażalenie na ww. postanowienie, domagając się umorzenia postępowania egzekucyjnego i uchylenia nałożonego obowiązku, wstrzymania postępowania egzekucyjnego oraz zawieszenia postępowania do czasu rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) nakazującej rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego.

Postanowieniem z dnia (...).05.2018 r., znak: (...), (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego w (...) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.) w związku z art. 18 oraz art. 23 § 1 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 z późn. zm.) utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, że zgłoszony przez zobowiązanych zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej nie znajduje uzasadnienia w świetle stanu faktyczno-prawnego przedmiotowej sprawy. Niedopuszczalność egzekucji w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. oznacza niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych, a nie merytorycznych (o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a.). Niedopuszczalność wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku drodze egzekucji administracyjnej. Przepis ten dotyczy więc sytuacji, gdy występuje okoliczność wykluczająca możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego ze względów formalnych (podmiotowych lub przedmiotowych). W przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. W szczególności z akt sprawy nie wynika, aby zobowiązani byli podmiotami, w stosunku do których przepisy prawa wyłączają prowadzenie egzekucji administracyjnej. Egzekucję administracyjną na podstawie tytułu wykonawczego z dnia (...).10.2017 r. nr (...) prowadzi podmiot będący organem egzekucyjnym. Ponadto objęty tytułem wykonawczym z dnia (...).10.2017 r., nr (...) obowiązek podlega egzekucji administracyjnej, gdyż stosownie do art. 2 § 1 pkt 10 u.p.e.a. w związku z art. 3 § 1 u.p.e.a. egzekucji administracyjnej podlegają m.in. obowiązki o charakterze niepieniężnym pozostające we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego lub przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu szczególnego, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów. Tytuł wykonawczy, na podstawie którego prowadzona jest przedmiotowa egzekucja, wystawiony został przez organ uprawniony. W związku z powyższym zgłoszony przez zobowiązanych zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej nie zasługuje na uwzględnienie.

Okoliczności podniesione na uzasadnienie zarzutu niedopuszczalności egzekucji dotyczą merytorycznej zawartości egzekwowanej decyzji administracyjnej. Zarówno określenie kręgu adresatów egzekwowanego nakazu, jak i określenie przedmiotu tego nakazu nastąpiło w ostatecznej decyzji (...) WINB nr (...) z dnia (...).07.2013 r. Organy działające na etapie wykonania decyzji nie mogą oceniać zasadności czy prawidłowości decyzji, z której egzekwowany obowiązek wynika. Zgodnie bowiem z zasadami przyjętymi w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, kwestie dotyczące zasadności egzekwowanego obowiązku nie mogą stanowić przedmiotu toczącego się postępowania egzekucyjnego (art. 29 § 1 u.p.e.a.) Organ odwoławczy nadmienił, że M. K. i J. K. wnieśli o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją (...) WINB nr (...) z dnia (...).07.2013 r. znak: (...) Nie zapadło jeszcze rozstrzygnięcie w sprawie tego wniosku.

Odnosząc się do zawartego w zażaleniu wniosku o uchylenie nałożonego na zobowiązanych obowiązku, (...) WINB ponownie wyjaśnił, że weryfikacja ostatecznej decyzji administracyjnej, którą nałożono egzekwowany w przedmiotowej sprawie obowiązek nie jest możliwa w trybie postępowania egzekucyjnego w administracji, ale ewentualnie w ramach nadzwyczajnych postępowań administracyjnych przy spełnieniu formalnych przesłanek ich wdrożenia. Odnosząc się do zawartego w zażaleniu wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, organ odwołując się do treści art. 17 u.p.e.a. wskazał, że obowiązkiem organu rozpatrującego zażalenie jest dokonanie z urzędu oceny zasadności wstrzymania postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zażalenia. Ocena taka jest dokonywana niezależnie od wniosku skarżącego. W niniejszej sprawie (...) WINB nie stwierdził przesłanek uzasadniających wstrzymanie postępowania egzekucyjnego.

J. K. i M. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...), domagając się uchylenia postanowienia organu I i II instancji oraz umorzenia postępowania, ewentualnie uchylenia wydanych postanowień i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Przedmiotowemu postanowieniu zarzucili:

- naruszenie art. 33 § 1 pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez nieuwzględnienie zarzutu skarżących dotyczącego niedopuszczalności egzekucji w administracyjnej, podczas gdy postępowanie egzekucyjne jest niedopuszczalne a obowiązek nałożony na skarżących jest niewykonalny z przyczyn prawnych oraz faktycznych;

naruszenie art. 33 § 1 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego nieuwzględnienie, podczas gdy w sprawie zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego bowiem stroną niniejszego postępowania winien być również ujawniony w rejestrach właściciel nieruchomości S. W. - a wobec jego śmierci jego spadkobiercy;

naruszenie art. 59 § 1 pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego niezastosowanie i nie umorzenie postępowania egzekucyjnego w sytuacji, w której egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne;

naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nie dokonanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nie dokonanie wyczerpującego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, poprzez nie wyciągnięcie spójnych i prawidłowych wniosków z uwzględnionego materiału dowodowego co skutkowało wydaniem postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie organu I instancji;

naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie podczas, gdy organ ustala okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia oraz potrzebne dowody a postępowanie organ powinien prowadzić w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, tymczasem w ocenie skarżących postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ budzi wiele zastrzeżeń, a przede wszystkim sprowadza się do błędnych konkluzji skutkujących prowadzeniem względem skarżących postępowania egzekucyjnego w sytuacji kiedy jest ono bezprzedmiotowe.

W uzasadnieniu skargi opisane wyżej zarzuty zostały rozwinięte. Skarżący nadmienili, że zainicjowali stwierdzenie nieważności decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) nr (...) z dnia (...).07.2013 r.

W odpowiedzi na skargę (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w (...) wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm. - zwanej dalej p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 33 pkt 1-10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 z późn. zm.) - dalej jako "u.p.e.a.", podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1)

wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2)

odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3)

określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4)

błąd co do osoby zobowiązanego;

5)

niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6)

niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7)

brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8)

zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9)

prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10)

niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 (...).

W niniejszej sprawie istota sporu sprowadzała się do ustalenia, czy egzekucja nakazu rozbiórki jednorodzinnego domu mieszkalnego orzeczonego w decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) nr (...) z dnia (...).07.2013 r. znak: (...) jest niedopuszczalna w rozumieniu punktu 6 przywołanej wyżej normy prawnej.

Przepis art. 33 pkt 6 u.p.e.a. stanowi swoistą uzupełniającą klauzulę generalną, obejmującą wszystkie przypadki niewymienione w art. 33 § 1 pkt 1-5 u.p.e.a. W przepisie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. chodzi o niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. Niedopuszczalność egzekucji może wynikać z różnych powodów: w danej sprawie może być dopuszczalna egzekucja sądowa, a nie administracyjna, egzekucja może być niedopuszczalna wobec danej osoby, korzystającej z immunitetu itp. Niedopuszczalność musi wynikać z przepisów prawa wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej bądź prowadzenia egzekucji w stosunku do osoby posiadającej konkretne przymioty (wyr. NSA z 26 sierpnia 2011 r., II FSK 461/10, Legalis). Może też wchodzić w rachubę niedopuszczalność zastosowanego środka egzekucyjnego, np. niedopuszczalność stosowania przymusu bezpośredniego przez organy cywilne wobec osób wymienionych w art. 153-153a § 1, niedopuszczalność stosowania określonych środków egzekucyjnych wobec jednostek budżetowych (art. 69) lub zastosowanie środka egzekucyjnego nieprzewidzianego w ustawie (tak R. Hauser, Z. Leoński, A. Skoczylas, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. 9 Warszawa 2017).

Zdaniem skarżących egzekucja orzeczonego nakazu rozbiórki jest niedopuszczalna ponieważ: wszczęte postępowanie nie obejmuje pełnego kręgu osób wskazanych zgodnie z art. 52 ustawy Prawo budowlane, gdyż jako strona niniejszego postępowania winien być również ujawniony w rejestrach właściciel nieruchomości S. W., a wobec jego śmierci spadkobiercy; został złożony wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...).07.2013 r.; opisany w tytule wykonawczym budynek ma inne wymiary niż opisane we wskazanej wyżej decyzji.

Należy podzielić stanowisko przedstawione przez organ II instancji, że przytoczone wyżej okoliczności dotyczące ustalenia adresata obowiązku nałożonego decyzją oraz nieścisłości w opisie przedmiotu rozbiórki mające uzasadniać niedopuszczalność egzekucji dotyczą merytorycznej treści decyzji orzekającej o nakazie rozbiórki i nie mogą być weryfikowane na etapie postępowania egzekucyjnego. Stanowi o tym wprost treść art. 29 § 1 u.p.e.a., w myśl którego organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Badanie, o którym mowa w art. 29 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji obejmuje ustalenie, czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało upomnienie. Badanie to ma charakter formalny. Przepis ten nie pozwala organowi na badanie zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, a tym bardziej weryfikowania prawidłowości przyznania wszystkim osobom uprawnionym statusu strony postępowania zakończonego wydaną decyzją, ustalenia osób zobowiązanych czy właściwego opisu przedmiotu postępowania. Samo zainicjowanie postępowań nadzwyczajnych zmierzających do stwierdzenia nieważności decyzji lub wznowienia postępowania również nie czyni egzekucji niedopuszczalną. Jak wynika z akt sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia (...).08.2017 r., znak: (...) odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...).07.2013 r., nr (...). Jak wskazał organ w odpowiedzi na skargę, akta sprawy zostały zwrócone, zatem powyższe postanowienie nie zostało zaskarżone. Fakt, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji zostało już zakończone zostało przemilczane w skardze wniesionej w imieniu skarżących przez profesjonalnego pełnomocnika. W aktach sprawy znajduje się również wniosek J. K. z dnia 31 października 2017 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia (...).07.2013 r., nr (...) "jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa". Nie wiadomo jednak czy i jak to postępowanie się zakończyło.

Wypada również przypomnieć, że katalog sytuacji, które mogą być podstawą do wniesienia zarzutów jest katalogiem zamkniętym i żadne inne sytuacje czy powody nie mogą być podstawą wniesienia zarzutów. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są sformalizowanym środkiem prawnym. Ich wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do ich rozpoznania i rozstrzygnięcia. Przy tym podniesione w nich okoliczności, które zdaniem zobowiązanego, wykluczają możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego, zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny, właściwy do rozpoznania tego środka prawnego. Jeżeli zatem dany zarzut nie zostanie podniesiony przez zobowiązanego, to nie może być rozpoznany przez organ egzekucyjny, a co za tym idzie ani w postępowaniu odwoławczym, ani w skardze do sądu administracyjnego, nie można organowi egzekucyjnemu skutecznie zarzucić, że nie uwzględnił on okoliczności będącej przeszkodą w prowadzeniu egzekucji administracyjnej, jeżeli wcześniej nie wniesiono zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji, obejmującego tą okoliczność (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2014 r., sygn. I OSK 2218/14).

W tym kontekście, jako nieprawidłowe należy ocenić podniesienie w skardze zarzutu naruszenia art. 33 § 1 pkt 4 u.e.p.a. "poprzez jego nieuwzględnienie, podczas gdy w sprawie zachodził błąd co do osoby zobowiązanego", w sytuacji gdy skarżący reprezentowani przez tego samego profesjonalnego pełnomocnika wnieśli zarzut niedopuszczalności egzekucji. Jednocześnie należy wskazać, że mimo odmiennej podstawy prawnej zarzutu skarżący na jego poparcie przytaczają te same okoliczności co w piśmie zawierającym zarzuty tj. pominięcie w charakterze strony/zobowiązanego następców prawnych zmarłego S. W. Jak już zostało wykazane powyżej w postępowaniu egzekucyjnym nie można ponownie ustalać adresata obowiązku nałożonego w decyzji. Postępowanie egzekucyjne prowadzone jest jedynie z udziałem zobowiązanego, którego w art. 1a pkt 20 u.p.e.a. zdefiniowano jako osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej albo osobę fizyczną, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym (...). Jedynie na marginesie sąd pragnie wskazać, że S. W. brał czynny udział w postępowaniu administracyjnym, a w zaskarżonej decyzji organ II instancji jednoznacznie wypowiedział się dlaczego zobowiązanymi do dokonania rozbiórki są skarżący, a nie S. W. Stanowisko to zostało zaaprobowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 10.01.2014, sygn. II SA/Kr 1234/13, który uznał, że także treść i zakres nałożonego obowiązku nie budzą wątpliwości.

Konkludując należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. W szczególności z akt sprawy nie wynika, aby zobowiązani byli podmiotami, w stosunku do których przepisy prawa wyłączają prowadzenie egzekucji administracyjnej. Egzekucję administracyjną na podstawie tytułu wykonawczego z dnia (...).10.2017 r., nr (...) prowadzi podmiot będący organem egzekucyjnym. Objęty tytułem wykonawczym obowiązek podlega egzekucji administracyjnej. Organ II instancji odniósł się do przedmiotu sprawy dokonując oceny stanowiska organu I instancji odnośnie do wniesionego zarzutu na postępowanie egzekucyjne oraz zaprezentował swoje poglądy w tej materii. (...) WINB w (...) prawidłowo zastosował przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz ustawy kodeks postępowania administracyjnego. Zaskarżone i poprzedzające je postanowienie zawierają rzetelne i wyczerpujące uzasadnienia, spełniające wymogi przewidziane w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. i art. 18 u.p.e.a. Argumentacja podnoszona w skardze była chybiona i nie mogła mieć wpływu na ocenę prawidłowości kontrolowanych postanowień.

Wobec powyższego skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu na zasadzie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.