Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3040299

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 15 lipca 2020 r.
II SA/Kr 926/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla.

Sędziowie WSA: Joanna Człowiekowska Mirosław Bator (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W., A. P., A. B., M. M., E. G., Z. G., J. P., Stowarzyszenia (...)", R. C. - G., H. N. - G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) czerwca 2019 r. nr (...) w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia 1/ uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; 2/ zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz A. P., A. B., M. M. kwotę 714 (siedemset czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz E. G. i Z. G. kwotę (...) (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; (...) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz J. P. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Stowarzyszenia (...)" kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz R. C. - G. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz H. N. - G. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego

Uzasadnienie faktyczne

Burmistrz Miasta G. decyzją z dnia 22 stycznia 2018 r. nr (...) działając na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 i ust. 4, art. 82 ust. 1, 2, 2a i 3, art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, § 3 ust. 1 pkt 60 i 68 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz art. 104, 107 i 108 § 1 k.p.a., w związku art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw po rozpatrzeniu wniosku S. B. przedstawiciela Firma A z siedzibą w K. w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia pn. "Budowa obwodnicy G." określił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia pn. Budowa obwodnicy G." planowanego do realizacji przez Zarząd Województwa (...) reprezentowany przez Zarząd Drog Wojewodzkich w K. - dla wariantu W1.

I/ Rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia:

Przedsięwzięcie polega na budowie drogi będącej południowo-zachodnim obejściem miasta G. w oparciu o wariant W1. Planowana obwodnica zlokalizowana jest na terenie województwa (...) administracyjnych miasta G., gminy G. oraz gminy S. W ramach planowanej inwestycji zrealizowana zostanie obwodnica o łącznej długości około 5,1 km Przewidziana jest do realizacji w dwóch etapach - odcinek zachodni jako etap I oraz odcinek południowy jako etap II.

Trasa odcinka południowego rozpoczyna się na drodze wojewódzkiej nr (...) ok. ode. 230 km 2+080 (ul. (...) w G.), następnie biegnie w kierunku zachodnim do drogi krajowej nr (...) ok.k.m. 173+590 (m. (...)). Długość odcinka południowego wynosi ok. 2,580 km Trasa odcinka zachodniego rozpoczyna się ok.k.m. 174+740 drogi krajowej nr (...) (ul. (...) w G.), biegnie w kierunku północno-zachodnim (w kierunku ul. (...), następnie w kierunku ul. (...) w G.), aż do jego włączenia w drogę wojewódzką nr (...) ok. odc.220 km 4+440 (ul. (...) w G.). Długość odcinka zachodniego wynosi ok. 2,470 km Zakres przedsięwzięcia obejmuje:

a) budowę drogi klasy technicznej G,

b) budowę powiązania projektowanej obwodnicy G. z istniejącym układem drogowym poprzez budowę rond i skrzyżowań,

c) budowę obiektu inżynierskiego w postaci mostu drogowego nad rzeką (...),

d) budowę systemu odwodnienia projektowanej obwodnicy,

e) budowę przepustów pod koroną drogi,

f) budowę chodników w obszarach gdzie może odbywać się ruch pieszych,

g) budowę nowej zatoki autobusowej,

h) budowę bądź korektę wjazdów, zjazdów do pól, budowę odcinków dróg dojazdowych/serwisowych,

i) wykonanie elementów organizacji ruchu (oznakowanie poziome i pionowe, urządzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego),

j) budowę oświetlenia drogowego w niezbędnym zakresie,

k) wycinkę i nasadzenia zieleni, I/ zabezpieczenie lub przebudowę kolidujących z przedmiotową inwestycją następujących sieci uzbrojenia m.in.:

- sieć kanalizacji deszczowej,

- sieć kanalizacji sanitarnej,

- sieć wodociągowa, w tym odcinek sieci magistralnej,

- sieć gazowa,

m) konieczne wyburzenia obiektów.

Celem niniejszego przedsięwzięcia jest poprawa bezpieczeństwa ruchu drogowego w mieście poprzez przejęcie znacznej części ruchu osobowego i części tranzytowego przechodzącego w chwili obecnej przez centralną część miasta, poprawa jakości wewnętrznych powiązań komunikacyjnych powiatu (...), poprzez odpowiednie skomunikowanie planowanej trasy z pozostałą siecią drogową, usprawnienie przepustowości drogi (...) przez uzupełnienie układu komunikacyjnego województwa, a tym samym podniesienie poziomu bezpieczeństwa drogowego. Planowana inwestycja ze względu na zakres, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 60 i 68 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71), zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Usytuowanie i przebieg przedmiotowej drogi określono w Załączniku nr I, przedstawiającym odcinek zachodni (etap I) oraz odcinek południowy (etap II), stanowiącym integralną część niniejszej decyzji.

II/ Istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich:

1) W trakcie przygotowania i realizacji przedsięwzięcia zapewnić oszczędne gospodarowanie terenem.

2) Zapewnić lokalizację zaplecza budowy poza bezpośrednim sąsiedztwem cieków wodnych, terenami podmokłymi, terenami bezpośrednio sąsiadującymi z zabudowa mieszkaniową, terenami leśnymi.

3) Prace budowlane w rejonie terenów chronionych pod względem oddziaływania akustycznego mogą być prowadzone wyłącznie w porze dziennej, tj. od 6.00 do 22.00.

4) W fazie budowy należy zabezpieczyć powierzchnię ziemi, wody gruntowe i powierzchniowe przed potencjalnymi zanieczyszczeniami, zwłaszcza substancjami ropopochodnymi, poprzez:

a) utwardzenie terenu na którym będzie zlokalizowane zaplecze (np. poprzez wyłożenie płytami betonowymi),

b) okresowe (do czasu zakończenia budowy) wyścielenie podłoża terenowych punktów obsługi i postoju samochodów i maszyn roboczych oraz miejsc przechowywania i magazynowania odpadów niebezpiecznych - materiałami izolacyjnymi,

c) tankowanie maszyn roboczych z należytą starannością, nie powodując skażenia środowiska,

d) zabezpieczenie terenu powierzchni szczelnej przed spływami wód opadowych bezpośrednio do gruntu poprzez zastosowanie opasek i podczyszczenie zebranych wód w osadnikach przed ich odprowadzeniem,

e) wyposażenie zaplecza budowy w szczelne sanitariaty, których zawartość będzie na bieżąco usuwana przez uprawnione podmioty.

5) Wykorzystywany przy realizacji inwestycji sprzęt i środki transportowe winny charakteryzować się możliwie jak najmniejszym oddziaływaniem na jakość środowiska oraz znajdować się w dobrym stanie technicznym. Użytkowany sprzęt budowlany winien spełniać, określone odrębnymi przepisami, wymogi w zakresie emisji hałasu do środowiska przez urządzenia używane na zewnątrz pomieszczeń i posiadać szczelne układy napędowe i zasilania tak, aby nie następowały niekontrolowane wycieki substancji napędowych, a tym samym zanieczyszczenie środowiska gruntowo-wodnego.

6) Na samochodach przewożących materiały pylące lub emitujące gazy (np. gorąca masa bitumiczna) należy stosować zabezpieczenia (plandeki lub innego typu przykrycia), celem ograniczenia emisji niezorganizowanej.

7) Podczas prowadzenia robót ziemnych i montażowo-budowlanych, powodujących wzmożone pylenie (zwłaszcza w okresie bezdeszczowym) należy stosować zraszanie (deszczowanie) dróg dojazdowych i technologicznych.

8) Dla zapobieżenia wtórnemu pyleniu, zanieczyszczeniu wód i sieci kanalizacyjnej gruntem wywiezionym pod kołami pojazdów obsługujących budowę, na wyjazdach z placu budowy należy usytuować stanowiska mycia kół i podwozia (z instalacją oczyszczającą ściek), a jezdnia winna zostać posprzątana z zalegającego błota.

9) Wykonawca prac winien dysponować sprzętem i środkami do neutralizacji ewentualnych zanieczyszczeń środowiska gruntowo-wodnego.

10) Odpady powstałe w trakcie realizacji inwestycji należy segregować i selektywnie magazynować w odpowiednim do tego celu wyznaczonym miejscu, o szczelnym podłożu, w odpowiednich pojemnikach, zabezpieczonych pryzmach, w sposób eliminujący ich negatywny wpływ na środowisko, zapewniając ich odbiór przez uprawnione podmioty.

11) Podczas realizacji przedsięwzięcia należy zapewnić nadzór przyrodniczy. Nadzór winien być prowadzony przez osobę/osoby mające wiedzę i doświadczenie z zakresu herpetologii, ornitologii, ichtiologii, botaniki. Nadzór przyrodniczy winien obejmować w szczególności:

a) zapewnienie ochrony miejsc chronionych gatunków ptaków i innych zwierząt w trakcie usuwania drzew lub krzewów w okresie lęgowym,

b) kontrolę wykopów, w tym okresowych zalewisk, przed ich likwidacją, pod kątem wykorzystywania tych miejsc, jako miejsc rozrodu zwierząt, w szczególności płazów,

c) stwierdzenie potrzeby, określenie metod przeprowadzania i nadzór nad czynnościami związanymi z przeniesieniem zwierząt, ich form larwalnych i młodocianych ze stref zagrożenia,

d) identyfikację i wskazanie miejsc, do których należy przenieść zwierzęta, ich formy larwalne i młodociane,

e) określenie szczegółowej lokalizacji herpetologicznych wygrodzeń tymczasowych i weryfikację wyznaczonych wygrodzeń stałych,

f) nadzór nad likwidacją zbiornika wodnego i realizacją zbiornika zastępczego dla płazów,

g) weryfikację i kontrolę skuteczności metod i urządzeń zastosowanych na placu budowy, w celu przeciwdziałania przedostawaniu się zwierząt na ten teren, formułowanie i przekazywanie wykonawcy robót budowlanych wniosków i zaleceń w tym zakresie.

12) Teren budowy należy odpowiednio zabezpieczyć przed powstawaniem przypadkowych pułapek dla zwierząt, typu otwarte głębokie wykopy, jamy, otwarte studzienki. Pod koniec każdego dnia roboczego takie miejsca powinny zostać zabezpieczone poprzez np. zasypanie, przykrycie lub wygrodzenie. W razie, gdy zwierzę zostanie uwięzione w wykopie lub studzience, należy je odłowić i przenieść w bezpieczne miejsce. W przypadku stwierdzenia miejsc rozrodu płazów w tymczasowo wytworzonych zagłębieniach z wodą, które są w kolizji z pracami, osobniki wraz ze skrzekiem powinny zostać przeniesione poza teren inwestycji do pobliskich zbiorników wodnych zasiedlonych przez płazy.

13) Jeśli na omawianym terenie stwierdzone zostaną masowe migracje płazów związane z okresem rozrodczym oraz dyspersją młodych osobników, teren budowy należy zabezpieczyć tak, aby uniemożliwić płazom przedostanie się na ten teren, gdzie w wyniku prac byłyby zagrożone - w tym celu należałoby ustawić specjalne siatki i przenieść stwierdzone osobniki w bezpieczne miejsce poza teren inwestycji (o podobnych warunkach siedliskowych, na tyle oddalone od terenu inwestycji, aby zwierzęta nie mogły powrócić na ten teren do czasu zakończenia prac).

14) W związku z likwidacją istniejącego zbiornika wodnego stanowiącego siedlisko płazów, zlokalizowanego na przebiegu południowego odcinka obwodnicy w k.m. ok. 0+500, należy wykonać zbiornik zastępczy usytuowany po drugiej stronie rowu przebiegającego w sąsiedztwie opisywanego obiektu. Zbiornik wykonać pod nadzorem herpetologa, najlepiej w okresie letnim (po wiosennych wędrówkach) lub jesiennym (po jesiennej migracji zwierząt).

15) Wczesna wiosną przed okresem wiosennej migracji, należy wykonać wygrodzenia ochronne dla płazów, nakierowujące je na zbiornik zastępczy oraz zabezpieczające przed wkraczaniem płazów na teren budowy. Zaleca się (zgodnie z "Poradnikiem ochrony płazów" R. T. K., M. R., M. S.) stosowanie wygrodzeń o wysokości części nadziemnej - min. 40 cm (zalecana 50 cm) i głębokości zakopania w gruncie - min. 10 cm (zalecana 15 cm), z odciągiem górnej krawędzi na zewnątrz (w kierunku otaczającego terenu) pod kątem 45-90°, tworzącym daszek (przewieszkę) o szerokości min. 5 cm (zalecana szerokość >10 cm), w przypadku wygrodzeń z siatki wielkość oczek powinna być <5 mm.

16) Prace związane z likwidacją zbiornika należy rozpocząć od odpompowania wody. Najlepiej aby staw pozostał bez wody na dobę, dwie. Do zasypania można przystąpić po kontroli dna i odłowieniu pozostałych płazów. Najkorzystniejszym okresem na likwidację istniejącego zbiornika wodnego jest koniec sierpnia i wrzesień.

17) Stałe wygrodzenia herpetologiczne zamontować w miejscach, gdzie ślad obwodnicy przechodzi w sąsiedztwie zbiorników i terenów podmokłych, czyli miejsc zasiedlonych przez batrachofaunę, gdzie dodatkowo stwierdzono przemieszczanie się płazów tj. na przebiegu południowym w k.m. ok. 0+330 i długości ok. 170 m (strona lewa), 0+380 i długości ok. 120 m (strona prawa), I +330 i długości ok. 140 m (obie strony), 2+090 i długości ok. 180 m (obie strony) oraz na przebiegu zachodnim w k.m. ok. 1+690 i długości ok. 210 m (strona lewa), 1+940 i długości ok. 480 m (strona prawa).

18) Z uwagi na potrzebę minimalizacji ryzyka ewentualnej kolizji ptaków przelatujących wzdłuż koryta rzeki (...) z elementami mostu, obiekt winien być pomalowany na kolor wyraźnie odcinający się od otoczenia.

19) Prace związane z wycinką drzew i krzewów należy prowadzić poza okresem lęgowym ptaków, tj. poza okresem od I marca do 15 października. W przypadku konieczności prowadzenia wycinki w okresie lęgowym, prace te należy prowadzić pod ścisłym nadzorem przyrodniczym. W sytuacji występowania gatunków chronionych, gniazd ptasich lub budek lęgowych w obrębie drzewa lub krzewów przeznaczonych do wycinki, prace należy wstrzymać w celu uzyskania decyzji derogacyjnej, zezwalającej na czynności podlegające zakazom w stosunku do gatunków objętych ochroną.

20) Drzewa i krzewy nie przeznaczone do usunięcia znajdujące się w bezpośrednim sąsiedztwie robót należy zabezpieczyć przed ewentualnymi uszkodzeniami mechanicznymi i chemicznymi w trakcie prowadzonych prac np. poprzez deskowanie lub okrycie matami słomianymi, wygrodzenie powierzchni zlokalizowanej w odległości min. I m od pnia drzewa, nieskładowanie materiałów budowlanych w ich sąsiedztwie. Nie można pozostawiać na dłuższy czas odkrytych brył korzeniowych, aby nie dopuścić do ich przesuszania. W obrębie rzutu korony drzew nie składować materiałów chemicznych i budowlanych.

21) Prace związane z realizacją obiektu mostowego na rzece (...), mogące powodować czasowe mętnienie wody, należy wykonywać poza okresem rozrodu i inkubacji ikry gatunków ryb występujących w R. tj. w okresie od połowy lipca do połowy września. W pozostałym okresie prace te wykonywać pod stałym nadzorem ichtiologa oraz pod osłoną grodzy, przy czym nie dopuszcza się wykonywania grodzy z materiału dennego rzeki. Po skończeniu prac grodzisko należy rozebrać. Zmętnienie wód w wyniku realizacji przedmiotowych prac powinno być ograniczone do minimum - bezwzględnie należy unikać dłuższego niż kilka godzin dziennie i kilka dni w tygodniu zmętnienia wód.

22) W celu ograniczenia ingerencji robót ziemnych w skarpy i dno rzeki R. oraz wody płynące, roboty fundamentowe wykonywać w wykopie zabezpieczonym stalowymi ściankami szczelnymi, a przęsło mostu w szczelnych deskowaniach uniemożliwiających przedostanie się betonu i mleczka cementowego na teren pod obiektem.

23) Podczas prac związanych z budową obiektu mostowego stosować zabezpieczenia przeciwdziałające zanieczyszczeniu koryta rzeki i ograniczające przedostawanie się fragmentów materiałów budowlanych do rzeki np. maty przechwytujące.

24) W przypadku konieczności odwodnienia wykopów, wody odprowadzane do odbiorników powinny być mechanicznie oczyszczone z zawiesiny (piasku, gliny, itp.).

25) Aby maksymalnie ograniczyć oddziaływanie w zakresie drgań na etapie realizacji inwestycji, w miarę możliwości w rejonach zabudowanych ograniczyć pracę urządzeń mogących wywoływać potencjalnie znaczące drgania. Na etapie prowadzenia prac budowlanych przestrzegać zasady braku jednoczesnej pracy sprzętem budowlanym oraz wykonywania prac, sposobem ręcznym, przy budynkach zlokalizowanych bezpośrednio w pasie drogowym, lub innym sposobem niż ręczny, przy jednoczesnym zabezpieczeniu budynków.

26) Dla robót ziemnych w rejonie osuwiska zapewnić nadzór geologiczny.

27) W razie likwidacji studni będących jedynym źródłem zaopatrzenia posesji w wodę, zapewnić jej odtworzenie lub podłączenie do sieci wodociągowej, w zależności od warunków technicznych i terenowych.

28) Po zakończeniu robót budowlanych należy przeprowadzić rekultywacje terenu polegającą na przywróceniu go do stanu biologicznie czynnego. Rekultywacją należy objąć tereny zajęte pod zaplecze budowlane, tereny przyległe, zniszczone dojazdy na plac budowy, powierzchnie składowania materiałów, mas ziemnych, itp.

29) Wprowadzić nasadzenia zastępcze zarówno drzew, jak i krzewów. Do nasadzeń zastosować gatunki rodzime, charakterystyczne dla miejscowych warunków siedliskowych np. dąb, lipa, klon, wierzba. Jako minimum docelowo zaleca się wprowadzić jedno drzewo za dwa wycięte oraz wprowadzić ok. 4 tysięcy m2 nasadzeń powierzchniowych (krzewów) na całej długości planowanej drogi.

30) Na etapie eksploatacji należy zapewnić regularne czyszczenie, konserwację i przeglądy przydrożnych rowów, zbiorników retencyjnych, urządzeń kanalizacyjnych oraz zapewnić ich utrzymanie w należytym stanie, gwarantującym sprawne działanie.

III/ Wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko powołanej na wstępie.

1) Na całej długości projektowanej obwodnicy należy zastosować nawierzchnię o obniżonej hałaśliwości (tzw. "cichą"), o skuteczności minimum 2dB w stosunku do nawierzchni standardowej.

2) Należy zastosować ekran akustyczny w ok.k.m. 1+357 odcinka zachodniego i długości 42 m, dla ochrony budynku zlokalizowanego przy ul. (...) w G., który pomimo zastosowania cichej nawierzchni leży w obszarze negatywnego oddziaływania hałasu.

3) Dopuszcza się stosowanie przeźroczystych ekranów akustycznych z poziomymi, czarnymi pasami o szerokości 2 mm w odstępach 28-30 mm, bądź ekranów z pionowymi pasami koloru białego lub czarnego o szerokości 2 cm w odstępach co 10 cm. Większe odstępy między pasami niż 10 cm są niedopuszczalne. Nie dopuszcza się stosowanie ekranów przeźroczystych bez pasów, bądź ekranów przeźroczystych z naklejonymi sylwetkami ptaków drapieżnych, niezależnie od powierzchni przeźroczystego panelu. Nie dopuszcza się również stosowania przeźroczystych ekranów oklejonych tylko kolorową folią ochronną, bez pasów. Ekrany powinny być wyposażone w pasy fabrycznie, według trwałej technologii, odpowiadającej trwałości samych paneli. Zdecydowanie nie dopuszcza się montowania nowych paneli bez pasów i ich naklejanie w późniejszym terminie. Opcjonalnie dopuszcza się również stosowanie pasów poziomych o szerokości I lub 2 cm w odstępach 5 cm, koloru białego lub czarnego, bądź stosowanie na danym odcinku kombinacji pasów poziomych z pasami pionowymi.

4) Wody opadowe i roztopowe pochodzące z całego odcinka planowanej obwodnicy należy ująć w system odwadniania poprzez szczelną kanalizację deszczową oraz rowy przydrożne.

5) Zapewnić sprawne przejęcie i odprowadzenie wód opadowych i roztopowych z projektowanego korpusu drogowego jak również z terenów sąsiadujących z planowanym odcinkiem obwodnicy.

6) Zapewnić retencję wód opadowych, odprowadzanych z zachodniego odcinka obwodnicy, przed ich wprowadzeniem do potoku (...), poprzez wykonanie zbiorników retencyjnych podziemnych z regulatorami przepływu.

7) Celem zabezpieczenia przed nadmiernym napływem wód do rowu znajdującego w rejonie włączenia odcinka południowego obwodnicy do drogi krajowej nr (...) w (...), przewidzianego jako odbiornik wód opadowych pochodzących z planowanej drogi, zapewnić retencję wód opadowych i roztopowych przed ich wprowadzeniem do rowu.

8) Ze względu na ingerencję w istniejący układ rowów przewidzieć ich regulacje i renowacje w miejscach kolizji.

9) Przed wlotem kanalizacji deszczowej do potoku (...) zaprojektować dodatkową studnię bekonową z wyposażeniem umożliwiającym zamknięcie odpływu na wypadek wystąpienia sytuacji awaryjnej z udziałem pojazdów przewożących materiały niebezpieczne.

10) Przed wlotem wód opadowych i roztopowych do potoku (...) i rzeki (...) zastosować osadniki zawiesin z zasyfonowanym odpływem.

11) System odwodnienia planowanej obwodnicy wykonać w sposób uniemożliwiający przedostanie się do obiektów odwodnienia zwierząt, a także kierując się zasadą przezorności zastosować rozwiązania pozwalające zwierzętom na samodzielne uwolnienie się z nich (np. rury ucieczkowe lub pochylnie umożliwiające samodzielne wydostanie się zwierząt na zewnątrz). Osadniki lub studzienki posiadające otwory wlotowe należy zabezpieczyć poprzez wyposażenie otworów w kraty stalowe lub rząd pionowych prętów (płaskowników). Wielkość oczek kraty (odstępów pomiędzy prętami) powinna być nie większa niż 2 cm i zapewnić zatrzymanie przynajmniej, dorosłych płazów.

12) W miejscach, gdzie przebieg szlaków migracyjnych płazów koliduje z osią drogi (na przebiegu południowym w k.m. ok. 0+460, ok. 1+430, ok. 2+210) zaprojektować przepusty posiadające parametry umożliwiające migrację płazów, które będą również pełnić funkcję przejść dla małych zwierząt. Proponuje się konstrukcje półki przy naprowadzaniu od szerokości 1 m oraz jej stopniowe zawężanie do szerokości 70 cm w świetle przepustu. Po jednej stronie rowu pod przepustem należy przewidzieć teren wysypany piaskiem/żwirem o szerokości min. ok. 1 m. Dodatkowo po obu stronach tych obiektów należy usytuować płotki naprowadzające zwierzęta na przepust.

13) Wody opadowe, z sąsiadującej z osuwiskiem zlewni terenowej, należy odprowadzić poza obszar osuwiska do rzeki (...)

14) Zapewnić odwodnienie zbocza i uporządkowanie stosunków wodnych na terenie osuwiska.

15) Systemy drenażowe realizowane w ramach odwodnienia osuwiska należy lokalizować poza możliwą powierzchnią poślizgu na dopływie wód, by odciążyć ich napływ do osuwiska.

16) Opracować projekt zagospodarowania terenu zielenią oraz wskazać miejsca nasadzenia drzew i krzewów.

IV/ Wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowej:

Przedmiotowe przedsięwzięcie nie zalicza się do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, dlatego też nie określono wymogów w tym zakresie.

V/ Wymogi w zakresie ograniczania transgranicznego oddziaływania na środowisko:

W odniesieniu do przedmiotowego przedsięwzięcia nie zaszła potrzeba przeprowadzania postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko w kontekście transgranicznym, dlatego też nie określono wymogów w tym zakresie.

VI/ Stwierdzam konieczność przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

W opracowywanym raporcie, przedkładanym w ramach ponownej oceny oddziaływania na środowisko należy m.in.:

1) Przedstawić określone na etapie rozwiązań projektowych zabezpieczenia przewidziane w związku z prowadzeniem zachodniego odcinka obwodnicy przez teren osuwiska (w tym sposoby odwodnienia osuwiska, stabilizacji skarp i zboczy osuwiska, odbiornik odprowadzanych wód).

2) Dokonać analizy planowanego sposobu prowadzenia drogi przez obszar osuwiska, pod kątem wydłużenia estakady, a ograniczenia realizacji drogi w wykopie.

3) Przedstawić inwentaryzację studni w rejonie przedsięwzięcia wraz z analizą potencjalnego wpływu inwestycji na możliwości zmniejszenia ich wydajności i możliwości zanieczyszczenia wód przez nie ujmowanych.

4) Na etapie opracowywania szczegółowych rozwiązań projektowych wykonać ponowną inwentaryzację drzew i krzewów przewidzianych do usunięcia ze względu na kolizję z inwestycją.

VII/ Nakładam obowiązek wykonania analizy porealizacyjnej w zakresie oceny skuteczności zastosowanych rozwiązań, mających na celu dotrzymanie poza terenem budowy standardów jakości środowiska, w tym ochrony terenów zabudowy mieszkaniowej przed hałasem (na podstawie przeprowadzonych pomiarów hałasu), po upływie jednego roku od dnia oddania obiektu do użytkowania i przedłożenia jej w terminie 18 miesięcy od dnia oddania obiektu do użytkowania do organu ochrony środowiska właściwego do utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, a także do Burmistrza Miasta G.

VIII/ Przedsięwzięcie należy do rodzaju przedsięwzięć, dla których może być utworzony obszar ograniczonego użytkowania. Na obecnym etapie nie stwierdzono konieczności utworzenia takiego obszaru.

IX/ Niniejszej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności;

X/ Charakterystyka przedsięwzięcia zawarta została w załączniku nr II do decyzji.

Odwołania od powyższej decyzji złożyli: S. K. i J. K.; B. B.; E. B.; W. D.; H. M. i A. M.; M. P. i G. H.-P.; D. M.; E. C.; W. C.; I. M.; J. P. i B. P.; E. R. i N. R.; E. G. i Z. G.; H. R.; K. B.; H. N.-G. i P. G.; R. C.-G. i D. G.; M. K. i E. K.; A. C.; A. P. i R. P.; Z. T.; J. W.; K. K.-P.; E. H. i L. H.; A. K.; T. A.; B. J., A. J. i A. J.; K. P.; G. T.; A. P., A. B. i M. M. reprezentowane przez pełnomocnika adw. P. S.; J. P. reprezentowana przez r.pr. J. S.; Stowarzyszenie "(...) G." w G.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 28 czerwca 2019 r. nr (...) w pkt 1 umorzyło postępowanie odwoławcze w stosunku do E. K. oraz A. J., a w pkt 2 utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że materialną podstawę prawną kwestionowanej odwołaniem decyzji Burmistrza Miasta G. z dnia 22 stycznia 2018 r. stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W tym miejscu należy zważyć, że z dniem 1 stycznia 2018 r. weszła w życie ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, która - w art. 509 -wprowadziła do przepisów ustawy środowiskowej regulujących postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach m.in. wymóg uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia z organem właściwym w sprawach ocen wodnoprawnych. Wskazać zatem należy, że w świetle normy intertemporalnej zawartej w art. 545 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017-r. Prawo wodne - w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 28 lutego 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne - na gruncie stanu faktycznego znajdują zastosowanie przepisy ustawy środowiskowej w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2017 r. W związku z powyższym podniesiony przez część odwołujących się zarzut braku uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia z organem właściwym w sprawach ocen wodnoprawnych oraz wydania zaskarżonej decyzji bez uzyskania opinii i uzgodnienia takiego organu nie zasługiwał na uwzględnienie. Wskazać zatem należy, że zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy środowiskowej "Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych:

1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko". Rodzaje takich przedsięwzięć określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71), które w § 3 ust. 1 pkt 60 do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza m.in.: "drogi o nawierzchni twardej o całkowitej długości przedsięwzięcia powyżej I k.m. inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 31 i 32 oraz obiekty mostowe w ciągu drogi o nawierzchni twardej, z wyłączeniem przebudowy dróg oraz obiektów mostowych, służących do obsługi stacji elektroenergetycznych i zlokalizowanych poza obszarami objętymi formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody". Nadto, do tej samej kategorii przedsięwzięć, w § 3 ust. 1 pkt 68 ww. rozporządzenia zaliczono również: "rurociągi wodociągowe magistralne do przesyłania wody oraz przewody wodociągowe magistralne doprowadzające wodę od stacji uzdatniania do przewodów wodociągowych rozdzielczych, z wyłączeniem ich przebudowy metodą bezwykopową". Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest warunkiem koniecznym dla możliwości ubiegania się o uzyskanie decyzji, koncesji lub zezwolenia wymienionego w art. 72 ust. 1 ustawy środowiskowej, względnie dokonania skutecznego zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1a tego artykułu. Organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest-w przypadku przedsięwzięć innych niż wymienione w art. 75 ust. 1 pkt 1-3 ustawy środowiskowej - wójt burmistrz, prezydent miasta (art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy środowiskowej), przy czym - stosownie do art. 75 ust. 5 ustawy środowiskowej - w przypadku przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, wykraczającego poza obszar jednej gminy decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje wójt, burmistrz, prezydent miasta, na którego obszarze właściwości znajduje się największa część terenu, na którym ma być realizowane to przedsięwzięcie, w porozumieniu z zainteresowanymi wójtami, burmistrzami, prezydentami miast. Stosownie do dyspozycji art. 73 ust. 1 ustawy środowiskowej, postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się zawsze (za wyjątkiem jedynie przypadku określonego w ust. 2 ww. artykułu, który nie zachodzi w stanie faktycznym niniejszej sprawy) na wniosek podmiotu planującego realizację przedsięwzięcia. Wniosek ten winien spełniać ogólne wymogi formalne podania, wynikające z art. 63 k.p.a., a także szczególne wymogi formalne, określone w art. 74 ust. 1 ustawy środowiskowej. Przechodząc do analizy dalszych przepisów regulujących postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zważyć należy, że częścią takiego postępowania jest ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przez którą - zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy środowiskowej - rozumie się postępowanie w sprawie, oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia obejmujące w szczególności weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień oraz zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. Zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia takiej oceny został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej. Przepis ten stanowi z kolei, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uwzględniając łącznie uwarunkowania dotyczące rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia, usytuowania przedsięwzięcia, rodzaju i skali możliwego oddziaływania przedsięwzięcia. Postanowienie to organ wydaje po zasięgnięciu opinii organów wymienionych w art. 64 ust. 1 ustawy środowiskowej, które - uwzględniając łącznie uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej - wydają opinię co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby - co do zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (art. 64 ust. 3 ustawy środowiskowej). Kolejno wskazać należy, że w sytuacji gdy jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji występuje o uzgodnienia i opinie do organów wskazanych w art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej, a nadto - w myśl art. 79 ustawy środowiskowej - zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu. Zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy środowiskowej, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko;

3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa;

4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Dalej wskazać należy, że w myśl art. 80 ust. 2 zd. 1 ustawy środowiskowej, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Wymóg ten - jak wynika z art. 80 ust. 2 zd. 2 ustawy środowiskowej - nie dotyczy jednakże decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej. W konsekwencji, odnosząc się do, zarzutu części odwołujących wskazujących na niezgodność lokalizacji przedsięwzięcia z przepisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, należy wskazać, że wybrany przez inwestora wariant realizacji przedsięwzięcia polegającego - jak w niniejszej sprawie - na budowie drogi publicznej w świetle analizowanego przepisu ustawy środowiskowej nie musi spełniać kryterium zgodności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, albowiem w przypadku tego rodzaju przedsięwzięcia nie jest ono warunkiem wydania pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Treść decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa natomiast art. 82 ustawy środowiskowej. Z kolei w art. 85 ust. 2 pkt 1 ustawy środowiskowej określono dodatkowe wymagania związane ze sposobem uzasadnienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.Odnosząc powyższe rozważania prawne do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy po pierwsze zauważyć, iż przedmiotem niniejszego postępowania jest określenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia pn.: "Budowa obwodnicy G." (zgodnie z wnioskiem z dnia 12 grudnia 2016 r.). Celem niniejszego postępowania była zatem identyfikacja środowiskowych zagrożeń związanych z planowaną inwestycją i wskazanie środków wykluczających, bądź minimalizujących wystąpienie potencjalnie negatywnych skutków jej realizacji dla środowiska, rozumianego - zgodnie z art. 3 pkt 29 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 799 z późn. zm.) - jako " ogół elementów przyrodniczych, w tym także przekształconych w wyniku działalności człowieka, a w szczególności powierzchnię ziemi, kopaliny, wody, powietrze, krajobraz, klimat oraz pozostałe elementy różnorodności biologicznej, a także wzajemne oddziaływania pomiędzy tymi elementami". W następstwie przeprowadzonego postępowania odwoławczego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w składzie wydającym niniejszą decyzję stwierdziło, że wydanie przez Burmistrza Miasta G. decyzji z dnia 22 stycznia 2018 r. określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji ww. przedsięwzięcia było uzasadnione w stanie faktycznym sprawy, zaś odwołania złożone przez strony postępowania, nie zawierały jakichkolwiek zarzutów, które wskazywałyby na wadliwość rozstrzygnięcia podjętego przez organ pierwszej instancji. Wskazać należy, że przedsięwzięcie będące przedmiotem mniejszego postępowania należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w cytowanych wyżej § 3 ust. 1 pkt 60 i 68 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W konsekwencji nie budzi wątpliwości, że przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko nie było w przypadku przedmiotowej inwestycji obligatoryjne, lecz zostało uzależnione od stwierdzenia tego obowiązku przez organ prowadzący postępowanie przy uwzględnieniu warunków określonych w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej. W pierwszej kolejności organ zobowiązany był zatem zwrócić się o wydanie (opinii do właściwego regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz państwowego powiatowego inspektora sanitarnego (art. 64 ust. 1 w zw. z art. 78 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej), który to wymóg w niniejszej sprawie został zachowany. W szczególności w toku postępowania organ uzyskał opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 11 stycznia 2017 r. - podtrzymaną w piśmie tego organu z dnia 1 lutego 2017 r. - oraz opinię sanitarną Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. z dnia 31 stycznia 2017 r., w których zgodnie wskazano na potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania ww. przedsięwzięcia na środowisko i sporządzenia raportu. W konsekwencji powyższego, w dniu 16 lutego 2017 r. organ pierwszej instancji wydał postanowienie, którym stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz sporządzenia raportu o oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Powyższe oznacza tym samym, że wydanie zaskarżonej decyzji, dotyczącej - jak wskazano wyżej - przedsięwzięcia zaliczającego się jedynie do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zostało poprzedzone przeprowadzoną w pełnym zakresie oceną oddziaływania na środowisko, która w przypadku takich przedsięwzięć ma jedynie charakter fakultatywny. Pomimo zatem, że przeprowadzenie takiej oceny i sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, nie było w sprawie mniejszej obowiązkiem, organ pierwszej instancji stwierdził taki obowiązek. Analiza dalszych czynności procesowych podjętych przez organ w następstwie wydania ww. postanowienia nie pozostawia z kolei jakichkolwiek wątpliwości, że wydanie zaskarżonej decyzji zostało poprzedzone przeprowadzoną w pełnym zakresie oceną oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w ramach której Burmistrz Miasta G. w sposób prawidłowy i wszechstronny zweryfikował raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przedłożony w toku postępowania przez inwestora oraz zapewnił możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu zgodnie z art. 79 ustawy środowiskowej, w tym m.in. przeprowadził fakultatywną w tego typu sprawach, rozprawę otwartą dla społeczeństwa (art. 36 ustawy środowiskowej). Jednocześnie, w związku z kolejnymi uzupełnieniami oraz dodatkowymi wyjaśnieniami do raportu przedkładanymi w toku postępowania przez pełnomocnika inwestora, organ pierwszej instancji kilkukrotnie występował do organu uzgadniającego oraz organu opiniującego o uzgodnienia i opinie wymagane przepisami art. 77 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy środowiskowej, w efekcie czego uzyskał opinię sanitarną Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. z dnia 7 września 2017 r., uzupełniona opiniami tego organu z dnia 14 listopada 2017 r. i z dnia 20 listopada 2017 r., pozytywnie opiniującą przedsięwzięcie pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych f. oraz postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 24 listopada 2017 r. uzgadniające w 35 punktach warunki realizacji przedsięwzięcia, które następnie w całości zostały uwzględnione w sentencji zaskarżonej decyzji. Wszelkie te działania organu pierwszej instancji, w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zasługują na akceptację jako przeprowadzone wszechstronnie i kompleksowo. Zdaniem organu odwoławczego zaskarżona decyzja została wydana w następstwie postępowania administracyjnego przeprowadzonego zgodnie z mającymi zastosowanie w sprawie przepisami ustawy środowiskowej oraz przepisami k.p.a., w ramach którego zgromadzony został kompletny materiał dowodowy pozwalający na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy. Organ odwoławczy w całej rozciągłości podziela przy tym i aprobuje ustalenia faktyczne organu pierwszej instancji dotyczące przedsięwzięcia będącego przedmiotem niniejszego postępowania oraz uznaje je za własne. Nie budzi również wątpliwości organu odwoławczego, że w toku przeprowadzonego postępowania w sprawie, organ pierwszej instancji, zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 10 § 1 i art. 81 k.p.a. zapewnił prawo czynnego udziału w niniejszym postępowaniu wszystkim podmiotom mającym w sprawie interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. Zważyć również należy, że w związku z ustaleniem przez organ pierwszej instancji, iż liczba takich podmiotów przekraczała 20, w niniejszej sprawie, zgodnie z art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej, znajdował zastosowanie tryb doręczeń określony w art. 49 k.p.a. Z kolei przeprowadzona przez organ odwoławczy analiza dokonywanych przez organ pierwszej instancji w toku postępowania zawiadomień stron postępowania, a także szeroko rozumianego społeczeństwa w tym trybie nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń. Jak wynika z raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko opracowanego przez zespół autorski pod kierunkiem mgr inż. A. K. w maju 2017 r. planowana inwestycja drogowa zostanie zrealizowana na terenie trzech gmin: Miasta G. (w granicach którego znajduje się największa część terenu, na którym ma ona zostać zrealizowana), Gminy G. oraz Gminy S. i będzie ona polegać na budowie drogi pełniącej funkcję południowo-zachodniej obwodnicy G. Projektowana droga w całości zostanie poprowadzona po nowym śladzie i składać się będzie z dwóch odcinków: odcinka południowego biegnącego od projektowanego skrzyżowania (ronda) z drogą wojewódzką nr (...) (ul. (...)), poprzez dwa skrzyżowania z drogami lokalnymi (gminnymi) do projektowanego skrzyżowania (ronda) z drogą krajową nr (...) o długości ok. 2,580 km oraz odcinka zachodniego biegnącego - w wariancie proponowanym przez inwestora opisanym jako wariant "W1" - od projektowanego skrzyżowania (ronda) z drogą krajową nr (...) poprzez m.in. projektowany most na rzece (...), skrzyżowanie z drogami gminnymi nr (...) K - ulicą (...) nr (...) K ulicą (...) oraz skrzyżowanie (rondo) z drogą powiatową nr (...) (ulicą K.), aż do projektowanego skrzyżowania (ronda) z drogą wojewódzką nr (...) -ulicą (...) (w rejonie ulicy (...)) o długości ok. 2,470 km Opisane przedsięwzięcie będzie realizowane dwuetapowo: jako etap pierwszy zostanie realizowany odcinek zachodni obwodnicy, a następnie - jako etap drugi - odcinek południowy. Istniejący odcinek drogi krajowej nr (...) pomiędzy projektowanymi rondami stanowiącymi skrzyżowania z opisanymi odcinkami obwodnicy, nie jest objęty zakresem realizacji przedsięwzięcia. Powierzchnia terenu zajętego pod projektowaną drogę wyniesie około 46,5 ha. W przypadku odcinka południowego projektowanej drogi obszar ten - poza rejonami planowanych skrzyżowań, gdzie występuje rozproszona zabudowa mieszkaniowa - w przeważającej części stanowi tereny biologicznie czynne tj. łąki, tereny rolne, zadrzewienia. Natomiast na całej długości odcinka zachodniego projektowanej drogi, który od planowanego skrzyżowania z drogą krajową nr (...) biegnie początkowo w kierunku zachodnim przecinając rzekę (...) ulicę (...) następnie w kierunku północno-zachodnim dochodząc do wzgórza "(...) przechodząc pomiędzy zabudową jednorodzinną oraz rozcinając tereny ogródków działkowych, kolejno - w rejonie projektowanego skrzyżowania z ulicą K. - w kierunku północnym, a w rejonie ulicy (...) w kierunku północno-wschodnim (po południowej stronie ulicy (...)), występuje rozproszona zabudowa mieszkaniowa. Analizując dalej przedsięwzięcie stanowiące przedmiot niniejszego postępowania, należy wskazać, że w ramach jego poza budową drogi o klasie G, szerokości pasów ruchu 3,5 m oraz prędkości projektowej 50 km/h, przewidziano również budowę wieloprzęsłowego, żelbetowego mostu na rzece (...) o długości ok. 270 m posadowionego za pomocą 6 podpór na palach fundamentowych, budowę przepustów, z których część będzie dostosowana do pełnienia funkcji przejść dla zwierząt, budowę ciągu pieszo-rowerowego o szerokości 3,5 m na całej długości południowego odcinka obwodnicy, a także budowę chodników, zatok autobusowych, budowę lub korektę wjazdów i zjazdów, budowę odcinków dróg dojazdowych/serwisowych, budowę, odtworzenie i przebudowę systemu odwodnienia (w tym m.in. budowę rowów przydrożnych na odcinkach obwodnicy, na których nie istnieje kanalizacja deszczowa, budowę dwóch podziemnych zamkniętych zbiorników retencyjnych oraz udrożnienie i konserwację istniejących rowów melioracyjnych), budowę elementów infrastruktury drogowej i towarzyszącej w tym m.in.: oświetlenia, sygnalizacji świetnej, koniecznymi przełożeniami istniejącej infrastruktury kolidującej oraz wykonanie elementów organizacji ruchu w postaci oznakowania poziomego i pionowego oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego, przebudowę lub zabezpieczenie odcinków istniejących sieci kolidujących z przedsięwzięciem (gazowej, wodociągowej, kanalizacji sanitarnej oraz elektroenergetycznej), likwidację istniejącego zbiornika wodnego oraz budowę zbiornika zastępczego, rozbiórkę w sumie 45 obiektów budowlanych, w tym m.in. 5 budynków mieszkalnych. Jak wskazano w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, celem realizacji przedsięwzięcia jest usprawnienie układu komunikacyjnego G. (a obecnym układzie drogowym pojazdy poruszające się po drodze krajowej nr (...) oraz drogach wojewódzkich nr (...) przejeżdżają przez centrum G.) poprzez redukcję liczby pojazdów na ulicach miasta, poprawę bezpieczeństwa oraz płynności ruchu, zmniejszenia emisji substancji szkodliwych i hałasu oraz poprawa standardu życia lokalnej społeczności. Następnie wskazać należy, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowiskowo przedstawiony w toku postępowania zawiera bardzo obszerny opis i analizę przewidywanych oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na poszczególne komponenty środowiska. I tak, opracowanie to przedstawia m.in. szczegółowe wyniki obliczeń emisji substancji zanieczyszczających do powietrza takich jak: tlenek węgla, dwutlenek azotu, pył zawieszony PM10, dwutlenek siarki, benzen, pył zawieszony PM2.5, węglowodory aromatyczne oraz węglowodory alifatyczne, której źródłem będzie ruch pojazdów (str. 109-113 opracowania oraz załączone do niego - w postaci pliku elektronicznego oznaczonego jako załącznik nr 4 -obliczenia zanieczyszczeń powietrza). Obliczenia te - dotyczące zarówno wariantu realizacyjnego, jak i obu wariantów alternatywnych - zostały wykonane dla stanu istniejącego oraz dla prognozy na rok 2022 (oddanie drogi do eksploatacji). Analiza tych wyników prowadzi natomiast do wniosku, iż w przypadku analizowanych horyzontów czasowych nie będą miały miejsca przekroczenia dopuszczalnych wartości stężeń maksymalnych jednogodzinnych oraz stężeń maksymalnych średniorocznych wskazanych substancji. Z kolei w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń do powietrza powstających na etapie realizacji przedsięwzięcia, której źródłem będzie praca maszyn i urządzeń budowlanych oraz ruch pojazdów na budowie, w tym również zanieczyszczeń pyłowych należy stwierdzić, że będzie ona miała charakter lokalny tj. ograniczony do miejsc prowadzenia robót, a jednocześnie krótkoterminowy tj. ograniczony do czasu wykonywania danych robót. Podobnie w kwestii oddziaływania przedsięwzięcia na klimat akustyczny należy wskazać, że w świetle zaprezentowanych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowiskowo obliczeń poziomu hałasu, którego źródłem na etapie realizacji przedsięwzięcia będą przemieszczające się samochody ciężarowe i dostawcze oraz praca sprzętu budowlanego, a na etapie eksploatacji - ruch pojazdów, jak również na podstawie analizy załączników do raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowiskowo w postaci map oddziaływania akustycznego uprawnionym jest stwierdzenie, że emisja hałasu pochodzącego z ww. źródeł-przy zastosowaniu zaproponowanych przez inwestora środków redukcji hałasu drogowego w postaci nawierzchni o obniżonej hałaśliwości (tzw. cichej) na całej długości projektowanej drogi, o skuteczności minimum 2 dB w stosunku do nawierzchni standardowej oraz ekranu akustycznego o długości 42 m chroniącego budynek mieszkalny położony przy (...) na działce ewid. nr (...), w przypadku którego zostało ustalone, iż znajduje się on w zasięgu ponadnormatywnego oddziaływania akustycznego - nie będzie powodować przekroczenia wartości dopuszczalnych na chronionych akustycznie, najbliższych terenach zabudowy mieszkaniowej. Przeprowadzona analiza akustyczna przedsięwzięcia wykonana dla stanu istniejącego oraz prognozy ruchu w 2022 r. wykazała co prawa przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu dla pojedynczych budynków mieszkalnych położonych w sąsiedztwie projektowanej drogi, a to przekroczenie wartości Laeq 4,1 dB w przypadku wskazanego wyżej budynku mieszkalnego przy ul. (...) (oznaczonego w analizie akustycznej jako punkt receptorowy PR-8) oraz minimalne, mieszczące się w granicach niepewności wybranej metody obliczeniowej przekroczenia wartości LAeq d w przypadku dwóch budynków mieszkalnych zlokalizowanych przy ul. (...) i ul. (...) (oznaczonych w analizie akustycznej jako punkty receptorowe PR-7 i PR-10) o ± 1,5 dB, tym niemniej zastosowanie wspomnianych wcześniej zabezpieczeń, których obowiązek wykonania przez inwestora został wprost sformułowany w pkt III ppkt 1 i 2 sentencji zaskarżonej decyzji, jak też nałożony w pkt VII sentencji obowiązek wykonania analizy porealizacyjnej zagwarantują by dopuszczalne poziomy hałasu na terenach sąsiednich podlegających ochronie akustycznej nie zostały przekroczone na skutek zrealizowania i eksploatacji obwodnicy. Również przedstawiona w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (str. 78-100 opracowania) szczegółowa analiza wpływu planowanej inwestycji na wody podziemne i powierzchniowe (przedsięwzięcie zostanie zrealizowane na obszarze dwóch stref jednolitych części wód powierzchniowych: (...) do (...) oraz (...), jak również w obrębie jednolitej części wód podziemnych nr (...), poza obszarem Głównego Zbiornika Wód Podziemnych nr (...) Dolina rzeki (...)) oraz założenia gospodarki wodno-ściekowej pozwalają na stwierdzenie, że oceniane przedsięwzięcie nie będzie stanowić zagrożenia dla jakości (stanu fizyko-chemicznego) oraz ilości wód podziemnych i powierzchniowych. Wody opadowe i roztopowe z korpusu drogi zostaną ujęte w szczelny system odwodnia, na który składać się będzie istniejąca kanalizacja deszczowa oraz - na odcinkach drogi, na których kanalizacja taka nie istnieje - wykonane wzdłuż drogi rowy przydrożne o zwiększonej retencyjności. Odbiornikami wód opadowych i roztopowych będą cieki wodne, przy czym z uwagi na dużą zlewnię terenową oraz odbiornik o małej przepustowości w postaci potoku (...) w północnym fragmencie odcinka zachodniego projektowanej drogi wykonane zostaną dodatkowo dwa zbiorniki retencyjne podziemne zamknięte oraz regulatory przepływu. Na odcinkach drogi o przekroju ulicznym wody opadowe i roztopowe będą zbierane do wpustów ulicznych z osadnikami. Z kolei na wylotach kanalizacji do rzeki (...) i do potoku (...) zastosowane zostaną osadniki zawiesin z zasyfonowanym odpływem, pomimo iż przedstawione w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko obliczenia prognozowanego stężenia zawiesiny ogólnej oraz stężenia węglowodorów ropopochodnych w wodach opadowych nie wykazały przekroczeń wartości normatywnych ww. substancji. Z informacji podanych przez inwestora wynika również m.in. że budowa mostu na rzece (...) nie będzie wymagała ingerencji w jej koryto, gdyż podpory obiektu nie będą posadowione w nurcie rzeki. Następnie wskazać należy, że trasa zachodniego odcinka planowanej obwodnicy (w wariancie proponowanym przez inwestora i dopuszczonym do realizacji zaskarżoną decyzją) powyżej osiedla (...) na odcinku pomiędzy ulicą (...) a ulicą (...) przechodzi przez obszar istniejącego osuwiska, obejmującego swym zasięgiem zbocze nad starasowanym dnem doliny (...). Obszar tego osuwiska obecnie porastają drzewa, zarośla krzewiaste i trawy, a w jego najbliższym sąsiedztwie, poniżej osuwiska, znajdują się trzy budynki mieszkalne i jeden gospodarczy. Osuwisko zajmuje obszar o powierzchni około 2,3 ha, jego długość i szerokość wynoszą odpowiednio 70 m i 175 m, rozpiętość pionowa wynosi około 23 m, zaś skarpa główna osuwiska osiąga wysokość około 9 m i ma nachylenie na poziomie 12 stopni. W dolnej partii osuwiska, w jego zachodniej, środkowej i wschodniej części znajdują się strefy aktywne, a pozostałą część stanowi osuwisko okresowo aktywne (w wyniku wykonanych na przedmiotowym terenie wierceń geotechnicznych stwierdzono występowanie płaszczyzn poślizgu aktywnych i okresowo aktywnych na głębokościach od 2,2 do 11,6 m p.p.t). Strefy aktywne odznaczają się skarpą główną, a na ich obszarze występują pojedyncze skarpy wewnątrz osuwiskowe i liczne nierówności. Jak wskazano w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, inwestycja drogowa stanowiąca przedmiot mniejszego postępowania będzie zlokalizowana w rejonie ruchów masowych i przebiegać przez teren osuwiska (w rejonie planowanej obwodnicy znajduje się jeden z trzech aktywnych fragmentów osuwiska). W szczególności projektowana lokalizacja przyczółka obiektu mostowego znajduje się w obrębie osuwiska aktywnego okresowo, natomiast na dalszym odcinku droga będzie prowadzona w wykopie do głębokości rzędu 2-3 m. Zdaniem autorów opracowania, występowanie różnych stref aktywności osuwiska, a także cech badanego terenu sprzyjających ruchom masowym może świadczyć o możliwości wystąpienia dalszych ruchów osuwiskowych na terenie stoku w przyszłości, jeżeli planowana inwestycja nie powstanie, a teren nie zostanie w sposób prawidłowy odwodniony. W związku z powyższym w ramach realizacji przedsięwzięcia inwestor zadeklarował m.in. ujęcie wód opadowych z sąsiadującej zlewni terenowej w projektowany rów odwadniający i odprowadzenia ich poza obszar osuwiska do rzeki (...), jak również posadowienie przyczółku obiektu mostowego na palach w obrębie nienaruszalnych utworów skalistych, wskazując jednocześnie, że dokładny rodzaj zabezpieczeń zostanie ustalony na etapie opracowywania dokumentacji projektowej. Nie ulega z kolei wątpliwości, że skoro na obecnym, początkowym etapie procesu inwestycyjnego nie są jeszcze znane szczegółowe rozwiązania projektowe dotyczące zabezpieczeń terenu osuwiskowego, to nie jest możliwa kompleksowa i wszechstronna analiza skutków środowiskowych realizacji przedsięwzięcia we wskazanym aspekcie. Analiza i ocena kwestii związanych z lokalizacją przedsięwzięcia w rejonie osuwiska w istocie będzie zatem możliwa dopiero po przygotowaniu projektu budowlanego, precyzyjnie określającego szczegółowy zakres planowanej inwestycji, w tym szczegółowe rozwiązania dotyczące zabezpieczeń przewidzianych z poprowadzeniem drogi przez obszar osuwiska, czyli na etapie prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Temu służy zaś stwierdzony przez organ pierwszej instancji - w pkt VI sentencji-obowiązek przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego m.in. we wskazanym wyżej zakresie. Rozstrzygnięcie tej treści bez wątpienia uwzględnienia bowiem wykładnię prezentowaną w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, wedle której " (...) ponowna ocena oddziaływania na środowisko jest procedurą służącą uszczegółowieniu ustaleń oceny oddziaływania na środowisko przeprowadzonej na etapie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (...) (cyt.: uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z 24 stycznia 2012 r., sygn. IV SA/Wa 1563/11; por. także: wyrok WSA w Poznaniu z 28 września 2011 r., sygn. IV SA/Po 588/11). Wskazać bowiem należy, że w wyniku przeprowadzenia tej ponownej oceny właściwy organ będzie uprawniony do nałożenia na inwestora obowiązku (obowiązków) uwzględnienia w dokumentacji projektowej optymalnych w danej sytuacji rozwiązań technicznych. W konsekwencji w ramach niniejszego postępowania, ze względu na brak szczegółowych danych dotyczących planowanego przedsięwzięcia w analizowanym aspekcie, nałożenie na inwestora obowiązków bardziej precyzyjnych, aniżeli określone w pkt III ppkt 13 i 14 sentencji, byłoby nie tyle przedwczesne, co wręcz niemożliwe. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w wyniku przeprowadzenia tej ponownej oceny organ ochrony środowiska będzie bowiem uprawniony do nałożenia na inwestora obowiązku uwzględnienia w dokumentacji projektowej optymalnych w danej sytuacji rozwiązań technicznych. W toku niniejszego postępowania, ze względu na brak szczegółowych danych dotyczących planowanego przedsięwzięcia, nałożenie takiego precyzyjnego obowiązku nie jest zaś możliwe. W świetle powyższych okoliczności zawarty w większości odwołań zarzut pominięcia w przedłożonym przez inwestora raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko sposobu wykonania cyt.: "odwodnienia, zabezpieczeń i konstrukcji oporowych terenów osuwiskowych " należy uznać za bezprzedmiotowy. Kolejno wskazać należy, że południowy planowanej obwodnicy częściowo przebiega przez tereny (...) Obszaru Chronionego Krajobrazu, niemniej jednak mając na uwadze treść art. 24 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1614 z późn. zm.) oraz fakt, iż przedsięwzięcie to stanowi inwestycję celu publicznego art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 z późn. zm.), należy stwierdzić, że nie dotyczą go zakazy obowiązujące na terenie ww. Obszaru ustanowione w § 3 ust. 1 uchwały nr (...) Sejmiku Województwa (...) z dnia 27 lutego 2012 r. w sprawie (...) Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Woj. Małopol. z dnia 20 marca 2012 r. poz. 1194 z późn. zm.). Jednocześnie wskazać należy, że poza ww. Obszarem, na terenie realizacji przedsięwzięcia nie występują formy ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 142 z późn. zm.), w tym obszary Natura 2000, zaś najbliższe z nich tj. obszar Natura 2000 -Wisłoka z dopływami PLH180052 oraz obszar Natura 2000 - Beskid Niski PLB180002 znajdują się w odległościach - odpowiednio - ok. 0,54-0,60 km i ok. 0,98 km, poza zasięgiem oddziaływania przedsięwzięcia. Przedsięwzięcie nie przecina również żadnego międzynarodowego czy też regionalnego korytarza ekologicznego. Realizacja przedsięwzięcia wiązać się będzie ze zniszczeniem części pokrywy roślinnej występującej na obszarze realizacji planowanego przedsięwzięcia, tj. wycinką roślinności drzewiastej i krzewiastej kolidującej z projektowaną drogą, jak również zniszczeniem roślinności zielnej, usuwanej wraz ze zdjęciem warstwy humusowej z terenu inwestycji oraz zaplecza budowy. W tym zakresie koniecznym będzie m.in. wycięcie części drzewostanów siedlisk chronionych, a to kolidujących z projektowanym odcinkiem zachodnim obwodnicy fragmentów siedlisk 9170-2 (grąd śródkontynentalny) oraz siedliska 91EO-1 (łęg wierzbowy), przy czym wycinka obejmie jedynie niewielkie płaty tych siedlisk, dobrze reprezentowane w regionie przez zbiorowiska o lepszych parametrach siedliskowych. Tym samym fragmentaryczna wycinka w obrębie wspomnianych siedlisk nie będzie miała wpływu na utrzymanie się tych siedlisk w większej skali przestrzennej. Na skutek realizacji przedsięwzięcia z całą pewnością dojdzie również do przekształcenia terenu w związku z pracami ziemnymi, w tym naruszenia profili glebowych oraz odwodnienia terenu. Oddziaływania te poza skutkami bezpośrednimi polegającymi na utracie określonej powierzchni biologicznie czynnej oraz trwałym przekształceniu terenu, uwidocznią się również w sposób pośredni poprzez zmianę struktury i składu gatunkowego zbiorowisk występujących wzdłuż drogi. Realizacja przedsięwzięcia może powodować płoszenie zwierząt, w tym m.in. straty w lęgach ptaków, jak również stwarzać ograniczenia w przemieszczaniu się zwierząt, zwłaszcza z uwagi na fakt, że na terenie przewidzianym pod realizacje inwestycji mogą odbywać się masowe migracje płazów. W związku z powyższym celu minimalizacji ryzyka śmiertelności płazów (których siedliska w rejonie projektowanej drogi zostało stwierdzone podczas przeprowadzonej inwentaryzacji przyrodniczej) w miejscach, gdzie istnieje ryzyko przemieszczania się płazów, zainstalowane zostaną tymczasowe wygrodzenia (płotki) herpetologiczne na czas trwania robót budowlanych, zaś docelowo wykonane zostaną stałe wygrodzenia, których celem będzie naprowadzanie płazów do przepustów pełniących funkcję przejść dla małych zwierzą, jak również do zbiornika zastępczego zlokalizowanego w sąsiedztwie południowego odcinka drogi oraz niedopuszczenie do wtargnięcia płazów w pas drogowy. Ponadto w ramach realizacji przedsięwzięcia przewidziano budowę przepustów pełniących funkcje przejść dla zwierząt. Nie ulega również wątpliwości, że zastosowanie się inwestora do warunków realizacji przedsięwzięcia uzgodnionych przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. (w całości uwzględnionych następnie w sentencji zaskarżonej decyzji) pozwoli w istotnym stopniu ograniczyć wskazane wyżej negatywne oddziaływania przedsięwzięcia na świat zwierzęcy. Planowana do realizacji inwestycja droga z uwagi na jej lokalny charakter oraz znaczne oddalenie od granicy kraju (ok. 21 km) nie będzie źródłem oddziaływań o charakterze transgranicznym. W związku z powyższym nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania analizowanego przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie składu orzekającego Samorządowego Kolegium Odwoławczego, szczegółowe informacje o planowanym przedsięwzięciu przedstawione w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz dalszych pismach pełnomocnika inwestora wyjaśniających wątpliwości zgłaszane w toku postępowania przez jego uczestników, uznać należy za rzetelne i wiarygodne. W szczególności opracowanie to uwzględnia wszystkie aspekty związane z możliwymi oddziaływaniami planowanej inwestycji na środowisko, w tym oddziaływaniami skumulowanymi) takimi jak hałas, zanieczyszczenie powietrza, odpady, przyroda, jak również warunki glebowe oraz klimatyczne. W opracowaniu tym odniesiono się do potencjalnego wpływu inwestycji na obszary chronione, jak też m.in. zaproponowano szereg rozwiązań chroniących środowisko (zakres przewidywanych działań zapobiegawczych, ograniczających lub kompensujących negatywne oddziaływanie na środowisko), w większości uwzględnionych zresztą w sentencji wydanej decyzji. Raport zawiera również m.in. analizę możliwych konfliktów społecznych związanych z realizacją przedsięwzięcia. Wbrew zarzutom części odwołujących, w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko dokonano wymaganej analizy wariantowej przedsięwzięcia, której prawidłowość nie budzi żadnych zastrzeżeń organu odwoławczego. W konsekwencji należało uznać, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko sporządzony na potrzeby niniejszego postępowania spełnia wymogi określone dla tego opracowana w art. 66 ustawy środowiskowej, zaś odwołujące się strony nie naprowadziły żadnych twierdzeń i nie przedstawiły żadnych dowodów, które mogły w jakimkolwiek stopniu podważyć prawidłowość ww. opracowania. W ocenie składu orzekającego Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji należy uznać za prawidłową, zgodną z przepisami prawa stanowiącymi podstawę jej wydania oraz uzasadnioną w świetle ustalonego stanu faktycznego sprawy. W szczególności w ramach niniejszego postępowania organ pierwszej instancji zgodnie - z zasadami wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - zgromadził i rozpatrzył (kompletny materiał dowodowy sprawy, pozwalający na wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia. Przede wszystkim, wydanie decyzji zostało poprzedzone przeprowadzeniem oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, która to ocena odnosiła się do całego przedsięwzięcia., W ramach tej oceny organ dokonał kompleksowej i prawidłowej weryfikacji raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko co znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji. Organ uzyskał wymagane przepisami ustawy środowiskowej uzgodnienie i opinię, zaś treść decyzji organu pierwszej, instancji nie pozostawia wątpliwości, że warunki i wytyczne określone przez organy uzgadniający i opiniujący organów uzgadniających zostały w całości uwzględnione w jej sentencji. Nie budzi również żadnych wątpliwości fakt, iż wydanie zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji nastąpiło w porozumieniu z Wójtem Gminy G. i Wójtem Gminy S. O powyższym świadczy fakt, że w toku postępowania organy te współdziałały z organem prowadzącym postępowanie w sprawie, w tym m.in. otrzymywały dokumentację przedkładaną przez inwestora, zapoznawały się z jej treścią, uczestniczyły w dokonywaniu obwieszczeń o poszczególnych czynnościach organu pierwszej instancji w sprawie oraz kilkukrotnie wyrażały na piśmie swoje stanowisko w sprawie (por. pisma Wójta Gminy G. z dnia 28 grudnia 2016 r. znak: (...), z dnia 22 września 2017 r. znak: (...) oraz pismo Wójta Gminy S. z dnia 16 stycznia 2017 r. znak: (...); k. 316 i 317 akt sprawy). Nadto przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji przesłał ww. organom współdziałającym jej projekt, celem ustosunkowania się do jego treści, a organy te na piśmie wyraziły swoje stanowiska w sprawie (por. pisma Wójta Gminy G. z dnia 17 stycznia 2018 r. znak: (...) oraz Wójta Gminy S. z dnia 19 stycznia 2018 r. znak: (...); k. 316 i 317 akt sprawy). W ocenie organu odwoławczego organ w sposób należyty zagwarantował również szeroko rozumianemu społeczeństwu udział w wydaniu decyzji. Postępowanie pierwszoinstancyjne należy przy tym uznać za zgodne z zasadami ogólnymi wyrażonymi w art. 6-12 k.p.a., w tym m.in. zasadą czynnego udziału stron w postępowaniu. Nadto w uzasadnieniu wydanej decyzji organ odniósł się w sposób wyczerpujący do licznych zarzutów zgłaszanych przez uczestników postępowania, prawidłowo uzasadnił podjętą decyzję oraz wnikliwie i trafnie przeanalizował wszystkie zebrane w sprawie dokumenty i dowody w kontekście możliwości wydania zgodnej z prawem decyzji środowiskowej. Ocenę tą skład Kolegium wydający niniejszą decyzję podziela w całej rozciągłości. Odnosząc się z kolei do pozostałych, nieomówionych jeszcze zarzutów odwołujących należy stwierdzić, że nie zasługiwały one na uwzględnienie. Przede wszystkim, odnośnie zgłaszanego przez znaczną część odwołujących braku zgody na lokalizację przedsięwzięcia w wariancie preferowanym przez inwestora (jak również nawiązując do zgłoszonego w toku postępowania protestu w sprawie budowy zachodniego odcinka projektowanej drogi), organ odwoławczy wskazuje, że sprzeciw społeczeństwa (społeczności lokalnej) lub jednej ze stron postępowania wobec planowanej inwestycji, których interes faktyczny przemawia za innym sposobem zagospodarowania określonych nieruchomości, nie może stanowić podstawy odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Organ wydający decyzję ma bowiem obowiązek orzekania na podstawie przepisów obowiązującego prawa. Zakres społecznych protestów winien zaś co najwyżej skłonić organ do rozpatrzenia ze szczególną wnikliwością wszystkich podnoszonych zastrzeżeń, nie może mieć natomiast decydującego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Wypowiadając się w przedmiotowej kwestii, WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 13 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Sz 1208/13 zwrócił uwagę, że " (...) sprzeciw mieszkańców gminy nie może stanowić podstawy do wydania negatywnej decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Przepisy ustawy nakazują jedynie zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu i umożliwienie zgłoszenia uwag i wniosków, natomiast nie nakładają obowiązku uzyskania społecznej akceptacji dla przedsięwzięcia. Organ zobowiązany jest również w przypadku wpłynięcia uwag i wniosków, ustosunkować się do ich treści w uzasadnieniu decyzji.". Powyższy pogląd Samorządowe Kolegium Odwoławcze podziela w całej rozciągłości, zauważając jednocześnie, że organ pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób obszerny i kompleksowy ustosunkował się do wszystkich uwag i zastrzeżeń zgłoszonych w toku niniejszego postępowania. W tym miejscu należy podkreślić należy, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest jedynie etapem wstępnym dla postępowania w sprawie wydania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji i nie upoważnia do rozpoczęcia jakichkolwiek robót budowlanych (czy planowanej działalności). Określa jedynie warunki wykorzystania terenu pod inwestycję z uwagi na konieczność ochrony przyrody, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Jak już wspomniano, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach sprowadza się do ustalenia, czy przedsięwzięcie w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska. Organ wydający taką decyzją nie jest natomiast uprawniony do oceny zasadności, celowości, czy opłacalności realizacji przedsięwzięcia. W tym stanie za nietrafne należało także uznać te zarzuty, w których podnoszono zbyt dużą skalę przedsięwzięcia (tj. zamiar budowy przez inwestora drogi klasy G, zamiast drogi o niższej klasie), złą lokalizację drogi oraz brak przeprowadzenia analizy celowości jej budowy, pominięcie rachunku ekonomicznego, względnie nieprzydatność drogi dla rozładowania ruchu komunikacyjnego w centrum miasta. Niedopuszczalną jest bowiem ocena przez organy prowadzące postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach celowości, racjonalności, czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora, albowiem miałaby ona charakter pozaprawny. Tylko w przypadku stwierdzenia przez organ, że kształt inwestycji w wersji zgłoszonej we wniosku narusza przepisy środowiskowe, organ zobowiązany jest do ingerencji w wersję przedstawioną przez inwestora. Tego rodzaju sytuacja nie zaistniała jednakże w niniejszej sprawie. Warto natomiast zauważyć, że jakkolwiek organ orzekający w mniejszej sprawie nie był zobowiązany uzgadniać swojego stanowiska z uczestnikami postępowania, a mimo to dla zapewnienia w jak najszerszym stopniu udziału społeczeństwa w niniejszym postępowaniu i wyjaśnieniu spornych kwestii, w dniu 18 września 2017 r. przeprowadził rozprawę administracyjną otwartą dla społeczeństwa. To zaś, że nie wszyscy członkowie społeczności lokalnej są przekonani co do celowości realizacji planowanego przedsięwzięcia nie może stanowić przesłanki uniemożliwiającej organowi ocenę zgromadzonego materiału dowodowego. Decyzja o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia może być wydana jedynie w przypadkach określonych w ustawie. Przesłanki odmowy zgody polegać przy tym mogą wyłącznie na: niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 ustawy), odmowie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający (art. 80 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 77 ust. 1 ustawy), braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie proponowanym przez wnioskodawcę, w sytuacji gdy organ skorzysta z możliwości określonej w art. 81 ust. 1 ustawy, wykazania znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (art. 81 ust. 2 ustawy), wykazania że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 38 lit. j ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (art. 81 ust. 3 ustawy środowiska). O ile zatem żadna z wymienionych wyżej okoliczności nie zachodzi - a z taką sytuacją miała miejsce w niniejszej sprawie - organ jest obowiązany do określenia środowiskowych uwarunkowań. Odnosząc się kolejno do podnoszonego przez część odwołujących zarzutu braku zapewnienia zjazdów na nieruchomości oraz dróg dojazdowych, względnie braku połączenia projektowanej drogi z ulicą (...) wyjaśnić należy, że tego rodzaju szczegółowe kwestie i rozwiązania stanowić mogą przedmiot rozstrzygnięcia dopiero na dalszym etapie procesu inwestycyjnego, tj. na etapie uzyskiwania przez inwestora decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, kiedy znany będzie szczegółowy projekt budowalny inwestycji. Zasygnalizować bowiem należy, że - jak wskazuje się w orzecznictwie - gdy w przypadku podziału oraz nabycia przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego nieruchomości lub jej części na podstawie ostatecznej decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej, zgodnie z przepisami art. 12 ust, 1,2 i 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1474), właściciel tej nieruchomości zostaje pozbawiony dostępu do drogi publicznej, zastosowanie znajduje przepis art. 120 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2204 z późn. zm.) (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2014 r. sygn. akt IIOSK 339/13 oraz z dnia 27 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1245/12). W konsekwencji w ramach wymagań dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 11f ust. 1 pkt 4 ww. specustawy drogowej), decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej winna m.in. zapewniać nieruchomościom dostęp do drogi publicznej. Z kolei w kwestii ewentualnego spadku wartości nieruchomości, podnoszonej przez odwołujących G. H.-P. i M. P. trzeba wskazać, że pozostaje ona poza oceną i zakresem zainteresowania organów właściwych w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Jak podkreślono już wyżej, w ramach przedmiotowego postępowania bada się, czy planowana inwestycja nie zagraża środowisku oraz, czy spełnia wymagania i parametry w zakresie jego ochrony. Natomiast kwestia spadku wartości nieruchomości sąsiednich w żadnym zakresie nie stanowi kryterium, według którego dokonuje się oceny planowanej inwestycji i nie może mieć żadnego wpływu na wynik postępowania w sprawie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 3040/15 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 lutego 2018 r. sygn. akt IV SAB/Po 100/17). Z kolei w kwestii żądania zapłaty rekompensaty zgłoszonego przez odwołującego J. W., należy stwierdzić, że z uwagi na fakt, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie rodzi praw do terenu inwestycji, nie narusza istoty prawa własności oraz sama w sobie nie uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych, tego rodzaju żądania należy uznać za bezzasadne, a co najmniej przedwczesne.

Na powyższą decyzję skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli:

1) J. W. wskazując, że nie wyraża zgody na wejście na działkę nr (...) gdyż jest to ogród. W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji;

2) A. P., A. B. i M. M. zarzucając naruszenie:

a) art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i błędną wykładnię polegającą na niezgodnym z rzeczywistością uznaniu, że podczas wydania zaskarżonej decyzji uwzględnione zostały wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa;

b) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędne nieuchylenie decyzji organu i instancji w całości w sytuacji, gdy decyzja organu i instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania dotyczących czynnego udziału stron w postępowaniu, a to art. 10 § 1 w związku z art. 89 § 1 i art. 95 § 1 k.p.a. oraz przepisów postępowania dotyczących swobodnej oceny całokształtu dowodów w sprawie a to art. 7, 75 § 1, 77, 80 i 84 § 1 k.p.a., a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygniecie;

c) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezebranie w sposób wyczerpujący i nierozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, a w konsekwencji przyjęcie, że zaskarżona decyzja jest niewadliwa.

W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

3) E. G. i Z. G. podnosząc, że planowana droga klasy G o dopuszczalnym obciążeniu 15 ton/oś ma przylegać do części rekreacyjnej działki skarżących i będzie oddalona od budynku mieszkalnego o kilka metrów. Ponadto w raporcie nie dokonano dostatecznej oceny skutków szkodliwego oddziaływania hałasu, zapylenia i drgań na dom skarżących. W konkluzji wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji.

4) J. P. zarzucając naruszenie:

a) art. 62 ust. 1 w związku z art. 66 ust. 1 ustawy środowiskowej poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na raporcie oddziaływania na środowisko sporządzonym w sposób nierzetelny bez wskazania realnego i racjonalnego, alternatywnego wariantu oddziaływania na środowisko oraz racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska; bez podania informacji na temat powiązań z innymi przedsięwzięciami w zakresie w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem;

b) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a także nierozważenie wszystkich jej okoliczności i brak należytego uzasadnienia wydanej decyzji, a to w szczególności poprzez zignorowanie składanych przez skarżącą rzeczowych wniosków, żądań i pytań.

W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu i instancji.

5) Stowarzyszenia "(...) G." zarzucając naruszenie:

a) art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, a to poprzez wydanie przez organ II instancji decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji bez dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz bez przeprowadzenia oceny dowodów w sposób rzeczowy, uwzględniający wszystkie argumenty oraz zarzuty wskazane w odwołaniach;

b) art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenia sprawy w sposób nie budzący zaufania stron do władzy publicznej, co przejawia się w zdarzeniach wskazujących na brak bezstronności organu i równego traktowania wszystkich stron postępowania;

c) art. 80 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach bez rzetelnej weryfikacji raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a także bez uwzględnienia w prowadzonym postępowaniu zarzutów i wniosków składanych przez strony postępowania, a zatem bez uwzględnienia wyników postępowania z udziałem społeczeństwa;

d) art. 59 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy poprzez nieuwzględnienie w ocenianym przedsięwzięciu jego rzeczywistej skali i powierzchni zajmowanych nieruchomości, a to poprzez wyłączenie z ocenianego przedsięwzięcia sposobu i powierzchni zabezpieczenia i odwodnienia skarp oraz aktywnego osuwiska, a także wykonanie łącznika ul. (...) z planowaną obwodnicą (brak takiego połączenia odcina mieszkańców okolicznych budynków od istniejącego połączenia drogowego z ul. (...));

e) art. 62 ust. 1 w zw. z art. 66 ust. 1 ustawy poprzez oparcie skarżonej decyzji na raporcie oddziaływania na środowisko, sporządzonym w sposób nierzetelny, bez uwzględnienia wszystkich potencjalnych zagrożeń na środowisko, związanych z realizacją planowanej inwestycji (m.in. bez analizy możliwego osuwanie się skarp, zaklasyfikowanych jako tereny mas ziemnych z tendencją do przemieszczania, możliwego osuwania się aktywnego osuwiska, narażenia ludzi na hałas i drgania poprzez brak zastosowania trwałych i skutecznych zabezpieczeń np. ekranów akustycznych, a także bez analizy możliwego zwiększenia się terenów zalewowych i możliwych okresowych podtopień budynków jednorodzinnych); bez wskazania realnego i racjonalnego alternatywnego wariantu oddziaływania na środowisko oraz racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska (m.in. bez przeanalizowania wariantu inwestycji, przebiegającego w oddaleniu od zabudowy jednorodzinnej, w tym w szczególności poza terenami osuwiskowymi, a także wariantu przewidującego niższą klasę techniczną drogi, a zatem wariantów korzystniejszych dla środowiska); bez określenia charakterystyki całego przedsięwzięcia i warunków użytkowania terenu w fazie budowy i eksploatacji lub użytkowania w odniesieniu do obszarów szczególnego zagrożenia powodzią (w tym w zakresie możliwego powiększenia się terenu zalewowego i związanego z tym ryzyka okresowych podtopień budynków przy ul. (...) i ul. (...)); bez podania informacji na temat powiązań z innymi przedsięwzięciami w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem (m.in. w zakresie koniecznego do wykonania łącznika ul. (...) z planowaną obwodnicą, czy kompleksowym zabezpieczeniem istniejących stromych skarp oraz aktywnego osuwiska, co niewątpliwie zwiększy zakres wykonywanych prac budowlanych oraz naruszenie mas ziemnych oraz zaburzenie gospodarki wodnej);

f) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a także nierozważenie wszystkich jej okoliczności i brak należytego uzasadnienia wydanej decyzji, a to w szczególności poprzez zignorowanie składanych przez mieszkańców G. dowodów oraz brak uwzględnienia ich rzeczowych wniosków, żądań i pytań (jak choćby w zakresie wniosku o przeanalizowanie wariantu wykonania inwestycji z ominięciem osuwiska, wariantu wykonania drogi o niższej klasie technicznej, czy wykonania poszerzenia ul. (...) i połączenie jej z ul. (...) skrzyżowaniem zamiast rondem w całości wykonanym na nieruchomości prywatnej);

g) art. 7 i 107 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji nie spełniającego ustawowych warunków umożliwiających uznanie, że zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne (za takie nie można uznać ogólnikowych stwierdzeń Kolegium nie odnoszących się do meritum sprawy, zebranego materiału dowodowego i zarzutów odwołujących się);

h) art. 11 w związku z art. 6 k.p.a. poprzez naruszenie tzw. zasady przekonywania, u której podstaw leży zasada praworządności, poprzez sformułowanie uzasadnienia decyzji w oderwaniu od tych dwóch kluczowych zasad postępowania administracyjnego;

i) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy błędnego rozstrzygnięcia organu I instancji, zamiast jego uchylenia.

W uzasadnieniu podniesiono miedzy innymi, że etap wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest właśnie tym momentem, w którym należy wszechstronnie zbadać bezpośrednie i pośrednie oddziaływanie inwestycji na środowisko. W tym zakresie należy przy tym zbadać wszystkie potencjalne zagrożenia - od wprowadzenia w rejon zabudowy jednorodzinnej drogi wojewódzkiej i wiążącej się z tym emisji hałasu, drgań i emisji spalin poprzez wywłaszczenia ludzi « ich nieruchomości - wyburzenia domów i zablokowanie prowadzonej działalności gospodarczej, aż po wycinkę drzew, naruszenia czynnego osuwiska i terenów o gruntach słabonośnych, a także narażenie terenów zalewowych na zwiększenie ryzyka powodziowego poprzez większy spływ wód opadowych z terenu osuwiska. W żadnym wypadku nie jest tu dopuszczalna argumentacja, że pewne aspekty środowiskowe zostaną "odłożone na później". Takie podejście do sprawy jest nie tylko nieodpowiedzialne, ale także niedopuszczalne w świetle przepisów prawa. Żaden z organów rozpatrujących sprawę takiej rzetelnej weryfikacji raportu nie dokonał, poprzestając na zaakceptowaniu wszystkich wyjaśnień pełnomocnika inwestora i konstatacji, iż wybór najlepszego wariantu obwodnicy został dokonany w oparciu o analizę wielokryterialną. Metodologia przeprowadzonej analizy przy jej zbadaniu budzi poważne wątpliwości, I tak: 1/ Na stronie 15 raportu wskazano, że dokonano inwentaryzacji przyrodniczej na podstawie, której ustalono, iż dla wariantu W1 nastąpi wycinka 797 drzew, 7690 m2 wycinki powierzchniowej, 355 krzewów. Wobec faktu, iż raport nie obejmuje konieczności stabilizacji osuwiska zlokalizowanego na zachodnim odcinku (od 0+400 do 0+650 km) nowo projektowanej drogi, nie uwzględnia on drzew, które będzie należało wyciąć w związku z koniecznością stabilizacji osuwiska. Czyli dane przyjęte do analizy wielokryterialnej są niepełne, a wynik analizy jest nieprawidłowy. 2/ Podobna sytuacja dotyczy odwodnień istniejącego osuwiska oraz odprowadzenia wód opadowych z obszaru od skrzyżowania z ulicą K. aż do rzeki (...). W przedstawionym raporcie wskazano, iż odprowadzenie wód opadowych nastąpi do istniejących cieków wodnych. Ciek wodny zlokalizowany w tym obszarze będzie niewystarczający, nie zdoła odebrać takiej ilości wody, jaka wystąpi podczas deszczu, z uwagi na możliwości chłonne terenów zadrzewionych, są one większe. Nie uwzględniono wzrostu ilości wód związanych z koniecznością stabilizacji osuwiska tj. z koniecznością wycięcia istniejącego w tym miejscu lasu (według map ewidencyjnych i stanu faktycznego w tym miejscu znajduje się las, a nie jak wskazano w raporcie "zadrzewienia śródpolne"), które będą musiały być odprowadzone do rzeki (...). 3/ W analizie wielokryterialnej wskazano, iż wariant W3 ma zająć największą powierzchnię, ale według danych wskazanych w tabeli 11.1. (Wielokryterialną analiza porównawcza rozpatrywanych wariantów) w tym wariancie ma być najmniej wyburzeń istniejących zabudowań. Wskazano również, że wariant ten jest najdroższy z uwagi na konieczność budowy dwóch obiektów mostowych. Powyższa teza jest prawdziwa do momentu, gdy zaczniemy analizować w ramach tego samego zadania konieczność stabilizacji osuwiska w wariancie W1 oraz budowę łączników do ul. (...) i ul. (...).

W konkluzji wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu i instancji.

6) R. C. - G. zarzucając, że decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności mimo, że nie zaistniała w niniejszej sprawie żadna z przesłanek z art. 108 k.p.a. Ponadto skarżąca zarzuciła wydanie decyzji bez uwzględnienia wyników postępowania z udziałem społeczeństwa oraz w oparciu o niedokładną analizę przestawionego przez inwestora raportu oddziaływania na środowisko. W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.

7) H. N. - G. podnosząc, że organ całkowicie pominął analizę celowości inwestycji i jej wpływu na oddziaływanie na środowisko. W konkluzji wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia.

Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu poddana jest ocena legalności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia dla budowy obwodnicy G. W ocenie organu - Samorządowego Kolegium Odwoławczego, organ I instancji Burmistrz Miasta G. przeprowadził prawidłowe postępowanie środowiskowe, którego częścią była ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Postępowanie prowadzone było przy udziale społeczeństwa, zaś prawidłowość analizy wariantowej przedsięwzięcia, nie budzi zastrzeżeń. W ocenie sądu skarżona decyzja jest wadliwa z uwagi na brak prawidłowej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Zgodnie z dyspozycją 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 283 z późn. zm. (dalej; ustawa) uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych:

1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy stanowi, iż ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Z kolei art. 59 ustawy mówi, iż przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko:

1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1.

Przepis art. 61 ust. 2 stanowi, iż ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stanowiącą część postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przeprowadza organ właściwy do wydania tej decyzji. Dla przedsięwzięć polegających na budowie dróg, które nie jest przedsięwzięciami mogącymi zawsze znacząco oddziaływać na środowisko jest organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wójt, burmistrz, prezydent miasta (art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy).

Przepis art. 63 ustawy w związku z art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 78 ust. 1 ustawy przesądza, iż obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach po zasięgnięciu opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego.

Na koniec wskazać należy na regulację zamieszczoną w art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy, która stanowi, iż ilekroć w ustawie jest mowa o ocenie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - rozumie się przez to postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności:

a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,

b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień,

c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu.

Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, jest sporządzany w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stanowiącej część postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej (art. 67 ustawy) i winien mieć treść, o której mowa w art. 66 ustawy, między innymi opis wariantów przedsięwzięcia uwzględniający szczególne cechy tego przedsięwzięcia lub jego oddziaływania, w tym wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego oraz racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru (art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy). Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko winien określać też przewidywane oddziaływania analizowanych wariantów na środowisko (art. 66 ust. 1 pkt 6 ustawy) oraz zawierać porównanie oddziaływań analizowanych wariantów na ludzi, rośliny, zwierzęta, grzyby i siedliska przyrodnicze, wodę i powietrze powierzchnię ziemi, z uwzględnieniem ruchów masowych ziemi, i krajobrazu, dóbr materialnych, zabytków i krajobrazu kulturowego, oraz form ochrony przyrody oraz wzajemne oddziaływanie między tymi elementami (art. 66 ust. 1 pkt 6a ustawy). Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest składany przez wnioskodawcę a organ określa zakres tego raportu w drodze postanowienia (art. 69 ust. 3 ustawy)

Przenosząc te regulacje na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, iż budowa drogi zaliczanej do kategorii przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, przy czym obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko uzależniona jest (i w efekcie wynikła) od postanowienia organu prowadzącego to postępowanie, którym był Burmistrz Miasta G. wydanego po uzyskaniu opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego. W ramach przeprowadzanej oceny oddziaływania na środowisko poza zapewnieniem udziału społeczeństwa w postępowaniu oraz uzyskania wymaganych opinii i uzgodnień organ winien przede wszystkim poddać weryfikacji raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Raport ten to dokument prywatny składany przez wnioskodawcę, ale ma kluczowe znaczenie, ponieważ w oparciu o raport ustalany jest wariant realizacji przedsięwzięcia, czyli w przypadku inwestycji drogowej przebieg projektowanej drogi. Zaznaczyć można, że organ ma bardzo ograniczone możliwości ingerowania w przebieg planowanej inwestycji drogowej. Jego rola ogranicza się do przyjęcia (wyboru) do realizacji jednego z trzech wariantów przedstawionych mu w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z ustawą ma być to wariant proponowany przez wnioskodawcę, racjonalny wariant alternatywny i racjonalny wariant najkorzystniejszy dla środowiska. Z kolei zgodnie z art. 81 ust. 1 ustawy, jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (a więc weryfikacji raportu) wynika brak możliwości realizacji przedsięwzięcia w wariancie proponowanym przez wnioskodawcę, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, za zgodą wnioskodawcy, wskazuje w decyzji, spośród wariantów, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5, wariant dopuszczony do realizacji (tj. jeden z dwóch pozostałych wariantów, które wskazuje raport) oraz w przypadku braku zgody wnioskodawcy na wskazanie w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wariantu dopuszczonego do realizacji, organ odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia. Organ musi zatem wybrać wariant przebiegu projektowanego przedsięwzięcia, z tych które zawiera raport tj. dokument prywatny, sporządzony na zlecenie i koszt wnioskodawcy - przyszłego inwestora. Jedyną możliwość, jaką ma organ to wskazanie innego niż ten proponowany przez wnioskodawcę wariant a brak zgody wnioskodawcy jest przesłanką wydania decyzji odmawiającej zgody na realizację przedsięwzięcia. Weryfikacja raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest zatem szczególnie istotnym by nie powiedzieć kluczowym elementem dokonywania przez organ oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania o wydanie uwarunkowań środowiskowych. Raport jest dowodem ocenianym przez organ przez pryzmat art. 80 k.p.a. Organ powinien zweryfikować czy raport udowadnia, iż wariant proponowany do przyjęcia jest wariantem optymalnym dla środowiska przy porównaniu odziaływania przedsięwzięcia w tym wariancie na ludzi, rośliny, zwierzęta, siedliska przyrodnicze, wodę, powietrze, powierzchnię ziemi, z uwzględnieniem ruchów masowych ziemi, krajobrazu, dobra materialne zabytki i formy ochrony przyrody (art. 66 ust. 1 pkt 6 oraz 6a ustawy). Jak podkreśla się w orzecznictwie raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w postępowaniu w sprawie środowiskowych uwarunkowań wchodzi w skład materiału dowodowego sprawy i jest dowodem z dokumentu a zatem jak każdy inny dowód składany przez stronę czy zgromadzony przez organ podlega regułom postępowania dowodowego, w tym i swobodnej ocenie dowodów zgodnie z art. 80 k.p.a. (por. np. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 października 2015 r. II SA/Łd 238/15, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 lutego 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 1214/13, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 października 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 192/13, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 kwietnia 2013 r., II SA/Gd 725/12 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 czerwca 2011 r., sygn. akt: II SA/Gd 312/11). Niewątpliwie raport jest dowodem o szczególnej mocy, ale nie oznacza to, że jest on niewzruszalny. Oceniać należy cały raport (jego rzetelność i kompletność, ale też czy warianty przedsięwzięcia nie mają charakteru pozornego i który z wariantów w ocenie organów jest najkorzystniejszy dla środowiska przy uwzględnieniu kryteriów, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 6a ustawy. Jak zasadnie wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2018 r. II OSK 2533/16 raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest jednym z zasadniczych dokumentów występujących w procedurze przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jego głównym celem jest ułatwienie ustalenia wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia. Treść raportu można rozpatrywać w kategorii wytycznych dotyczących realizacji przedsięwzięcia zgodnie z wymaganiami prawa ochrony środowiska. Przeprowadzenie prawidłowej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest ściśle związane z wyborem pomiędzy poszczególnymi wariantami, które powinny zawierać dane o alternatywach jego realizacji. Słowo wariant oznacza inne opracowanie, wykonanie czegoś; odmianę, modyfikację, wersję. Kwestie praktyczne związane z treścią raportu dotyczą często "wariantowania". Obejmują one: lokalizację przedsięwzięcia, zagospodarowanie terenu, rozwiązania dotyczące obiektów zewnętrznych, sieci transportu, zasilania, organizacji robót, doboru materiałów, czasu realizacji oraz inne. Racjonalny wariant powinien być alternatywą dla wariantu proponowanego przez wnioskodawcę.

Podkreślić wypada, iż sąd nie jest uprawniony do merytorycznej oceny raportu gdyż ocena taka wymaga wiedzy specjalistycznej (por; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 sierpnia 2014 r. II OSK 495/13 oaz z dnia 29 listopada 2017 r. II OSK 555/16). Sąd natomiast ocenia czy uprawione i wyspecjalizowane organy administracji merytorycznej oceny (weryfikacji) raportu dokonały i czy z uzasadnienia decyzji wynika, że weryfikacja ta jest prawidłowa.

Przechodząc do kontroli w tym zakresie stwierdzić należy, iż w ocenie sądu organ II instancji weryfikacji raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w zakresie kontroli wariantowości przedsięwzięcia, nie przeprowadził. Naruszył tym samym wyrażoną w art. 15 k.p.a. zasadę dwukrotnego rozpoznania sprawy. Jak mowa wyżej przeprowadzona w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, weryfikacja raportu powinna dotyczyć w pierwszej kolejności wariantowości przedsięwzięcia i oceny czy wariant przyjęty do realizacji jest przy uwzględnieniu kryteriów, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 6a wariantem najkorzystniejszym. Nawet gdyby organ I instancji weryfikację tę przeprowadził prawidłowo (sytuacja taka w niniejszej sprawie nie zaistniała, o czym niżej), nie zwalnia to organu Ii instancji od ponownej weryfikacji raportu (przy ewentualnym uwzględnieniu innych dowodów) i dokonania oceny czy wariant przyjęty do realizacji jest wariantem najkorzystniejszym. Tymczasem organ odwoławczy w jednym zdaniu na str. 22 wskazuje, iż "... w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dokonano wymaganej analizy wariantowej przedsięwzięcia, której prawidłowość nie budzi żadnych zastrzeżeń organu odwoławczego". Rzeczą organu nie jest jedynie kontrola czy raport zawiera wymagane prawem warianty przedsięwzięcia, ale czy dokonany wybór wariantu jest optymalny oraz czy sam raport jest dokumentem wiarygodnym, dającym podstawę do wydania decyzji, czy też wymaga uzupełnienia gdyż np. przedstawione w nim warianty mają charakter pozorny. Żadnej oceny organ w tym zakresie nie przeprowadził. Jest to tym bardziej rażące, że w licznych odwołaniach kwestionowano właśnie przebieg przyjętego do realizacji wariantu. Zwłaszcza odwołanie złożone przez stowarzyszenie "(...) G." w sposób profesjonalny kwestionuje poprawność raportu, zarzuca mu, że przedstawione warianty są pozorne, gdyż niewiele się różnią, wszystkie przewidują posadowienie drogi na osuwisku, jej bliskie zbliżenie do domów jednorodzinnych, szeroko zakrojoną wycinkę drzew, wyburzenia domów oraz zagrożenie gruntów niestabilnych i obszarów zalewowych. W odwołaniu tym zarzucono także, że z uwagi na skomplikowane warunki gruntowe, inwestor otrzymał konkretne zalecenia od Przedsiębiorstwa (...) SA, by przeanalizować wariant alternatywnego przebiegu trasy, poza osuwiskiem. Raport takiego wariantu nie wskazuje. W sytuacji, w której zarzuty skarg dotyczą przebiegu trasy przyszłej obwodnicy, a więc przyjętego do realizacji wariantu a organ odwoławczy jednym zdaniem ustosunkowuje się do tych zarzutów, że przyjęty wariant nie budzi jego żadnych zastrzeżeń w ocenie sądu w poważnym stopniu narusza zasadę, że organ odwoławczy ponownie rozpoznaje sprawę administracyjną, także w kontekście złożonych odwołań i do tych odwołań się ustosunkowuje (to, że organ odwoławczy winien do zarzutów odwołania się odnieść nie budzi wątpliwości w judykaturze). Zwłaszcza zarzut "pozornego wariantowania" przedsięwzięcia był istotny i wymagał szczegółowego ustosunkowania się do niego (faktycznie wszystkie warianty mają przebieg po czynnym osuwisku), celem wariantowania przedsięwzięcia przy dokonywania oceny wpływu przedsięwzięcia na środowisko, jest bowiem, umożliwienie organowi administracji dokonania wyboru wariantu najkorzystniejszego z trzech faktycznie różnych jakie w raporcie oddziaływana przedsięwzięcia na środowisko są przedstawione. Jak zasadnie wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2018 r. II OSK 1871/17 warianty przedsięwzięcia powinny się różnić przede wszystkim pod względem sposobu, w jaki przedsięwzięcie w każdym z tych wariantów będzie oddziaływać na środowisko, ponieważ ich rolą jest wskazanie alternatywnych rozwiązań pozwalających to środowisko chronić w jak najpełniejszym wymiarze. Przytoczyć można także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 1 lutego 2018 r. IV SA/Po 1046/17 w którym wskazano, iż warianty przedsięwzięcia, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, powinny się różnić przede wszystkim pod względem sposobu, w jaki przedsięwzięcie w każdym z tych wariantów będzie oddziaływać na środowisko, ponieważ ich rolą jest wskazanie alternatywnych rozwiązań pozwalających to środowisko chronić w jak najpełniejszym wymiarze. Warianty powinny odwoływać się do różnych kryteriów realizacji przedsięwzięcia takich jak: czynniki społeczne, ekonomiczne, środowiskowe, przestrzenne zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, ponieważ stanowią one jeden z instrumentów stosowania zasady prewencji uregulowanej w art. 6 ust. 1 p.o.ś.

W ocenie sądu także organ I instancji nie dokonał prawidłowej oceny raportu pod względem przyjętego do realizacji wariantu przedsięwzięcia, a co za tym idzie nie dokonał prawidłowej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ o wariantowaniu przedsięwzięcia pisze w części poświęconej opisowi rozprawy administracyjnej (str. 12, 14, 19-20) i złożonych uwag (str. 26) nie rozpoznając jednak istoty sprawy tj. nie oceniając, który z przedstawionych w raporcie wariantów jest najkorzystniejszy. Najpełniej organ o przedstawionych wariantach pisze na str. 32-33. Z opisu tego nie wynika jednak w żadnym stopniu dlaczego przyjęty do realizacji wariant W1 jest wariantem najbardziej optymalnym. Mało tego opis ten nie jest oceną przedłożonego raportu i wariantów przedsięwzięcia, ale skopiowaną częścią tego raportu ze str. 213-214. Organ do tego stopnia bezrefleksyjnie kopiuje przedłożony mu do weryfikacji raport, że posłużył się nieprawniczym i dość dziwnym sformułowaniem, jakie znalazło się na str. 222 raportu cyt. "jako wariant najlepszy w analizie wielokryterialnej został wskazany wariant (...), który jest jednocześnie wariantem najkorzystniejszym dla środowiska którego "elementem" jest człowiek" (str.33). Poza tym, że jak mowa wyżej, nie jest to ocena raportu, ale jego skopiowanie, nie wynika z tego fragmentu decyzji, dlaczego wariant (...) jest wariantem najlepszym. Podkreślić należy, iż raport oddziaływania na środowisko jest dokumentem wysoce specjalistycznym. Strony postępowania w przedmiocie uwarunkowań środowiskowych nie mając na ogół wiedzy pozwalającej na oceną wariantów przestawianych w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wybór jednego z tych wariantów przesądzi w przyszłości o przebiegu inwestycji. Szczególnie, jeżeli chodzi o inwestycje drogowe przebieg ten ma duże znaczenie dla mieszkańców z uwagi na fakt, że grunty zajęte w przyszłości pod drogę spowodują utratę własności tych gruntów przez dotychczasowych właścicieli. Jeżeli napisany specjalistycznym językiem raport jest dla przeciętnej strony niezrozumiałym, strona ta ma prawo z decyzji środowiskowej dowiedzieć się, jakie argumenty (korzyści) przemawiały za przyjęciem tego a nie innego wariantu przedsięwzięcia, który jak mowa wyżej w przyszłości może skutkować utratą przez nich własności gruntów. Z decyzji organu I instancji wiedzy takiej nie sposób posiąść.

Zauważyć też należy, iż z użytego w raporcie oraz decyzji organu I instancji, sformułowania, że wariant (...) (wariant proponowany przez wnioskodawcę) jest jednocześnie najkorzystniejszy dla środowiska wynikałoby, iż raport założył, że proponowana przez wnioskodawcę trasa jest najkorzystniejsza dla środowiska i choć sąd zauważa, iż na str. 215 raportu jest tabela - wielokryterialna analiza porównawcza rozpatrywanych wariantów, prezentująca trzy warianty przedsięwzięcia to jednak sformułowanie użyte w dalszej części raportu a za nim skopiowane w decyzji organu I instancji pozostawia wątpliwości co do sprostania wymaganiom przedstawienia w raporcie trzech różnych wariantów projektowanego przedsięwzięcia.

Warto podkreślić, że organ administracji zatrudnia wyspecjalizowanych pracowników, którzy są władni ocenić czy raport jest pełny a proponowany przez autora raportu wariant faktycznie ma najkorzystniejszy przebieg. Sąd zwraca też uwagę, że jeżeliby wariant (...) tj. proponowany przez wnioskodawcę w raporcie pokrywał się z wariantem najkorzystniejszym dla środowiska, w ocenie sądu raport byłby wadliwy. Po to są bowiem warianty by proponowały alternatywne (różne) przebiegi planowanego przedsięwzięcia a nie pokrywały się. Brak wyznaczenia (w sensie realnym) wariantu najkorzystniejszego dla środowiska stanowi o wadliwości raportu i jako taki nie powinien być przyjęty jako materiał dowodowy stanowiący podstawę do wydania decyzji. Jak zasadnie podkreślono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2020 r. II OSK 507/18 jeżeli zachodzi wadliwość przedstawionych w raporcie wariantów realizacji przedsięwzięcia, to taki raport nie spełnia ustawowych wymagań, koniecznych do wydania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji danego przedsięwzięcia. Także w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2019 r. II OSK 1216/19 podkreślono, iż opracowanie racjonalnego wariantu alternatywnego oprócz wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz wariantu najkorzystniejszego dla środowiska, a także uzasadnienie ich wyboru jest obowiązkiem ustawowym, o którym stanowi przepis art. 66 ust. 1 pkt 5 lit. a i lit. b ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Można przyjąć, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, według którego jeżeli zachodzi wadliwość przedstawionych w raporcie wariantów realizacji przedsięwzięcia, to taki raport nie spełnia ustawowych wymagań, koniecznych do wydania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji danego przedsięwzięcia, (por wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 1376/12, z 20 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2564/12, z 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 1729/16, LEX nr 2331249, z 25 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 2320/17, z dnia 14 stycznia 2020 r. II OSK 507/18.

Konkludując stwierdzić należy, iż organy nie przeprowadziły poprawnie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Uchyliły się bowiem, od weryfikacji raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w zakresie kontroli przedstawionych w raporcie wariantów przebiegu planowanej obwodnicy tak pod względem formalnym tj. czy faktycznie są to trzy różne warianty a nie warianty pozorne (podobne) czy pokrywające się, oraz pod względem merytorycznym tj. czy proponowany do przyjęcia wariant ma faktycznie najkorzystniejszy przebieg. Ponownie rozpoznając sprawę organy wadliwość tą usuną - to jest dokonają kompleksowej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko także w zakresu przedstawionego przebiegu tego zamierzenia tj. przedstawionych wariantów. W razie konieczności organ nakaże uzupełnienie raportu lub złożenie stosownych wyjaśnień.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.