Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1971595

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 24 września 2015 r.
II SA/Kr 759/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator.

Sędziowie WSA: Mariusz Kotulski Iwona Niżnik-Dobosz (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2015 r. sprawy ze skargi A. B. i J. B. na decyzję nr (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 28 kwietnia 2015 r., znak: (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki

I.

uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji;

II.

zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżących A. B. i J. B. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 28 kwietnia 2015 r. znak (...) na podstawie:

- art. 138 § 1 pkt 2 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: - Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej: k.p.a.);

- art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn.: - Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm., dalej: u.p.b.);

po rozpatrzeniu odwołania skarżących - A. i J. B. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiat (...) nr (...) z dnia 14 sierpnia 2014 r. znak: (...), którą na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229 z późn. zm., dalej: u.p.b.74) nakazano skarżącym - właścicielom budynku wykonać rozbiórkę budynku garażowo - gospodarczego o wymiarach w rzucie poziomym 9,31 m x 3,78 m zlokalizowanego na dz. nr (...) w miejscowości K. przy ul. C., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i w tym zakresie orzekł na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229) i nakazał właścicielom - A. i J. B. rozbiórkę budynku garażowo-gospodarczego o rzucie poziomym w kształcie trapezu posiadającego wymiary boków 9.50m, 3.80m, 9.50 m i 4.05m, położonego na działce nr ewid. (...) w miejscowości K. przy ul. C.

Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Pismem z dnia 10 września 2014 r., znak: (...) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiat (...) (dalej: PINB) przesłał do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. (dalej: WINB) odwołanie skarżących od własnej decyzji nr (...) z dnia 14 sierpnia 2014 r., znak: (...) wraz z aktami administracyjnymi.

Na postawie materiału dowodowego Organ, że w dniu 7 marca 2005 r. do PINB wpłynęło pismo R. L., w którym zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu (...) o " nakaz rozbiórki obiektu budowlanego samowolnie przez K. B. (...) obejmującego garaż murowany o wymiarach 4x6 m na fundamentach oraz szopy na gruncie stanowiącym własność Gminy, który nabywam na współwłasność w związku z kupnem części domu mieszkalnego oznaczonej lokalem nr (...)." Za pismem dołączono kserokopię mapy z wykazem zmian dla przedmiotowej nieruchomości.

W dniu 26 sierpnia 2005 r. PINB dokonał kontroli w terenie, obejmującej zabudowania gospodarcze na działce nr (...) położonej w K. przy ul. C. W protokole z czynności, w której uczestniczył J. B., zapisano: "Garaż oraz bud. gospodarczy powstał w 1974 r. w miejscu starej szopy, wybudowanej przez mojego ojca, bez pozwolenia na budowę. Garaż - ściany z pustaka i cegły - posadowiony na fundamencie betonowym, dach dwuspadowy, kryty blachą falistą. Budynek gospodarczy, ściany pokryte blachą falistą zamocowaną na łatach drewnianych. Budynek gospodarczy dobudowany do garażu, przykryty dwuspadowym dachem części garażu. " Do protokołu dołączono wydruk wykonanych fotografii, kserokopię mapy wraz z naniesionym szkicem przedmiotowych obiektów oraz kserokopie: protokołu z dnia 24 maja 2005 r., spisanego w Urzędzie Miejskim w K. na okoliczność ustalenia warunków sprzedaży lokalu mieszkalnego P. J. B., mapy uzupełniającej wraz z projektem podziału działki ew. nr (...) obr. K. położonej w K. wpisanej do ewidencji zasobu powiatowego Starostwa Powiatowego w N. w dniu 11 stycznia 2005 r. i oświadczenia J. B. datowanego na 4 marca 2005 r. o tym, że budynek gospodarczy o wymiarach 3,8x6,5 m został zbudowany w 1974 r.

W dniu 21 grudnia 2006 r. do PINB zgłosił się J. B. oświadczając, że budynek zrealizował K. B. (ojciec J. B.) w 1974 r. Do akt włączono kserokopię mapy sytuacyjno-wysokościowej datowanej na 1992 r., na której naniesiony był przedmiotowy budynek. W dniu 4 stycznia 2007 r. J. B. dostarczył do PINB zgodne oświadczenia o budowie szopy w 1974 r. następujących osób: J. B., J. B., Z. S., S. L., K. L.

Pismem z dnia 8 lutego 2007 r. Dyrektor Wydziału Gospodarki Przestrzennej, Komunalnej, Inwestycji i Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego w K. przesłał do PINB kserokopie fragmentów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy (...) uchwalonego uchwałą nr XVIII/56/82 Rady Narodowej Miasta i Gminy (...) z dnia 9 kwietnia 1982 r. (który stracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r.), miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Krynica-Czarny Potok, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Uzdrowiskowej Krynica nr XVII/163/2000 z dnia 25 lutego 2000 r. dotyczących przedmiotowej nieruchomości oraz poinformował o tym, że w zasobach archiwalnych urzędu Miejskiego w K. brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w latach 70-tych XX wieku.

Postanowieniem PINB z dnia 19 lutego 2007 r., znak: (...) nałożono na właścicieli - A. i J. B. obowiązek przedłożenia oceny o stanie technicznym obiektu garażowo-gospodarczego zlokalizowanego na działce nr (...) w miejscowości K. W dniu 26 lutego 2007 r. zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli R. i T. L. Do zażalenia dołączono wypis z rejestru gruntów z dnia 27 czerwca 2006 r. dla działki (...) położonej w K.

W dniu 30 kwietnia 2007 r. J. B. przedłożył w PINB ocenę stanu technicznego istniejącego budynku garażowo-gospodarczego zlokalizowanego na działce nr (...) w K., sporządzoną przez architekta M. R.

Pismem z dnia 4 czerwca 2007 r., znak: (...) pełniącego obowiązki Zastępcy Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. - Zarząd Zlewni Dolnego (...) z siedzibą w N. (dalej: RZGW) poinformowano iż uwzględniając zagrożenia i uwarunkowania wynikające z położenia obiektu garażowo-gospodarczego zrealizowanego na działce nr (...) w K. "Zarząd Zlewni Dolnego (...) z/s w N. negatywnie opiniuje istniejącą lokalizację. " W dniu 3 lipca 2007 r. do PINB wpłynęło pismo RZGW, znak: (...) w którym poinformowano, iż "na przełomie lat 70 i 80 nie miały zastosowania przepisy Prawa Wodnego art. 27u 1 zabraniający grodzenia nieruchomości przyległych do powierzchniowych wód publicznych w odległości mniejszej niż 1,5m, oraz nie było sporządzonego opracowania pt: "Studium określające granice obszarów bezpośredniego zagrożenia powodzią dla terenów nieobwałowanych w zlewni (...) do ujścia (...). Jednakże tut. Instytucja wyrażając opinię dot. lokalizacji obiektów kubaturowych znajdujących się przy ciekach wodnych, kieruje się wewnętrznymi ustaleniami które mają zastosowanie także dla lat 70-80 tj: że wszystkie obiekty kubaturowe winny znajdować się poza zasięgiem wód stuletnich, a na podstawie ww opracowania mamy jedynie pewność, że omawiany obiekt w ich zasięgu się znajduje. Dawniej zasięgi wód powodziowych były określane na podstawie indywidualnych obliczeń a RZGW wydawało opinię na ich podstawie lub na podstawie długoletnich obserwacji.

Z uwagi na powyższe Zarząd Zlewni Dolnego (...) z/s w N. podtrzymuje swoją opinię wyrażoną w piśmie nr (...) z dnia 4 czerwca 2007 r."

W dniu 14 sierpnia 2007 r., na postawie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo Budowlane (Dz. U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229 z późn. zm., dalej: u.p.b.74) decyzją PINB znak: (...) nakazano skarżącym wykonanie określonych robót w budynku garażowo-gospodarczym mającym na celu doprowadzenie do stanu zgodnego z przepisami. "

Postanowieniem WINB z dnia 17 grudnia 2008 r., znak: (...) utrzymano w mocy postanowienie PINB z dnia 19 lutego 2007 r., znak: (...).

Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2009 r. (II SA/Kr 222/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił postanowienie WINB z dnia 17 grudnia 2008 r., znak: (...) oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji.

Decyzją WINB z dnia 15 czerwca 2009 r., znak: (...) uchylono decyzję z dnia 14 sierpnia 2007 r., znak: (...) i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W dniu 10 listopada 2009 r. sporządzono notatkę służbową na okoliczność rozmowy telefonicznej przeprowadzonej z P. P. z Urzędu Gminy, który poinformował, że działka nr (...) położona przy ul. C. nie została objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

W dniu 15 grudnia 2009 r. przesłuchano w siedzibie PINB J. B., który zeznał: "W 1974 r. mój brat K. B. (nieżyjący) zrealizował ten budynek. Ja również pomagałem mu przy budowie gdyż chodziłem do szkoły budowlanej. Przedmiotowy budynek jest taki sam jak w 1974 r. " W tym samym dniu w siedzibie PINB przesłuchano Z. S., która zeznała: "Przedmiotowy budynek zrealizował mój nieżyjący szwagier B. K. w 1974 r. Kształt budynku, jego wymiary do chwili obecnej nie uległy zmianie. W dacie kiedy był realizowany ten budynek mieszkałam w K. i widziałam jak szwagier buduje ten budynek, gdyż w tym roku brałam ślub. "

Pismem z dnia 31 grudnia 2009 r., znak: (...) Burmistrz Miasta poinformował PINB, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy stracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r. " W zasobach archiwalnych tut. Urzędu nie znajduje się część tekstowa i graficzna miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K., obowiązującego przed 1982 r., dlatego też nie jest możliwe określenie przeznaczenia dz. nr (...) w obowiązującym w 1974 r. planie zagospodarowania przestrzennego miasta (...). "

Pismem z dnia 1 marca 2010 r. Kierownik Archiwum Państwowego w K. Oddział w (...) poinformował PINB, iż "... w wyniku poszukiwań przeprowadzonych w ewidencji tut. Archiwum, w inwentarzu zespołu archiwalnego: Urzędu Miasta i Gminy w K. z 1. 1974-1990 nie odnaleziono jednostki, której tytuł teczki wskazywałby na przechowywanie w niej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta (...) obowiązującego w 1974 r. "

W dniu 11 maja 2010 r. do akt postępowania załączono adnotację, iż "w dniach 21 i 27 kwietnia 2010 r. oraz 4 i 10 maja 2010 r. przeprowadzono samodzielną kwerendę w zasobach Archiwum Państwowego w K. oddział (...) dot. odnalezienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w 1974 r. Pomimo szczegółowych i obszernych poszukiwań nie odnaleziono dokumentów odnośnie miejscowego planu obowiązującego w ówczesnym okresie, jedynie znaleziono wzmiankę gdzie podano publikator- Planu Szczegółowego Zagospodarowania Przestrzennego Zatwierdzonego Uchwałą Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w N. nr 86 poz. 853)72 z dnia 9 października 1972 r. "

Pismem PINB z dnia 11 maja 2010 r. zwrócono się do Urzędu Wojewódzkiego w K., Oddział Zamiejscowy w N. o "przesłanie uwierzytelnionej kserokopii planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego przez Uchwałę Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Nowym Sączu Nr 86 poz. 853)72 z dnia 9 października 1972 r. w obrębie której położona jest ww. działka w miejscowości (...) ul. C.", uzyskując odpowiedź, że w "Archiwum nie ma planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego w obrębie którego położona jest działka nr (...) w miejscowości K. przy ul. C., zatwierdzonego Uchwałą Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Nowym Sączu nr 86 poz. 853)72 z dnia 9 października 1972 r. "

Do akt włączono Wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta (...), który stracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r., obejmującego działkę ewidencyjną (...) położoną w K. przy ul. C. (obręb (...)).

W dniu 23 listopada 2010 r. postanowieniem PINB znak: (...) zawieszono z urzędu postępowanie. W dniu 30 maja 2011 r. postanowieniem WINB znak: (...) utrzymano w mocy postanowienie PINB z dnia 23 listopada 2010 r., znak: (...) którym zawieszono z urzędu przedmiotowe postępowanie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (dalej: WSA)na postanowienie WINB wnieśli R. i T. L. Wyrokiem z dnia 20 grudnia 2011 r. (II SA/Kr 1290/11) WSA uchylił skarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji uznając je za przedwczesne.

Pismem z dnia 28 września 2012 r., znak: (...), PINB zwrócił się do Urzędu Miasta (...) o przesłuchanie w charakterze świadka R. L. i T. L.

W dniu 28 stycznia 2013 do PINB wpłynął Wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Uzdrowisko (...) (obszar 5 - C.) z dnia 24 stycznia 2013 znak: (...) dla działki nr (...) położonej w K. (obręb geodezyjny (...)).

W dniu 10 maja 2013 r. PINB wydał decyzję, znak: (...) odmówiono "wydania decyzji nakazującej właścicielom obiektu A. i J. B. budynku gospodarczo-garażowego o wymiarach w rzucie poziomym 9,3Im x 3,78 m zlokalizowanego (nr (...) w miejscowości K. przy ul. C. "

Na skutek odwołania R. i T. L., decyzją WINB nr (...) z dnia 18 listopada 2013 r., znak: (...) uchylono ww. decyzję PINB w całości i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W ponownie prowadzonym postępowaniu, na dziennik podawczy PINB wpłynęło pismo J. B. z dnia 18 marca 2014 r., w którym podtrzymał swoje stanowisko z 2006 r. dotyczące daty budowy przedmiotowego budynku. Do pisma dołączono zgodne oświadczenie J. L. (z dnia 14 marca 2014 r.) oraz M. G. (z dnia 15 marca 2014 r.) o budowie przedmiotowego obiektu w 1974 r. W dniu 24 marca 2014 r. na dziennik podawczy PINB wpłynęło pismo PP. R. i T. L. w którym potrzymali swoje oświadczenia co do budowy budynku.

Pismem z dnia 7 maja 2014 r., znak: (...) Dyrektor Wydziału Inwestycji, Architektury i Nieruchomości Urzędu Miejskiego w K. poinformował, iż nie znaleziono żadnych dokumentów dotyczących wniosku R. L. w sprawie rozbudowy budynku garażowo-gospodarczego na dz. nr (...) w K. przy ul. C.

Pismem z dnia 12 maja 2014 r., znak: (...) Kierownik Zarządu Zlewni Dolnego (...) z/s w N. Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. wskazał, iż podstawowym, obowiązującym aktem prawa miejscowego jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Uzdrowiska (...), który na etapie powstawania był opiniowany w RZGW.

Po uprzednim zawiadomieniu stron o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z nim i wypowiedzenia co do jego treści, z którego to uprawnienia skorzystali R. i T. L. (pismo z dnia 28 maja 2014 r.). W dniu 14 sierpnia 2014 r. PINB wydał skarżoną decyzję nr (...) znak: (...). Odwołanie od powyższej wnieśli, w terminie wynikającym z art. 129 § 2 k.p.a. skarżący reprezentowani przez adw. J. M. Przekazując odwołanie PINB nie znalazł podstaw do zastosowania art. 132 k.p.a.

Po zapoznaniu się z materiałem dowodowym oraz treścią odwołania, Organ postanowieniem nr (...) z dnia 19 stycznia 2015 r. znak: (...) zlecił PINB uzupełnienie materiału dowodowego w sprawie o dokonanie oględzin przedmiotu postępowania. W dniu 26 lutego 2015 r. do Inspektoratu wpłynęły za pismem PINB z dnia 23 lutego 2015 r., znak: (...) uzupełnione akta administracyjne przedmiotowej sprawy. Przed wydaniem niniejszej decyzji tut. Organ pismem z dnia 4 marca 2015 r., znak: (...) zawiadomił strony o prawie wynikającym z art. 10 § 1 k.p.a., wyznaczając siedmiodniowy termin do realizacji tego uprawnienia.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wskazał, iż dokonał ponownego rozpatrzenia sprawy w granicach zakreślonych przez przepisy prawa dla postępowania pierwszoinstancyjnego.

Rozpatrując niniejszą sprawę, tut. Organ był związany treścią wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie: z dnia 17 kwietnia 2009 r. sygn. akt: II SA/Kr 222/09 oraz z dnia 20 grudnia 2011 r. sygn. akt: II SA/Kr 1290/11, wydanymi w przedmiotowej sprawie.

W pierwszej kolejności WINB zbadał krąg stron postępowania nie dostrzegając w nim uchybień. Krąg stron pozostaje tożsamy w postępowaniu odwoławczym. Za strony uznani zostali współwłaściciele działki nr (...) położonej w K. przy ul. C. - A. B., J. B., R. L., T. L., właściciel działki nr (...) - Gmina (...) oraz sprawujący trwały zarząd nad działką nr (...) - Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K.

Przedmiotem postępowania jest budynek garażowo-gospodarczy zlokalizowany na działce nr (...) w miejscowości K. przy ul. C.

Na podstawie zgromadzonego w aktach materiału dowodowego, w tym m.in.: protokołu z kontroli PINB z dnia 26 sierpnia 2005 r., uwierzytelnionej kopii mapy sytuacyjno wysokościowej z 1992 r., orzeczenia o stanie technicznym wraz z załącznikami z dnia 12 marca 2007 r., oceny stanu technicznego oraz protokołu oględzin PINB z dnia 19 lutego 2015 r. należało uznać powyższą kwalifikację za poprawną.

Na podstawie załącznika do protokołu oględzin PINB z dnia 19 lutego 2015 r., zreformowano skarżoną decyzję i opis oraz wielkość przedmiotowego budynku garażowo-gospodarczego. Budynek ten posiada kształt trapezu rzutu poziomego o wymiarach 9,50 m x 3,80 m (od strony południowej) i 4,05 (od strony północnej). Nie ulega żadnej wątpliwości Organu odwoławczego, iż postępowanie PINB dotyczyło przedmiotowego obiektu budowlanego w obecnym kształcie (o czym świadczy proste porównanie dokumentacji fotograficznej sporządzonej podczas kontroli PINB z dni 26 sierpnia 2005 r. - k. 10 t. I akt PINB). Organ I instancji wymiarowanie przedmiotowego obiektu oparł natomiast na Inwentaryzacji budynku garażowo-gospodarczego. Rzut przyziemia. Rysunek nr I autorstwa architekt M. R. Jak wynika z treści szkicu do oględzin PINB z dnia 19 lutego 2015 r., wymiarowanie to nie było precyzyjne. Zatem Organ zobowiązany był zreformować zaskarżoną decyzję. Ważąc na powyższe okoliczności działanie takie, które ma za zadanie tylko uszczegółowić wymiary obiektu w związku z kwestią wykonalności decyzji, nie narusza zasady reformationis in peius zawartej w art. 139 k.p.a.

Organ podniósł, iż kluczowym w niniejszym postępowaniu było ustalenie daty budowy przedmiotowego obiektu budowlanego czego następstwem jest zastosowanie odpowiednich przepisów Prawa budowlanego w kwestii legalizacji budynku. Organ I instancji przyjął, iż obiekt powstał w 1978 r., W aktach PINB znajduje się kilka dokumentów, których wartość dowodowa musi zostać zważona przy rozpatrywaniu daty powstania przedmiotowego budynku. I tak, J. B. oświadczył w dniu 21 grudnia 2006 r., iż obiekt został wybudowany w 1974 r. przez K. B. Powyższe oświadczyli także J. B., Z. S., S. L. i K. L. Na rok 1974 jako rok powstania obiektu wskazują także zeznania J. B. i Z. S. złożone w dniu 15 grudnia 2009 r.

Natomiast T. L. przedłożył do akt sprawy kserokopię własnego oświadczenia, z którego wynika, iż w ocenie T. L. obiekt został zrealizowany w 1978 r. Również R. L. wskazuje, iż obiekt został wybudowany w roku 1978. Organ I instancji przychylił się do oświadczeń T. L. oraz R. L., wskazując, iż z uwagi na zamieszkiwanie T. L. na działce nr (...) przy ul. C. w K. i osobisty udział w pracach związanych z budową budynku garażowo-gospodarczego należy dać im wiarę. W tym miejscu należy wskazać także, iż na kserokopii kopii mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, jak wynika z uzupełnienia nabitej pieczęci w dniu 23 lipca 1975 r., nie widnieje przedmiotowy obiekt budowlany. Natomiast z potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii mapy sytuacyjno-wysokościowej z 1992 r. wynika, że obiekt już w tym okresie istniał, ponieważ został na nią naniesiony. Mając na uwadze powyższe okoliczności uznanie przez PINB, iż obiekt powstał w 1978 r. należy uznać za prawidłowe. W ocenie WINB takie ustalenie jest słuszne i poparte doświadczeniem życiowym oraz zasadami logicznego rozumowania. Jednocześnie zarówno organ I instancji jak i WINB nie dali wiary oświadczeniom świadków, wskazanych przez J. B. W ocenie organu odwoławczego choć oświadczenia ww. osób są zgodne co do daty powstania obiektu, to należy wskazać, że nie są poparte żadnymi konkretnymi informacjami co do dokładnej daty, a znaczny upływ czasu (prawie 30 lat) może powodować brak możliwości precyzyjnego wskazania czasokresu powstania obiektu budowlanego. W tym zakresie jedynie T. L. wskazał na okoliczność zamieszkiwania na działce (...) przy ul. C. w K. od dnia 26 maja 1976 r. i braku posadowienia w tym czasie przedmiotowego obiektu budowlanego, co daje postawy do konkretnego wskazania terminu budowy budynku garażowo-gospodarczego. Wskazany rok budowy potwierdzają także inne dokumenty, jak choćby wskazane powyżej mapy znajdujące się w aktach PINB w postaci uwierzytelnionych kserokopii lub zwykłych kserokopii. Dokonując ustalenia daty budowy PINB zbadał także kwestię dokonania ewentualnej rozbudowy obiektu w 1999 r. przez J. B. stwierdzając, iż wykonane roboty budowlane stanowiły remont, co też podziela organ odwoławczy.

Dokonując tego ustalenia wskazano na oświadczenie J. B. z dnia 4 marca 2005 r. Kserokopia ta została dołączona do pisma Burmistrza Miasta maja 2012 r., znak: (...). Na remont wskazuje także treść przekazanego za ww. aneksu do wyceny budynku mieszkalnego przy ul. C. w K. O braku wykonania rozbudowy świadczy także porównanie obecnych wymiarów budynku z wymiarami obiektu naniesionego na mapę sytuacyjno-wysokościową z 1992 r. obiektu budowlanego.

Kwestię legalności obiektu należy rozpatrywać posługując się przepisami ustawy Prawo budowlane obowiązującymi w dacie budowy obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.b.74 Roboty budowlane, z wyjątkiem rozbiórek, można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Zatem w ustalonej dacie budowy na wzniesienie przedmiotowego budynku należało uzyskać pozwolenie na budowę. Nawet przyjmując, wbrew zajętemu wcześniej przez organy nadzoru budowlanego stanowisku popartym wskazanymi dowodami, że obiekt powstał pod rządami ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1961 r. Nr 7, poz. 46 z późn. zm., dalej: u.p.b.61), na jego budowę należało, zgodnie z art. 36 ust. 1 u.p.b.61 uzyskać pozwolenie na budowę.

Organ wskazał, iż bezspornym w niniejszej sprawie jest, iż na budowę przedmiotowego obiektu budowlanego nie uzyskano pozwolenia na budowę, ani nie dokonano zgłoszenia. W związku z powyższym budowa odbyła się w warunkach samowoli budowlanej, a zastosowanie będą miały przepisy prawa budowlanego dotyczące samowoli budowlanej. Odpowiednikiem przepisu art. 28 ust. 1 u.p.b.74 jest przepis art. 28 ust. 1 u.p.b. zgodnie z którym roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. W ustawie Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r., zastosowanie miałby więc art. 48 ust. 1 u.p.b., który przewiduje iż właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Przepisy przejściowe i końcowe ustawy Prawo budowlane z 1994 r., zawarte w rozdziale 11 u.p.b. stanowią, iż przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe (art. 103 ust. 2 u.p.b.). Przepisami tymi jest ustaw Prawo budowlane z 1974 r.

Materiał dowodowy wskazuje niewątpliwie, że obiekt budowlany o aktualnych wymiarach powstał przed 1 stycznia 1995 r., zatem nawet jeżeliby przyjąć, że obiekt został wzniesiony w 1974 r., to kwestia rozbieżności w dokładnej dacie powstania obiektu budowlanego nie ma znaczenia w kwestii stosowania przepisów prawa budowlanego użytych w procesie dostosowania obiektu do stanu zgodnego z prawem. Na podkreślenie zasługuje fakt, iż również budowa zrealizowana przed wejściem w życie ustawy Prawo budowlane z 1974 r., podlega reżimowi właśnie tej ustawy tej ustawy, na co wskazuje wprost brzmienie art. 103 ust. 2 u.p.b.

Organ powołał treść z art. 37 ust. 1 u.p.b.74 oraz art. 40 u.p.b.74.

Zadaniem organu jest zbadanie czy występuje prawny obowiązek wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji o przymusowej rozbiórce obiektu powstałego w wyniku samowoli budowlanej, opierając się na dwóch kryteriach zawartych w art. 37 ust. 1 u.p.b.74. Wystąpienie jednej z dwóch przesłanek zawartych w komentowanym przepisie uniemożliwia dalsze prowadzenie postępowania w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami.

WINB zbadał zgodność przedmiotowego obiektu budowlanego z przepisami o planowaniu przestrzennym. W pierwszej kolejności należy wskazał, iż lokalizacja obiektu nie jest zgodna z obecnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ustanowionego Uchwałą Nr LI.303.2014 z dnia 31 stycznia 2014 r. w sprawie uchwalenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uzdrowisko (...) (OBSZAR 5 - C.)" (dalej: mpzp). Rzeczony budynek znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 5.MN.1, dla których co prawda uchwałodawca przewidział zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, która mogłaby dopuszczać budowę obiektu, jednak z uwagi na posadowienie w ustalonej odległości od górnej krawędzi skarpy brzegowej (od 3,20 do 4,50m, zgodnie z załącznikiem do protokołu oględzin PINB z dnia 19 lutego 2015 r.), lokalizacja narusza § 5 ust. 5 pkt 4 mpzp, ponieważ obiekt wybudowany jest bez zachowania minimalnej szerokości strefy ekologicznej potoków, która wynosi 10 m od górnej krawędzi skarpy brzegowej.

Organ wskazał, że z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Krynica-Zdrój uchwalonego Uchwałą Nr XVIII/56/82 Rady Narodowej Miasta i Gminy Krynica z dnia 9 kwietnia 1982 r. (Dz. Urz. Nr 4 poz. 36 z 25 maja 1982 r. wynika, że działka nr (...) leżała w terenach zielonych chronionych przez zainwestowaniem. Zatem obiekt nie był również zgodny z przywołanym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Jednocześnie organ I instancji podjął starania odnalezienia Planu Szczegółowego Zagospodarowania Przestrzennego zatwierdzonego Uchwałą Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Nowym Sączu nr 86 poz. 853)72 z dnia 9 października 1972 r. (przywołanie za adnotacją z dnia 11 maja 2010 r.) W tym celu zwrócono się do Burmistrza Gminy, Archiwum Państwowego w K. Oddział w N., a także do Urzędu Wojewódzkiego w K. Oddział Zamiejscowy w N., nie uzyskując wnioskowanej treści planu. Również przeprowadzona w dniach 21 i 27 kwietnia 2010 r. samodzielna kwerenda w zasobach Archiwum Państwowego w K. Oddział N. nie pozwoliła na odnalezienie tego dokumentu. Zatem należy wskazać, że przy dochowaniu należytej staranności oraz użyciu dostępnych środków dowodowych organ I instancji nie mógł odnaleźć aktu, na podstawie którego można by ocenić zgodność obiektu z przepisami o planowaniu przestrzennym obowiązującymi w ustalonej dacie budowy obiektu. Nie można więc stwierdzić z całą stanowczością, iż realizacja obiektu w dacie budowy była niezgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uniemożliwia to. w świetle zebranego materiału dowodowego, postawienia skutecznego zarzutu niezgodności obiektu z aktem planowania przestrzennego.

Organ odwoławczy zbadał czy lokalizacja obiektu nie powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, (art. 37 ust. 1 pkt 2 u.p.b.74). Zebrany materiał dowodowy wskazuje, iż jego lokalizacja powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia w zakresie uniemożliwiającym zastosowanie przepisu art. 40 u.p.b.74.

Organ podkreślił, iż w piśmie RZGW, negatywnie zaopiniowano istniejącą lokalizację przedmiotowego obiektu budowlanego.

WINB wskazał, iż w przedmiotowym przypadku niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia związane jest z odległością, jaką dzieli przedmiotowy obiekt od górnej krawędzi skarpy brzegowej (od 3,20 do 4,50m, zgodnie z załącznikiem do protokołu oględzin PINB z dnia 19 lutego 2015 r.) oraz posadowieniem na terenie, który jest narażony na zalewanie. Należy bowiem wskazać, że C. jest usytuowany w terenie górzystym, co w realiach gwałtownego przyboru wody powoduje zagrożenie dla obiektów położonych w jego pobliżu (przedmiotowy budynek znajduje się w zasięgu wód stuletnich). Skarpa potoku, zgodnie z ww. pismem RZGW z dnia 2 czerwca 2007 r. narażona jest ponadto na obrywanie. Z uwagi na wskazane usytuowanie istnieje realne niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia jak również dla obiektów położonych w biegu potoku, poniżej przedmiotowego obiektu budowlanego.

W odpowiedzi na zarzuty podniesione w odwołaniu organ wskazał, iż nie zasługują one na zaaprobowanie. Przede wszystkim należy wskazać, iż przedmiotowe postępowanie dotyczy budynku położonego na działce nr (...) a nie innych budynków, w tym kompleksu hotelowego C. Dlatego też tylko w zakresie dotyczącym tego budynku mogą się wypowiadać w sprawie organy nadzoru budowlanego. Ponadto należy wskazać, iż użyte przez ustawodawcę w art. 37 ust. 1 u.p.b.74 stwierdzenie niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy dotyczy także sytuacji budowy, na którą nie uzyskano decyzji o pozwoleniu na budowę. Budowa taka narusza bowiem wprost przepis zawarty w art. 28 ust. 1 u.p.b.74., czego następstwem w związku z treścią art. 103 ust. 2 u.p.b. jest zastosowanie przepisów dotyczących samowoli budowlanej w brzmieniu ustawy Prawo budowlanego z 1974 r. Jednocześnie WINB informuje, iż wcześniejsza część uzasadnienia decyzji jest odpowiedzią Organu na pozostałe zarzuty odwołania.

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższe postanowienie wpłynęła skarga skarżących A. B. i J. B.

Zaskarżonej decyzji zarzucili:

naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z dnia 24 października 1974 r. (Dz. U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.) poprzez uznanie, że budynek garażowo-gospodarczy został wybudowany niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy oraz poprzez uznanie, iż powoduje on niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia, w sytuacji gdy odwołujący się nie naruszyli przepisów prawa przy wznoszeniu przedmiotowego budynku, art. 40 Prawa budowlanego z dnia 24 października 1974 r. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest podstaw do orzeczenia o nakazie rozbiórki budynku,

2.

naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:

a)

art. 7, art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. poprzez nieprawidłową, nielogiczną i wybiórczą ocenę materiału dowodowego, której konsekwencją było przyjęcie za datę budowy obiektu roku 1978 oraz błędne ustalenie, iż obiekt w chwili jego wybudowania naruszał przepisy powszechnie obowiązującego prawa, w sytuacji, gdy z wszelkich zgromadzonych w sprawie dowodów (poza oświadczeniem R. L. i T. L.) wynika, iż obiekt powstał w 1974 r.,

b)

art. 8 ustawy k.p.a. poprzez brak pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez nierówne traktowanie w świetle analogicznej zabudowy (odległość od rzeki) nieruchomości sąsiedniej budynkiem hotelu C.

Skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej jej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiat z dnia 14 sierpnia 2014 r. (znak: (...)).

Zdaniem skarżących wbrew okolicznościom, iż wszelkie dowody ze źródeł osobowych potwierdziły stanowisko skarżących, iż obiekt powstał w 1974 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w ślad za Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w N. błędnie przyjął, iż obiekt ten został wybudowany w 1978 r. tylko i wyłącznie na podstawie stanowiska bezpośrednio zainteresowanych rozbiórką przedmiotowego obiektu R. L. i T. L. Nie sposób uznać, wobec nie istnienia w tym zakresie jakichkolwiek innych - poza osobowymi dowodów, iż takie ustalenie nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, a to art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. Organy bowiem ze zgromadzonych w sprawie dowodów wyciągnęły błędne, naruszające zasady logiki wnioski.

Obiekt został wybudowany przez ojca skarżącego, więc wątpliwym jest by skarżący J. B. nie znał daty jego powstania. Skarżący podkreślili, iż kształt budynku, jego wymiary do chwili obecnej nie uległy zmianie.

Zdaniem skarżących, Organ nie przytoczył żadnych przepisów powszechnie obowiązującego prawa, z których wynikałoby, iż obiekt został wybudowany niezgodnie z obowiązującymi w okresie budowy przepisami. Wobec przedstawionych okoliczności, nie sposób uznać, iż obiekt, którego dotyczy niniejsze postępowanie wypełniał pierwszą z przesłanek, o której mówi przepis art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r.

Zdaniem skarżących stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. W sytuacji więc braku podstaw do wydania nakazu rozbiórki w trybie art. 37 powołanej w zdaniu poprzedzającym ustawy, organ winien wydać decyzję o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego obiektu.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) - zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 p.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem tylko wówczas, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Po rozpatrzeniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie jej zarzuty są zasadne.

Jak wynika z treści kontrolowanej decyzji WINB w K., organ ten podkreśla, że w kontrolowanej sprawie był związany treścią wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie: z dnia 17 kwietnia 2009 r. sygn. akt: II SA/Kr 222/09 oraz z dnia 20 grudnia 2011 r. sygn. akt: II SA/Kr 1290/11, wydanymi w tej sprawie.

Rozumowanie organu I i II instancji w kontrolowanej sprawie i stosowanie prawa opiera się z jednej strony na przyjęciu, że budowa przedmiotowego budynku garażowo-gospodarczego miała miejsce w roku 1978, przy jednoczesnym hipotetycznym założeniu, że precyzyjne ustalenie daty budowy przedmiotowego budynku nie jest okolicznością zasadniczą/wiodącą z uwagi na fakt, że do sprawy znajduje zastosowanie ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z1974, Nr 38, poz. 229) bez względu na to, czy obiekt został zrealizowany w 1974 r., czy w też w 1978 r. Organ podkreśla, że materiał dowodowy wskazuje niewątpliwie, że przedmiotowy obiekt budowlany o aktualnych wymiarach powstał przed dniem 1 stycznia 1995 r., zatem nawet jeżeliby przyjąć, że obiekt został wzniesiony w 1974 r., to kwestia rozbieżności w dokładnej dacie powstania obiektu budowlanego nie ma znaczenia w kwestii stosowania przepisów prawa budowlanego użytych w procesie dostosowania obiektu do stanu zgodnego z prawem. Zdaniem organu, na podkreślenie zasługuje fakt, iż również budowa zrealizowana przed wejściem w życie ustawy Prawo budowlane z 1974 r., podlega reżimowi właśnie tej ustawy tej ustawy, na co wskazuje wprost brzmienie art. 103 ust. 2 u.p.b. z 1994 r.

Sąd zarazem zauważa, że organ I instancji a w ślad za nim organ II instancji stosując art. 37 ust. 1u.p.b. z 1974 r. badał zgodność przedmiotowego obiektu z przepisami o planowaniu przestrzennym. W tym zakresie, zdaniem obecnie orzekającego składu rozpoznającego przedmiotową sprawę, właściwe w sprawie organy, a w szczególności przede wszystkim organ I instancji nie wypełnił wskazówek wynikających z wyroku WSA w Krakowie z dnia 20 grudnia 2011 r.

W przywołanym wyroku, WSA w Krakowie wyraźnie wypowiada się, że "Dopiero zaś jednoznaczne ustalenie i przyjęcie, że przedmiotowy budynek garażowo-gospodarczy wzniesiony został na terenie, który wg przepisów obowiązujących w dacie jego wybudowania - nie był przeznaczony pod zabudowę tego rodzaju jaka została w sprawie tej zrealizowana, można byłoby ustalać, czy obecnie obowiązujące przepisy o planowaniu przestrzennym dopuszczają możliwość wybudowania takiego obiektu. Wówczas bowiem dopiero te obecnie obowiązujące w tym zakresie regulacje - jako korzystniejsze mogłyby mieć zastosowanie (por. uchwała NSA OPS 4/01 z dnia 26 listopada 2001 r.; opublikowana w: ONSA 2002 r., Nr 2, poz. 58). Przystąpienie zatem, jak przyjęto w niniejszej sprawie do ustalania - w drodze decyzji o warunkach zabudowy - zgodności przedmiotowego obiektu z aktualnie obowiązującymi przepisami o planowaniu przestrzennym, bez odniesienia się do przepisów obowiązujących w dacie budowy obiektu - było przedwczesne. W powyższym kontekście podkreślenia wymaga, iż podejmowane przez organ I instancji próby odszukania treści planu miejscowego obowiązującego dla terenu, na którym wybudowano sporny obiekt nie były wystarczająco skrupulatne ani głębokie. W szczególności z karty 206 akt administracyjnych wynika, iż organ I instancji zwracał się do Archiwum Państwowego w K. - Oddział w N. "o przesłanie kopii miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Krynica obowiązującego w 1974 r". W odpowiedzi na to wezwanie organ uzyskał informację, iż w inwentarzu zespołu archiwalnego Urzędu Miasta i Gminy z lat 1974-1990 nie odnaleziono poszukiwanych dokumentów. Należy przy tym zauważyć, że poszukiwaniami przez pracowników Archiwum Państwowego nie były objęte wcześniejsze roczniki zespołu archiwalnego Urzędu Miasta i Gminy, niż rocznik 1974. Wskazanie bowiem przez organ I instancji w piśmie kierowanym do Archiwum Państwowego - na rok w którym obowiązywał poszukiwany akt prawa miejscowego, nie oznacza jeszcze, iż akt ten dokładnie w tym roku został wydany. Organ I instancji, dysponując publikatorem i datą wydania (1972 r.) poszukiwanej uchwały dotyczącej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie ponowił zapytania do Archiwum Państwowego o odnalezienie tego dokumentu. Tożsamego zapytania, uzupełnionego o ustalone informacje dotyczące publikatora i daty uchwalenia uchwały w sprawie planu miejscowego - nie skierował organ także do Urzędu Miejskiego w K., który dokumentami tymi może dysponować. Treść poszukiwanych w sprawie zapisów planu miejscowego dla działki nr (...) w K. może być także ustalona poprzez analizę ewentualnie zachowanych w Urzędzie Miejskim w K. dokumentów odnoszących się do nieruchomości znajdujących się w sąsiedztwie działki (...), jeżeli nieruchomości te byłyby w tym czasie zabudowywane. W powyższym zakresie postępowanie dowodowe powinno zostać uzupełnione".

Jak wynika z analizy uzasadnienia kontrolowanych decyzji WINB oraz PINB, organy te po ustaleniu daty wybudowania spornego budynku na rok 1978, w pierwszej kolejności stosując prawo wskazały, że lokalizacja obiektu nie jest zgodna z obecnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ustanowionym Uchwałą Nr LI.303.2014 z dnia 31 stycznia 2014 r. w sprawie uchwalenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uzdrowisko Krynica-Zdrój (OBSZAR 5 - C." (dalej: mpzp). Przedmiotowy budynek znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 5.MN.1, dla którego co prawda uchwałodawca przewidział zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, i która mogłaby dopuszczać budowę obiektu, jednak z uwagi na posadowienie w ustalonej odległości od górnej krawędzi skarpy brzegowej (od 3,20 do 4,50m, zgodnie z załącznikiem do protokołu oględzin PINB z dnia 19 lutego 2015 r.), lokalizacja narusza § 5 ust. 5 pkt 4 mpzp, ponieważ obiekt wybudowany jest bez zachowania minimalnej szerokości strefy ekologicznej potoków, która wynosi 10 m od górnej krawędzi skarpy brzegowej.

Organ wskazał, że z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Krynica-Zdrój uchwalonego Uchwałą Nr XVIII/56/82 Rady Narodowej Miasta i Gminy Krynica z dnia 9 kwietnia 1982 r. (Dz. Urz. Nr 4 poz. 36 z 25 maja 1982 r. wynika, że działka nr (...) leżała w terenach zielonych chronionych przez zainwestowaniem. Zatem obiekt nie był również zgodny z przywołanym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Jednocześnie organy podają, że organ I instancji podjął starania odnalezienia Planu Szczegółowego Zagospodarowania Przestrzennego zatwierdzonego Uchwałą Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Nowym Sączu nr 86 poz. 853)72 z dnia 9 października 1972 r. (przywołanie za adnotacją z dnia 11 maja 2010 r.). Z opisu tych starań jednoznacznie wynika, że organ I instancji nie zastosował się do oceny prawnej zwartej w wyroku WSA z dnia 20 grudnia 2011 r., gdyż w tym przypadku organ I instancji po raz drugi przedstawia swoje działania w tym przedmiocie, które miały miejsce przed wydaniem wyroku przez WSA w dniu 20 grudnia 2011 r.

Jak podaje organ II instancji w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji: "W tym celu zwrócono się do Burmistrza Gminy, Archiwum Państwowego w K. Oddział w N., a także do Urzędu Wojewódzkiego w K. Oddział Zamiejscowy w N., nie uzyskując wnioskowanej treści planu. Również przeprowadzona w dniach 21 i 27 kwietnia 2010 r. samodzielna kwerenda w zasobach Archiwum Państwowego w K. Oddział N. nie pozwoliła na odnalezienie tego dokumentu" (trzeci akapit s. 7 uzasadnienia decyzji organu II instancji z 28 kwietnia 2015 r.).

W przekonaniu Sądu nie świadczy o intensywności poszukiwań, zgodnie z zaleceniami Sądu, skierowanie przez PINB pisma z dnia 10 maja 2012 r. do Urzędu Miasta i Gminy w K. z prośbą o pomoc w odnalezieniu m.p.z.p. Miasta i Gminy obowiązującego w 1974 r. (Karta 277 administracyjnych akt sprawy). Z kolei w piśmie PINB z dnia 13 czerwca 2012 r. adresowanym do Urzędu Wojewódzkiego w K. Oddział Zamiejscowy w N., PINB wnosi o przesłanie wszelkiej dokumentacji będącej w posiadaniu archiwum MUW w N. dot. zbycia przez Wojewodę w dniu 3 września 1991 r. dz. nr 21 obecnie nr (...), a także bytu na tej działce przedmiotowego budynku garażowo-gospodarczego.

Nie jest zatem zgodne z prawdą obiektywną stanowisko organu I instancji zaakceptowane przez organ II instancji, że "zatem należy wskazać, że przy dochowaniu należytej staranności oraz użyciu dostępnych środków dowodowych organ I instancji nie mógł odnaleźć aktu, na podstawie którego można by ocenić zgodność obiektu z przepisami o planowaniu przestrzennym obowiązującymi w ustalonej dacie budowy obiektu. Nie można więc stwierdzić z całą stanowczością, iż realizacja obiektu w dacie budowy była niezgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uniemożliwia to w świetle zebranego materiału dowodowego, postawienia skutecznego zarzutu niezgodności obiektu z aktem planowania przestrzennego".

Taką tezę organy administracyjne demokratycznego państwa prawnego mogłyby postawić skutecznie i zgodnie z prawem, gdyby organ I instancji, ew. organ II instancji w miarę posiadanych możliwości prowadzenia postępowania dowodowego wynikających z art. 136 k.p.a. wypełniły, albo przynajmniej zmierzałyby do realizacji zaleceń WSA w Krakowie co podjęcia bardziej efektywnych, skutecznych poszukiwań przedmiotowego planu lub dokumentacji dotyczącej sąsiednich budynków, z których mogłoby wyniknąć przeznaczenie w planie przedmiotowego terenu, na którym posadowiony jest budynek gospodarczo-garażowy. Z treści kontrolowanej decyzji wynika, że organ I instancji nie poczynił dodatkowych ustaleń, o jakich jest mowa we wskazanym wyroku WSA w Krakowie, gdyż nie wykazał odpowiedniej merytorycznej aktywności w tym właśnie zakresie poszukiwania m.p.z.p. w czasie po wydaniu wyroku przez WSA w Krakowie z dnia 20 grudnia 2011 r. Prowadzone przez organ I instancji postępowanie wyjaśniające było ukierunkowane i skoncentrowane na znalezieniu materiału dowodowego, z którego by wynikała data budowy przedmiotowego budynku, a organ ten odpuścił/zagubił z pola uwagi poszukiwania wprost, zgodnie ze wskazówkami Sądu, w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie tej budowy.

Przepisami, które znajdują zastosowanie w kontrolowanej sprawie jest art. 37 u.p.b. z 1974 r., zgodnie z którym " 1. Obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część:

1)

znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub

2)

powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

2. Terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego może wydać decyzję o przymusowej rozbiórce albo o przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy, jeżeli jest to uzasadnione innymi ważnymi przyczynami poza wymienionymi w ust. 1.

3. Wraz z przejęciem na własność Państwa obiektu budowlanego lub jego części, określonych w ust. 1 i 2, podlega przejęciu na własność Państwa również działka, na której obiekt jest położony - o obszarze niezbędnym do właściwego użytkowania obiektu. Przejęcie działki następuje za odszkodowaniem płatnym według przepisów o wywłaszczaniu nieruchomości. Jeżeli obiekt jest położony na terenie oddanym w użytkowanie wieczyste, umowa użytkowania wieczystego ulega rozwiązaniu.

4. Przejęcie prawa własności obiektu budowlanego wraz z działką następuje z dniem, w którym decyzja o przejęciu obiektu i działki na własność Państwa stała się ostateczna. Z tym dniem ulega rozwiązaniu umowa użytkowania wieczystego, jeżeli obiekt jest położony na terenie oddanym w użytkowanie wieczyste. Decyzja ta stanowi podstawę do ujawnienia w księdze wieczystej objętych nią praw rzeczowych.

5. Z przyczyn określonych w ust. 1 i 2 obiekty budowlane i urządzenia, określone w art. 28 ust. 3, podlegają przymusowej rozbiórce.

Z kolei, w myśl art. 40 u.p.b. z 1974 r., " W wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami".

Przywołany przepis art. 37 u.p.b. z 1974 r., wskazuje dwie kategorie przesłanek, sformułowanych odrębnie w poszczególnych punktach ustępu pierwszego, których wystąpienie łącznie w sprawie uzdrawia/sanuje w odpowiednim trybie zaistniałą samowolę budowlaną. W tym miejscu Sąd zauważa, że decyzja o nakazie rozbiórki stanowi akt administracyjny wkraczający drastycznie w prawo własności danego podmiotu prawa, którego treść stanowi ustawą przewidzianą sankcję za wybudowanie obiektu budowlanego bez zachowania wymaganego ustawą trybu i reżimu prawnego, tego ostatniego w znaczeniu materialnym. Jednak biorąc pod uwagę treść przywołanego powyżej wyroku WSA w Krakowie a także treść art. 6, art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a., art. 153 p.p.s.a., z którego wynika, że "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie." - zdaniem obecnie orzekającego składu rozpoznającego sprawę, inwestor ma prawo do zweryfikowania, w stopniu w jakim na to pozwalają okoliczności prawne i faktyczne sprawy, obydwu kategorii przesłanek z przywołanej normy. Organ skupił się na wykazywaniu, że w sprawie zachodzi przesłanka niebezpieczeństwa, o której stanowi art. 37 ust. 1 pkt 2 u.p.b. z 1974 r., tymczasem w odniesieniu do pierwszej przesłanki powołał się w sposób nie uzasadniony do końca na rzetelnie przeprowadzone postępowanie wyjaśniające w przedmiocie m.p.z.p. obowiązującego w czasie budowy budynku garażowo-gospodarczego i podnoszoną już tezę, że "nie można więc stwierdzić z całą stanowczością, iż realizacja obiektu w dacie budowy była niezgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uniemożliwia to w świetle zebranego materiału dowodowego, postawienia skutecznego zarzutu niezgodności obiektu z aktem planowania przestrzennego".

W przekonaniu Sądu nie wykonanie zaleceń wynikających z oceny Sądu zawartej w jego wyroku z dnia 20 grudnia 2011 r. w przedmiocie postępowania mającego na celu odszukanie, ustalenie treści m.p.z.p. stanowi naruszenie postępowania administracyjnego mające istotne znaczenie dla rozpatrzenia, załatwienia sprawy.

W demokratycznym państwie prawnym jedną z istotnych wartości jest bezpieczeństwo prawne, stabilność i przewidywalność tego bezpieczeństwa prawnego. W związku z tym akty administracyjne, decyzje i postanowienia powinny być, zgodnie z art. 6 k.p.a., co do zasady wydawane przy badaniu wszystkich przesłanek o jakich stanowi norma, nawet w przypadku, kiedy w sprawie zaistnieje jedna ze zbioru przesłanek, a to przesłanka uniemożliwiająca działanie korzystne, legalizacyjne dla danego podmiotu. Właśnie z uwagi na pewność stosowania prawa i zasadę praworządności działania władzy publicznej, podmiot prawa, czyli podmiot administrowany ma prawo do wypowiedzenia się w sprawie o wszystkich przesłankach stosownej wobec niego normy, jeżeli na to pozwala stan faktyczny i prawny. W kontrolowanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją szczególną. Organy nie dysponują planem jaki obowiązywał w czasie przedmiotowej budowy. Teza przyjęta w kontrolowanej decyzji będzie do przyjęcia w demokratycznym państwie prawa jeżeli właściwe organy uprzednio wykonają zalecenia sądu. Tylko wtedy, kiedy w wyniku wykonania w całości zaleceń Sądu, miejscowy plan relewantny dla sprawy nie zostałby odszukany, organy mogą orzekać względnie samodzielnie w oparciu o przesłankę, o której jest mowa w art. 37 ust. 1 pkt 2 u.p.b. z 1974.

Odnośnie ustaleń w zakresie postanowień art. 37 ust. 1 pkt 2 u.p.b. z 1974, Sąd zauważa, że w odniesieniu do tej przesłanki istotną kwestią jest wykazanie realnego, rzeczywistego a nie tylko potencjalnego spowodowania niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia - przez wybudowanie i pozostawienie przedmiotowego budynku garażowo-gospodarczego. W tym przedmiocie Sąd podziela stanowisko WSA w Rzeszowie wyrażone wyroku z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 1142/12, LEX nr 1316917, dotyczącego usytuowania budynku względem gazociągu z naruszeniem minimalnych odległości określonych w normach branżowych, w którym Sad ten stwierdził: "Dla oceny czy usytuowanie budynku magazynowego względem gazociągu stwarza zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, nie mogły mieć zastosowania wprost normy branżowe, które określały m.in. minimalne odległości od gazociągu. Wykonanie bowiem budynku z naruszeniem minimalnych odległości określonych w tych normach branżowych jest wykonaniem niezgodnie z przepisami prawa obowiązującego w dacie jego budowy. Takie wykonanie obiektu może, ale nie musi w każdym wypadku powodować niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Zaistnienie takiej możliwości nie jest jednoznaczne z jej realnością, a dopiero taka sytuacja powoduje konieczność nakazania rozbiórki budynku, w myśl art. 37 ust. 1 pkt 2 p.b. z 1974 r. 2. Sformułowanie art. 37 ust. 1 pkt 2 p.b. z 1974 r. stwarza konieczność ustalenia przez organy, że wobec naruszenia przepisów regulujących minimalne odległości gazociągu od budynku zachodzi rzeczywiste niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia.

3. Okoliczność przewidziana w art. 37 ust. 1 pkt 2 p.b. z 1974 r. musi być na gruncie tej normy prawnej wykazana a nie tylko ma "uzasadniać tezę".

A zatem w kontrolowanej sprawie w zakresie tego bezpieczeństwa, nie chodzi o zgodność usytuowania przedmiotowego budynku z obecnie obowiązującym planem miejscowym w przedmiocie odległości zabudowy od brzegu potoku, lecz o jednoznaczne wykazanie, że istnieje bezpośrednie realne zagrożenie ludzi i mienia, a także innych wartości normatywnych z powodu usytuowania przedmiotowego budynku wobec brzegu potoku. Te okoliczności organy rozwinęły w stopniu należytym eliminując wątpliwości w tym zakresie, gdyż m.in. oparły swoje uzasadnienie na piśmie RZGW z czerwca 2007 r. zaakceptowane następnie raz jeszzce, poparte pismem tego organu z 2014 r. W związku, z tym wszystkie ustalenia i wyjaśnienia RZGW tam zawarte są nadal aktualne. Te kwestie zostały wyjaśnione w nawiązaniu do realiów kontrolowanej sprawy. Sąd przyznaje, że WINB trafnie wskazał, iż w przedmiotowym przypadku niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia związane jest z odległością, jaką dzieli przedmiotowy obiekt od górnej krawędzi skarpy brzegowej (od 3,20 do 4,50m, zgodnie z załącznikiem do protokołu oględzin PINB z dnia 19 lutego 2015 r.) oraz posadowieniem na terenie, który jest narażony na zalewanie. WINB wskazuje, że C. jest usytuowany w terenie górzystym, co w realiach gwałtownego przyboru wody powoduje zagrożenie dla obiektów położonych w jego pobliżu (przedmiotowy budynek znajduje się w zasięgu wód stuletnich). Skarpa potoku, zgodnie z ww. pismem RZGW z dnia 2 czerwca 2007 r. narażona jest ponadto na obrywanie. Z uwagi na wskazane usytuowanie istnieje zdaniem organu realne niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia jak również dla obiektów położonych w biegu potoku, poniżej przedmiotowego obiektu budowlanego. Sąd podziela stanowisko organów administracyjnych, że kwestia jak podnoszą skarżący, analogicznej zabudowy (odległość od rzeki) nieruchomości sąsiedniej budynkiem hotelu C. nie jest przedmiotem tego postępowania w związku z czym zarzut nie uwzględnienia tej okoliczności w ramach postępowania administracyjnego - nie stanowi naruszenia art. 8 k.p.a.

Trzecią kwestią wymagającą oceny jest ustalenie daty wybudowania przedmiotowego budynku. W tym przypadku Organ I instancji przychylił się do oświadczeń T. L. oraz R. L., wskazując, iż z uwagi na zamieszkiwanie T. L. na działce nr (...) przy ul. C. w K. i osobisty udział w pracach związanych z budową budynku garażowo-gospodarczego należy dać im wiarę. Organ I instancji wskazał także, iż na kserokopii kopii mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, jak wynika z uzupełnienia nabitej pieczęci w dniu 23 lipca 1975 r., nie widnieje przedmiotowy obiekt budowlany (k. 187-188 t. I akt PINB). Natomiast z potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii mapy sytuacyjno-wysokościowej z 1992 r. wynika, że obiekt już w tym okresie istniał, ponieważ został na nią naniesiony (k.43 t. I akt PINB). Mając na uwadze powyższe okoliczności uznanie przez PINB, iż obiekt powstał w 1978 r. należało zdaniem WINB uznać za prawidłowe. W ocenie WINB takie ustalenie jest słuszne i poparte doświadczeniem życiowym oraz zasadami logicznego rozumowania. Jednocześnie zarówno organ I instancji jak i WINB nie dali wiary oświadczeniom świadków, wskazanych przez J. B. W ocenie organu odwoławczego choć oświadczenia ww. osób są zgodne co do daty powstania obiektu, to należy wskazać, że nie są poparte żadnymi konkretnymi informacjami co do dokładnej daty, a znaczny upływ czasu (prawie 30 lat) może powodować brak możliwości precyzyjnego wskazania czasokresu powstania obiektu budowlanego. W tym zakresie jedynie T. L. wskazał na okoliczność zamieszkiwania na działce (...) przy ul. C. w K. od dnia 26 maja 1976 r. i braku posadowienia w tym czasie przedmiotowego obiektu budowlanego, co daje postawy do konkretnego wskazania terminu budowy budynku garażowo-gospodarczego. Wskazany rok budowy potwierdzają także inne dokumenty, jak choćby wskazane powyżej mapy znajdujące się w aktach PINB w postaci uwierzytelnionych kserokopii lub zwykłych kserokopii.

W przekonaniu Sądu powyższy pogląd można by podzielić, jednak przy założeniu, że obok wyjaśnień stron i zeznań świadków opiera się bezsprzecznie na pewnych wnioskach dotyczących wskazanych powyżej uwiarygodnionych kserokopii kopii map. Na marginesie Sąd zauważa, że również świadkowie potwierdzający wersję budowy na rok 1974 r. wskazywali okoliczności uprawdopodabniające, że kojarzą w czasie przebieg wydarzeń w oparciu o konkretne okoliczności. Jednak, tak jak powyżej uzasadnione postępowanie wyjaśniające i wnioskowanie, wymaga dodatkowej weryfikacji w zakresie wiarygodności kserokopii tych map. Przy stanowiącej kserokopię kopii mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, jak wynika według organu z uzupełnienia nabitej pieczęci w dniu 23 lipca 1975 r. - przy potwierdzeniu D. N. za zgodność z oryginałem brak jest daty, przy czym samo potwierdzenie tej zgodności stanowi kserokopię. (k. 187-188 t. I akt PINB). Zgodność z oryginałem przyjętym do państwowego zasobu powinna być stwierdzona przez upoważnionego pracownika właściwego organu za zgodność kserokopii kopii zalegającej w aktach sprawy z oryginalnym potwierdzeniem zgodności kopii mapy z oryginałem przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego. Z kolei przy stwierdzeniu za zgodność z oryginałem, kserokopii kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej z 1992 r., z której ma wynikać, że obiekt już w tym okresie istniał, ponieważ został na nią naniesiony (k.43 t. I akt PINB) - brak jest daty. Adnotacja na pieczęci kopii jest nieczytelna. Zgodność z oryginałem przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego powinna być stwierdzona przez upoważnionego pracownika właściwego organu za zgodność kserokopii kopii z oryginalnym potwierdzeniem zgodności kopii mapy z oryginałem przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego. Zarazem Sąd zauważa, że ww. kserokopia kopii mapy zasadniczej w skali 1: 1000 nie koresponduje wprost z uwagi na swoją specyfikę i skalę z kserokopią kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej w skali 1: 500 i przy nie zaznaczeniu na niej przez organ usytuowania przedmiotowej działki, n.p. przy pomocy ew. weryfikującej nakładki lub przy innej metodzie porównawczej, trudno jest jednoznacznie wypowiadać się, czy na tej kserokopii znajduje się czy też nie obrys przedmiotowego garażu. Z uwagi na wykazane naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a mające istotne znaczenie dla rozpatrzenia sprawy w sposób zgodny z zasadą prawdy materialnej i zasadą praworządności działania administracji publicznej, Sąd nie wypowiada się w przedmiocie materialnych zarzutów co do kwestii terminu budowy przedmiotowego budynku.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy powinny mieć na uwadze ocenę Sądu wyrażoną w uzasadnieniu wyroku.

Mając na uwadze powyższe ustalenia, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach sądowych, jak w pkt II sentencji wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.