II SA/Kr 712/20 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3180899

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 października 2020 r. II SA/Kr 712/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: SWSA Agnieszka Nawara-Dubiel.

Sędziowie WSA: Joanna Człowiekowska (spr.), Beata Łomnicka.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu w dniu 15 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skarg B. W. i T. W. na postanowienie nr (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia (...) kwietnia 2020 r., znak: (...) w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargi.

Uzasadnienie faktyczne

B. W. oraz T. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargi na postanowienie nr (...) Inspektor Nadzoru Budowlanego z 28 kwietnia 2020 r. utrzymujące w mocy postanowienie nr (...) Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki z 20 maja 2019 r. w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia.

Postanowienie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki decyzją nr (...) z 13 kwietnia 2011 r., znak: (...), nakazał inwestorom - B. W. i T. W. - rozbiórkę muru oporowego usytuowanego na działce nr (...) obr. (...) K. - (...) o wysokości około 0,90 m do 1,10 m w granicy działek nr (...) i (...) obr. (...) oraz o wysokości około 0,40 m do 1,10 m w granicy działek nr (...) i (...) obr. (...) przy ul. (...) w K. wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 30 czerwca 2011 r., znak (...), po rozpatrzeniu odwołania B. W. i T. W., utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy.

B. W. oraz T. W. zaskarżyli powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z 8 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1426/11, oddalił skargę, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 8 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1801/12, oddalił skargę kasacyjną B. W. i T. W.

Następnie PINB upomnieniem z 24 kwietnia 2014 r. znak ROiK (...), wezwał B. W. oraz T. W. do wykonania obowiązku rozbiórki wynikającego z wymienionych wyżej decyzji organów nadzoru budowlanego, pouczając jednocześnie, że w przypadku niewykonania obowiązku we wskazanym terminie sprawa zostanie skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego. W dniu 4 sierpnia 2014 r. PINB, po uprzednim ustaleniu, że obowiązek wynikający z decyzji PINB nr (...) z 13 kwietnia 2011 r., znak: (...), nie został wykonany, wystawił tytuł wykonawczy nr (...), wszczynając tym samym wobec B. W. i T. W. postępowanie egzekucyjne w sprawie doprowadzenia do wykonania ww. obowiązku.

Postanowieniem z 4 listopada 2015 r. znak (...), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. Powiat Grodzki uznał zarzuty zobowiązanych za nieuzasadnione. (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr (...) z 29 marca 2016 r., znak (...) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 12 sierpnia 2016 r., sygn. II SA/Kr 709/16 oddalił skargę B. W. oraz T. W. na to postanowienie, zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 28 listopada 2018 r., sygn. II OSK 33/17 oddalił skargę kasacyjną.

W dniu 10 maja 2019 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. Powiat Grodzki wydał postanowienie nr (...), znak: (...), którym nałożył na zobowiązanych grzywnę w wysokości 8000 zł, celem przymuszenia zobowiązanych do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr (...) z dnia 4 sierpnia 2014 r. oraz obowiązek uiszczenia opłaty za wydanie tego postanowienia w wysokości 68 zł, na podstawie art. 20 § 1 pkt 4, art. 119, art. 120, art. 121 § 1, art. 122 i art. 64a § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1314, dalej: "u.p.e.a."). B. W. i T. W. wnieśli zażalenie na ww. postanowienie.

Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr (...) z 28 kwietnia 2020 r., znak: (...), na podstawie art. 18 i art. 23 § 4 u.p.e.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu postanowienia Wojewódzki Inspektor wyjaśnił, że istotą grzywny w celu przymuszenia jest dolegliwość finansowa służąca do skłonienia zobowiązanego do wykonania obowiązku. Dlatego grzywna może być nakładana tylko w sytuacji, gdy zobowiązany obowiązku nie wykonał w całości lub w części. Egzekucja w przedmiotowej sprawie dotyczy spełnienia przez zobowiązanych niepieniężnego obowiązku wynikającego z przepisów ustawy - Prawo budowlane, a ściślej obowiązku dokonania rozbiórki muru oporowego usytuowanego na działce nr (...) obr. (...) o wysokości około 0,90 m do 1,10 m w granicy działek nr (...) i (...) obr. (...) oraz o wysokości około 0,40 m do 1,0 m w granicy działek nr (...) i (...) obr. (...) przy ul. (...) w K., co wynika z decyzji PINB nr (...) z 13 kwietnia 2011 r., znak: (...), utrzymanej w mocy decyzją MWINB z 30 czerwca 2011 r., znak: (...) W przedmiotowej sprawie zobowiązani, pomimo doręczenia im upomnienia z 24 kwietnia 2014 r., znak: ROiK (...), oraz odpisów tytułu wykonawczego nr (...) z 4 sierpnia 2014 r., nie wykonali nałożonego na nich obowiązku. Jednoznacznie świadczą o tym ustalenia kontroli w terenie przeprowadzonej przez pracowników powiatowego inspektoratu 26 kwietnia 2019 r., a zatem w okresie bezpośrednio poprzedzającym wydanie przez organ egzekucyjny zaskarżonego postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia.

W ocenie Inspektora Wojewódzkiego, zastosowanie w sprawie środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia uznać należało za uzasadnione. PINB prawidłowo powołał w podstawie prawnej skarżonego postanowienia art. 121 § 2 u.p.e.a., gdyż przedmiotem egzekwowanego obowiązku nie jest rozbiórka budynku lub jego części, ale rozbiórka muru oporowego zaliczanego do kategorii obiektów budowlanych o charakterze budowli zdefiniowanej w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Ustawodawca wprowadzając w art. 121 § 2 u.p.e.a. tylko górne granice grzywien, pozostawił organowi egzekucyjnemu swobodę ustalania ich wysokości w konkretnym przypadku. Górna granica grzywny w niniejszym postępowaniu wynosi 10.000 zł, zatem grzywna nałożona na zobowiązanych w zaskarżonym postanowieniu mieści się w ustawowym zakresie. Organ egzekucyjny, ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia, kieruje się zasadami racjonalnego działania (art. 7 § 2 u.p.e.a.) i niezbędności (art. 7 § 3 u.p.e.a.). Stąd obowiązek organu zastosowania wobec zobowiązanego takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku i zaprzestania stosowania tej dolegliwości, jeżeli obowiązek zostanie spełniony. Nie ma przy tym zastosowania zasada miarkowania, nakazująca dostosowanie wysokości nałożonej grzywny do możliwości finansowych zobowiązanego. Na wysokość nałożonej grzywny wpływa również fakt, że grzywna ta może być nałożona na zobowiązanego tylko raz (art. 121 § 4 u.p.e.a.).

Wobec powyższego, zdaniem organu drugiej instancji, nałożenie grzywny w wysokości 8000 zł jest zasadne. Mając na uwadze zasady celowości i skuteczności działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w celu doprowadzenia do wykonania egzekwowanego obowiązku, MWINB uznał wymierzoną grzywnę za niezbędny, a zarazem wystarczający środek przymuszający zobowiązanych do wykonania nałożonego na nich obowiązku. Zobowiązani mogą uwolnić się od zapłacenia grzywny poprzez wykonanie obowiązku (art. 125 i 126 u.p.e.a.).

W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie B. W. i T. W. zarzucili ww. postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: art. 6 § 1 u.p.e.a. poprzez jego błędną wykładnią i niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuprawnionym przyjęciu, że skarżący uchylają się od wykonania nałożonego na nich obowiązku, a w konsekwencji, że spełniona została przesłanka do zastosowania środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia; art. 7 § 3 u.p.e.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż obowiązek o charakterze niepieniężnym nie został wykonany, co jest sprzeczne ze stanem faktycznym, bowiem wykonali nałożony obowiązek w jedyny możliwy sposób, to jest poprzez wykonanie odpowiednich prac polegających na zeskarpowaniu, co udowodniło, że ogrodzenie nigdy nie pełniło przypisywanych mu funkcji oporowych, a zatem wszelkie decyzje z tym związane były błędne i nie powinny funkcjonować w obrocie prawnym; art. 7, art. 77, art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, polegające nie niewyczerpującym wyjaśnieniu stanu faktycznego oraz nierozpatrzeniu w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co skutkowało:

a. nieuwzględnieniem faktu, iż grzywna ma mieć charakter mobilizujący, nie może mieć charakteru kary, a w konsekwencji nałożeniem grzywny niemal w górnej granicy dopuszczalnej przez ustawę;

b. brakiem przeprowadzenia jakiejkolwiek analizy w zakresie tego, ile kosztowałoby ewentualne wykonanie zastępcze nałożonego obowiązku i czy grzywna jest współmierna do wysokości tych kosztów, a w konsekwencji uznaniu, iż organ I instancji nałożył grzywnę w odpowiedniej wysokości;

c. całkowitym pominięciem sytuacji finansowej skarżących, w tym pominięcie i zaniechanie dokonania jakichkolwiek ustaleń w odniesieniu do tego jak sytuacja majątkowa skarżących przekłada się na wysokość kary, która byłaby mobilizująca, ale nie rażąco wygórowana; a także art.

138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 141 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie zaskarżonego postanowienia w mocy, w sytuacji gdy organ II instancji na skutek wniesionego zażalenia winien uchylić zaskarżone postanowienie; art. 79a k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niewskazanie jakie działania skarżących mogłyby doprowadzić do korzystnego dla nich rozstrzygnięcia.

Skarżący wnieśli o uchylenie w całości obu zaskarżonych postanowień, jak i o zasądzenie kosztów postępowania.

Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedziach na skargi wniósł o ich oddalenie, w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, w składzie 3 sędziów, zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Skarga podlegała oddaleniu, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (obecnie Dz. U. z 2020 r. poz. 1427; dalej u.p.e.a.) grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym (§ 2). W sytuacji egzekucji obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, stosownie do art. 121 § 2 i 4 u.p.e.a., grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa (za wyjątkiem utrzymania obiektu budowlanego w stanie nieoszpecającym otoczenia) i nie może przekraczać kwoty 10 000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50 000 zł (§ 2). Zastrzec należy przy tym jedynie, że wysokość grzywny stanowi, w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki, i 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych.

Zgodnie z art. 6 § 1 u.p.e.a., w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Przepis ten określa zasadę obligatoryjnego prowadzenia egzekucji administracyjnej (inaczej zasadę prawnego obowiązku podjęcia odpowiednich kroków przez wierzyciela w celu wszczęcia egzekucji), zgodnie z którą w sytuacji niewykonania określonych obowiązków przez zobowiązanego wierzyciel nie może kierować się własnym uznaniem, czy wszczynać egzekucję, ale ciąży na nim taki obowiązek (zob. wyrok NSA z 17 czerwca 2020 r., sygn. II FSK 629/20).

Niewątpliwie, zachodziły w przedmiotowej sprawie przesłanki do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, wobec czego do skarżących skierowano upomnienie, a następnie tytuł wykonawczy nr (...), który zawierał wymagane prawem treści. W postępowaniu tym, co istotne ze względu na treść art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji, nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Skoro więc decyzja nakazująca rozbiórkę stała się ostateczna, a jej wykonanie nie zostało wstrzymane, to organ egzekucyjny miał obowiązek wszcząć i prowadzić postępowanie egzekucyjne. Jak wynika z materiałów znajdujących się w aktach podjęte przez skarżących próby wyeliminowania tej decyzji nie powiodła się. Ostatecznie też został oddalony zgłoszony przez skarżących w postępowaniu egzekucyjnym, w którym zapadło kontrolowane postanowienie, zarzut niewykonalności obowiązku. Podkreślić należy, za wyrokiem NSA z 28 listopada 2019 r., sygn. II OSK 33/17, którym Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie jest związany na zasadzie art. 153 oraz 170 p.p.s.a., że "z decyzji ostatecznej, która stanowi podstawę wystawienia tytułu wykonawczego wynika ciążący na skarżących obowiązek. Oznacza to niedopuszczalność badania w postępowaniu egzekucyjnym merytorycznej zasadności egzekwowanego obowiązku". Z wyroku tego jasno wynika również, że sąd nie dopatrzył się żadnej przeszkody w prowadzeniu postępowania egzekucyjnego, w szczególności nie dopatrzył się niewykonalności obowiązku wynikającego z nakazu rozbiórki.

Nie budzą ustalenia organów egzekucyjnych co do tego, że skarżący w dalszym ciągu nie wykonali ciążącego na nich obowiązku rozbiórki muru oporowego, a zatem dopuszczalne jest stosowanie środka egzekucyjnego (art. 7 § 3 u.p.e.a.). Zalegające w aktach sprawy protokoły kontroli przeprowadzanej przez organ pierwszej instancji (z 20 maja 2015 r., z 3 czerwca 2016 r., 26 kwietnia 2019 r.) jednoznacznie wskazują na to, że mur oporowy, o którym stanowi decyzja nr (...) Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiat Grodzki z 13 kwietnia 2011 r., istniał w dacie wydania kwestionowanego postanowienia. Wbrew twierdzeniom skarżących, nie stanowiło wykonania rozbiórki muru oporowego zeskarpowanie terenu wzdłuż przedmiotowego muru, co doprowadziło do odsłonięcia budowli. Działania te bezsprzecznie nie doprowadziły do wykonania decyzji organu nadzoru budowalnego, chociażby w części, skoro decyzja podlegająca wykonaniu nakazuje rozebranie obiektu budowlanego. W ocenie Sądu zmierzały one jedynie do zakwestionowania obowiązku ciążącego na zobowiązanych przez próbę wykazania jakoby przedmiotowy mur nie pełnił funkcji oporowej, lecz "zwykłego" ogrodzenia, a tym samym do podważenia kwalifikacji obiektu budowlanego dokonanej w decyzji nakazowej, co musi zostać uznane za bezskuteczne.

Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w samym postanowieniu o nałożeniu grzywny. Wydane zostało w oparciu o właściwe przepisy prawa, zawiera wymagane prawem elementy, w tym wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będzie orzeczone wykonanie zastępcze (art. 122 § 2 u.p.e.a.).

Sąd nie znalazł również podstaw do zakwestionowania wysokości wymierzonej grzywny. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że w przypadku analizowanej grzywny o jej wysokości organ rozstrzyga w ramach uznania administracyjnego, co oznacza, że sąd bada jedynie, czy organ nie przekroczył granic uznania, nie ingerując bezpośrednio w wysokość grzywny. Przyznany luz decyzyjny nie oznacza jednak dowolności wykorzystania tego środka egzekucyjnego (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 marca 2020 r., sygn. VII SA/Wa 2527/19, orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustalając wymiar grzywny w celu przymuszenia, organ egzekucyjny powinien kierować się zasadą skuteczności i celowości, a swoje ustalenia w tym zakresie, związane z rozstrzyganiem o jej wysokości w sposób uznaniowy, powinien za każdym razem uzasadnić (J. Radwanowicz - Wanczewska, komentarz do art. 121, w: D. Kijowski (red.), Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, Lex 2015). Podkreśla się też, że ze względu na treść art. 121 § 4 u.p.e.a., wymierzając grzywnę w sprawie egzekucji obowiązku wynikającego z prawa budowlanego, organ musi uwzględnić, że środek ten może być stosowany jednokrotnie, a co za tym idzie - musi być odpowiednio dolegliwy, aby zapewnić jego skuteczność (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 3345/17, orzeczenia.nsa.gov.pl.).

Zdaniem Sądu organy nadzoru budowlanego wystarczająco uzasadniły wysokość grzywny (8000 zł). Przy uwzględnieniu opisanego przez Wojewódzkiego Inspektora charakteru obowiązku, organ miał pełne podstawy do przyjęcia, że grzywna odniesie skutek wtedy, kiedy będzie dostatecznie dolegliwa. Zasadnie argumentowano, że grzywna w tym przypadku ma charakter jednorazowy, a organ egzekucyjny musi mieć na uwadze przede wszystkim efektywność egzekucji obowiązku, który nie został wykonany dobrowolnie mimo upływu znacznego czasu (9 lat). Należało przy tym uwzględnić, że postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte po zakończeniu wydaniu ww. wyroku NSA z 2 stycznia 2014 r. oddalającego skargę kasacyjną od wyroku WSA w Krakowie oddalającego skargę na decyzję o nakazie rozbiórki. Wobec tego dalsze działania skarżących zmierzające do zakwestionowania decyzji ostatecznej o nakazie rozbiórki w nadzwyczajnych trybach weryfikacji decyzji, choć bezsprzecznie legalne, nie mogły usprawiedliwiać niewykonania ciążącego na nich obowiązku.

Sąd podziela w pełni stanowisko organu II instancji, który szeroko przedstawił i uzasadnił stanowisko, zgodnie z którym na wysokość grzywny nie mogły mieć wpływu, ani okoliczności dotyczące sytuacji majątkowej i osobistej zobowiązanych, ani wartość obiektu budowlanego podlegającego rozbiórce, ani też możliwe koszty jego rozbiórki. Jak słusznie wskazano w zaskarżonym postanowieniu, zasadniczym celem grzywny jest nakłonienie zobowiązanych do wykonania obowiązku i nie jest ona karą, zwłaszcza jeśli w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nałożona, a nieuiszczona lub nieściągnięta grzywna w celu przymuszenia podlega umorzeniu (art. 125 § 1 u.p.e.a.), a uiszczona lub ściągnięta może podlegać zwrotowi, stosownie do art. 126 u.p.e.a. (por. wyrok NSA z 16 lutego 2006 r., II OSK 1148/04).

Wobec powyższego żaden z zarzutów skarżących prezentowanych w skardze, nie mógł zostać uwzględniony. Badając legalność zaskarżonego postanowienia, także poza zakresem tych zarzutów, Sąd nie dostrzegł podstaw mogących uzasadniać wzruszenie zaskarżonego postanowienia. Nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, w tym przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256), które w postępowaniu egzekucyjnym znajdują tylko odpowiednie zastosowanie na podstawie art. 18 u.p.e.a. Jak wskazano powyżej, postępowanie egzekucyjne ogranicza się wyłącznie do doprowadzenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, a tym samym nie może prowadzić do zweryfikowania rozstrzygnięcia zawartego w ostatecznej decyzji nakazującej rozbiórkę, do czego miałoby prowadzić właściwe - w ocenie skarżących - zastosowanie przepisów k.p.a.

W tych okolicznościach, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargi oddalił, o czym orzeczono w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.